WEBVTT 00:00.602 --> 00:04.438 ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:04.602 --> 00:07.846 جاودانگی 00:07.871 --> 00:10.874 انگاره ای است به قدمت مذهب 00:13.094 --> 00:15.862 شاید به قدمت بشر 00:17.098 --> 00:21.268 اما دانش نوین در مورد پایان زمان به ما چه می گوید؟ 00:24.772 --> 00:28.408 آیا جهان در یک رستاخیز کیهانی به پایان می رسد؟ 00:28.410 --> 00:32.079 آیا تیک تیک زمان ...همیشه ادامه دارد 00:35.383 --> 00:38.118 یا ابدیت به پایان خواهد رسید؟ 00:42.857 --> 00:47.828 فضا، زمان، خود زندگی 00:50.131 --> 00:54.501 رازهای جهان درون کرم چاله ها نهفته است 00:54.503 --> 01:00.528 ♪درون کرم چاله ها ♪ آیا ابدیت به پایان خواهد رسید؟ ترجمه: کیانوش.ش تقدیم به: پریسا.ل 01:06.547 --> 01:09.383 رستاخیز 01:09.385 --> 01:13.620 روزی است که مسلمانان، مسیحیان و یهودیان 01:13.622 --> 01:18.225 معتقدند که جهان در پیرامون ما متلاشی خواهد شد 01:18.227 --> 01:22.062 اکنون فیزیکدانان نسخه رستاخیز خود را دارند 01:22.064 --> 01:25.532 در حقیقت آنها چندین نسخه دارند 01:25.534 --> 01:28.268 خورشید زمین را فرا خواهد گرفت 01:28.270 --> 01:31.905 ستاره ما در یک سیاهچاله سقوط خواهد کرد 01:31.907 --> 01:36.610 کهکشان ما با یک کهکشان دیگر به هم خواهند خورد 01:36.612 --> 01:40.380 اما اگر همه چیز در یک نقطه به پایان برسد چه؟ 01:40.382 --> 01:44.184 متلاشی شدن در یک رستاخیز کامل تر از آن است 01:44.186 --> 01:47.554 که زمان به خودی خود ناپدید شود 01:53.795 --> 01:57.964 من یک بچه کوچک بودم هنگامی که مادربزرگم فوت کرد 02:01.502 --> 02:05.272 خورشید به طلوع ادامه داد و هر روز در جای خود قرار گرفت 02:05.274 --> 02:07.240 فصل ها در پی هم آمدند 02:07.242 --> 02:11.878 من در شگفت بودم که چگونه زمان برای مادربزرگ من تمام شده 02:11.880 --> 02:15.315 وقتی زمان در جهان همچنان جاری است 02:15.317 --> 02:20.954 در واقع به نظر می رسد که غیرممکن است که خود زمان پایان یابد 02:25.426 --> 02:27.494 یونانیان و مصریان باستانی 02:27.496 --> 02:30.897 فکر می کردند که جاودانگی (ابدیت) مکانی خارج از زمان است 02:30.899 --> 02:33.133 آنها زمان را مانند یک چرخ بزرگ می دیدند 02:33.135 --> 02:36.203 که گذشتن خورشید از بالای سر ما و 02:36.205 --> 02:38.438 و چرخش فصل ها را منعکس می کند 02:41.275 --> 02:45.579 اما امروزه ما چرخ زمان را از حالت دوار خارج کرده ایم 02:45.581 --> 02:49.349 و آن را در فاصله میان گذشته و آینده گسترانده ایم 02:49.351 --> 02:54.688 اکنون ما تلاش می کنیم که بیندیشیم آیا این خط زمان پایانی دارد 02:54.690 --> 02:58.024 یا اینکه می تواند برای همیشه ادامه یابد 03:00.194 --> 03:02.596 اما شاید معمای جاودانگی 03:02.598 --> 03:05.298 چیزی است که ما در مغزمان خلقش کرده ایم 03:05.300 --> 03:11.104 ورا داسیلوا سینها انسان شناس 03:11.106 --> 03:14.674 و کریس سینها روانشناس زبان شناختی 03:14.676 --> 03:19.780 زمان شان را برای فکر کردن به این صرف می کنند که مردم چگونه در مورد زمان فکر می کنند 00:03:19,844 --> 00:03:23,912 ما اجتماعات پیچیده ای با مقیاس بسیار بزرگ داریم 03:23.852 --> 03:27.087 ما نمی توانیم باعث شویم که اجتماع مان چیزی را به عهده بگیرد 03:27.089 --> 03:30.457 اگر ما یک تقویم و یک ساعت نداشته باشیم 03:30.459 --> 03:34.995 بنابراین ما به مفاهیم زمان و راه های اندازه گیری زمان فکر می کنیم 03:34.997 --> 03:38.899 که چیزی است که ما به آن تکنولوژی شناختی می گوییم 03:38.901 --> 03:41.334 این یک تکنولوژی مربوط به ذهن است 03:41.336 --> 03:45.438 اما کریس و ورا دریافته اند که 03:45.440 --> 03:48.942 این نگاه سازماندهی شده به زمان جهانی نیست 03:48.944 --> 03:51.011 این یک بینش است که آنها از طریق 03:51.013 --> 03:54.047 مطالعه زبان و فرهنگ 03:54.049 --> 03:58.185 یک قبیله بومی آمازون که آمونداوا نامیده می شوند، به دست آورده اند 03:58.187 --> 04:01.588 افراد قبیله آمونداوا در ایالت روندونیا 04:01.590 --> 04:02.823 در برزیل زندگی می کنند 04:02.825 --> 04:05.458 دولت برزیل در سال 1984 با آنها 04:05.460 --> 04:08.094 ارتباط برقرار کرد 04:08.096 --> 04:11.832 قبیله آمونداوا با تقویم زندگی نمی کنند 04:11.834 --> 04:13.867 و از ساعت هم استفاده نمی کنند 04:13.869 --> 04:18.471 در واقع، در زبان آنها حتی واژه ای در مورد زمان وجود ندارد 04:18.473 --> 04:22.008 اگر شما از یکی از افراد آمونداوا بخواهید 04:22.010 --> 04:24.578 که ترجمه ای از واژه زمان به شما بدهد 04:24.580 --> 04:27.280 نزدیک ترین چیزی که آنها می توانند بدان فکر کنند 00:04:27,344 --> 00:04:29,144 آنها می گویند خورشید 04:29.084 --> 04:31.852 یا اینکه آنها می گویند فصل بارندگی 04:31.854 --> 04:35.422 یا می گویند زمان بهار البته زمان نمی گویند 04:35.424 --> 04:38.391 چیزی وجود ندارد که خلاصه ای از زمان باشد، درسته؟ 04:38.393 --> 04:42.696 به منظور تلاش برای درک تصور آمونداوا از زمان 04:42.698 --> 04:47.334 کریس و ورا از آنها خواستند که یک سری از بشقاب های کاغذی را مرتب کنند 04:47.336 --> 04:51.204 بنابراین ما فهمیدیم که دو فصل وجود دارد، درسته؟ 04:51.206 --> 04:54.040 فصل بارندگی و فصل خشک 04:54.042 --> 04:57.744 بنابراین آنها از بشقاب ها برای 04:57.746 --> 05:01.681 نشان پردازی کردن در خصوص اینکه چگونه این فصل ها تقسیم می شوند، استفاده کردند 05:01.683 --> 05:04.885 یک مرد آمونداوایی این بشقاب ها را مرتب می کند 05:04.887 --> 05:09.589 نه بر اساس روزها یا ماه ها بلکه بر اساس رخدادهایی 05:09.591 --> 05:12.993 که در این دو فصل اتفاق می افتند 05:12.995 --> 05:17.330 برای هر یک از این زیربخش های فصل ها 05:17.332 --> 05:20.734 او یک داستان کوچک تعریف می کند 05:20.736 --> 05:24.471 که چه نوع کاشت و برداشتی صورت می گیرد 05:24.473 --> 05:26.873 و اینکه چه میوه هایی در حال رسیده شدن هستند 05:26.875 --> 05:30.677 و اینکه در جنگل و رودخانه چه اتفاقی رخ می دهد 05:30.679 --> 05:33.313 آیا سطح رودخانه بالا می آید یا پایین می رود؟ 