WEBVTT 00:00:01.100 --> 00:00:13.000 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:00:13.010 --> 00:00:14.410 مشکل ما این نیست که 00:00:14.410 --> 00:00:17.250 آیا خواسته‌های ما برآورده می‌شوند یا نه 00:00:19.770 --> 00:00:22.650 مشکل این است که از کجا بدانیم چه می‌خواهیم؟ 00:00:22.650 --> 00:00:25.170 هیچ چیز خودجوش نیست 00:00:25.170 --> 00:00:29.570 هیچ چیز در مورد خواسته‌های انسانی طبیعی نیست 00:00:29.570 --> 00:00:32.209 خواسته‌های ما مصنوعی هستند 00:00:32.209 --> 00:00:35.530 باید به ما یاد بدهند که بخواهیم 00:00:35.530 --> 00:00:39.250 سینما هنر منحرف‌کننده‌ی نهایی است 00:00:39.250 --> 00:00:41.610 چیزی را که می‌خواهی به تو نمی‌دهد 00:00:41.610 --> 00:00:45.130 به تو می‌گوید چگونه بخواهی 00:01:12.730 --> 00:01:16.250 اوه، ازت خوشم میاد 00:01:16.250 --> 00:01:18.530 ولی کافی نیست 00:01:23.370 --> 00:01:25.690 اوه، یادم رفت 00:01:25.690 --> 00:01:27.210 مادرت ازم خواست برای شام برم اونجا 00:01:27.210 --> 00:01:30.410 باشه، با خودت بستنی میاری؟ شکلاتی یا وانیلی؟ 00:01:30.410 --> 00:01:33.050 حتماً، چه طعمی می‌خوای؟ شکلاتی یا وانیلی؟ 00:01:33.050 --> 00:01:34.610 شکلاتی، باشه 00:01:34.610 --> 00:01:36.370 چیزی که در این کلیپ فوق‌العاده می‌بینیم 00:01:36.370 --> 00:01:38.450 از فیلم تسخیر شده 00:01:38.450 --> 00:01:42.050 تفسیری است بر هنر جادویی سینما 00:01:42.050 --> 00:01:44.130 درون یک فیلم 00:01:44.130 --> 00:01:46.330 ما یک دختر طبقه‌ی کارگر معمولی داریم 00:01:46.330 --> 00:01:48.530 که در یک شهر کوچک و کسل‌کننده‌ی دورافتاده زندگی می‌کند 00:01:48.530 --> 00:01:50.850 ناگهان خود را در موقعیتی می‌یابد 00:01:50.850 --> 00:01:56.570 که خود واقعیت، تجربه‌ی جادویی سینمایی را بازتولید می‌کند 00:01:56.570 --> 00:01:59.450 او به سمت نرده‌ها می‌رود 00:01:59.450 --> 00:02:00.810 قطار در حال عبور است 00:02:00.810 --> 00:02:02.890 و انگار 00:02:02.890 --> 00:02:06.170 آنچه در واقعیت فقط یک نفر است که نزدیک 00:02:06.170 --> 00:02:09.170 یک قطار در حال عبور آهسته ایستاده 00:02:09.170 --> 00:02:13.170 تبدیل به یک بیننده می‌شود که در حال تماشای 00:02:13.170 --> 00:02:16.450 جادوی پرده‌ی سینما است 00:02:56.529 --> 00:02:58.010 یه نوشیدنی میل داری؟ 00:03:00.250 --> 00:03:01.770 اوه، نرو 00:03:01.770 --> 00:03:03.730 داری نگاه می‌کنی؟ 00:03:03.730 --> 00:03:06.370 راه رو اشتباه اومدی، بیا تو و بیرون رو نگاه کن 00:03:06.370 --> 00:03:09.690 ما یک صحنه‌ی بسیار واقعی و معمولی داریم 00:03:09.690 --> 00:03:13.450 که به اصطلاح فضای درونی قهرمان داستان 00:03:13.450 --> 00:03:15.890 فضای فانتزی او، بر آن فرافکنی می‌شود 00:03:15.890 --> 00:03:19.130 به طوری که اگرچه تمام واقعیت به سادگی وجود دارد 00:03:19.130 --> 00:03:20.690 قطار، دختر 00:03:20.690 --> 00:03:23.210 بخشی از واقعیت در ادراک او 00:03:23.210 --> 00:03:25.010 و در ادراک بینندگان ما 00:03:25.010 --> 00:03:28.090 به اصطلاح به سطح جادویی ارتقا می‌یابد 00:03:28.090 --> 00:03:30.770 تبدیل به پرده‌ی رویاهایش می‌شود 00:03:30.770 --> 00:03:33.410 این هنر سینمایی در خالص‌ترین شکل خود است 00:03:39.890 --> 00:03:42.370 این آخرین فرصت توست 00:03:42.370 --> 00:03:44.890 بعد از این راه برگشتی نیست 00:03:44.890 --> 00:03:48.370 قرص آبی را بخوری، داستان تمام می‌شود 00:03:48.370 --> 00:03:49.890 در تخت خودت بیدار می‌شوی و باور می‌کنی 00:03:49.890 --> 00:03:51.650 هر چه را که می‌خواهی باور کنی 00:03:51.650 --> 00:03:53.170 قرص قرمز را بخوری 00:03:53.170 --> 00:03:55.570 در سرزمین عجایب می‌مانی 00:03:55.570 --> 00:03:58.730 و من به تو نشان می‌دهم که لانه‌ی خرگوش چقدر عمیق است 00:04:06.570 --> 00:04:10.370 اما انتخاب بین قرص آبی و قرمز 00:04:10.370 --> 00:04:14.530 واقعاً انتخابی بین توهم و واقعیت نیست 00:04:14.530 --> 00:04:18.090 البته ماتریکس ماشینی برای داستان‌ها است 00:04:18.090 --> 00:04:23.370 اما اینها داستان‌هایی هستند که از قبل واقعیت ما را ساختاربندی می‌کنند 00:04:23.370 --> 00:04:26.250 اگر از واقعیت خودمان حذف کنیم 00:04:26.250 --> 00:04:28.970 داستان‌های نمادینی که آن را تنظیم می‌کنند 00:04:28.970 --> 00:04:31.450 خود واقعیت را از دست می‌دهیم 00:04:31.450 --> 00:04:33.609 من قرص سومی می‌خواهم! 00:04:33.609 --> 00:04:37.010 پس قرص سوم چیست؟ 00:04:37.010 --> 00:04:40.330 قطعاً نوعی قرص متعالی نیست 00:04:40.330 --> 00:04:43.450 که تجربه‌ی مذهبی جعلی و فست‌فودی را ممکن کند 00:04:43.450 --> 00:04:48.330 بلکه قرصی که مرا قادر سازد تا درک کنم 00:04:48.330 --> 00:04:50.810 نه واقعیت پشت توهم را 00:04:50.810 --> 00:04:55.609 بلکه واقعیت درون خود توهم را 00:04:55.609 --> 00:04:58.370 اگر چیزی بیش از حد آسیب‌زا، بیش از حد خشونت‌آمیز شود 00:04:58.370 --> 00:05:03.090 حتی بیش از حد پر از لذت شود 00:05:03.090 --> 00:05:06.330 مختصات واقعیت ما را در هم می‌شکند 00:05:06.330 --> 00:05:08.370 ما باید آن را داستانی کنیم 00:05:26.410 --> 00:05:28.290 اولین کلید فیلم‌های ترسناک 00:05:28.290 --> 00:05:30.490 این است که بگوییم «بیایید تصور کنیم 00:05:30.490 --> 00:05:33.890 همان داستان را اما بدون عنصر ترسناک« 00:05:33.890 --> 00:05:37.210 فکر می‌کنم این به ما پیش‌زمینه را می‌دهد 00:05:40.050 --> 00:05:42.170 ما در وسط خلیج بودگا هستیم 00:05:42.170 --> 00:05:46.170 جایی که اتفاقات فیلم پرندگان هیچکاک در آن رخ می‌دهد 00:05:53.290 --> 00:05:58.770 پرندگان فیلمی درباره‌ی یک دختر جوان و ثروتمند 00:05:58.770 --> 00:06:00.730 از طبقه‌ی مرفه سان فرانسیسکو است 00:06:00.730 --> 00:06:04.010 که عاشق پسری می‌شود 00:06:04.010 --> 00:06:05.690 و به دنبال او به خلیج بودگا می‌رود 00:06:05.690 --> 00:06:09.530 جایی که متوجه می‌شود او با مادرش زندگی می‌کند 00:06:09.530 --> 00:06:10.850 البته این به من مربوط نیست 00:06:10.850 --> 00:06:12.130 اما وقتی دختری مثل اون رو میاری 00:06:12.130 --> 00:06:14.690 عزیزم؟ بله؟ 00:06:14.690 --> 00:06:18.250 فکر کنم خودم از پس ملانی دنیلز برمیام 00:06:18.250 --> 00:06:23.570 خب، تا وقتی که بدونی چی می‌خوای، میچ 00:06:23.570 --> 00:06:25.290 من دقیقاً می‌دونم چی می‌خوام 00:06:25.290 --> 00:06:28.610 و بعد درگیری خوراکی استاندارد وجود دارد 00:06:28.610 --> 00:06:31.530 از تنش زنای با محارم بین مادر و پسر 00:06:31.530 --> 00:06:33.970 پسر بین مادر سلطه‌گرش گیر کرده 00:06:33.970 --> 00:06:36.290 و دختر مزاحم 00:06:36.290 --> 00:06:37.609 مشکلشون چیه؟ 00:06:37.609 --> 00:06:39.450 مشکل همه‌ی پرنده‌ها چیه؟ 00:06:39.450 --> 00:06:40.930 این قهوه رو کجا بذارم؟ 00:06:40.930 --> 00:06:42.570 رو میز، عزیزم 00:06:42.570 --> 00:06:44.330 زود باش، میچ 00:06:44.330 --> 00:06:46.890 مطمئنم خانم دنیلز می‌خوان برن 00:06:46.890 --> 00:06:49.330 فکر می‌کنم باید امشب بمونی ملانی 00:06:49.330 --> 00:06:51.650 یه اتاق اضافه بالا داریم و همه چی 00:06:51.650 --> 00:06:54.290 سوال بزرگ درباره‌ی پرندگان البته این است 00:06:54.290 --> 00:06:55.810 سوال احمقانه و واضح: 00:06:55.810 --> 00:06:59.650 چرا پرنده‌ها حمله می‌کنند؟ 00:06:59.650 --> 00:07:00.850 میچ؟ 00:07:06.330 --> 00:07:08.090 کافی نیست که بگوییم 00:07:08.090 --> 00:07:12.330 پرنده‌ها بخشی از ساختار طبیعی واقعیت هستند 00:07:12.330 --> 00:07:16.370 بلکه انگار یک بعد خارجی وارد می‌شود 00:07:16.370 --> 00:07:20.210 که به معنای واقعی کلمه واقعیت را از هم می‌درد 00:07:22.730 --> 00:07:26.610 ما انسان‌ها به طور طبیعی در واقعیت متولد نمی‌شویم 00:07:26.610 --> 00:07:29.250 برای اینکه ما به عنوان افراد عادی عمل کنیم 00:07:29.250 --> 00:07:30.930 که با افراد دیگر تعامل دارند 00:07:30.930 --> 00:07:33.290 که در فضای واقعیت اجتماعی زندگی می‌کنند 00:07:33.290 --> 00:07:34.650 باید اتفاقات زیادی بیفتد 00:07:34.650 --> 00:07:36.330 مثل اینکه باید به درستی نصب شویم 00:07:36.330 --> 00:07:38.530 در نظم نمادین و غیره 00:07:38.530 --> 00:07:42.890 وقتی این سکونت مناسب ما در یک فضای نمادین 00:07:42.890 --> 00:07:45.570 مختل شود، واقعیت از هم می‌پاشد 00:07:49.170 --> 00:07:52.930 بنابراین برای پیشنهاد فرمول روانکاوی 00:07:52.930 --> 00:07:55.730 حملات خشونت‌آمیز پرندگان بدیهی است 00:07:55.730 --> 00:07:58.890 فوران‌های انفجاری فراخود مادرانه است 00:07:58.890 --> 00:08:02.690 از چهره‌ی مادرانه که مانع می‌شود، سعی می‌کند مانع شود 00:08:02.690 --> 00:08:05.010 رابطه‌ی جنسی 00:08:05.010 --> 00:08:08.530 بنابراین پرنده‌ها انرژی خام زنای با محارم هستند 00:08:10.930 --> 00:08:13.610 من چیکار دارم می‌کنم؟ متاسفم، متاسفم، الان فهمیدم 00:08:20.410 --> 00:08:22.730 خدای من، دارم مثل ملانی فکر می‌کنم 00:08:22.730 --> 00:08:25.330 می‌دونی الان به چی فکر می‌کنم؟ 00:08:25.330 --> 00:08:29.570 من می‌خوام با میچ رابطه داشته باشم، این چیزی بود که اون بهش فکر می‌کرد 00:08:29.570 --> 00:08:31.090 اوه، متاسفم، متاسفم، متاسفم 00:08:31.090 --> 00:08:35.170 من این سردرگمی خودبه‌خودی جهات رو دارم 00:08:44.490 --> 00:08:45.690 خانم بیتس؟ 00:08:59.410 --> 00:09:02.650 ما در زیرزمین خانه‌ی مادر هستیم 00:09:02.650 --> 00:09:04.410 از فیلم روانی 00:09:04.410 --> 00:09:05.970 چیزی که خیلی جالبه اینه که 00:09:05.970 --> 00:09:10.330 خودِ آرایش خانه‌ی مادر 00:09:10.330 --> 00:09:15.370 رویدادها در سه سطح در آن رخ داد: 00:09:15.370 --> 00:09:19.490 طبقه‌ی اول، طبقه‌ی همکف، زیرزمین 00:09:19.490 --> 00:09:21.690 انگار که بازتولید می‌کنند 00:09:21.690 --> 00:09:24.930 سه سطح ذهنیت انسان را 00:09:26.690 --> 00:09:29.050 طبقه‌ی همکف، ایگو است 00:09:29.050 --> 00:09:32.850 نورمن در آنجا به عنوان یک پسر عادی رفتار می‌کند 00:09:32.850 --> 00:09:36.850 هر آنچه از ایگوی عادی او باقی مانده، کنترل را به دست می‌گیرد 00:09:36.850 --> 00:09:39.130 آن بالا فراخود است 00:09:41.050 --> 00:09:42.850 فراخود مادرانه، زیرا 00:09:42.850 --> 00:09:46.090 مادر مرده اساساً چهره‌ی فراخود است 00:09:46.090 --> 00:09:49.130 خب مادر، من می‌خوام 00:09:49.130 --> 00:09:50.970 یه چیزی رو بیارم بالا 00:09:50.970 --> 00:09:54.570 متاسفم پسرم، اما وقتی به من دستور میدی، خیلی مضحک به نظر میرسی 00:09:54.570 --> 00:09:55.930 وقتی به من دستور میدی 00:09:55.930 --> 00:09:57.530 خواهش می‌کنم مادر 00:09:57.530 --> 00:10:00.850 نه، من در انبار میوه پنهان نمی‌شم! 00:10:00.850 --> 00:10:04.010 ها، فکر می‌کنی من میوه‌ای هستم، ها؟ 00:10:04.010 --> 00:10:06.610 و پایین در زیرزمین 00:10:06.610 --> 00:10:08.850 نهاد است 00:10:08.850 --> 00:10:13.890 مخزن این انگیزه‌های نامشروع 00:10:13.890 --> 00:10:16.810 بنابراین ما می‌توانیم تفسیر کنیم 00:10:16.810 --> 00:10:19.250 رویداد وسط فیلم را 00:10:19.250 --> 00:10:22.650 وقتی نورمن حمل می‌کند 00:10:22.650 --> 00:10:26.850 مادر یا همانطور که در پایان می‌فهمیم مومیایی مادر 00:10:26.850 --> 00:10:31.170 جسد اسکلتی را از طبقه‌ی اول به زیرزمین 00:10:31.170 --> 00:10:35.050 دیگه هیچ وقت، حالا برو بیرون! 00:10:35.050 --> 00:10:37.010 بهت گفتم برو بیرون پسر 00:10:37.010 --> 00:10:38.370 من تو رو حمل می‌کنم مادر 00:10:38.370 --> 00:10:41.650 انگار که او را منتقل می‌کند 00:10:41.650 --> 00:10:43.170 در ذهن خودش 00:10:43.170 --> 00:10:45.210 به عنوان یک عامل روانی 00:10:45.210 --> 00:10:50.090 از فراخود به نهاد 00:10:50.090 --> 00:10:53.010 منو بذار زمین، منو بذار زمین! 00:10:53.010 --> 00:10:55.050 البته درس این است 00:10:55.050 --> 00:10:57.650 درس قدیمی که قبلاً توسط فروید شرح داده شده است 00:10:57.650 --> 00:11:01.810 که فراخود و نهاد عمیقاً به هم مرتبط هستند 00:11:01.810 --> 00:11:04.770 مادر ابتدا به عنوان یک چهره‌ی اقتدار شکایت می‌کند 00:11:04.770 --> 00:11:07.050 «چطور می‌تونی این کار رو با من بکنی؟ 00:11:07.050 --> 00:11:08.410 خجالت نمی‌کشی؟ 00:11:08.410 --> 00:11:10.010 اینجا انبار میوه است!« 00:11:10.010 --> 00:11:13.650 و سپس مادر بلافاصله تبدیل به فحاشی می‌شود 00:11:13.650 --> 00:11:15.850 «فکر می‌کنی من میوه‌ای هستم؟« 00:11:15.850 --> 00:11:17.490 فراخود یک عامل اخلاقی نیست 00:11:17.490 --> 00:11:20.610 فراخود یک عامل وقیح است 00:11:20.610 --> 00:11:24.050 ما را با دستورات غیرممکن بمباران می‌کند 00:11:24.050 --> 00:11:27.970 به ما می‌خندد وقتی که البته ما هرگز نمی‌توانیم 00:11:27.970 --> 00:11:30.250 خواسته‌اش را برآورده کنیم 00:11:30.250 --> 00:11:34.010 هر چه بیشتر از آن اطاعت کنیم، بیشتر ما را گناهکار می‌کند 00:11:34.010 --> 00:11:36.650 همیشه جنبه‌ای وجود دارد 00:11:36.650 --> 00:11:38.730 از یک دیوانه‌ی وقیح 00:11:38.730 --> 00:11:41.530 در عامل فراخود 00:11:48.330 --> 00:11:52.770 ما اغلب به روانکاوی ارجاعاتی پیدا می‌کنیم 00:11:52.770 --> 00:11:57.450 که در روابط بین افراد تجسم یافته است 00:11:57.450 --> 00:12:00.170 به عنوان مثال سه برادر مارکس 00:12:00.170 --> 00:12:04.170 گروچو، چیکو، هارپو 00:12:04.170 --> 00:12:07.370 واضح است که گروچو، محبوب‌ترین آنها 00:12:07.370 --> 00:12:11.810 با بیش‌فعالی عصبی‌اش، فراخود است 00:12:11.810 --> 00:12:13.250 خب، این خیلی چیزها رو پوشش میده 00:12:13.250 --> 00:12:15.050 میشه گفت خودت خیلی چیزها رو پوشش میدی 00:12:15.050 --> 00:12:16.690 بهتره بزنی به چاک، شنیدم می‌خوان خرابِت کنن 00:12:16.690 --> 00:12:18.290 و به جای تو یه ساختمون اداری بسازن 00:12:18.290 --> 00:12:19.650 می‌تونی با تاکسی بری 00:12:19.650 --> 00:12:21.370 اگه نتونستی تاکسی بگیری، می‌تونی با عصبانیت بری 00:12:21.370 --> 00:12:23.090 اگه خیلی زوده، می‌تونی یه دقیقه دیگه با عصبانیت بری 00:12:23.090 --> 00:12:25.290 می‌دونی از وقتی اومدم اینجا، یه لحظه هم ساکت نشدی؟ 00:12:25.290 --> 00:12:27.650 چیکو، آدم منطقی 00:12:27.650 --> 00:12:31.850 خودخواه، همیشه حسابگر، ایگو است 00:12:31.850 --> 00:12:34.050 چیکولینی، تو به خیانت بزرگ متهم شدی 00:12:34.050 --> 00:12:35.930 و اگه گناهکار شناخته بشی، تیربارون میشی 00:12:35.930 --> 00:12:38.170 من اعتراض دارم! اوه، اعتراض داری؟ 00:12:38.170 --> 00:12:39.370 به چه دلیلی؟ 00:12:39.370 --> 00:12:41.450 نتونستم چیز دیگه‌ای بگم 00:12:41.450 --> 00:12:42.610 اعتراض وارد است! 00:12:42.610 --> 00:12:44.690 و عجیب‌ترینِ همه‌شون 00:12:44.690 --> 00:12:48.530 هارپو، اون یارو لال که حرف نمی‌زنه 00:12:48.530 --> 00:12:51.370 فروید می‌گفت امیال خاموش‌اند 00:12:51.370 --> 00:12:52.730 اون حرف نمی‌زنه 00:12:52.730 --> 00:12:55.210 اون مسلماً نهاده 00:12:55.210 --> 00:12:58.090 شماها کی هستین؟ 00:12:58.090 --> 00:12:59.770 تو اتاق من چیکار می‌کنین؟ 00:12:59.770 --> 00:13:01.650 اون شریک منه ولی حرف نمی‌زنه 00:13:01.650 --> 00:13:03.050 اون خنگ و کرِ 00:13:06.210 --> 00:13:09.330 نهاد در تمام ابهام رادیکالش 00:13:14.450 --> 00:13:17.290 شاید چیزی که دربارهٔ شخصیت هارپو عجیبه 00:13:17.290 --> 00:13:20.250 اینه که اون بچه‌گانه معصومه 00:13:20.250 --> 00:13:22.250 فقط در پی لذت 00:13:22.250 --> 00:13:25.570 بچه‌ها رو دوست داره، با بچه‌ها بازی می‌کنه و غیره 00:13:25.570 --> 00:13:28.250 ولی در عین حال 00:13:29.970 --> 00:13:34.010 تسخیر شده توسط یه جور شرارت ازلی 00:13:34.010 --> 00:13:35.250 همیشه پرخاشگره 00:13:35.250 --> 00:13:37.370 و این ترکیب منحصربه‌فرد 00:13:37.370 --> 00:13:40.250 از فساد مطلق و معصومیت 00:13:40.250 --> 00:13:43.690 همون چیزیه که نهاد درباره‌شه 00:13:43.690 --> 00:13:45.770 اونو از اونجا بیارین پایین! از روی میز برش دارین! 00:13:45.770 --> 00:13:48.570 فکر می‌کنی اینجا چه خبره؟ اصلاً فکر می‌کنی اینجا چیه؟ 00:13:58.730 --> 00:14:00.610 دکتر کلاین؟ بله، من دکتر کلاین هستم 00:14:00.610 --> 00:14:02.210 این دکتر تینیه. حالتون چطوره؟ 00:14:02.210 --> 00:14:03.490 از وقتی بهتون تلفن زدم اوضاع بدتر شده 00:14:03.490 --> 00:14:04.570 فکر کنم بهتره بیاین بالا 00:14:04.570 --> 00:14:05.810 دوباره تشنج کرده؟ 00:14:05.810 --> 00:14:07.170 آره، ولی خشونت‌آمیز شده 00:14:07.170 --> 00:14:08.210 بهش دارو دادین؟ 00:14:08.210 --> 00:14:11.970 صدا بخشی ارگانیک نیست 00:14:11.970 --> 00:14:13.930 از بدن انسان 00:14:13.930 --> 00:14:18.770 از یه جایی بین بدنت میاد 00:14:18.770 --> 00:14:20.690 مادر، خواهش می‌کنم! 00:14:20.690 --> 00:14:22.610 خواهش می‌کنم مادر، تمومش کن! 00:14:22.610 --> 00:14:24.050 داره می‌سوزه! 00:14:24.050 --> 00:14:26.490 داره می‌سوزه! یه کاری بکن دکتر! 00:14:26.490 --> 00:14:28.370 هروقت با یه نفر دیگه حرف می‌زنیم 00:14:28.370 --> 00:14:32.570 همیشه یه حداقل اثر شکم‌گویی وجود داره 00:14:32.570 --> 00:14:35.810 انگار یه نیروی خارجی تسخیرش کرده 00:14:36.730 --> 00:14:38.490 نذار دشمن بر او مسلط بشه 00:14:38.490 --> 00:14:40.410 و پسر شرارت نتونه بهش آسیب بزنه 00:14:40.410 --> 00:14:41.930 مادرت تو جهنم کیر می‌خوره 00:14:41.930 --> 00:14:45.850 کاراس، ای حرومزادهٔ بی‌اعتقاد 00:14:45.850 --> 00:14:47.810 یادتون باشه که در ابتدای فیلم 00:14:47.810 --> 00:14:51.610 این یه دختر جوون زیبا بود 00:14:51.610 --> 00:14:54.290 چطور تبدیل به اون هیولایی شد که می‌بینیم؟ 