فیلم Midnight in Paris 2011

فیلم واقعاً زیبایی است که با دقت و ظرافت زیادی ساخته شده است. تماشای این فیلم ارزشمند است تا عاشق پاریس شوید، اما همچنین داستانی فوق‌العاده از خودشناسی و تحول را نیز روایت می‌کند. **این فیلم یک اعلام عشق به پاریس است.** با این فیلم، وودی آلن در پس‌زمینه، ابراز عشقی به پاریس، شهری که به خوبی آن را می‌شناسد و به نظر می‌رسد احساس وابستگی...

فیلم واقعاً زیبایی است که با دقت و ظرافت زیادی ساخته شده است. تماشای این فیلم ارزشمند است تا عاشق پاریس شوید، اما همچنین داستانی فوق‌العاده از خودشناسی و تحول را نیز روایت می‌کند. **این فیلم یک اعلام عشق به پاریس است.** با این فیلم، وودی آلن در پس‌زمینه، ابراز عشقی به پاریس، شهری که به خوبی آن را می‌شناسد و به نظر می‌رسد احساس وابستگی عمیقی به آن دارد، می‌کند. علاوه بر زیبایی شهر، به‌ویژه در صحنه ابتدایی، فیلمنامه تاریخ و اهمیت این شهر فرانسوی را به عنوان نقطه تلاقی هنرمندان و نویسندگان مرور می‌کند. فیلم به خوبی آغاز می‌شود و ما را با یک زوج آمریکایی آشنا می‌کند که به همراه پدرشان به سفر کاری به پاریس آمده‌اند. از همان ابتدا، آن‌ها کمی عجیب به نظر می‌رسند: او دختر نسبتاً سطحی است و به‌نظر می‌رسد که فکر می‌کند با ازدواج با او کار بزرگی انجام می‌دهد و به وضوح مشخص است که والدینش این ازدواج را تأیید نمی‌کنند؛ در عوض، جوان، نویسنده‌ای بلندپرواز است که از نوشتن فیلمنامه‌های هالیوودی خسته شده و می‌خواهد به نوشتن بپردازد و در پاریس بماند، ایده‌هایی که با تحقیر از سوی عروس مواجه می‌شود. با این حال، همه چیز زمانی تغییر می‌کند که پس از یک اختلاف، او به سمت هتل برمی‌گردد و به‌طور تصادفی با مجموعه‌ای از هنرمندان و نویسندگان مشهور پاریس در دهه ۱۹۲۰ ملاقات می‌کند: اسکات فیتزجرالد، ارنست همینگوی، پیکاسو، دالی، بونیول، گرترود استاین و دیگران. به عبارت دیگر، فیلم از یک موقعیت کمدی رمانتیک ابتدایی شروع می‌کند و داستانی را خلق می‌کند که در آن سفر در زمان به گونه‌ای اتفاق می‌افتد که به نظر می‌رسد شخصیت فقط در حال خواب دیدن یا در یک توهم است. اوون ویلسون در نقش اصلی بسیار بی‌نقص عمل کرده و یکی از بهترین اجراهای جدی خود را ارائه می‌دهد، که کار کوچکی نیست. او قابل اعتماد و متقاعدکننده است. ماریون کوتیار نیز بسیار خوشایند و دلنشین است و نقش "همسر روحی" شخصیت ویلسون را بازی می‌کند؛ او یک رویاپرداز و ایدئالیست است که ترجیح می‌دهد در صفحه‌ای از گذشته زندگی کند. علاوه بر هوش و حساسیت، او زیبا و جذاب نیز هست. کتی بیتس، تام هیدلستون، آلیسون پیل، کوری استول و مارسیال دی فونزو نیز به خوبی به نقش هنرمندان و نویسندگان مختلف پرداخته و هر کدام با تسلط و دقت خاصی بازی کردند. ریچل مک‌آدامز نیز در نقش شخصیتی خسته‌کننده و آزاردهنده‌اش خوب عمل کرده است. از نظر فنی، فیلم بی‌نقص است. فیلمبرداری آن فوق‌العاده است و نور و رنگ ایده‌آل، وضوح و عمق مناسبی دارد. صحنه‌های شهری بسیار زیبا هستند و تماشای فیلم به قدری جذاب است که انسان آرزو می‌کند همه‌چیز واقعی باشد. دکورها بسیار خوب طراحی شده‌اند و انتخاب مکان‌های فیلمبرداری نیز با دقت و روش خاصی انجام شده است. کمدی در فیلم به وضوح حضور دارد و عناصر با کیفیتی در دیالوگ‌ها و شوخی‌ها وجود دارد که بر غنای آن می‌افزاید. کل فیلم ریتم بسیار خوبی دارد که نه تنها مخاطب را خسته نمی‌کند، بلکه توجه او را نیز جلب می‌کند. در نهایت، باید به موسیقی متن جاز فیلم هم اشاره کرد که بسیار قابل تحسین است.