05:33.315 --> 05:34.381 این نوع چیزها 05:34.383 --> 05:35.615 آره، درسته 05:35.617 --> 05:37.951 این شیوه ثبت زمان 05:37.953 --> 05:40.954 که هر کشاورزی قادر به حس آن است 05:40.956 --> 05:43.857 اما در فرهنگ صنعتی شده ما 05:43.859 --> 05:47.127 یک سیستم خیلی جدی تر حکمفرما است 05:47.129 --> 05:49.763 ما ممکن است بشقاب ها را در یک خط هفت تایی مرتب کنیم 05:49.765 --> 05:52.699 یک بشقاب برای هر روز هفته 05:52.701 --> 05:57.871 یا اینکه یک روز را به ساعت مرتب شده در یک دایره تقسیم کنیم 05:57.873 --> 06:02.175 اما قبیله آمونداوا رخدادها را در یک شکل خاص مرتب نکرده اند 06:04.412 --> 06:08.181 او واقعا نگران شکل رخدادها نیست 06:08.183 --> 06:11.251 او نگران محتوای هر رخداد است 06:11.253 --> 06:14.321 آنها به زمان به عنوان اجزایی متشابه 06:14.323 --> 06:16.222 با یک بعد خاص ، فکر نمی کنند 06:16.224 --> 06:19.125 آنها به زمان به عنوان نوعی خط 06:19.127 --> 06:22.662 که در آن آینده ای وجود دارد که شما در جستجوی آن هستید 06:22.664 --> 06:25.131 و گذشته ای که شما آن را مرور می کنید، فکر نمی کنند 06:25.133 --> 06:28.368 در انکلیسی شما می توانید بگویید اوه، من به کودکی ام برگشتم 06:28.370 --> 06:31.438 اگرچه در آمونداوا شما دوران بچگی تان را مرور نمی کنید 06:31.440 --> 06:33.540 پس در دوران بچگی تان جایی که شما بودید 06:33.542 --> 06:35.308 شما هیچ وقت به آنجا برنمی گردید 06:35.310 --> 06:37.577 پس 06:37.579 --> 06:40.480 آمونداوایی ها در طول یک خط به گذشته بر نمی گردد 06:40.482 --> 06:43.750 به نحوی که بتوانند زندگی شان را از گذشته به حال رصد کنند 06:43.752 --> 06:45.618 اما در فرهنگ های غربی 06:45.620 --> 06:49.689 ما نمی توانیم کمکی بکنیم، اما این علم هندسه زمان را به زندگی هایمان تحمیل کرده ایم 06:49.691 --> 06:52.025 زندگی یک فرد مانند یک خط است 06:52.027 --> 06:54.427 که از تولد تا مرگ کشیده شده 06:54.429 --> 06:57.430 و بنابراین ما تصور می کنیم که جهان نیز 06:57.432 --> 06:59.799 بایستی یک خط زمان داشته باشد 06:59.801 --> 07:04.070 از زمان تولدش در بیگ بنگ در 14 میلیارد سال قبل 07:04.072 --> 07:07.841 تا در یک آینده دور هنگامی که خواهد مرد 07:10.044 --> 07:13.213 پیش از بیک بنگ زمان وجود نداشته 07:13.215 --> 07:16.016 و زمان ناپدید خواهد شد 07:16.018 --> 07:19.519 هنگامی که جهان رستاخیز پایانی اش را ملاقات کند 07:21.789 --> 07:25.191 فوتینی مارکوپولو یک فیزیکدان نظری است 07:25.193 --> 07:29.129 همچون آمونداوایی ها این نظریه را رد می کند 07:29.131 --> 07:32.232 خوب، اگر شما می خواهید بگویید که زمان پایان خواهد یافت 07:32.234 --> 07:34.801 شما همچنین باید بگویید که زمان شروع شده است 07:34.803 --> 07:36.503 این مانند تولد و مرگ است 07:36.505 --> 07:39.406 در واقع شما نمی توانید تولد و مرگی داشته باشید 07:39.408 --> 07:41.641 بنابراین شما باید به من بگویید 07:41.643 --> 07:45.278 اگر زمان (از اول) وجود نداشته پس از کجا آمده 00:07:45,342 --> 00:07:48,710 فوتینی در تلاش است 07:48.650 --> 07:51.184 تا طبیعت بنیادین زمان را درک کند 07:51.186 --> 07:55.555 طبیعتی که در دنیای میکروسکوپی ذره های زیراتمی 07:55.557 --> 07:57.657 به یک مفهوم فریبنده بدل شده است 07:57.659 --> 08:00.360 تئوری کوانتوم می گوید 08:00.362 --> 08:02.395 که ذرات 08:02.397 --> 08:05.231 به عنوان چیزهای جامد یا تعریف شده دارای اثر متقابل نیستند 08:05.233 --> 08:06.966 بلکه این اثر را به عنوان ابرهای بی نظم و بی شکل هم دارند 08:06.968 --> 08:09.869 یک ذره می تواند در آن واحد در آنجا هر دوی آنها باشد 08:09.871 --> 08:13.473 و در همان لحظه آنجا نباشد 08:13.475 --> 08:17.077 و غیرقابل گفتن است هنگامی که دو ذره به هم برخورد کنند 08:17.079 --> 08:19.612 یا اینکه اصلا به هم برخورد نکنند 08:19.614 --> 08:23.450 اگر شما تلاش کنید که قوانین مکانیک کوانتوم را 08:23.452 --> 08:26.719 برای چیزهای بزرگتر مانند انسان ها یا سیارات استفاده کنید 08:26.721 --> 08:31.324 در این حالت شما می توانید برخی احتمالات بسیار گیج کننده را تصور کنید 08:31.326 --> 08:33.359 من اینجا نشسته ام و با شما صحبت می کنم 08:33.361 --> 08:37.430 حالا، اگر به دلیل یک سانحه در جهان مان 08:37.432 --> 08:39.199 یک سیاهچاله بزرگ وجود داشت 08:39.201 --> 08:41.968 که این سیاهچاله مرا به درون خود بکشد 08:41.970 --> 08:43.436 بر اساس تئوری کوانتوم 08:43.438 --> 08:46.973 این سیاهچاله می تواند آنجا باشد و همچنین آنجا نباشد 08:46.975 --> 08:50.443 و در نتیجه گفتگو با شما 08:50.445 --> 08:52.645 هم اتفاق افتاده هم اتفاق نیفتاده 08:54.014 --> 08:56.516 بسیاری از فیزیک دانان کوانتوم چنین بحث می کنند که 08:56.518 --> 09:00.420 این عدم اطمینان در خصوص رخ دادن اتفاقات 09:00.422 --> 09:03.490 نشان می دهد که زمان یک عامل بنیادین 09:03.492 --> 09:04.691 در جهان نیست 09:04.693 --> 09:06.626 این (زمان) چیزی است که ما پدید آورده ایم 09:06.628 --> 09:10.597 آلبرت انیشتین موافق مکانیک کوانتوم نبود 09:10.599 --> 09:12.632 او بر این باور بود که زمان واقعا وجود دارد 09:12.634 --> 09:17.337 و همراه با فضا در بافت جهان تنیده شده اند 09:17.339 --> 09:19.873 و بر اساس نظر شاگردانش 09:19.875 --> 09:23.676 فضا و زمان با هم در بیگ بنگ متولد شده اند 09:24.945 --> 09:29.616 اما فوتینی بر این باور است که هر دو نگاه به زمان غلط هستند 09:29.618 --> 09:33.386 او فکر می کند که زمان واقعی و ابدی است 09:33.388 --> 09:35.455 اما برای اینکه درست باشد 09:35.457 --> 09:38.558 ما بایستی دوباره تصور کنیم که فضا چیست 09:38.560 --> 09:41.060 خوب، پس این فضا است 09:41.062 --> 09:42.495 جهانی که ما در آن زندگی می کنیم 09:42.497 --> 09:48.067 و ریسمان های قرمز کوچک چیزهای دیگر جهان ما هستند 09:48.069 --> 09:51.204 و این شبکه فاصله میان ما را 09:51.206 --> 09:52.906 بر حسب ارتباط مان نمایان می کند 09:52.908 --> 09:55.241 پس به این معنی است که برای نمونه 09:55.243 --> 09:56.943 اگر ما می گوییم این من هستم 09:56.945 --> 09:59.979 و این دوست من اورالیا است و و آن یکی دوست من هلموت است 09:59.981 --> 10:02.315 این من را 10:02.317 --> 10:05.685 با یک، دو ، سه ، چهار، پنج شش قدم به اورالیا می رساند 10:05.687 --> 10:08.988 و بنابراین من 1, 2, 3, 4 10، 9، 8، 7، 6، 5 10:08.990 --> 10:12.859 15، 14، 13، 12، 11 قدم نیاز دارم تا به هلموت برسم 10:12.861 --> 10:16.095 اما پس از بیگ بنگ 10:16.097 --> 10:19.799 شبکه مربوط به فضا مانند این گسترده نشد 10:19.801 --> 10:22.468 شاید من اینجا 10:22.470 --> 10:28.174 فقط یک قدم قبل از هلموت 10:28.176 --> 10:29.742 در جهان جدید هستم 10:29.744 --> 10:34.047 و این دو دوست به هم رسیده اند 10:34.049 --> 10:37.984 تا جایی که در واقع هر کس روی دیگری قرار دارد 10:37.986 --> 10:41.387 در گرما و چگالی بسیار زیاد بیگ بنگ 10:41.389 --> 10:44.757 همه چیزها در یک نقطه جمع شده بودند 10:44.759 --> 10:48.828 در این حالت ایده فضا بی معنی است 10:48.830 --> 10:53.833 اما زمان، فورتینی اطمینان دارد که همیشه وجود داشته 10:53.835 --> 10:56.736 اگر ما فضا را دور بیندازیم مجبوریم که زمان را حفظ کنیم 10:56.738 --> 11:00.540 زمان قبل از این هم وجود داشته و همیشه هم وجود خواهد داشت 11:02.209 --> 11:04.877 اگر فورتینی راست بگوید 11:04.879 --> 11:07.513 زمان می تواند برای همیشه به تیک تیک خود ادامه بدهد 11:07.515 --> 11:12.485 اما یک دانشمند با عمیقا با ایده جهان ابدی مشکل دارد 11:12.487 --> 11:15.722 چرا که اگر زمان تیک تیک خود را متوقف نکند 11:15.724 --> 11:20.393 وجود ما نمی تواند اصلا آن را حس کند 11:21.520 --> 11:23.487 ابدیت 11:23.489 --> 11:27.892 واژه ای است که تنها در احساسات مذهبی 11:27.894 --> 11:29.727 یا توسط افراد عاشق مورد استفاده قرار می گیرد 11:29.729 --> 11:34.966 