00:14:54.290 --> 00:14:57.170 با تسخیر شدن 00:14:57.170 --> 00:14:59.250 ولی کی تسخیرش کرد؟ 00:15:03.410 --> 00:15:07.610 یه صدا، یه صدا در ابعاد زننده‌اش 00:15:09.370 --> 00:15:11.170 صلیب خداوند را ببین 00:15:11.170 --> 00:15:13.410 دور شو ای نیروی متخاصم 00:15:13.410 --> 00:15:14.970 اولین فیلم بزرگ 00:15:14.970 --> 00:15:18.530 دربارهٔ این بعد آسیب‌زای صدا 00:15:18.530 --> 00:15:21.210 صدایی که آزادانه در اطراف شناور است 00:15:21.210 --> 00:15:23.010 و حضوری آسیب‌زاست 00:15:23.010 --> 00:15:25.490 ترس از لحظهٔ نهایی 00:15:25.490 --> 00:15:28.530 شیء اضطراب که واقعیت را تحریف می‌کند 00:15:28.530 --> 00:15:32.290 در سال ۳۱ در آلمان بود 00:15:32.290 --> 00:15:34.810 وصیت‌نامهٔ دکتر مابوزهٔ فریتز لانگ 00:15:57.810 --> 00:16:01.250 ما مابوزه رو تا آخر فیلم نمی‌بینیم 00:16:01.250 --> 00:16:03.010 اون فقط یه صداست 00:16:12.610 --> 00:16:15.130 و از طریق پسرت رستگار کن 00:16:15.130 --> 00:16:16.690 کسی که با تو زندگی و سلطنت می‌کند 00:16:16.690 --> 00:16:18.850 در وحدت روح‌القدس 00:16:18.850 --> 00:16:21.410 خدا تا ابدالاباد 00:16:21.410 --> 00:16:22.850 آمین 00:16:22.850 --> 00:16:24.650 پس مشکل اینه 00:16:24.650 --> 00:16:27.210 که چرا دو کشیش کنارش داریم 00:16:27.210 --> 00:16:30.010 چطور از شر این مزاحم خلاص بشیم 00:16:30.010 --> 00:16:32.050 از شر این مزاحم بیگانه؟ 00:16:32.050 --> 00:16:34.570 انگار منتظریم 00:16:34.570 --> 00:16:36.970 تا صحنهٔ معروف فیلم بیگانه ریدلی اسکات 00:16:36.970 --> 00:16:38.770 تکرار بشه 00:16:50.570 --> 00:16:53.770 انگار فقط منتظریم یه 00:16:53.770 --> 00:16:58.490 حیوون کوچیک ترسناک بیگانه 00:16:58.490 --> 00:17:00.090 بپره بیرون 00:17:05.250 --> 00:17:08.370 یه عدم تعادل اساسی وجود داره 00:17:08.370 --> 00:17:10.970 بین انرژی روانی ما 00:17:10.970 --> 00:17:13.650 که فروید بهش میگه لیبیدو 00:17:13.650 --> 00:17:17.769 این انرژی بی‌پایان فناناپذیر 00:17:17.769 --> 00:17:20.170 که فراتر از زندگی و مرگ پایداره 00:17:20.170 --> 00:17:24.410 و واقعیت فانی و محدود بیچاره 00:17:24.410 --> 00:17:26.289 بدن‌های ما 00:17:33.890 --> 00:17:36.690 این فقط آسیب‌شناسی 00:17:36.690 --> 00:17:38.370 تسخیر شدن توسط ارواح نیست 00:17:41.090 --> 00:17:42.930 درسی که باید یاد بگیریم 00:17:42.930 --> 00:17:46.210 و فیلم‌ها سعی می‌کنن ازش اجتناب کنن 00:17:46.210 --> 00:17:49.530 اینه که خودمون بیگانه هستیم 00:17:49.530 --> 00:17:51.370 که بدن‌هامون رو کنترل می‌کنیم 00:17:51.370 --> 00:17:55.570 انسانیت یعنی بیگانه‌ها دارن بدن‌های حیوانی ما رو کنترل می‌کنن 00:18:00.610 --> 00:18:03.770 ایگو، عامل روانی ما 00:18:03.770 --> 00:18:06.290 یه نیروی بیگانه است 00:18:06.290 --> 00:18:10.450 که داره بدنمون رو تحریف و کنترل می‌کنه 00:18:10.450 --> 00:18:12.770 هیچ‌کس به اندازهٔ کافی آگاه نبود 00:18:12.770 --> 00:18:14.810 از بعد به‌درستی آسیب‌زای 00:18:14.810 --> 00:18:17.010 صدای انسان 00:18:17.010 --> 00:18:20.970 صدای انسان نه به عنوان واسطه‌ای متعالی و اثیری 00:18:20.970 --> 00:18:24.330 برای بیان عمق ذهنیت انسان 00:18:24.330 --> 00:18:27.850 بلکه صدای انسان به عنوان یه مزاحم خارجی 00:18:27.850 --> 00:18:31.450 هیچ‌کس بیشتر از چارلی چاپلین از این آگاه نبود 00:18:53.050 --> 00:18:57.450 خود چاپلین در فیلم دو نقش بازی می‌کنه 00:18:57.450 --> 00:19:00.730 آرایشگر خوب و کوچک یهودی 00:19:03.170 --> 00:19:05.450 و همزاد شیطانیش 00:19:07.610 --> 00:19:08.650 هینکل 00:19:08.650 --> 00:19:11.570 دیکتاتور، البته هیتلر 00:19:11.570 --> 00:19:14.250 بیا، چرا تو! 00:19:14.250 --> 00:19:15.370 اوه! 00:19:17.730 --> 00:19:21.010 اوه، انگشتم رو گاز گرفت! 00:19:21.010 --> 00:19:22.890 آرایشگر یهودی، شخصیت ولگرد 00:19:22.890 --> 00:19:26.130 البته شخصیت سینمای صامته 00:19:26.130 --> 00:19:27.810 شخصیت‌های صامت اساساً مثل 00:19:27.810 --> 00:19:29.330 شخصیت‌های کارتونی هستن 00:19:29.330 --> 00:19:30.770 اونا مرگ رو نمی‌شناسن 00:19:30.770 --> 00:19:32.610 حتی جنسیت رو هم نمی‌شناسن 00:19:32.610 --> 00:19:34.290 اونا رنج رو نمی‌شناسن 00:19:34.290 --> 00:19:38.570 اونا فقط به تلاش‌های خودخواهانهٔ دهانیشون ادامه می‌دن 00:19:38.570 --> 00:19:41.610 مثل تام و جری تو یه کارتون 00:19:41.610 --> 00:19:44.130 تیکه‌تیکه‌شون می‌کنی، دوباره بازسازی می‌شن 00:19:44.130 --> 00:19:47.210 اینجا نه محدودیتی هست، نه فناپذیری 00:19:47.210 --> 00:19:48.930 شرارت وجود داره 00:19:48.930 --> 00:19:51.210 ولی یه جور شرارت خوب و ساده‌لوحانه 00:19:51.210 --> 00:19:52.370 تو فقط خودخواهی 00:19:52.370 --> 00:19:53.530 می‌خوای بخوری 00:19:53.530 --> 00:19:55.010 می‌خوای اون یکی رو بزنی 00:19:55.010 --> 00:19:58.410 ولی هیچ گناه درستی وجود نداره 00:19:58.410 --> 00:20:01.410 چیزی که با صدا به دست میاریم 00:20:01.410 --> 00:20:04.970 درونی بودن، عمق، گناهه 00:20:07.530 --> 00:20:09.770 تقصیرپذیری 00:20:09.770 --> 00:20:13.770 به عبارت دیگه، جهان پیچیدهٔ ادیپی 00:20:13.770 --> 00:20:15.810 بفرمایید، دکمهٔ هینکل بگیرید، دکمهٔ هینکل بگیرید 00:20:15.810 --> 00:20:17.930 یه عکس خوب با یه فوی روی هر دکمه 00:20:17.930 --> 00:20:19.370 دو تا؟ 00:20:24.490 --> 00:20:26.810 مشکل فیلم 00:20:26.810 --> 00:20:28.610 فقط مشکل سیاسی نیست 00:20:28.610 --> 00:20:32.050 چطور از شر توتالیتاریسم خلاص بشیم 00:20:32.050 --> 00:20:34.210 از قدرت اغواکنندهٔ وحشتناکش 00:20:34.210 --> 00:20:37.010 بلکه این مشکل رسمی‌تر هم هست 00:20:37.010 --> 00:20:40.130 چطور از شر این بعد وحشتناک خلاص بشیم 00:20:40.130 --> 00:20:41.290 از صدا؟ 00:20:52.170 --> 00:20:54.850 یا از اونجایی که نمی‌تونیم به سادگی از شرش خلاص بشیم 00:20:54.850 --> 00:20:56.890 چطور اهلیش کنیم؟ 00:20:56.890 --> 00:20:59.130 چطور این صدا رو تبدیل کنیم 00:20:59.130 --> 00:21:02.370 با این وجود به وسیله‌ای برای بیان 00:21:02.370 --> 00:21:05.730 انسانیت، عشق و غیره؟ 00:21:18.770 --> 00:21:21.050 پلیس آلمان ولگرد بیچاره رو می‌گیره 00:21:21.050 --> 00:21:23.930 فکر می‌کنه این هیتلره و باید 00:21:23.930 --> 00:21:27.050 برای یه گردهمایی بزرگ سخنرانی کنه 00:21:33.690 --> 00:21:35.410 متاسفم 00:21:35.410 --> 00:21:37.210 ولی من نمی‌خوام امپراتور باشم 00:21:37.210 --> 00:21:39.330 این کار من نیست 00:21:39.330 --> 00:21:41.810 من نمی‌خوام حکومت کنم یا کسی رو فتح کنم 00:21:41.810 --> 00:21:43.690 من دوست دارم به همه کمک کنم اگه ممکنه 00:21:43.690 --> 00:21:47.090 یهودی، غیریهودی، سیاهپوست، سفیدپوست 00:21:47.090 --> 00:21:48.530 همهٔ ما می‌خوایم به همدیگه کمک کنیم 00:21:48.530 --> 00:21:50.090 انسان‌ها این‌طورین 00:21:50.090 --> 00:21:52.370 اونجا البته سخنرانی بزرگش رو ایراد می‌کنه 00:21:52.370 --> 00:21:55.570 دربارهٔ نیاز به عشق، تفاهم بین مردم 00:21:55.570 --> 00:21:58.570 ولی یه گیر وجود داره 00:21:58.570 --> 00:21:59.850 حتی یه گیر دوگانه 00:21:59.850 --> 00:22:02.370 سربازان، به نام دموکراسی 00:22:02.370 --> 00:22:04.090 بیایید همه متحد بشیم! 00:22:08.050 --> 00:22:10.330 مردم دقیقاً همون‌طوری تشویق می‌کنن 00:22:10.330 --> 00:22:12.650 که هیتلر رو تشویق می‌کردن 00:22:14.850 --> 00:22:18.970 موسیقی‌ای که این فینال بزرگ انسان‌دوستانه رو همراهی می‌کنه 00:22:18.970 --> 00:22:21.970 اوورتور اپرای لوهنگرین واگنر 00:22:21.970 --> 00:22:24.650 همون موسیقی‌ای هست که می‌شنویم 00:22:24.650 --> 00:22:29.450 وقتی هیتلر داره رؤیای فتح کل جهان رو می‌بینه 00:22:29.450 --> 00:22:33.410 و جایی که یه بادکنک به شکل کرهٔ زمین داره 00:22:33.410 --> 00:22:35.250 موسیقی همونه 00:22:51.690 --> 00:22:55.810 این رو می‌شه به عنوان رستگاری نهایی موسیقی خوند 00:22:55.810 --> 00:22:58.490 که همون موسیقی‌ای که به اهداف شیطانی خدمت می‌کرد 00:22:58.490 --> 00:23:00.530 می‌تونه رستگار بشه تا به خیر خدمت کنه 00:23:00.530 --> 00:23:03.370 یا می‌شه خوند و فکر