اکنون، برخی از دانشمندان هم بر این باورند که زمان ممکن است برای همیشه ادامه داشته باشد 11:34.968 --> 11:37.702 اما اگر جاودانگی (ابدیت) وجود داشته باشد 11:37.704 --> 11:41.772 برخی از چیزهای بسیار عجیب 11:41.774 --> 11:43.441 رخ خواهند داد 11:51.016 --> 11:53.284 شون کرول کیهان شناس 11:53.286 --> 11:56.454 از انستیتو تکنولوژی کالیفرنیا 11:56.456 --> 11:59.857 اغلب به سمت کوه های بالای لوس آنجلس رانندگی می کند 11:59.859 --> 12:03.027 برای اینکه نگاه بهتری به آسمان شب داشته باشد 12:03.029 --> 12:04.495 و زمانی که او این کار را انجام می دهد 12:04.497 --> 12:08.799 او از این موضوع شگفت زده است که این آسمان شب 12:08.801 --> 12:10.868 در تریلیون ها سال پس از حالا چه شکلی خواهد بود 12:10.870 --> 12:15.006 همین حالا ما در یک جهان روشن و راحت زندگی می کنیم 12:15.008 --> 12:18.809 با ستاره هایی که در صد میلیارد کهکشان جهان در حال درخشیدن هستند 12:18.811 --> 12:21.646 صد میلیارد ستاره در هر کهکشان 12:21.648 --> 12:23.881 اما این ستاره ها برای همیشه نخواهند درخشید 12:23.883 --> 12:26.651 آنها سوختشان را خواهند سوزاد آنها عمر محدودی خواهند داشت 12:26.653 --> 12:29.020 حدود 10 تا 15 (میلیارد) سال از حالا 12:29.022 --> 12:31.255 همه آن ستاره ها خواهند سوخت 12:31.257 --> 12:33.924 ستاره دیگری برای درخشیدن نخواهد بود 12:33.926 --> 12:36.994 یک میلیون میلیارد سال از حالا 12:36.996 --> 12:40.798 سیاهچاله ها تنها اجرام آسمانی هستند که باقی خواهند ماند 12:40.800 --> 12:43.434 شما ممکن است فکر کنید خوب، اکنون درست است 12:43.436 --> 12:45.002 سیاهچاله ها و فضای خالی 12:45.004 --> 12:46.771 اما آن سیاهچاله ها بخار خواهند شد 12:46.773 --> 12:48.139 آنها تشعشعات را از خود ساطع می کنند 12:48.141 --> 12:50.408 و سیاهچاله در خود فشرده می شوند 12:50.410 --> 12:53.244 بنابراین زمان زیادی طول خواهد کشید اما زمانی که اتفاق بیفتد 12:53.246 --> 12:56.113 چیزی که باقی خواهد ماند سوپی از ذرات است 12:56.115 --> 12:58.649 و آنگاه ما با این پرسش روبرو خواهیم شد 12:58.651 --> 13:02.086 خوب، در آن دوره زمانی لایتناهی پس از اینکه 13:02.088 --> 13:04.321 همه چیز از درون خالی شود، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ 13:04.323 --> 13:06.657 زندگی در فضای خالی به چه چیز شباهت خواهد داشت؟ 13:06.659 --> 13:12.830 این به این معنی است که فضای خالی حقیقتا خالی نیست 13:12.832 --> 13:14.999 در 1998 13:15.001 --> 13:18.703 ستاره شناسان یک نیروی کیهانی نیرومند 13:18.705 --> 13:20.471 به نام انرژی سیاه را کشف کردند 13:20.473 --> 13:26.010 یک فشار متمایل به توسعه که در همه جای فضا وجود دارد 13:26.012 --> 13:29.246 حتی یک جهان خالی در آینده دور 13:29.248 --> 13:31.982 مملو از این انرژی خواهد شد 13:31.984 --> 13:34.985 و قوانین مکانیک کوانتوم می گوید 13:34.987 --> 13:36.921 در جایی که انرژی وجود دارد 13:36.923 --> 13:40.991 ذرات می توانند خودبخود از هیچ به وجود آیند 13:42.761 --> 13:45.930 زیرا این انرژی سیاه در فضای خالی کمین کرده است 13:45.932 --> 13:47.364 پس دما وجود دارد 13:47.366 --> 13:50.534 آینده کیهان یک صفر کامل نیست 13:50.536 --> 13:52.837 یک نوسان گرمایی کوچک وجود دارد 13:52.839 --> 13:54.205 حتی در فضای خالی 13:54.207 --> 13:57.875 اگر ما این اجاق را به عنوان کل جهان تصور کنیم 13:57.877 --> 14:00.811 ما می توانیم به درون آن نگاه کنیم و چیزهایی را که پدیدار هستند، ببینیم 14:00.813 --> 14:04.882 خوب اگر ما یک مدت زمان طولانی صبر کنیم حدود 10 به توان 10 سال 14:04.884 --> 14:06.417 حدود 10 میلیارد سال 14:06.419 --> 14:09.120 ما یک فوتون منفرد و تنها را خواهیم دید 14:09.122 --> 14:11.822 که درون کیهان تکثیر می شود 14:11.824 --> 14:14.892 اما اگر به کیهان زمان بیشتری بدهیم 14:14.894 --> 14:16.794 ذرات بیشتری پدیدار خواهند شد 14:16.796 --> 14:22.466 در حقیقت بعد از 10 به توان 10 به توان 30 سال 00:14:22,530 --> 00:14:24,230 چیزی پیچیده و غیر محتمل همچون مغز 00:14:24,232 --> 00:14:26,699 کاملا عجیب انسان 14:26.639 --> 14:28.839 می تواند به سادگی به وجود آید 14:30.909 --> 14:33.410 و اگر شما بیشتر از آن صبر کنید 14:33.412 --> 14:36.814 یعنی 10 به توان 10 به توان 120 سال 14:36.816 --> 14:39.984 ما یک بیگ بنگ کامل را خواهیم دید 14:39.986 --> 14:42.853 یک جهان کامل که خارج از هرج و مرجی که پیرامون 14:42.855 --> 14:44.655 در حال نوسان است 14:44.657 --> 14:45.856 برای شاون 14:45.858 --> 14:48.659 این نواسانات اتفاقی مشکلی را نشان می دهد 14:48.661 --> 14:51.128 اگر جهان برای همیشه ادامه دارد 14:51.130 --> 14:53.330 یک اندازه بی نهایت از زمان 14:53.332 --> 14:56.901 به معنی یک اندازه بی نهایت از احتمالات است 14:56.903 --> 15:00.971 که به این معنی است که هر چیزی را که شما احتمالا تصور می کنید 15:00.973 --> 15:02.807 حقیقا پدیدار می شود 15:02.809 --> 15:05.342 که شامل نسخه دیگری از شما است 15:05.344 --> 15:07.411 که او فکر می کند که اولین نسخه است 15:07.413 --> 15:10.881 نسخه های بسیار بسیار زیادی از من به وجود خواهند آمد 15:10.883 --> 15:14.451 بسیاری از آنها دقیقا با همان حافظه و خاطراتی هستند که من دارم 15:14.453 --> 15:18.455 نسخه های دیگری از من وجود خواهد داشت که همانند من فکر می کنند 15:18.457 --> 15:21.425 و همان مجموعه از خاطرات را دارند که من دارم 15:21.427 --> 15:25.329 اما بیشتر این نسخه های من 15:25.331 --> 15:28.032 در حقیقت نمی توانند در یک جهان مشهود و معقول همراه با 00:15:28,096 --> 00:15:29,996 یک بیگ بنگ و کهکشان های دیگر جای داشته باشند 15:29.936 --> 15:32.603 هر یک از این شاون ها 15:32.605 --> 15:36.240 فرض می کنند که آنها نسخه اولیه از او هستند 15:36.242 --> 15:39.643 هر یک از آنها فکر می کند که در پنسیلوانیا بزرگ شده است 15:39.645 --> 15:43.214 دانشجوی هاروارد بوده و کتاب هایی در مورد فیزیک نوشته 15:43.216 --> 15:46.517 اما آنها در واقع نوسانات اتفاقی هستند 15:46.519 --> 15:48.786 که بدون مقدمه به وجود آمده اند 15:48.788 --> 15:52.523 غاصبین آینده که در واقع در فضای خالی زندگی می کنند 15:54.226 --> 15:56.727 سناریویی که جهان برای همیشه ادامه خواهد داشت 15:56.729 --> 15:58.562 و همه این نوسانات (نسخه های دیگر) در خصوص 15:58.564 --> 16:00.531 هر آنچه ما می توانیم احتمال تصورش را بدهیم 16:00.533 --> 16:03.634 بدین معنی است که ما هیچ حقی برای پذیرفتن و باور کردن خاطراتمان نداریم 16:03.636 --> 16:06.070 اگر انسان ها و کهکشان ها و جهان ها 16:06.072 --> 16:08.606 بتوانند به طور اتفاقی و نوسان وار وجود داشته باشند 16:08.608 --> 16:11.041 پس در نتیجه این می تواند 00:16:11,105 --> 00:16:13,439 یک تصویر درست از جهان باشد 16:15.480 --> 16:19.984 اگر انرژی سیاه به انبساط جهان ما ادامه دهد 16:19.986 --> 16:24.121 نسخه های غیرقابل شمارشی از همه ما به وجود خواهد آمد 16:24.123 --> 16:27.758 که از اینجا تا ابدیت کشیده می شود 16:27.760 --> 16:29.760 تنها یک چیز است که 16:29.762 --> 16:34.031 می تواند از چنین جهان مضحک و نامعقولی جلوگیری کند 16:34.033 --> 16:37.635 یک رستاخیز واقعی 16:43.220 --> 16:47.924 کلمه «کیهان» به چه معنی است> 16:47.926 --> 16:50.693 این کلمه به معنای «همه چیز» استفاده می شود 16:50.695 --> 16:55.865 اما اکنون برخی از دانشمندان تصور می کنند که چیز بیشتری برای خلق 16:55.867 --> 17:01.104 همه ستاره ها و کهکشان ها وجود دارد که ما می توانیم آرزوی دیدنش را داشته باشیم 17:01.106 --> 17:06.342 ما ممکن است تکه ای کوچک از چیز بسیار بزرگتری باشیم 17:06.344 --> 17:08.511 یک جهان چندگانه یا مولتی یونیورس 17:08.513 --> 17:11.314 جایی که برای همیشه ادامه دارد 17:11.316 --> 17:15.351 و جایی که یک جهان کوچک مانند ما 17:15.353 --> 17:19.489 به یک چشم به هم زدن می آید و می رود 17:21.258 --> 17:26.229 رافائل بوزو از نسل جدید کیهان شناسانی است که 17:26.231 --> 17:30.967 که با این ایده بزرگ شدند که جهان ما شاید همه هستی 17:30.969 --> 17:34.370 و پایان همه آن نباشد 17:34.372 --> 17:39.275 برای او، دیگر جهان ها در سراسر زمان به وجود می آیند 17:39.277 --> 17:43.212 و موجودیتش را درون یک مولتی یونیورس غول پیکر ادامه می دهد 17:43.214 --> 17:46.749 مولتی یونیورس از نواحی بسیار متفاوتی تشکیل شده 17:46.751 --> 17:49.385 این نواحی منفرد می توانند به قدری بزرگ باشند که 17:49.387 --> 17:50.887 اگر شما در آنها زندگی می کردید 17:50.889 --> 17:53.990 واقعا فکر می کردید که همچون یک ماهی در یک تانکر بسیار بزرگ آب هستید 17:53.992 --> 17:57.026 شما ممکن است فکر کنید که به هیچ وجه چیزی دیگری غیر از آن وجود ندارد 17:57.028 --> 18:02.965 تصور کنید که جهانی که ما در آن زندگی می کنیم شبیه یک بادکنک است 18:02.967 --> 18:04.600 در آغاز 18:04.602 --> 18:08.371 تنها تکه بسیار کوچکی از فضای فشرده بود 18:08.373 --> 18:09.805 در بیگ بنگ 18:09.807 --> 18:13.342 یک نیروی قدرتمند انبساط رخ داد و 18:13.344 --> 18:15.778 و در کسری از ثانیه باعث منبسط شدن آن شد 18:15.780 --> 18:18.047 چهارده میلیارد سال بعد 18:18.049 --> 18:21.784 همه ما در ژرفای درون دیوارهای منبسط اش زندگی می کنیم 18:21.786 --> 18:23.886 و نسبت به آنچه در بیرون وجود دارد، نابینا هستیم 18:25.822 --> 18:29.425 اما رافائل بر این باور است که هنوز هم انبساط در 18:29.427 --> 18:32.495 در بیرون از بادکنک مشغول کار است 18:32.497 --> 18:37.800 و پیوسته تکه های ریزی از فضا را گرفته و آنها را منبسط می کند 18:37.802 --> 18:40.369 بنابراین، این خانه چیزی است که ما فکر می کنیم 18:40.371 --> 18:42.405 به مولتی یونیورس شباهت دارد 18:42.407 --> 18:48.444 جایی که هر یک از این بادکنک ها یک جهان واحد است 18:48.446 --> 18:51.847 و همه این جهان ها به دلیل عامل انبساط وجود دارند 18:51.849 --> 18:55.017 درک رافائل از عامل انبساط 18:55.019 --> 18:58.621 از یک رویکرد در خصوص واقعیت؛ که تئوری ریسمان نام دارد، ریشه گرفته است 18:58.623 --> 19:02.525 که بر اساس آن فضا تنها دارای سه بعد نیست 19:02.527 --> 19:05.428 بلکه 9 بعد 19:05.430 --> 19:07.129 در جهان وجود دارد 19:07.131 --> 19:12.802 شش تا از این بعدها پیچ خورده و میلیون ها بار 19:12.804 --> 19:15.404 کوچکتر از کوچک ترین ذرات هستند 19:15.406 --> 19:16.739 ممکن است برخی مکان ها وجود داشته باشند 19:16.741 --> 19:19.141 که در آنجا هر 9 بعد فضایی بزرگ می شوند 19:19.143 --> 19:20.409 جاهای دیگری هم ممکن است وجود داشته باشد 19:20.411 --> 19:22.445 که در آنجا کمتر از سه بعد بزرگ (قابل دیدن) باشند 19:22.447 --> 19:29.518 بنابراین انبساط باعث بزرگ شدن برخی از بعدها در فضا می شود و نه الزاما همه آنها 00:19:27,947 --> 00:19:29,580 19:29.520 --> 19:33.155 همچون یک بادکنک منبسط 19:33.157 --> 19:35.625 بعدهای منبسط فضا 19:35.627 --> 19:39.929 فی نفسه ناپایدار بوده و 19:39.931 --> 19:42.064 و دچار فروپاشی و اضمحلال می شود 19:42.066 --> 19:43.666 همچنان که من در پیرامون این اتاق قدم می زنم 19:43.668 --> 19:46.068 شما می توانید ببینید که این بادکنک ها می ترکند 19:46.070 --> 19:48.638 به آرامی و یکی بعد از دیگری 19:48.640 --> 19:50.206 تعداد زیادی بادکنک وجود دارد 19:50.208 --> 19:52.541 اما اگر شما چشمتان را روی یکی از بادکنک ها متمرکز کنید 19:52.543 --> 19:54.877 آن بادکنک سرانجام خواهد ترکید 19:54.879 --> 19:56.145 و همانند آن 19:56.147 --> 19:58.681 سرانجام تکه فضای ما هم از بین خواهد رفت 19:58.683 --> 20:01.117 با مطالعه اینکه چگونه انبساط 20:01.119 --> 20:03.919 بعدهای پیچ خورده فضا را تغییر می دهد 20:03.921 --> 20:06.289 رافائل قادر به محاسبه 20:06.291 --> 20:09.358 میزان پیدایش انبساط جهان شده 20:09.360 --> 20:12.061 که بسیار بیشتر از نرخ فروپاشی آن است 20:12.063 --> 20:16.132 بنابراین اگرچه جهان ها در حال نابودی هستند در همان زمان 20:16.134 --> 20:19.101 تعداد بسیار بیشتری در حال پدید آمدن هستند 20:19.103 --> 20:23.806 بنابراین مولتی یونیورس به رشد ادامه می دهد و این رشد برای همیشه ادامه دارد 20:23.808 --> 20:27.443 این الگو "انبساط ابدی مولتی یونیورس" نام دارد 20:27.445 --> 20:30.446 اگر شما از بیرون در حال تماشا کردن این اتاق بودید 20:30.448 --> 20:31.847 زمان ابدی می بود 20:31.849 --> 20:33.582 و می توانست تا ابد ادامه یابد 20:33.584 --> 20:36.886 این مولتی یونیورس ممکن است ابدی باشد 20:36.888 --> 20:41.123 اما ابدیتی است که هیچ کس نمی تواند حتی آرزوی تجربه کردنش را بکند 20:41.125 --> 20:44.560 زیرا هیچ کس نمی تواند از جهان خود بگریزد 20:44.562 --> 20:46.262 آنها درون (هر جهان) آفریده می شوند 20:46.264 --> 20:48.230 شما از دیدن این ابدیت ناشی از انبساط بیشتر و بیشتر 20:48.232 --> 20:50.399 و بادکنک های بیشتر و بیشتر بهره ای نخواهید برد 20:50.401 --> 20:51.667 محدودیت سرعت نور 20:51.669 --> 20:54.337 از اینکه شما بتوانید همه این بادکنک ها را ببینید، جلوگیری می کند 20:54.339 --> 20:56.205 شما در این بادکنک ساکن می شوید 20:56.207 --> 20:58.274 و دیر یا زود می ترکد 20:59.711 --> 21:03.512 اگر شما درون یک جهان زندگی کنید مانند هر چیز دیگر 21:03.514 --> 21:08.451 آنگاه رافائل بر این باور است که زمان شما قطعا در حال پایان یافتن است 21:09.987 --> 21:13.556 و همه مشکلات جهان ابدی 21:13.558 --> 21:15.491 که شاون کارول را نگران می کند 21:15.493 --> 21:19.261 این مشکلات است که جهان ما هرگز برای دیده شدن پابرجا نیست 21:19.263 --> 21:23.099 ما می توانیم محاسبه کنیم که فضا با چه سرعتی در حال نابود شدن است 21:23.101 --> 21:26.168 طول مدتی که نابودی جهان ما رخ می دهد 21:26.170 --> 21:29.638 از اتفاق افتادن این رخدادهای غیرقابل باور و نامحتمل سریع تر است 21:29.640 --> 21:32.341 بنابراین ما می دانیم که ما نباید نگران 21:32.343 --> 21:34.710 به وجود آمدن نسخه های دیگر خودمان باشیم 21:34.712 --> 21:38.147 هنگامی که جهان ما نابود می شود زمان در واقع در آنجا پایان می یابد 21:40.118 --> 21:45.521 آیا جهان ما محکوم به مرگ در یک تحول بزرگ کیهانی است؟ 