می‌کنم باید خوند 00:23:03.370 --> 00:23:05.290 به روشی بسیار مبهم‌تر 00:23:05.290 --> 00:23:09.170 که با موسیقی هرگز نمی‌تونیم مطمئن باشیم 00:23:13.370 --> 00:23:16.170 تا جایی که بیرونی می‌کنه 00:23:16.170 --> 00:23:18.330 شور و اشتیاق درونی ما رو 00:23:18.330 --> 00:23:21.610 موسیقی بالقوه همیشه یه تهدیده 00:23:46.010 --> 00:23:48.490 یه صحنهٔ کوتاه وجود داره 00:23:48.490 --> 00:23:51.130 در جاده مالهالند دیوید لینچ 00:23:51.130 --> 00:23:53.370 که در تئاتری اتفاق می‌افته 00:23:53.370 --> 00:23:54.690 جایی که الان هستیم 00:23:54.690 --> 00:23:56.530 جایی که پشت میکروفون 00:23:56.530 --> 00:23:58.250 یه زن داره آواز می‌خونه 00:23:58.250 --> 00:24:02.050 بعد از خستگی یا هرچیزی میفته پایین 00:24:02.050 --> 00:24:05.890 به طرز عجیبی آواز خوندن ادامه پیدا می‌کنه 00:24:08.970 --> 00:24:10.410 بلافاصله بعدش 00:24:10.410 --> 00:24:13.410 توضیح داده می‌شه که پلی‌بک بوده 00:24:13.410 --> 00:24:15.610 ولی برای اون چند ثانیه 00:24:15.610 --> 00:24:17.090 وقتی گیج می‌شیم 00:24:17.090 --> 00:24:19.970 با این بعد کابوس‌وار روبرو می‌شیم 00:24:19.970 --> 00:24:23.570 از یه شیء جزئی خودمختار 00:24:27.050 --> 00:24:30.010 مثل ماجرای معروف گربهٔ چشایر 00:24:30.010 --> 00:24:33.050 از آلیس در سرزمین عجایب جایی که گربه ناپدید می‌شه 00:24:33.050 --> 00:24:34.690 لبخند باقی می‌مونه 00:24:35.970 --> 00:24:38.850 شاید متوجه شده باشین 00:24:38.850 --> 00:24:42.090 که من خودم 00:24:42.090 --> 00:24:43.250 اونجا نیستم 00:24:46.210 --> 00:24:49.730 و موش‌های رث بیرون خزیدن 00:24:53.810 --> 00:24:57.250 چیز جذاب دربارهٔ اشیاء جزئی 00:24:57.250 --> 00:24:59.650 به معنای اندام‌ها بدون بدن 00:24:59.650 --> 00:25:05.850 اینه که اونا چیزی رو مجسم می‌کنن که فروید بهش میگه سائق مرگ 00:25:05.850 --> 00:25:07.970 اینجا باید خیلی مراقب باشیم 00:25:07.970 --> 00:25:11.890 سائق مرگ یه جور تلاش بودایی نیست 00:25:11.890 --> 00:25:14.570 برای نابودی «من می‌خوام آرامش ابدی رو پیدا کنم 00:25:14.570 --> 00:25:17.770 من می‌خوام» نه، سائق مرگ تقریباً برعکسه 00:25:17.770 --> 00:25:20.050 سائق مرگ بعد چیزیه که 00:25:20.050 --> 00:25:22.730 در داستان‌های ترسناک شبیه استیون کینگ بهش میگن 00:25:22.730 --> 00:25:24.570 بعد فناناپذیران 00:25:24.570 --> 00:25:26.050 از مرده‌های زنده 00:25:26.050 --> 00:25:29.690 از چیزی که حتی بعد از مرگ هم زنده می‌مونه 00:25:29.690 --> 00:25:33.970 و به نوعی در مرگ خودش جاودانه است 00:25:33.970 --> 00:25:36.170 ادامه پیدا می‌کنه، وجود داره، نمی‌تونی نابودش کنی 00:25:36.170 --> 00:25:39.730 هرچی بیشتر ببریش، بیشتر وجود داره، ادامه پیدا می‌کنه 00:25:39.730 --> 00:25:43.770 این بعد یه جور فناناپذیری شیطانی 00:25:43.770 --> 00:25:46.650 چیزیه که اشیاء جزئی درباره‌ش هستن 00:26:00.690 --> 00:26:02.650 به نظر من بهترین مثال اینجا 00:26:02.650 --> 00:26:06.770 بهترین مثال، کفش‌های قرمز مایکل پاول درباره یک بالرین است 00:26:15.770 --> 00:26:18.690 که اشتیاقش به رقص در کفش‌هایش عینیت می‌یابد 00:26:18.690 --> 00:26:20.730 و کفش‌ها کنترل را به دست می‌گیرند 00:26:20.730 --> 00:26:23.530 کفش‌ها به معنای واقعی کلمه شیء نامیرا هستند 00:26:58.290 --> 00:27:00.290 شاید اساسی‌ترین بخش بدن 00:27:00.290 --> 00:27:03.770 که مناسب این نقشِ شیء جزئیِ خودگردان است 00:27:03.770 --> 00:27:08.530 مشت یا بهتر است بگوییم دست است 00:27:22.610 --> 00:27:24.690 این دستی که بالا می‌رود 00:27:24.690 --> 00:27:26.250 تمام حرف فیلم همین است 00:27:26.250 --> 00:27:28.650 این صرفاً چیزی بیگانه با او نیست 00:27:28.650 --> 00:27:31.530 بلکه هسته اصلی شخصیت اوست که بیرون آمده 00:27:33.050 --> 00:27:34.490 نگهبان! 00:27:34.490 --> 00:27:37.490 من انتقام پوزخند ژاک هستم 00:27:43.090 --> 00:27:44.210 اوه! 00:27:45.610 --> 00:27:48.730 چه غلطی داری می‌کنی؟ 00:27:56.170 --> 00:27:57.810 درد داشت 00:27:57.810 --> 00:28:02.290 این صحنه به هیچ وجه نشان‌دهنده نوعی مازوخیسم منحرفانه نیست 00:28:02.290 --> 00:28:05.370 یا خیال‌پردازی ارتجاعی خشونت 00:28:05.370 --> 00:28:09.690 این صحنه عمیقاً رهایی‌بخش است 00:28:09.690 --> 00:28:12.930 من اینجا به اصطلاح طرفدار مشت هستم 00:28:12.930 --> 00:28:15.490 فکر می‌کنم معنای رهایی این است 00:28:15.490 --> 00:28:17.330 برای حمله به دشمن 00:28:17.330 --> 00:28:21.410 اول باید خودت را لت و پار کنی 00:28:21.410 --> 00:28:23.010 تا از شر خودت خلاص شوی 00:28:23.010 --> 00:28:25.610 از شر آن چیزی که در وجودت 00:28:25.610 --> 00:28:29.210 تو را به رهبر و شرایط بردگی وابسته می‌کند 00:28:29.210 --> 00:28:30.450 و الی آخر 00:28:30.450 --> 00:28:32.050 نه، خواهش می‌کنم، بس کن! 00:28:41.850 --> 00:28:43.890 داری چه کار می‌کنی؟ 00:28:43.890 --> 00:28:45.890 خدایا نه، خواهش می‌کنم نه! 00:28:45.890 --> 00:28:48.610 نمی‌دانم چرا یاد اولین دعوایم 00:28:48.610 --> 00:28:50.610 با تایلر افتادم 00:28:52.610 --> 00:28:56.850 همیشه این درگیری بین من و همزادم وجود دارد 00:28:58.970 --> 00:29:01.970 لعنتی! 00:29:01.970 --> 00:29:03.330 تو به گوشم زدی! 00:29:03.330 --> 00:29:05.410 خب عیسی مسیح، متاسفم! آخ! 00:29:05.410 --> 00:29:06.890 مسیح! 00:29:06.890 --> 00:29:09.330 چرا گوش؟ اوه، یه جورایی خرابش کردم 00:29:09.330 --> 00:29:10.650 نه، عالی بود 00:29:10.650 --> 00:29:12.210 اوه! 00:29:12.210 --> 00:29:15.770 انگار همزاد، خودِ من را تجسم می‌بخشد 00:29:15.770 --> 00:29:19.770 اما بدون بعد اخته‌شده من 00:29:22.730 --> 00:29:23.850 حالت خوبه؟ آره 00:29:33.210 --> 00:29:34.570 یک اپیزود وجود دارد 00:29:34.570 --> 00:29:36.810 در فیلم کلاسیک ترسناک بریتانیایی فوق‌العاده 00:29:36.810 --> 00:29:38.130 مرده شب 00:29:38.130 --> 00:29:41.410 می‌دانستم ترکم نمی‌کنی، هوگو 00:29:41.410 --> 00:29:42.970 می‌دانستم برمی‌گردی 00:29:42.970 --> 00:29:45.530 که در آن مایکل ردگریو نقش یک شکم‌گو را بازی می‌کند 00:29:45.530 --> 00:29:49.250 که به عروسکش حسادت می‌کند 00:29:49.250 --> 00:29:52.610 خب، هیجان‌زده نشو، فقط شوخی می‌کردم 00:29:52.610 --> 00:29:54.010 منو که می‌شناسی 00:29:54.010 --> 00:29:57.010 ماکسول ماکسول! 00:29:57.010 --> 00:29:58.130 ماکسول! 00:29:58.130 --> 00:30:00.010 باورم نمی‌شه 00:30:00.010 --> 00:30:02.450 همونجا وایسا! ماکسول! 00:30:05.810 --> 00:30:08.570 هی، احمق! 00:30:08.570 --> 00:30:12.050 افسر، سریع این در رو باز کن! 00:30:12.050 --> 00:30:13.170 زود باش! 00:30:15.410 --> 00:30:17.090 در یک فوران خشونت 00:30:17.090 --> 00:30:20.810 عروسک را نابود می‌کند، از هم می‌پاشد 00:30:20.810 --> 00:30:22.490 سپس در آخرین صحنه فیلم 00:30:22.490 --> 00:30:24.210 او را در بیمارستان می‌بینیم 00:30:24.210 --> 00:30:28.130 که به آرامی هوشیاری‌اش را به دست می‌آورد و به خود می‌آید 00:30:28.130 --> 00:30:31.690 ابتدا صدایش در گلو گیر می‌کند 00:30:31.690 --> 00:30:33.770 سپس با سختی فراوان 00:30:33.770 --> 00:30:37.530 بالاخره قادر به صحبت می‌شود 00:30:39.130 --> 00:30:41.770 اما با 00:30:41.770 --> 00:30:45.570 صدای تحریف‌شده عروسک صحبت می‌کند 00:30:45.570 --> 00:30:49.290 سلام سیلوستر 00:30:49.290 --> 00:30:52.210 منتظرت بودم 00:30:52.210 --> 00:30:54.130 و درس روشن است 00:30:54.130 --> 00:30:55.730 تنها راه برای من 00:30:55.730 --> 00:30:59.170 برای خلاص شدن از این شیء جزئی خودگردان 00:30:59.170 --> 00:31:03.050 این است که خودِ این شیء شوم 00:31:03.050 --> 00:31:04.330 هر وقت آماده بودی بهم بگو 00:31:04.330 --> 00:31:05.690 باشه، من آماده‌ام. یه دقیقه صبر کن 00:31:05.690 --> 00:31:07.850 تا قاطی‌شون نکنم 00:31:07.850 --> 00:31:09.930 کلید من کجاست؟ کلید من اینجاست، اون یکی اینجاست 00:31:09.930 --> 00:31:12.410 باشه و تو کی داد می‌زنی؟ 00:31:14.330 --> 00:31:16.970 وقتی که من روی همون بالکنی ایستاده‌ام 00:31:16.970 --> 00:31:19.690 که صحنه قتل، صحنه قتل آسیب‌زا 00:31:19.690 --> 00:31:22.490 در مکالمه در آن رخ می‌دهد 00:31:22.490 --> 00:31:24.730 قتل شوهر 00:31:24.730 --> 00:31:27.730 که از طریق شیشه رنگی روبروی من مشاهده می‌شود 00:31:27.730 --> 00:31:30.610 توسط کارآگاه خصوصی، جین هکمن 00:31:35.490 --> 00:31:38.930 کارآگاه در اتاق مجاور است 00:31:38.930 --> 00:31:42.810 نکته قابل توجه این است که درست قبل از اینکه قتل را ببیند 00:31:42.810 --> 00:31:45.130 بالکن را مشاهده می‌کند 00:31:45.130 --> 00:31:47.690 از طریق شکافی در دیوار شیشه‌ای 00:31:51.010 --> 00:31:53.250 هر وقت این صحنه معروف 00:31:53.250 --> 00:31:54.850 ضرب‌المثلِ چشم‌چران را داریم 00:31:54.850 --> 00:31:59.210 که کسی رویدادی آسیب‌زا را از طریق شکافی مشاهده می‌کند 00:31:59.210 --> 00:32:02.810 هرگز اینطور نیست که با دو بخش سر و کار داشته باشیم 00:32:02.810 --> 00:32:06.650 در دو طرف دیوار از یک واقعیت یکسان 00:32:11.490 --> 00:32:13.250 قبل از دیدن هر چیزی 00:32:13.250 --> 00:32:16.690 یا تصور دیدن چیزی 00:32:16.690 --> 00:32:18.490 سعی می‌کند گوش دهد 00:32:18.490 --> 00:32:21.290 او مانند یک استراق سمع‌کننده رفتار می‌کند 00:32:21.290 --> 00:32:26.610 با تمام ابزارهای کارآگاهی خصوصی‌اش 00:32:26.610 --> 00:32:29.050 این از او چه می‌سازد؟ 00:32:29.050 --> 00:32:31.130 حداقل به طور بالقوه 00:32:31.130 --> 00:32:35.650 او را به یک موجود خیالی و تصورشده تبدیل می‌کند 00:32:37.570 --> 00:32:40.130 نمی‌تونم تحمل کنم 00:32:40.130 --> 00:32:42.410 نمی‌تونم تحمل کنم! 00:32:42.410 --> 00:32:45.010 داری کاری می‌کنی که گریه‌ام بگیره 00:32:45.010 --> 00:32:49.730 منم همینطور. نه، نکن! 00:32:49.730 --> 00:32:52.530 او صحنه قتل را خیال‌پردازی نمی‌کند 00:32:52.530 --> 00:32:57.250 او خودش را به عنوان شاهد قتل خیال‌پردازی می‌کند 00:32:57.250 --> 00:33:00.090 دوستت دارم 00:33:00.090 --> 00:33:03.850 آنچه او روی آن شیشه تار 00:33:03.850 --> 00:33:05.970 می‌بیند که به طور موثر عمل می‌کند 00:33:05.970 --> 00:33:08.530 به عنوان نوعی پرده ابتدایی 00:33:08.530 --> 00:33:10.130 حتی پرده سینمایی 00:33:10.130 --> 00:33:13.890 باید به عنوان تلاشی ناامیدانه تلقی شود 00:33:13.890 --> 00:33:16.810 برای تجسم، حتی توهم 00:33:16.810 --> 00:33:21.650 پشتیبانی مادی بدنی از آنچه می‌شنود 00:33:43.410 --> 00:33:45.650 سلام عزیزم. خفه شو! 00:33:45.650 --> 00:33:48.570 من پدرتم، عوضی. بوربونم کجاست؟ 00:33:57.290 --> 00:34:00.090 آپارتمان دوروتی یکی از آن 00:34:00.090 --> 00:34:05.090 مکان‌های جهنمی است که در فیلم‌های دیوید لینچ فراوان است 00:34:05.090 --> 00:34:09.450 مکان‌هایی که در آن تمام ممانعت‌های اخلاقی یا اجتماعی 00:34:09.450 --> 00:34:11.169 به نظر می‌رسد به حالت تعلیق درآمده‌اند 00:34:11.169 --> 00:34:15.210 جایی که همه چیز ممکن است 00:34:15.210 --> 00:34:17.970 پست‌ترین سکس مازوخیستی 00:34:17.970 --> 00:34:22.450 هرزه‌نگاری‌ها، عمیق‌ترین سطح امیال ما 00:34:22.450 --> 00:34:26.530 که حتی حاضر نیستیم به خودمان اعتراف کنیم 00:34:26.530 --> 00:34:30.450 در چنین مکان‌هایی با آنها روبرو می‌شویم 00:34:32.089 --> 00:34:33.649 پاهاتو باز کن 00:34:44.609 --> 00:34:46.370 بازتر 00:34:48.530 --> 00:34:50.129 حالا نشونم بده 00:35:10.010 --> 00:35:12.130 حق نداری به من نگاه کنی 00:35:19.890 --> 00:35:25.930 از چه منظری باید این صحنه را مشاهده کنیم؟ 00:35:32.250 --> 00:35:36.130 صحنه را به عنوان صحنه کودکی خردسال تصور کنید 00:35:36.130 --> 00:35:39.530 که در کمد یا پشت در پنهان شده است 00:35:39.530 --> 00:35:41.050 مامان! 00:35:41.050 --> 00:35:43.850 و شاهد رابطه جنسی والدین است 00:35:43.850 --> 00:35:46.770 او هنوز نمی‌داند رابطه جنسی چیست 00:35:46.770 --> 00:35:47.890 چگونه آن را انجام می‌دهیم 00:35:47.890 --> 00:35:50.370 تنها چیزی که می‌داند این است که چه می‌شنود 00:35:50.370 --> 00:35:52.530 این صدای عجیب نفس‌های عمیق 00:35:52.530 --> 00:35:56.530 و سپس سعی می‌کند تصور کند چه اتفاقی می‌افتد 00:35:56.530 --> 00:35:58.570 در ابتدای مخمل آبی 00:35:58.570 --> 00:36:00.770 پدر جفری را می‌بینیم 00:36:00.770 --> 00:36:03.250 که دچار حمله قلبی می‌شود و به زمین می‌افتد 00:36:03.250 --> 00:36:08.330 ما کسوف اقتدار پدری عادی را داریم 00:36:08.330 --> 00:36:09.850 هی بابا 00:36:18.010 --> 00:36:19.610 اوه مامان! 00:36:19.610 --> 00:36:21.770 مامان! 00:36:21.770 --> 00:36:23.530 مامان! 00:36:23.530 --> 00:36:27.010 مامان دوستت داره! بچه می‌خواد بکنه! 00:36:27.010 --> 00:36:30.650 انگار جفری این زوج 00:36:30.650 --> 00:36:34.010 وحشی والدین، دوروتی و فرانک را خیال‌پردازی می‌کند 00:36:34.010 --> 00:36:37.330 به عنوان نوعی مکمل شبح‌وار 00:36:37.330 --> 00:36:40.930 برای فقدان اقتدار پدری واقعی 00:36:43.170 --> 00:36:44.330 آماده باش برای کردن! 00:36:44.330 --> 00:36:45.730 شما عوضی‌ها اونو بکنید! 00:36:45.730 --> 00:36:46.930 تو عوضی! 00:36:49.170 --> 00:36:51.970 حق نداری به من نگاه کنی! 00:36:51.970 --> 00:36:54.610 فرانک نه تنها آشکارا بازی می‌کند 00:36:54.610 --> 00:36:57.370 بلکه حتی زیاده‌روی می‌کند 00:36:57.370 --> 00:37:03.130 انگار ژست‌های مضحک و بیش از حد او 00:37:03.130 --> 00:37:05.050 فریاد زدن و غیره 00:37:05.050 --> 00:37:08.370 اینجا هستند تا چیزی را بپوشانند 00:37:08.370 --> 00:37:11.250 نکته البته نکته ابتدایی است 00:37:11.250 --> 00:37:15.050 برای متقاعد کردن ناظر نامرئی 00:37:15.050 --> 00:37:17.450 که پدر تواناست 00:37:17.450 --> 00:37:19.530 برای پوشاندن ناتوانی پدر 00:37:19.530 --> 00:37:21.170 بنابراین راه دوم برای خواندن صحنه 00:37:21.170 --> 00:37:23.690 این بود که به عنوان یک نمایش 00:37:23.690 --> 00:37:26.010 یک نمایش خشونت‌آمیز مضحک 00:37:26.010 --> 00:37:28.010 که توسط پدر ترتیب داده شده است 00:37:28.010 --> 00:37:30.610 تا پسر را از قدرتش متقاعد کند 00:37:30.610 --> 00:37:33.210 از توانایی بیش از حدش 00:37:44.050 --> 00:37:46.170 راه سوم این بود 00:37:46.170 --> 00:37:49.210 که روی خود دوروتی تمرکز کنیم 00:37:49.210 --> 00:37:51.730 بسیاری از فمینیست‌ها البته 00:37:51.730 --> 00:37:55.690 بر خشونت علیه زنان در این صحنه تاکید کردند 00:37:55.690 --> 00:37:59.770 سوء استفاده، اینکه چگونه به شخصیت دوروتی سوء استفاده می‌شود 00:37:59.770 --> 00:38:02.490 بدیهی است که این بعد در آن وجود دارد 00:38:02.490 --> 00:38:05.090 اما فکر می‌کنم باید ریسک کرد 00:38:05.090 --> 00:38:09.770 یک تفسیر تکان‌دهنده‌تر و معکوس 00:38:09.770 --> 00:38:13.770 اگر مشکل اصلی به اصطلاح 00:38:13.770 --> 00:38:18.090 کل این صحنه انفعال دوروتی باشد چه؟ 00:38:18.090 --> 00:38:21.330 حق نداری به من نگاه کنی! 00:38:21.330 --> 00:38:22.890 بله 00:38:26.130 --> 00:38:29.010 بنابراین اگر کاری که فرانک انجام می‌دهد 00:38:29.010 --> 00:38:31.850 نوعی تلاش ناامیدانه و مضحک باشد چه؟ 00:38:31.850 --> 00:38:33.810 اما با این وجود موثر 00:38:33.810 --> 00:38:36.090 برای تلاش برای کمک به دوروتی 00:38:36.090 --> 00:38:38.850 تا او را از رخوتش بیدار کند 00:38:38.850 --> 00:38:41.250 تا او را به زندگی بیاورد 00:38:49.050 --> 00:38:53.530 بنابراین اگر فرانک خیال‌پردازی کسی است 00:38:53.530 --> 00:38:56.530 شاید او خیال‌پردازی دوروتی است 00:38:58.370 --> 00:38:59.770 نوعی درهم‌تنیدگی عجیب وجود دارد 00:38:59.770 --> 00:39:02.330 متقابل خیال‌پردازی‌ها 00:39:10.410 --> 00:39:13.490 زنده بمون عزیزم 00:39:13.490 --> 00:39:17.530 این فقط ابهام نیست، بلکه نوسان بین 00:39:17.530 --> 00:39:19.330 سه نقطه کانونی است 00:39:19.330 --> 00:39:23.290 فکر می‌کنم این چیزی است که باعث ارتعاشات عجیب می‌شود 00:39:23.290 --> 00:39:24.090 این صحنه 00:39:36.170 --> 00:39:39.770 این ما را به سومین و شاید مهم‌ترین مثال می‌رساند 00:39:39.770 --> 00:39:41.930 آنچه برای من زیباترین نما است 00:39:41.930 --> 00:39:45.610 در کل سرگیجه 00:39:56.770 --> 00:39:59.170 نمایی که در آن می‌بینیم 00:39:59.170 --> 00:40:02.090 اسکوتی در موقعیت یک چشم‌چران 00:40:02.090 --> 00:40:04.970 که از طریق شکافی مشاهده می‌کند 00:40:14.130 --> 00:40:16.810 انگار مدلین واقعاً آنجاست 00:40:16.810 --> 00:40:18.370 در واقعیت مشترک 00:40:18.370 --> 00:40:21.730 در حالی که اسکوتی او را دید می‌زند 00:40:21.730 --> 00:40:26.330 از یک فضای بینابینی مرموز 00:40:26.330 --> 00:40:29.850 از یک دنیای زیرین مبهم 00:40:29.850 --> 00:40:35.010 این مکان نگاه خیالی و خیال‌پردازانه است 00:40:41.850 --> 00:40:45.690 نگاه آن نقطه مبهم، نقطه کور است 00:40:45.690 --> 00:40:49.250 که از آن شیء مورد نظر 00:40:49.250 --> 00:40:51.410 نگاه را برمی‌گرداند 00:40:57.410 --> 00:41:00.730 پس از مشکوک شدن به اینکه قتلی در حال وقوع است 00:41:00.730 --> 00:41:02.730 در یک اتاق هتل در همان نزدیکی 00:41:02.730 --> 00:41:04.930 جین هکمن در نقش کارآگاه خصوصی 00:41:04.930 --> 00:41:09.330 وارد این اتاق می‌شود و توالت را بررسی می‌کند 00:41:09.330 --> 00:41:12.930 لحظه‌ای که به توالت در حمام نزدیک می‌شود 00:41:12.930 --> 00:41:15.570 مشخص است که ما در قلمرو هیچکاک هستیم 00:41:15.570 --> 00:41:18.930 واضح است که نوعی گفتگوی ضمنی شدید 00:41:18.930 --> 00:41:21.770 با فیلم روانی در حال وقوع است. 00:41:25.130 --> 00:41:26.810 در یک حرکت بسیار خشونت‌آمیز 00:41:26.810 --> 00:41:29.810 انگار که نقش مادر نورمن بیتس را پذیرفته است 00:41:29.810 --> 00:41:31.450 قاتل در فیلم روانی 00:41:31.450 --> 00:41:34.570 او پرده را باز می‌کند و با دقت آن را بررسی می‌کند 00:41:34.570 --> 00:41:37.250 به دنبال ردی از خون در آنجا 00:41:39.570 --> 00:41:42.370 حتی بررسی شکاف، سوراخ 00:41:42.370 --> 00:41:45.530 در پایین سینک 00:41:45.530 --> 00:41:48.970 که دقیقاً یکی دیگر از این اشیاء کانونی است 00:41:48.970 --> 00:41:52.250 زیرا در فیلم روانی، سوراخ 00:41:52.250 --> 00:41:56.610 از طریق محو شدن، سوراخ به چشم تبدیل می‌شود 00:41:56.610 --> 00:41:58.650 بازگرداندن نگاه 00:42:18.450 --> 00:42:21.850 می‌گوییم چشم دریچه روح است 00:42:21.850 --> 00:42:26.770 اما اگر روحی در پشت چشم نباشد چه؟ 00:42:26.770 --> 00:42:30.770 اگر چشم شکافی باشد که از طریق آن 00:42:30.770 --> 00:42:35.730 ما فقط می‌توانیم پرتگاه دنیای زیرین را درک کنیم؟ 00:42:43.890 --> 00:42:46.450 وقتی از طریق این شکاف‌ها نگاه می‌کنیم 00:42:46.450 --> 00:42:50.330 طرف تاریک دیگر را می‌بینیم 00:42:50.330 --> 00:42:54.850 جایی که نیروهای پنهان نمایش را اداره می‌کنند 00:42:58.690 --> 00:43:01.770 انگار که جین هکمن ثابت می‌کند که ما نیستیم 00:43:01.770 --> 00:43:04.890 با این وجود در فیلم روانی نیستیم، بگذارید به اولین 00:43:04.890 --> 00:43:07.730 شیء مورد علاقه‌ام، کاسه توالت برگردیم 00:43:07.730 --> 00:43:11.690 او آن را می‌شوید و سپس اتفاق وحشتناکی می‌افتد 00:43:40.690 --> 00:43:45.250 در ابتدایی‌ترین تجربه ما 00:43:45.250 --> 00:43:47.250 وقتی توالت را می‌شوییم 00:43:47.250 --> 00:43:51.090 مدفوع به سادگی از واقعیت ما ناپدید می‌شود 00:43:51.090 --> 00:43:52.970 به فضای دیگری 00:43:52.970 --> 00:43:55.890 که ما از نظر پدیدارشناسی درک می‌کنیم 00:43:55.890 --> 00:43:58.170 به عنوان نوعی دنیای زیرین 00:43:58.170 --> 00:44:01.610 یک واقعیت دیگر، واقعیت اولیه آشفته 00:44:01.610 --> 00:44:04.250 و البته وحشت نهایی 00:44:04.250 --> 00:44:08.050 این است که اگر شستشو کار نکند 00:44:08.050 --> 00:44:10.570 اگر اشیاء برگردند 00:44:10.570 --> 00:44:13.690 اگر بقایای مدفوعی 00:44:13.690 --> 00:44:16.330 از آن بعد برگردند 00:44:16.330 --> 00:44:18.210 حمام 00:44:18.210 --> 00:44:23.650 هیچکاک تمام مدت با این آستانه بازی می‌کند 00:44:23.650 --> 00:44:27.010 خب، آنها همه اینها را تمیز کرده‌اند 00:44:27.010 --> 00:44:29.330 تفاوت بزرگی است 00:44:29.330 --> 00:44:32.010 باید خون را می‌دیدید 00:44:32.010 --> 00:44:34.730 تمام اینجا 00:44:34.730 --> 00:44:38.490 خب، توصیفش خیلی وحشتناک است. ترسناک 00:44:38.490 --> 00:44:42.570 مؤثرترین برای من و حتی تکان‌دهنده‌ترین 00:44:42.570 --> 00:44:45.050 صحنه کل فیلم روانی این است 00:44:45.050 --> 00:44:47.170 بعد از قتل در حمام 00:44:47.170 --> 00:44:49.890 وقتی نورمن بیتس 00:44:49.890 --> 00:44:52.530 سعی می‌کند حمام را تمیز کند 00:45:03.890 --> 00:45:05.810 به وضوح به یاد دارم وقتی در نوجوانی 00:45:05.810 --> 00:45:07.170 برای اولین بار فیلم را دیدم 00:45:07.170 --> 00:45:08.970 چقدر عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتم 00:45:08.970 --> 00:45:13.010 نه تنها از طول صحنه 00:45:13.010 --> 00:45:14.930 تقریباً ده دقیقه طول می‌کشد 00:45:14.930 --> 00:45:17.610 جزئیات چیزها و غیره و غیره 00:45:17.610 --> 00:45:21.010 بلکه از مراقبت، وسواس 00:45:21.010 --> 00:45:23.650 نحوه انجام آن و همچنین توسط تماشاگران ما 00:45:23.650 --> 00:45:25.610 همذات‌پنداری با آن 00:45:33.570 --> 00:45:36.410 فکر می‌کنم این به ما چیزهای زیادی درباره 00:45:36.410 --> 00:45:38.690 رضایت از کار می‌گوید 00:45:38.690 --> 00:45:40.370 از یک کار خوب انجام شده 00:45:40.370 --> 00:45:43.770 که نه چندان ساختن چیز جدید است 00:45:43.770 --> 00:45:47.730 اما شاید کار انسانی در ابتدایی‌ترین حالت خود 00:45:47.730 --> 00:45:49.930 کار، به اصطلاح در سطح صفر 00:45:49.930 --> 00:45:55.250 کار پاک کردن رد یک لکه است 00:46:01.970 --> 00:46:04.810 کار پاک کردن لکه‌ها 00:46:04.810 --> 00:46:07.850 دور نگه داشتن این دنیای زیرین آشفته 00:46:07.850 --> 00:46:10.730 که تهدید می‌کند هر لحظه منفجر شود 00:46:10.730 --> 00:46:13.130 و ما را ببلعد 00:46:15.650 --> 00:46:18.450 فکر می‌کنم این احساس خوبی است 00:46:18.450 --> 00:46:20.530 که فیلم‌های هیچکاک برمی‌انگیزند 00:46:20.530 --> 00:46:25.850 این صرفاً این نیست که اتفاق وحشتناکی در واقعیت می‌افتد 00:46:25.850 --> 00:46:27.490 اتفاق بدتری می‌تواند بیفتد 00:46:27.490 --> 00:46:29.930 که اساساً پارچه 00:46:29.930 --> 00:46:32.970 از آنچه ما به عنوان واقعیت تجربه می‌کنیم را تضعیف می‌کند 00:46:35.290 --> 00:46:36.890 فکر می‌کنم خیلی مهم است 00:46:36.890 --> 00:46:40.010 که اولین حمله پرندگان چگونه رخ می‌دهد 00:46:40.010 --> 00:46:42.170 در فیلم 00:46:42.170 --> 00:46:45.490 وقتی یک شیء فانتزی، چیزی خیالی 00:46:45.490 --> 00:46:47.850 یک شیء از فضای درونی 00:46:47.850 --> 00:46:50.250 وارد واقعیت عادی ما می‌شود 00:46:50.250 --> 00:46:55.810 بافت واقعیت پیچیده و تحریف می‌شود 00:46:55.810 --> 00:47:00.890 اینگونه است که میل خود را در واقعیت ثبت می‌کند 00:47:00.890 --> 00:47:02.450 با تحریف آن 00:47:05.290 --> 00:47:10.370 میل زخمی از واقعیت است 00:47:10.370 --> 00:47:12.450 هنر سینما شامل 00:47:12.450 --> 00:47:15.810 برانگیختن میل است 00:47:15.810 --> 00:47:19.490 بازی با میل 00:47:19.490 --> 00:47:21.130 اما در عین حال 00:47:21.130 --> 00:47:25.730 نگه داشتن آن در یک فاصله امن 00:47:25.730 --> 00:47:29.170 اهلی کردن آن، ملموس کردن آن 00:47:33.290 --> 00:47:36.290 وقتی ما تماشاگران در یک سالن سینما نشسته‌ایم 00:47:36.290 --> 00:47:39.170 به صفحه نمایش نگاه می‌کنیم—به یاد دارید در همان ابتدا 00:47:39.170 --> 00:47:42.010 قبل از اینکه تصویر روشن شود، یک صفحه نمایش سیاه و تاریک است 00:47:42.010 --> 00:47:44.010 و سپس نور به آن تابانده می‌شود 00:47:44.010 --> 00:47:45.650 آیا ما اساساً 00:47:45.650 --> 00:47:47.530 به کاسه توالت خیره نشده‌ایم 00:47:47.530 --> 00:47:51.490 و منتظر ظاهر شدن دوباره چیزها از توالت نیستیم؟ 00:47:51.490 --> 00:47:55.730 و آیا تمام جادو 00:47:55.730 --> 00:47:59.170 از نمایشی که روی صفحه نمایش نشان داده می‌شود 00:47:59.170 --> 00:48:02.130 نوعی فریب اغوا کننده نیست 00:48:02.130 --> 00:48:05.610 تلاش برای پنهان کردن این واقعیت که 00:48:05.610 --> 00:48:07.770 ما اساساً در حال تماشای گه هستیم؟ 00:48:16.410 --> 00:48:19.050 یک خانم جوان از اونگار بود 00:48:19.050 --> 00:48:22.010 که با یک مارماهی کنگر رابطه داشت 00:48:22.010 --> 00:48:25.650 آنها گفتند: «چه حسی دارد که با یک مارماهی بخوابی؟« 00:48:25.650 --> 00:48:29.170 خب، او گفت: «دقیقاً مثل یک مرد، فقط طولانی‌تر« 00:48:36.170 --> 00:48:38.850 معمولاً مردم می‌خوانند 00:48:38.850 --> 00:48:41.810 درس روانکاوی فرویدی را 00:48:41.810 --> 00:48:45.370 انگار که معنای پنهان همه چیز، جنسیت است 00:48:45.370 --> 00:48:47.890 اما این چیزی نیست که فروید می‌خواهد بگوید 00:48:47.890 --> 00:48:50.650 فکر می‌کنم فروید می‌خواهد دقیقاً برعکس بگوید 00:48:50.650 --> 00:48:54.090 اینطور نیست که همه چیز استعاره‌ای از جنسیت باشد 00:48:54.090 --> 00:48:58.450 که هر کاری که انجام می‌دهیم، همیشه به آن فکر می‌کنیم 00:48:58.450 --> 00:49:00.010 سوال فرویدی این است 00:49:00.010 --> 00:49:02.330 «اما وقتی این کار را انجام می‌دهیم به چه چیزی فکر می‌کنیم؟