21:45.523 --> 21:47.957 شاید نه 21:47.959 --> 21:51.894 چراکه زمان ممکن است چیزی که ما فکر می کنیم، نباشد 00:21:51,958 --> 00:21:56,518 و ابدیت ممکن است همین الان وجود داشته باشد 21:58.596 --> 22:02.499 فیزیکدانان به ما می گویند که زمان بعد چهارم است 22:03.699 --> 22:07.701 اما شبیه سه بعد دیگر که ما در آن حرکت می کنیم، نیست 22:07.703 --> 22:09.436 در فضا 22:09.438 --> 22:12.406 من می توانم راه بروم از اینجا 22:12.408 --> 22:14.708 به اینجا 22:14.710 --> 22:18.579 و سپس بچرخم و دوباره برگردم 22:18.581 --> 22:21.849 به نظر می رسد که بعد زمان متفاوت باشد 22:21.851 --> 22:25.753 ما تنها از یک جهت وارد می شویم 22:25.755 --> 22:30.090 اما ممکن است راهی برای به چنگ آوردن جاودانگی (ابدیت) وجود داشته باشد 22:30.092 --> 22:34.395 اگر ما اندیشیدن به زمان به عنوان یک بعد را متوقف کنیم 22:34.397 --> 22:38.699 و شروع کنیم به اندیشیدن به آن (زمان) به عنوان بازتابی 22:38.701 --> 22:40.534 از آینده 22:40.536 --> 22:43.437 به گذشته 22:46.174 --> 22:49.610 برای فیزیکدان هاروارد اندی استرومینجر 22:49.612 --> 22:52.079 تفاوت میان آینده و گذشته 22:52.081 --> 22:53.814 یک معمای عمیق است 22:53.816 --> 22:56.784 چراکه بر اساس قوانین شناخته شده فیزیک 22:56.786 --> 22:59.820 آنها دقیقا یکی هستند 22:59.822 --> 23:02.623 یک اصل کاملا اساسی در فیزیک وجود دارد 23:02.625 --> 23:04.224 که بوسیله نیوتون آغاز شده 23:04.226 --> 23:07.027 گذشته آینده را تعیین می کند 23:07.029 --> 23:12.132 و قوانین فیزیک می توانند به جلو یا عقب حرکت کنند 23:12.134 --> 23:16.870 بنابراین، اگر من باعث ایجاد حرکت در این آونگ 23:16.872 --> 23:18.772 که از مداد آویزان شده، بشوم 23:18.774 --> 23:22.976 و شما فیلم را به جلو یا عقب ببرید 23:22.978 --> 23:25.145 این دقیقا یکی به نظر می رسند 23:26.848 --> 23:31.852 ولی یک فیل سفید خیلی بزرگ در اتاق فیزیک وجود دارد 23:31.854 --> 23:34.655 و آن بیگ بنگ است 23:34.657 --> 23:37.524 خوب، تصاویر کارتونی از بیگ بنگ 23:37.526 --> 23:39.360 نشان می دهد که هیچ چیزی وجود نداشته 23:39.362 --> 23:41.195 شخصی به یک دکمه ضربه می زند 23:41.197 --> 23:42.730 و ناگهان 23:42.732 --> 23:45.966 و هر چیزی که ما می شناسیم، به وجود می آید 23:45.968 --> 23:48.168 بنابراین، گذشته جهان ما 23:48.170 --> 23:52.806 و آینده جهان ما به طور اساسی با هم متفاوت هستند 23:54.509 --> 23:57.411 برای حل این تناقض 23:57.413 --> 24:00.914 اندی شروع کرد به تصور کردن بعد زمان 24:00.916 --> 24:02.816 از یک راه افراطی جدید 24:02.818 --> 24:05.753 مثل یک هولوگرام 24:05.755 --> 24:08.922 هولوگرام ها صفحات دو بعدی هستند 24:08.924 --> 24:13.494 که از طریق آن بعد سوم فضا برای بیرون آمدن پدیدار می شود 24:13.496 --> 24:16.663 اندی از اینکه توانسته این ایده را به کار ببرد شگفت زده شد 24:16.665 --> 24:19.666 نه برای فضا بلکه برای زمان 24:19.668 --> 24:25.038 شاید بعد زمان تنها بازتاب هولوگرام گونه باشد 24:25.040 --> 24:27.274 زمان نوعی وهم و فریب است 24:27.276 --> 24:30.778 و همه جهان در یک هولوگرام نوشته شده 24:30.780 --> 24:33.814 که برای پایان زمان تنظیم شده 24:33.816 --> 24:37.785 و از مسیر قرنی که در آن هستیم رو به عقب 24:37.787 --> 24:39.653 به بیگ بنگ بازتابانیده می شود 24:42.690 --> 24:47.161 هولوگرام شامل همه چیزهای موجود در جهان است چه آنهایی که وجود داشته 24:47.163 --> 24:51.365 و چه آنهایی که وجود خواهد داشت مانند این کریستال یخی پیچیده 00:24:51,429 --> 00:24:53,062 طبق نظر اندی 24:53.002 --> 24:55.102 این (هولوگرام) در آینده دور قرار گرفته 24:55.104 --> 24:58.839 و اطلاعات را رو به عقب به سوی گذشته منعکس می کند 24:58.841 --> 25:04.211 بنابراین این پیگره یک صفحه هولوگرام گونه ارائه می کند 00:25:04,275 --> 00:25:06,141 که شامل همه اطلاعات 25:06.081 --> 25:08.282 در خصوص همه عمر جهان است 25:08.284 --> 25:13.487 هنگامی که من از فاصله خیلی نزدیک نگاه می کنم من می توانم بیشتر و بیشتر جزئیات را بینم 25:13.489 --> 25:16.623 از فاصله دور یا با دقت بیشتر 25:16.625 --> 25:18.926 از یک نقطه بسیار عقب تر از زمان 25:18.928 --> 25:22.229 جزئیات کمتر و کمتری وجود خواهد داشت 25:22.231 --> 25:27.100 اطلاعات کمتر و کمتری در خود جهان وجود خواهد داشت 25:27.102 --> 25:30.971 هر چه شما از صفحه هولوگرافیک فاصله بیشتری بگیرید 25:30.973 --> 25:33.774 اطلاعات کمتری می توانید از روی آن بخوانید 25:33.776 --> 25:37.544 بنابراین، به محض اینکه ما از همین امروز در زمان به گذشته سفر کنیم 25:37.546 --> 25:41.782 در یک جهان بسیار پیچیده از سیارات، ستاره ها و کهکشان ها 25:41.784 --> 25:43.984 ما به یک گذشته ساده تر نقل مکان می کنیم 25:43.986 --> 25:48.255 در جهانی که میلیاردها سال قبل بوده 25:48.257 --> 25:52.025 و از چیزی بیشتر از ابرهای از گاز پر نشده 25:52.027 --> 25:53.994 و در حقیقت 25:53.996 --> 25:56.330 اگر شما به نقطه دورتری در گذشته 25:56.332 --> 25:58.065 پیش از بیگ بنگ بروید 25:58.067 --> 26:01.235 به زبان ساده هیچ چیز وجود نداشت 26:01.237 --> 26:04.771 زمان هولوگرافیک تنها یک تئوری است 26:04.773 --> 26:09.276 که به صورت استدلالی بیان می کند که چگونه جهان ما از هیچ آغاز شده 26:09.278 --> 26:13.780 وقتی شما در صفحه هوگرافیک یک مرتبه به نقطه ای در زمان خیلی دور در گذشته می رسید 00:26:13,844 --> 00:26:17,212 نمی توان از این نقطه اطلاعات بیشتری را به عقب تر منعکس کرد 26:17.152 --> 26:21.622 قبل از بیگ بنگ هیچ اطلاعاتی در جهان وجود ندارد 26:21.624 --> 26:25.058 در یک جهان نوخاسته هولوگرافیکی 26:25.060 --> 26:27.261 ما بیگ بنگ نداریم 26:27.263 --> 26:30.864 لحظه خاصی وجود ندارد که به طور ناگهانی 26:30.866 --> 26:33.700 همه چیزهای موجود در جهان به وجود آیند 26:33.702 --> 26:37.471 افزون بر این، ما یک بنگی که پیوسته در حال پیشرفت است داریم 26:37.473 --> 26:39.439 که از هیچ شروع شده 26:39.441 --> 26:42.910 و رو به سوی آینده بنگ خود را حفظ می کند 26:42.912 --> 26:44.945 در گذشته هیچ چیز وجود نداشت 26:44.947 --> 26:47.447 در آینده همه چیز هست 26:47.449 --> 26:51.018 ریاضی ورای تئوری اندی 00:26:51,082 --> 00:26:52,648 بسیار پیچیده است 26:52.588 --> 26:56.957 چیدمان و ترتیب زمان هولوگرافیک همانند هر بعد معمولی دیگری نیست 26:56.959 --> 27:00.494 هنگامی که شما بیشتر و بیشتر در آینده پیش می روید 27:00.496 --> 27:05.132 مشابه این پیش رفتن در زمان شما را کمتر و کمتر به سوی جلو حرکت می دهد 27:05.134 --> 27:08.569 بنابراین میزان نامتناهی از زمان را می گیرد 00:27:08,633 --> 00:27:12,101 تا در واقع به صفحه هولوگرافیک برسد 27:12.041 --> 27:14.241 در این تصویر 27:14.243 --> 27:17.744 جهان ما برای همیشه به سوی آینده پیش می رود 27:17.746 --> 27:19.813 و بزرگتر و بزرگتر می شود 27:19.815 --> 27:23.317 و به رشد و آفرینش عناصر جدید ادامه می دهد 27:23.319 --> 27:27.788 بنابراین ما نمی دانیم که این موضوع جهان ما را تشریح می کند 27:27.790 --> 27:30.090 ما بسیار از آن دوریم 27:30.092 --> 27:35.429 اما ما می دانیم که این موضوع چیزی است که می تواند 27:35.431 --> 27:40.067 به وسیله برخی ابزارهای دقیق و باثبات در ریاضی مورد بحث و سنجش قرار گیرد 27:40.069 --> 27:42.836 و این یک نقطه آغاز است 27:45.406 --> 27:49.576 آیا جهان ما تا ابد باقی می ماند؟ 