« 00:49:13.850 --> 00:49:18.250 در جنسیت، هرگز فقط من و شریکم نیستیم 00:49:18.250 --> 00:49:20.290 یا شرکای بیشتر، هر کاری که انجام می‌دهید 00:49:20.290 --> 00:49:24.770 همیشه باید یک عنصر خیالی وجود داشته باشد 00:49:24.770 --> 00:49:28.290 همیشه باید یک عنصر سوم خیالی وجود داشته باشد 00:49:28.290 --> 00:49:32.570 که من را 00:49:32.570 --> 00:49:34.770 این امکان را برای من فراهم می‌کند، که من را قادر می‌سازد 00:49:34.770 --> 00:49:37.210 درگیر جنسیت شوم 00:49:37.210 --> 00:49:39.090 اگر اجازه دهید کمی بی‌ادب باشم 00:49:39.090 --> 00:49:42.410 و به یک تجربه ناگوار مرتبط شوم 00:49:42.410 --> 00:49:44.810 که احتمالاً برای اکثر ما شناخته شده است 00:49:44.810 --> 00:49:48.330 اتفاق می‌افتد که در حین انجام فعالیت جنسی 00:49:48.330 --> 00:49:50.970 ناگهان احساس حماقت می‌کنیم 00:49:50.970 --> 00:49:53.890 ارتباط خود را با آن از دست می‌دهیم، انگار که «خدای من 00:49:53.890 --> 00:49:55.410 من اینجا چه کار می‌کنم؟ 00:49:55.410 --> 00:49:57.370 انجام این حرکات تکراری احمقانه« 00:49:57.370 --> 00:49:58.570 و غیره و غیره 00:49:58.570 --> 00:50:00.450 هیچ چیز در واقعیت تغییر نمی‌کند 00:50:00.450 --> 00:50:04.650 در این لحظه عجیب که من به اصطلاح قطع می‌شوم 00:50:04.650 --> 00:50:08.090 فقط این است که من حمایت خیالی را از دست می‌دهم 00:50:18.010 --> 00:50:21.490 یک قدرت مقاومت‌ناپذیر از جذابیت وجود دارد 00:50:21.490 --> 00:50:26.050 حداقل برای من در این صحنه وحشتناک 00:50:26.050 --> 00:50:30.970 وقتی نئو از خواب خود در داخل ماتریکس بیدار می‌شود 00:50:30.970 --> 00:50:33.970 و از آنچه واقعاً هست آگاه می‌شود 00:50:33.970 --> 00:50:36.450 در آن ظرف جنینی 00:50:36.450 --> 00:50:40.610 شناور در مایع متصل به واقعیت مجازی 00:50:40.610 --> 00:50:44.490 جایی که شما به یک شیء کاملاً منفعل تبدیل می‌شوید 00:50:44.490 --> 00:50:49.170 با مکیده شدن انرژی شما 00:50:54.290 --> 00:50:59.170 پس چرا ماتریکس به انرژی ما نیاز دارد؟ 00:51:04.810 --> 00:51:08.130 فکر می‌کنم روش صحیح برای پرسیدن این سوال 00:51:08.130 --> 00:51:10.690 این است که آن را برعکس کنیم 00:51:10.690 --> 00:51:12.850 نه اینکه چرا ماتریکس به انرژی نیاز دارد 00:51:12.850 --> 00:51:15.810 بلکه چرا انرژی به ماتریکس نیاز دارد؟ 00:51:15.810 --> 00:51:19.130 یعنی از آنجایی که فکر می‌کنم انرژی 00:51:19.130 --> 00:51:24.090 که در مورد آن صحبت می‌کنیم، لیبیدو است، لذت ماست 00:51:24.090 --> 00:51:27.050 چرا لیبیدوی ما نیاز دارد 00:51:27.050 --> 00:51:29.770 به جهان مجازی فانتزی‌ها؟ 00:51:29.770 --> 00:51:34.130 چرا نمی‌توانیم به سادگی به طور مستقیم از آن لذت ببریم 00:51:34.130 --> 00:51:35.890 یک شریک جنسی و غیره 00:51:35.890 --> 00:51:37.570 این سوال اساسی است 00:51:37.570 --> 00:51:41.090 چرا به این مکمل مجازی نیاز داریم؟ 00:51:41.090 --> 00:51:45.730 لیبیدوی ما برای حفظ خود به یک توهم نیاز دارد 00:52:04.130 --> 00:52:07.370 یکی از جالب‌ترین موتیف‌ها در داستان‌های علمی تخیلی 00:52:07.370 --> 00:52:10.170 مفهوم ماشین ایگو است 00:52:10.170 --> 00:52:14.050 شیئی که ظرفیت جادویی را دارد 00:52:14.050 --> 00:52:17.330 از تحقق مستقیم 00:52:17.330 --> 00:52:19.410 تحقق در مقابل ما 00:52:19.410 --> 00:52:22.810 عمیق‌ترین رویاها، خواسته‌ها 00:52:22.810 --> 00:52:25.210 حتی احساسات گناه 00:52:25.210 --> 00:52:26.650 سنت طولانی در این مورد وجود دارد 00:52:26.650 --> 00:52:28.370 در فیلم‌های علمی تخیلی 00:52:28.370 --> 00:52:31.890 اما البته فیلم درباره ماشین ایگو 00:52:31.890 --> 00:52:34.610 فیلم سولاریس آندری تارکوفسکی است 00:52:36.610 --> 00:52:40.610 سولاریس داستان کلوین، یک روانشناس است 00:52:40.610 --> 00:52:44.810 که با یک موشک به یک سفینه فضایی فرستاده می‌شود 00:52:44.810 --> 00:52:48.930 در حال گردش به دور سولاریس، سیاره‌ای تازه کشف شده 00:52:51.050 --> 00:52:54.330 گزارش‌های عجیبی از سفینه فضایی می‌رسد 00:52:54.330 --> 00:52:56.290 همه دانشمندان آنجا دیوانه شده‌اند 00:52:56.290 --> 00:53:00.890 و سپس کلوین کشف می‌کند که در آنجا چه می‌گذرد 00:53:03.530 --> 00:53:06.690 این سیاره توانایی جادویی را دارد 00:53:06.690 --> 00:53:10.650 برای تحقق مستقیم عمیق‌ترین آسیب‌های روحی شما 00:53:10.650 --> 00:53:13.370 رویاها، ترس‌ها، خواسته‌ها 00:53:15.330 --> 00:53:18.690 عمیق‌ترین فضای درونی شما 00:53:24.290 --> 00:53:28.170 قهرمان فیلم یک روز صبح پیدا می‌کند 00:53:28.170 --> 00:53:30.370 همسر مرحومش را 00:53:30.370 --> 00:53:33.970 که سال‌ها پیش خودکشی کرده بود 00:53:35.850 --> 00:53:38.450 بنابراین او نه چندان خواسته‌اش را درک می‌کند 00:53:38.450 --> 00:53:41.770 بلکه احساس گناهش را 00:53:44.850 --> 00:53:48.290 وقتی قهرمان با کلون شبح‌وار مواجه می‌شود 00:53:48.290 --> 00:53:51.450 به اصطلاح همسر مرحومش 00:53:53.290 --> 00:53:56.410 اگرچه به نظر می‌رسد عمیقاً دلسوز است 00:53:56.410 --> 00:53:58.850 معنوی، متفکر و غیره 00:53:58.850 --> 00:54:02.970 مشکل اساسی او این است که چگونه از شر او خلاص شود 00:54:18.370 --> 00:54:22.250 چیزی که سولاریس را بسیار تکان‌دهنده می‌کند این است که 00:54:22.250 --> 00:54:25.290 حداقل به طور بالقوه ما را مواجه می‌کند 00:54:25.290 --> 00:54:27.930 با این موقعیت ذهنی غم‌انگیز 00:54:27.930 --> 00:54:31.730 از زن، همسرش که آگاه است 00:54:31.730 --> 00:54:36.090 که او هیچ انسجامی ندارد 00:54:36.090 --> 00:54:38.090 هیچ وجود کاملی از خودش ندارد 00:54:49.610 --> 00:54:52.330 به عنوان مثال، او در حافظه‌اش شکاف دارد 00:54:52.330 --> 00:54:56.730 زیرا او فقط می‌داند آنچه را که او می‌داند که او می‌داند 00:55:08.610 --> 00:55:13.170 او فقط رویای تحقق یافته اوست 00:55:13.170 --> 00:55:17.770 و عشق واقعی او به او ابراز می‌شود 00:55:17.770 --> 00:55:21.250 در تلاش‌های ناامیدانه‌اش برای پاک کردن خودش 00:55:21.250 --> 00:55:25.450 برای بلعیدن سم یا هر چیز دیگری فقط برای پاک کردن فضا 00:55:25.450 --> 00:55:28.650 زیرا او حدس می‌زند که او این را می‌خواهد 00:55:41.490 --> 00:55:45.650 خلاص شدن از شر یک آدم واقعی نسبتاً آسان است 00:55:45.650 --> 00:55:49.330 می‌توانی او را ترک کنی، بکشی‌اش، هر کاری 00:55:49.330 --> 00:55:52.970 اما خلاص شدن از شر یک شبح، یک حضور طیفی 00:55:52.970 --> 00:55:55.690 بسیار دشوارتر است 00:55:55.690 --> 00:55:58.970 مثل یک حضور سایه‌وار به شما می‌چسبد 00:56:07.570 --> 00:56:12.730 چیزی که اینجا می‌بینیم، پست‌ترین اسطوره‌شناسی مردانه است 00:56:12.730 --> 00:56:16.770 این ایده که زن به خودی خود وجود ندارد 00:56:16.770 --> 00:56:20.490 اینکه زن صرفاً رویای تحقق یافته یک مرد است 00:56:20.490 --> 00:56:23.490 یا حتی آنطور که فمینیست‌های رادیکال ادعا می‌کنند 00:56:23.490 --> 00:56:25.850 گناه تحقق یافته مرد است 00:56:25.850 --> 00:56:29.250 زنان وجود دارند زیرا میل مردانه ناخالص شده است 00:56:29.250 --> 00:56:32.450 اگر مرد میل خود را پاک کند 00:56:32.450 --> 00:56:36.450 از شر مواد کثیف خلاص شود 00:56:36.450 --> 00:56:41.210 فانتزی‌ها، زن دیگر وجود نخواهد داشت 00:56:44.690 --> 00:56:46.370 در پایان فیلم 00:56:46.370 --> 00:56:48.690 نوعی مراسم عشای ربانی داریم 00:56:48.690 --> 00:56:51.970 آشتی او نه با همسرش 00:56:51.970 --> 00:56:55.210 بلکه با پدرش 00:57:17.170 --> 00:57:19.450 آیا سرگیجه هیچکاک را دیده‌اید؟ 00:57:19.450 --> 00:57:20.970 متاسفم، متوجه نمی‌شوم 00:57:20.970 --> 00:57:23.570 متاسفم، فیلم سرگیجه هیچکاک 00:57:23.570 --> 00:57:24.850 آلفرد هیچکاک 00:57:24.850 --> 00:57:26.770 فکر می‌کنم اینجا اتفاق افتاد، می‌دانید 00:57:26.770 --> 00:57:28.050 اوه، شما صحنه را نمی‌دانید، باشه 00:57:28.050 --> 00:57:29.250 احتمالاً 00:57:41.730 --> 00:57:46.850 اغلب چیزها به عنوان یک جعلی، غیرمعتبر، مصنوعی شروع می‌شوند 00:57:46.850 --> 00:57:50.690 اما شما در بازی خود گرفتار می‌شوید 00:57:53.250 --> 00:57:56.810 و این تراژدی واقعی سرگیجه است 00:57:56.810 --> 00:57:59.090 این داستانی درباره دو نفر است 00:57:59.090 --> 00:58:02.170 که هر کدام به نوعی 00:58:02.170 --> 00:58:06.290 در بازی ظاهرسازی خود گرفتار می‌شوند 00:58:06.290 --> 00:58:09.970 برای هر دوی آنها، برای مدلین و برای اسکوتی 00:58:09.970 --> 00:58:13.050 ظواهر بر واقعیت پیروز می‌شوند 00:58:15.410 --> 00:58:17.170 داستان سرگیجه چیست؟ 