27:49.578 --> 27:51.678 بستگی دارد که از چه کسی بپرسید 27:51.680 --> 27:54.715 برخی می گویند زمان برای همیشه ادامه دارد 27:54.717 --> 27:57.117 دیگران مطمئن هستند که پایان می پذیرد 27:57.119 --> 27:59.786 اما اکنون دیگر فیزیک دانان فکر می کنند 27:59.788 --> 28:03.323 ما ممکن است قادر باشیم تصمیم بگیریم که کدام یک درست می گویند 28:03.325 --> 28:05.792 زیرا آینده جهان 28:05.794 --> 28:10.063 ممکن است در زمان به عقب سفر کند تا با ما ملاقات کند 28:12.176 --> 28:16.212 آیا جاودانگی (ابدیت) در حال حاضر وجود دارد؟ 28:16.496 --> 28:20.965 آیا زمان حال و گذشته بازتابی از آینده است 28:20.967 --> 28:22.867 که در زمان به صورت موج وار به عقب حرکت می کند 28:22.869 --> 28:24.569 اگر اینگونه است 28:24.571 --> 28:28.907 پس چرا شما نمی دانید که من در ادامه چه می خواهم بگویم؟ 28:28.909 --> 28:29.974 واقعیت این است که 28:29.976 --> 28:32.977 دانشمندان فکر می کنند که مدارکی یافته اند 28:32.979 --> 28:36.381 که آینده حقیقا بر زمان حال اثر می گذارد 28:36.383 --> 28:39.951 و دانش در خصوص سرنوشت جهان 28:39.953 --> 28:42.954 ممکن است در هم اکنون درست در جلوی ما باشد 28:45.691 --> 28:50.228 جف تواکسن فیزیکدانی از دانشگاه شاپمن 28:50.230 --> 28:55.400 چنین فکر می کند که آینده با زمان حال بسیار در ارتباط است 28:55.402 --> 29:00.538 مفاهیم زمان، ابدیت، پایان زمان 29:00.540 --> 29:04.108 اینها برخی از عمیق ترین پرسش هایی هستند 29:04.110 --> 29:06.945 که ما به عنوان انسان با آن روبرو هستیم 29:06.947 --> 29:09.047 اما شما بایستی با دقت گوش فرا دهید 29:09.049 --> 29:11.082 به آنچه طبیعت می خواهد به شما بگوید 29:11.084 --> 29:12.684 برای کشف حقیقت بنیادین 29:15.688 --> 29:18.423 جف بر این باور است که بیشتر فیزیکدانان 29:18.425 --> 29:21.759 در درک کامل طبیعت زمان دچار اشتباه می شوند 29:21.761 --> 29:24.662 و این به دلیل راهی است که آنها اصرار دارند آزمایش هایشان را از آن طریق انجام دهند 29:24.664 --> 29:28.666 برخورد ذرات با هم در شتاب دهنده های بزرگ 29:28.668 --> 29:32.370 شاید به جای برخورد ذرات و (تبدیل آنها) به تکه های کوچکتر 29:32.372 --> 29:35.707 نیاز است که ما آنها را کمی فشار دهیم 29:38.043 --> 29:44.282 چه می شد اگر بیشتر فیزیکدانان از ورزش ملایم کرلینگ استفاده می کردند؟ 29:44.284 --> 29:46.084 آنچه شما می بینید 29:46.086 --> 29:48.586 چیزی که ورزشکاران در اینجا انجام می دهند 29:48.588 --> 29:52.256 آنها سنگ را حرکت می دهند و اندکی مسیر آن را جارو می کنند 29:52.258 --> 29:54.859 بدین منظور که سنگ را به جای خاصی هدایت کنند 29:54.861 --> 29:56.327 تا اندازه ای 29:56.329 --> 29:59.397 این جارو کردن به نوعی شبیه یک تعامل بسیار ملایم است 29:59.399 --> 30:01.766 در واقع شما سنگ را لمس نمی کنید 30:01.768 --> 30:04.736 به نوعی شما کاری انجام می دهید که یخ مقدار کمی صیقلی تر شده 30:04.738 --> 30:06.137 یا کمی ذوب شود 30:06.139 --> 30:09.674 از این رو سنگ تمایل پیدا می کند که در آن جهت حرکت کند 30:09.676 --> 30:13.711 جف بر این باور است که شما می توانید هر چیزی را 30:13.713 --> 30:16.681 در خصوص اینکه زمان حقیقا چگونه در جهان کار می کند، درک کنید 30:16.683 --> 30:18.650 با نگاه کردن به ورزش کرلینگ 30:18.652 --> 30:21.252 و شما می توانید از اول شروع کنید 30:21.254 --> 30:24.889 با ایده ای که اسحاق نیوتن در مورد زمان داشت 30:24.891 --> 30:26.891 بنابراین، سنگ شروع می کند 30:26.893 --> 30:28.760 از مکان مشخصی در گذشته 30:28.762 --> 30:31.696 به مکان مشخصی در زمان حال می رود 30:31.698 --> 30:34.298 و به مکان مشخصی در زمان آینده می رود 30:34.300 --> 30:37.602 خوب از دیدگاه فیزیک کلاسیک 30:37.604 --> 30:40.171 جهان شبیه یک ماشین بزرگ است 30:40.173 --> 30:44.008 مانند یک ساعت بزرگ بسیار دقیق 30:44.010 --> 30:47.145 اما پس از آن، حدود یک قرن پیش 30:47.147 --> 30:49.347 همراه با آمدن مکانیک کوانتوم 30:49.349 --> 30:52.483 همه آن اطمینان به جهان 30:52.485 --> 30:55.687 را با هویدا کردن جهان زیر اتمی از بین برد 30:55.689 --> 30:58.489 اگر همه این سنگ های بازی کرتلینگ اتم باشند 30:58.491 --> 31:02.093 قوانین بازی به شکل دراماتیکی عوض خواهد شد 00:31:02,157 --> 00:31:05,692 پس، دنیای کوانتوم متفاوت است 31:05.632 --> 31:07.298 این (دنیای کوانتوم) باعث پیش بینی های متفاوتی 31:07.300 --> 31:09.367 نسبت به نگاه کلاسیک به چیزها شده است 31:09.369 --> 31:11.069 در مکانیک کوانتوم 31:11.071 --> 31:14.072 شما می توانید این سنگ ها را با هم حرکت دهید 31:14.074 --> 31:18.576 و به طور شگفت انگیزی شما متوجه می شوید که یک سنگ به سمت چپ می رود 31:18.578 --> 31:21.679 و سنگ دیگر به سمت راست 31:21.681 --> 31:24.849 در دنیای میکروسکوپی اتم ها 31:24.851 --> 31:26.684 هیچ چیز با اطمینان شناخته نمی شود 31:26.686 --> 31:29.420 اتم ها چیزهای جامد و تعریف شده نیستند 31:29.422 --> 31:33.658 آنها موج هایی از احتمالات هستند که به شما می گویند جایی که 31:33.660 --> 31:38.496 یا زمانی که شما به یک ذره نگاه می کنید شما به احتمال زیاد می توانید آن را پیدا کنید 31:38.498 --> 31:43.801 اما در سال 1960 معلم کوانتوم یاکی آهارونف 31:43.803 --> 31:47.605 به خود این جرات را داد که بپرسد چرا اتم ها غیرقابل پیش بینی هستند 31:47.607 --> 31:49.974 چرا تایید و تعیین آنها اینقدر سخت است 31:49.976 --> 31:53.444 در هر لحظه معین آنها چه کار می کنند 31:53.446 --> 31:55.580 و پاسخی که او بدان دست یافت این بود 31:55.582 --> 31:59.450 چون آینده و گذشته هر دو 31:59.452 --> 32:01.486 در آفرینش زمان حال نقش دارند 32:01.488 --> 32:07.658 یاکی نشان داد که او می تواند مکانیک کوانتوم را دوباره فرموله کند 32:07.660 --> 32:10.228 به شیوه ای که (فرمول آن) در گذشته 32:10.230 --> 32:13.197 و آینده توزیع شود با مقداری دقیقا برابر 32:13.199 --> 32:17.034 اطلاعات مربوط به آینده که دانستن آن اصولا در زمان حال 32:17.036 --> 32:18.369 غیرممکن است 32:18.371 --> 32:21.672 شاید واقعا به لحظه حاضر وابسته باشد 32:21.674 --> 32:25.777 جف و یاکی در دو دهه گذشته در جستجوی 32:25.779 --> 32:29.947 مدرکی در خصوص این ایده انقلابی بودند 32:29.949 --> 32:34.018 آنها یاد گرفتند که در محاسبات شان خیلی دقیق باشند 32:34.020 --> 32:37.288 یک ذره زیر اتمی جابجا می شود یا ناپدید می شود 32:37.290 --> 32:39.257 اگر مستقیما مشاهده شود 32:39.259 --> 32:42.827 این مثل آن است که آنها می بایست یک ذره را در یک جعبه می گذاشتند 32:42.829 --> 32:46.464 به آن نگاه نمی کردند و اجازه می دادند به بودنش ادامه دهد 32:46.466 --> 32:49.600 تا موجی از احتمال را پیدا کنند 32:49.602 --> 32:51.035 هنگامی که آنها این کار را انجام دادند 32:51.037 --> 32:55.506 آنها شروع کردند به دیدن اثراتی از آینده بر زمان حال 32:55.508 --> 32:58.976 پس ما جعبه های قرمزی داریم که در زمان به سمت جلو حرکت می کنند 32:58.978 --> 33:04.749 و شما بایستی در مورد وضعیتی که به دنبال خود به جای می گذارند فکر کنید 33:04.751 --> 33:08.686 خوب ما می خواهیم با کمک جعبه های آبی نتیجه را نشان دهیم 00:33:08,750 --> 00:33:11,251 همان ذره، درسته؟ ما یک ذره داریم 33:11.191 --> 33:14.192 اما از آینده می آید ما می گوییم زمان حال 33:14.194 --> 33:16.327 از ترکیب 33:16.329 --> 33:19.864 استنتاج به سمت جلو و استنتاج به سمت عقب، خلق می شود 33:22.100 --> 33:24.669 آنچنان که افراطی به نظر می رسد 00:33:24,733 --> 00:33:27,233 جف و یاکی و گروه شان 33:27.173 --> 33:29.941 این ایده را در آزمایشگاه مورد آزمایش قرار داده اند 33:29.943 --> 33:34.111 آنها یک سری از اشاره های مغناطیسی بسیار آرام 33:34.113 --> 33:36.147 نسبت به ذرات زیراتمی به دست آوردند 33:36.149 --> 33:39.717 آنها این ذرات را در ساعت 2:00 33:39.719 --> 33:42.019 و ساعت 2:30 اندازه گرفتند 33:42.021 --> 33:46.057 آنها این کار را بارها و بارها انجام دادند 33:46.059 --> 33:49.126 برخی از ذرات و البته نه همه آنها 33:49.128 --> 33:51.796 دوباره در ساعت 3:00 اندازه گیری شدند 33:51.798 --> 33:56.801 و آنچه آنها در اندازه گیری شان در ساعت 3:00 به دست آوردند 33:56.803 --> 34:00.104 به نظر می رسد بر آنچه به صورت ظاهرا اتفاقی 34:00.106 --> 34:02.707 در ساعت 3:00 خوانده شده، تاثیر می گذارد 34:02.709 --> 34:06.310 به نظر می رسد که آینده بر زمان حال اثر می گذارد 34:06.312 --> 34:09.547 ولو اینکه هنوز اتفاق نیفتاده باشد 34:09.549 --> 34:11.649 اگر شما سعی کنید که لحظه کنونی را درک کنید 34:11.651 --> 34:14.785 گذشته بدان وابسته است همچنان که ما (در حال حاضر) در مورد گذشته می دانیم 34:14.787 --> 34:18.489 اما آینده هم به زمان حال وابسته است 34:18.491 --> 34:19.590 همچنان که گذشته اینگونه است 34:19.592 --> 34:20.858 تاکنون 34:20.860 --> 34:23.928 این آزمایش ها تنها در سطح میکروسکوپی 00:34:23,992 --> 00:34:25,725 انجام گرفته اند 34:25.665 --> 34:29.734 و اثرات آینده بر زمان حال بسیار زیرکانه هستند 34:29.736 --> 34:33.404 اما برای جف، به این اشاره می کند که 34:33.406 --> 34:36.674 در یک حرکت ظاهرا اتفاقی از همه ذرات درون جهان، در جایی چیزی پنهان شده 34:36.676 --> 34:41.846 چیزی مانند سرنوشت جهان(در آنجا) وجود دارد 34:41.848 --> 34:43.614 اینجا یک اقیانوس جریان دارد 34:43.616 --> 34:44.815 یک جریانی وجود دارد 34:44.817 --> 34:47.885 از گذشته به آینده و از آینده به گذشته 34:49.721 --> 34:54.191 شاید جهان در حال حاضر دارای سرنوشتی باشد 34:54.193 --> 34:57.161 اما آیا ما انسان های کاملا فانی قادر به دانستن آن هستیم؟ 34:57.163 --> 35:00.097 یک دانشمند فکر می کند که او 35:00.099 --> 35:03.234 محدودیت ریاضیاتی دانش انسانی را کشف کرده است 35:08.183 --> 35:11.317 دانشمندان 3000 سال است 35:11.617 --> 35:16.119 که در تلاشند تا آن حدی که می توانند در مورد جهانی که در آن زندگی می کنیم، یاد بگیرند 35:16.121 --> 35:18.689 ما خیلی خوب این کار را انجام داده ایم 35:18.691 --> 35:23.493 ما درک می کنیم که سیارات، ستاره ها و کهکشان ها چگونه کار می کنند 35:23.495 --> 35:27.564 اما برای شناخت سرنوشت همه جهان 35:27.566 --> 35:31.501 تصور کنید که چه اندازه (اطلاعات) برای دانستن باقی مانده است 35:31.503 --> 35:36.640 شاید اکنون وقت آن رسیده که پرسش مهمی را از خودمان بپرسیم 35:36.642 --> 35:41.244 آیا چیزی وجود دارد که ما تمایل به فهمیدنش داریم؟ 35:44.983 --> 35:48.518 دانشمند فیزیک تئوری تام بنکس 35:48.520 --> 35:51.388 بر این باور است که بهترین راه برای درک ابدیت 35:51.390 --> 35:54.925 محاسبه این است که ما تاکنون چقدر توانسته ایم بدانیم 35:54.927 --> 35:58.962 و آنچه ما می دانیم آن چیزی است که می توانیم اندازه بگیریم 35:58.964 --> 36:02.966 خوب، شما می توانید اقیانوس آرام را که پشت سر من است، ببینید 36:02.968 --> 36:05.268 و اقیانوس آرام بسیار بزرگ است 36:05.270 --> 36:08.405 ما احتمالا با استفاده از قوانین نمی توانیم آن را اندازه بگیریم 36:08.407 --> 36:11.208 بنابراین ما با استفاده از مثلثات آن را اندازه می گیریم 36:11.210 --> 36:12.576 همه جور عملیات ریاضی 36:16.714 --> 36:20.083 اقیانوس آرام شاید خیلی بزرگ باشد 36:20.085 --> 36:23.353 اما ما طول و عمق آن را اندازه گرفتیم 36:23.355 --> 36:27.157 و همه 64 میلیون مایل مربع آن را ترسیم کردیم 36:27.159 --> 36:29.426 اگرچه در مقایسه با 36:29.428 --> 36:32.195 همه جهان مثل یک نقطه است 36:32.197 --> 36:35.499 برای اینکه ما آن را به طور فیزیکی اندازه بگیریم، خیلی بزرگ است 36:35.501 --> 36:38.935 جهان ما ما نمی توانیم وانمود کنیم که بخشی عمده آن را می دانیم 36:38.937 --> 36:41.738 و ما با دریافت نورش آن را اندازه می گیریم 36:41.740 --> 36:43.206 با فرستادن نور به سوی آن 36:43.208 --> 36:45.375 و دریافت انواع سیکنال ها 36:45.377 --> 36:47.611 و ما می فهمیم که هر چیز کجاست 36:47.613 --> 36:49.046 چقدر از آن فاصله داریم 36:49.048 --> 36:54.084 اما جهان نه تنها در سراسر فضا گسترده شده 00:36:54,148 --> 00:36:56,348 بلکه همه زمان را نیز در بر گرفته است 36:56.288 --> 36:59.322 از آغاز در بیگ بنگ 36:59.324 --> 37:00.957 تا آینده دور 37:00.959 --> 37:04.227 چه چیز باعث شده تا چنین بپنداریم که همه چیز را 37:04.229 --> 37:06.296 درباره این مکان پهناور می دانیم؟ 37:06.298 --> 37:10.667 تام فکر می کند او می تواند پاسخ این پرسش را 37:10.669 --> 37:15.172 با استفاده از چیزی که او «تئوری الماس های سببی» نام نهاده، به دست آورد 00:37:15,236 --> 00:37:19,404 من یک طرح هندسی می کشم 37:19.344 --> 37:22.045 که تئوری الماس سببی را نشان می دهد 37:22.047 --> 37:25.248 این گذشته من است این آینده من است 37:25.250 --> 37:26.917 و این الماس نشان می دهد 37:26.919 --> 37:29.519 هر چیزی را که من تجربه کرده ام 37:29.521 --> 37:32.923 در تمام تاریخ از آغاز تا پایان 37:32.925 --> 37:36.193 این ناحیه از فضا-زمان 37:36.195 --> 37:37.627 به الماس شکل می دهد 37:37.629 --> 37:40.564 چرا که نور وارد این قسمت مخروط مانند می شود 37:40.566 --> 37:43.200 و من به عقب نگاه می کنم به بلندترین زمانی 37:43.202 --> 37:44.801 که در مخروط بر می گردد 37:44.803 --> 37:46.870 شما دو مخروط را روی هم می گذارید 37:46.872 --> 37:49.072 و آنها به یک شکل الماس مانند بدل می شوند 37:51.643 --> 37:54.344 یک الماس سببی این محدودیت را نشان می دهد 37:54.346 --> 37:57.314 که به چه میزان از دستیابی به ابزار اندازه گیری جهان 37:57.316 --> 37:58.949 می توان امید داشت 37:58.951 --> 38:02.052 هنگامی که این ابزار شعاعی از نور را می فرستند 38:02.054 --> 38:04.321 نور را به درون جهان هدایت می کند 38:04.323 --> 38:07.057 نور فاصله میان کهکشان ها را طی کرده 38:07.059 --> 38:11.294 و سرانجام میلیاردها سال بعد به ابزار بر می گردد 38:11.296 --> 38:13.530 تام قادر به محاسبه 38:13.532 --> 38:17.834 مقدار اطلاعاتی است که در آن الماس موجود است 00:38:17,898 --> 00:38:20,265 و با ناحیه ای از یک کره ارتباط دارد 38:20.205 --> 38:24.708 که در عریض ترین نقطه آن را می پوشاند 38:24.710 --> 38:28.411 کره ای که او صفحه هولوگرافیک نام نهاده است 38:28.413 --> 38:30.614 اکنون ما می توانیم این سئوال را بپرسیم 38:30.616 --> 38:33.283 تصور کنید که ماشینی وجود داشت که می تواند تا همیشه زندگی کند 38:33.285 --> 38:35.852 از آغاز جهان تا پایان 38:35.854 --> 38:39.222 صفحه هولوگرافیک مربوط به الماس سببی باید چه قدر بزرگ باشد 38:39.224 --> 38:42.125 تا این ماشین ردیاب (با عمر بی انتها) بتواند سیگنال را دریافت کند؟ 38:42.127 --> 38:43.593 این موضوع بسیار اهمیت دارد 38:43.595 --> 38:46.296 زیرا مشخص می کند که چه مقدار اطلاعات 38:46.298 --> 38:47.998 احتمالا در این ناحیه از 38:48.000 --> 38:50.133 فضا و زمان وجود خواهد داشت 38:50.135 --> 38:54.437 شناخت مطلق همه چیزهایی که نیاز به دانستن آنها وجود دارد 38:54.439 --> 38:58.942 هر اتم و ذره زیراتمی در عالم هستی 38:58.944 --> 39:03.413 به معنی جمع آوری میزان گیج کننده ای از اطلاعات می باشد 39:03.415 --> 39:07.584 این عدد 10 به توان 10 به توان 123 است 39:07.586 --> 39:11.421 عدد یک همراه ُبا 10 به توان 123 صفر بعد از آن 39:11.423 --> 39:15.759 این عدد به قدری بزرگ است که تصور آن هم مشکل است 39:15.761 --> 39:19.596 اگر من شروع کنم به نوشتن این عدد 39:19.598 --> 39:22.232 و نوشتن هر صفر یک ثانیه زمان نیاز داشته باشد 39:22.234 --> 39:24.234 من به یک زمان طولانی 39:24.236 --> 39:28.138 عقب تر از شروع کل تاریخ جهان نیاز خواهم داشت 39:28.140 --> 39:30.640 و به پایان آن هم نخواهم رسید 39:30.642 --> 39:33.944 اما آیا یک تمدن پیشرفته 39:33.946 --> 39:36.179 می تواند این مقدار اطلاعات را جمع آوری کرده 39:36.181 --> 39:39.082 و همه چیز را در مورد جهان بداند 39:39.084 --> 39:40.884 و بدین گونه از سرنوشت خویش آگاه شود؟ 39:40.886 --> 39:42.819 تام بر این باور است که پاسخ 39:42.821 --> 39:47.724 در این لیوان کوچک آب جای می گیرد 39:47.726 --> 39:51.661 خوب، من در این مقدار اندک آب که از اقیانوس آرام بر می دارم 39:51.663 --> 39:53.430 سکستیلیون اتم وجود دارد 39:53.432 --> 39:55.365 این یک تریلیون تریلیون است 39:55.367 --> 39:57.968 اگر ما می خواستیم تعداد همه آن اتم ها را اندازه بگیریم 39:57.970 --> 40:00.503 ما نیاز به یک ماشین بزرگ داشتیم 40:00.505 --> 40:04.574 ما نیازمند ابزاری هستیم که از کشور ایالات متحده بزرگتر است 40:04.576 --> 40:08.411 اما جمع آوری اطلاعات همه جهان 40:08.413 --> 40:11.414 تنها یک چالش تاریخی مهندسی نیست 40:11.416 --> 40:15.852 بلکه در حقیقت قوانین فیزیک از کار ما جلوگیری می کنند 40:15.854 --> 40:19.122 اگر ما تلاش کنیم که تعداد اتم های جهان هستی را اندازه گیری کنیم 40:19.124 --> 40:21.925 ما باید استفاده از این اندازه تجهیزات را متوقف کنیم 40:21.927 --> 40:25.862 چراکه فضا را با چیزهای بیشتری که بیش از توان حملش است پر کرده 40:25.864 --> 40:29.833 و کل آزمایش در یک سیاهچاله متلاشی می شود و در نهایت 40:29.835 --> 40:32.702 منجر به از میان رافتن همه اطلاعات درون آن می شود 40:36.407 --> 40:39.976 تام محاسبه کرده که ما قادر به اندازه گیری بیش 40:39.978 --> 40:43.580 از 10 به توان 10 به توان 90 بیت از اطلاعات نیستیم 40:43.582 --> 40:47.183 پیش از آنکه ما زمینه ساز آن شویم که جهان در یک سیاهچاله 40:47.185 --> 40:48.685 متلاشی شود 40:48.687 --> 40:51.321 این ممکن است شبیه یک عدد غول پیکر به نظر برسد 40:51.323 --> 40:54.057 اما در واقع یک بخش بسیار کوچک از 40:54.059 --> 40:56.793 عدد 10 به توان 10 به توان 123 است 40:56.795 --> 41:00.897 یعنی همه چیزی که باید بدانیم 41:00.899 --> 41:04.534 آن عدد به طرز شگفت آوری کوچکتر از این عدد است 41:04.536 --> 41:07.504 یعنی امیدی وجود ندارد که یک تمدن 41:07.506 --> 41:09.406 بدون توجه به میزان فرهیختگی اش 41:09.408 --> 41:12.509 احتمالا بتواند همه اطلاعاتی را 41:12.511 --> 41:16.479 که در جهان، در طول همه تاریخ وجود دارد؛ اندازه بگیرد 41:16.481 --> 41:20.483 همه آن چیزی که ما توانسته ایم در مورد جهان یاد بگیریم 41:20.485 --> 41:24.454 یک بخش بسیار کوچک از آن چیزی است که آن بیرون وجود دارد 41:24.456 --> 41:25.889 و تام چنین استدلال می کند 41:25.891 --> 41:30.360 تلاش برای پیش بینی آینده بر اساس اطلاعات اندک 41:30.362 --> 41:31.928 به کلی بی فایده است 41:31.930 --> 41:37.400 خوب، شاید ما بایستی نگرانی در مورد پایان زمان را متوقف کنیم 41:37.402 --> 41:40.303 و یاد بگیریم که در زمان حال زندگی کنیم 41:40.305 --> 41:43.807 برای ما طبیعی است که بخواهیم همه چیز را بدانیم 41:43.809 --> 41:48.278 ما دوست داریم که داستان هایی در مورد همه چیز درست کنیم 41:48.280 --> 41:51.081 و این داستان ها اغلب غلط هستند 41:51.083 --> 41:53.249 خوب، انسان هستیم دیگه 41:53.251 --> 41:56.219 ما محدود هستیم خدا نیستیم 41:56.221 --> 41:58.722 ما مالک جهان نیستیم 41:58.724 --> 42:01.491 ما تکه بسیار کوچکی از جهان هستیم 42:01.493 --> 42:05.295 ما اکنون کشف کرده ایم که ما بسیار کوچکتر از آن هستیم 42:05.297 --> 42:07.464 که شاید پیش از این فکرش را می کرده ایم 42:07.466 --> 42:10.233 به بیانی ما حق نداریم 42:10.235 --> 42:13.703 که انتظار آن را داشته باشیم که همه جیزهایی را بدانیم که برای دانستن وجود دارند 42:18.175 --> 42:21.611 آیا جهان برای همیشه باقی می ماند؟ 42:21.613 --> 42:24.114 آیا ابدیت وجود دارد؟ 42:24.116 --> 42:28.651 که از آینده دور به زمان حال و به سوی ما منعکس می شود؟ 42:28.653 --> 42:32.622 یا یک رستاخیز جهانی همه چیز را 42:32.624 --> 42:34.624 در یک چشم به هم زدن، ویران می کند 42:34.626 --> 42:38.395 ما نمی دانیم و احتمالا هرگز نخواهیم دانست 42:38.397 --> 42:42.399 چراکه برخی از پرسش ها نیازمند دانش بیشتری هستند 42:42.401 --> 42:44.334 از آنچه ما به دست آورده ایم 42:44.336 --> 42:47.670 و شاید خیلی هم بد نباشد 42:47.672 --> 42:51.908 بعد از همه این حرف ها چه زندگی خنده داری است 42:51.910 --> 42:55.545 اگر ما در حال حاضر بدانیم که چگونه (این زندگی) به پایان خواهد رسید؟ 42:55.570 --> 42:59.570 .:: @bollbolljan_com ::.