00:58:17.170 --> 00:58:19.490 این داستان یک پلیس بازنشسته است 00:58:19.490 --> 00:58:22.090 که ترس بیمارگونه از ارتفاع دارد 00:58:22.090 --> 00:58:24.290 به دلیل حادثه‌ای در دوران کاری‌اش 00:58:24.290 --> 00:58:27.450 و سپس یک دوست قدیمی او را استخدام می‌کند 00:58:27.450 --> 00:58:30.570 تا همسر زیبایش با بازی کیم نواک را تعقیب کند 00:58:30.570 --> 00:58:33.690 همسری که به طور مرموزی توسط روح 00:58:33.690 --> 00:58:36.210 یک زن زیبای اسپانیایی درگذشته تسخیر شده است 00:58:36.210 --> 00:58:38.890 کارلوتا والدس 00:58:50.010 --> 00:58:51.970 این دو عاشق هم می‌شوند 00:58:51.970 --> 00:58:54.970 همسر خودکشی می‌کند 00:59:12.730 --> 00:59:15.450 قسمت اول سرگیجه با خودکشی مدلین 00:59:15.450 --> 00:59:19.250 آنقدر که می‌توانست تکان‌دهنده نیست 00:59:19.250 --> 00:59:21.930 زیرا این واقعاً یک فقدان وحشتناک است 00:59:21.930 --> 00:59:25.850 اما در همین فقدان، ایده زنده می‌ماند 00:59:27.930 --> 00:59:31.890 ایده زن فتال شما را کاملاً تسخیر می‌کند 00:59:39.770 --> 00:59:43.450 در نهایت این تصویر 00:59:43.450 --> 00:59:45.530 تصویر جذاب زن فتال 00:59:45.530 --> 00:59:48.170 نمادی از مرگ است 00:59:52.130 --> 00:59:55.530 جذابیت زیبایی همیشه حجابی است 00:59:55.530 --> 00:59:57.730 که کابوسی را پنهان می‌کند 00:59:57.730 --> 01:00:00.530 مانند ایده یک موجود جذاب 01:00:00.530 --> 01:00:04.530 اما اگر خیلی به او نزدیک شوید 01:00:04.530 --> 01:00:07.650 گه و پوسیدگی را می‌بینید 01:00:07.650 --> 01:00:10.370 کرم‌ها را می‌بینید که همه‌جا می‌خزند 01:00:12.450 --> 01:00:15.730 پرتگاه نهایی یک پرتگاه فیزیکی نیست 01:00:15.730 --> 01:00:19.890 بلکه پرتگاه عمق وجود شخص دیگری است 01:00:22.930 --> 01:00:25.170 این همان چیزی است که فلاسفه توصیف می‌کنند 01:00:25.170 --> 01:00:26.810 به عنوان شب جهان 01:00:26.810 --> 01:00:28.930 مثل وقتی که شخص دیگری را می‌بینید 01:00:28.930 --> 01:00:32.210 در چشمان او پرتگاه را می‌بینید 01:00:32.210 --> 01:00:36.090 این مارپیچ واقعی است که ما را به درون می‌کشد 01:00:45.970 --> 01:00:49.930 اسکوتی تنها و شکسته نمی‌تواند او را فراموش کند 01:00:49.930 --> 01:00:53.490 در شهر سرگردان است و به دنبال زنی می‌گردد 01:00:53.490 --> 01:00:54.890 یک زن مشابه 01:00:54.890 --> 01:00:56.850 چیزی شبیه زن درگذشته 01:00:56.850 --> 01:01:00.610 یک دختر معمولی، نسبتاً مبتذل و عامی را کشف می‌کند 01:01:00.610 --> 01:01:02.530 گره‌گشایی داستان البته 01:01:02.530 --> 01:01:05.490 در راستای شوخی برادران مارکس است 01:01:05.490 --> 01:01:08.490 «این مرد شبیه یک احمق است، مثل یک احمق رفتار می‌کند 01:01:08.490 --> 01:01:09.530 این نباید شما را فریب دهد 01:01:09.530 --> 01:01:11.170 این مرد یک احمق است« 01:01:11.170 --> 01:01:14.330 زن تازه یافته شبیه مدلین است 01:01:14.330 --> 01:01:17.850 مانند مدلین، زیبایی فتال رفتار می‌کند 01:01:22.570 --> 01:01:25.770 ما کشف می‌کنیم که او مدلین است 01:01:36.850 --> 01:01:39.890 چیزی که می‌فهمیم این است که دوست اسکوتی 01:01:39.890 --> 01:01:44.450 که اسکوتی را استخدام کرد، این زن، جودی را نیز استخدام کرد 01:01:44.450 --> 01:01:47.690 تا در یک نقشه شیطانی نقش مدلین را بازی کند 01:01:47.690 --> 01:01:50.170 تا مدلین واقعی، همسرش را بکشد 01:01:50.170 --> 01:01:52.770 و ثروتش را به دست آورد 01:01:59.290 --> 01:02:04.050 می‌توانیم همدیگر را زیاد ببینیم 01:02:04.050 --> 01:02:06.370 چرا؟ 01:02:06.370 --> 01:02:08.650 چون من شما را یاد او می‌اندازم؟ 01:02:13.530 --> 01:02:15.970 خیلی تعریف‌گونه نیست 01:02:15.970 --> 01:02:19.890 نمای نیم‌رخ در سرگیجه شاید نمای کلیدی باشد 01:02:19.890 --> 01:02:21.690 کل فیلم 01:02:21.690 --> 01:02:25.730 ما در آنجا هویت مدلین یا بهتر است بگوییم جودی را داریم 01:02:25.730 --> 01:02:30.210 در تمام تنش‌های غم‌انگیزش 01:02:30.210 --> 01:02:33.530 این پس‌زمینه تاریک را فراهم می‌کند 01:02:33.530 --> 01:02:37.330 برای نیم‌رخ جذاب دیگر مدلین 01:02:37.330 --> 01:02:40.170 در رستوران ارنی 01:02:45.210 --> 01:02:49.770 اسکوتی خیلی خجالت‌زده و می‌ترسد که مستقیم به او نگاه کند 01:02:52.090 --> 01:02:56.890 گویی آنچه می‌بیند، ماده رویاهایش است 01:02:56.890 --> 01:02:59.970 به نوعی برای او واقعی‌تر از واقعیت است 01:02:59.970 --> 01:03:04.610 زنی که پشت سرش است 01:03:04.610 --> 01:03:06.730 این هم خیلی تعریف‌گونه نیست 01:03:06.730 --> 01:03:10.930 جودی، فقط می‌خواهم تا جایی که می‌توانم با شما باشم 01:03:10.930 --> 01:03:12.330 وقتی چهره‌ای را می‌بینیم 01:03:12.330 --> 01:03:16.730 اساساً همیشه نیمی از آن است 01:03:18.970 --> 01:03:22.690 یک سوژه چیزی جزئی است 01:03:22.690 --> 01:03:25.010 یک چهره چیزی است که می‌بینیم 01:03:25.010 --> 01:03:28.850 پشت آن یک خلاء، یک هیچ‌چیز وجود دارد 01:03:28.850 --> 01:03:31.250 و البته ما خود به خود تمایل داریم 01:03:31.250 --> 01:03:34.730 تا آن هیچ‌چیز را با فانتزی‌های خود پر کنیم 01:03:34.730 --> 01:03:36.570 درباره ثروت شخصیت انسانی 01:03:36.570 --> 01:03:39.290 و غیره و غیره 01:03:40.890 --> 01:03:43.690 برای دیدن آنچه در واقعیت کم است 01:03:43.690 --> 01:03:47.770 برای دیدن آن به عنوان آنجا، شما ذهنیت را می‌بینید 01:03:50.410 --> 01:03:52.410 مواجهه با ذهنیت 01:03:52.410 --> 01:03:56.330 به معنای مواجهه با زنانگی است 01:03:56.330 --> 01:03:58.290 زن سوژه است 01:03:58.290 --> 01:04:00.930 مردانگی یک جعلی است 01:04:00.930 --> 01:04:04.570 مردانگی فرار از رادیکال‌ترین است 01:04:04.570 --> 01:04:07.450 بعد کابوس‌وار ذهنیت 01:04:07.450 --> 01:04:10.170 اسکوتی، داری چیکار می‌کنی؟ دارم برات یه دست کت و شلوار می‌خرم 01:04:10.170 --> 01:04:14.530 اما… اما من دومی رو که پوشیده بود دوست دارم 01:04:14.530 --> 01:04:15.890 و این یکی، زیباست 01:04:15.890 --> 01:04:18.770 نه، نه، هیچ‌کدومشون درست نیستن 01:04:18.770 --> 01:04:20.290 اوه، فکر کنم می‌دونم منظورت کدوم کت و شلواره 01:04:20.290 --> 01:04:22.050 یه مدتی پیش داشتیمش 01:04:22.050 --> 01:04:24.410 بذار برم ببینم شاید هنوز اون مدل رو داشته باشیم 01:04:24.410 --> 01:04:25.890 ممنون 01:04:27.690 --> 01:04:30.770 دنبال کت و شلواری می‌گردی که اون برای من پوشیده بود 01:04:30.770 --> 01:04:32.050 می‌خوای من مثل اون لباس بپوشم 01:04:32.050 --> 01:04:33.650 جودی، فقط می‌خوام قشنگ به نظر برسی 01:04:33.650 --> 01:04:35.210 من نوع کت و شلواری رو می‌دونم که بهت میاد 01:04:35.210 --> 01:04:37.690 نه، این کارو نمی‌کنم! 01:04:40.530 --> 01:04:42.970 جودی 01:04:42.970 --> 01:04:44.810 جودی، نباید اینقدر برات مهم باشه 01:04:44.810 --> 01:04:46.810 فقط می‌خوام ببینم چی… نه، من هیچ لباسی نمی‌خوام 01:04:46.810 --> 01:04:48.770 من هیچی نمی‌خوام، می‌خوام از اینجا برم 01:04:48.770 --> 01:04:50.370 جودی، این کارو برام بکن 01:04:50.370 --> 01:04:52.090 اینجاییم 01:04:52.090 --> 01:04:54.410 آره، همینه، فکر می‌کردم 01:05:23.370 --> 01:05:26.330 وقتی جودی که به شکل مدلین درآمده 01:05:26.330 --> 01:05:30.930 از در بیرون می‌آید، مثل تحقق فانتزی است 01:05:30.930 --> 01:05:33.050 و البته ما یک اسم داریم 01:05:33.050 --> 01:05:35.810 یک اسم عالی برای تحقق فانتزی 01:05:35.810 --> 01:05:38.490 بهش می‌گن «کابوس« 01:05:38.490 --> 01:05:40.729 تحقق فانتزی 01:05:40.729 --> 01:05:41.930 این به چه معناست؟ 01:05:41.930 --> 01:05:44.370 البته همیشه حفظ می‌شود 01:05:44.370 --> 01:05:47.090 توسط یک خشونت شدید 01:05:47.090 --> 01:05:51.250 خشونت در این مورد، تغییر شکل اسکوتی است 01:05:51.250 --> 01:05:54.410 تغییر شکل وحشیانه جودی 01:05:54.410 --> 01:05:58.090 یک دختر عامی واقعی به مدلین 01:05:58.090 --> 01:06:01.370 این واقعاً یک فرآیند تحقیر است 01:06:01.370 --> 01:06:06.050 که تحقیر میل زنانه نیز هست 01:06:06.050 --> 01:06:10.010 گویی برای داشتن او، برای میل به او 01:06:10.010 --> 01:06:13.010 برای داشتن رابطه جنسی با او، با زن 01:06:13.010 --> 01:06:15.410 اسکوتی باید او را تحقیر کند 01:06:15.410 --> 01:06:17.570 تا او را به یک زن مرده تبدیل کند 01:06:17.570 --> 01:06:19.090 گویی دوباره 01:06:19.090 --> 01:06:23.810 برای اقتصاد لیبیدویی مردانه 01:06:23.810 --> 01:06:26.050 برای بازنویسی یک گفته قدیمی معروف 01:06:26.050 --> 01:06:29.250 تنها زن خوب، زن مرده است 01:06:37.410 --> 01:06:40.729 اسکوتی واقعاً مجذوب او نیست 01:06:40.729 --> 01:06:43.490 بلکه مجذوب کل صحنه، صحنه‌آرایی است 01:06:43.490 --> 01:06:45.810 او به اطراف نگاه می‌کند و بررسی می‌کند 01:06:45.810 --> 01:06:48.850 آیا مختصات شبح‌وار واقعاً اینجا هستند؟ 01:06:48.850 --> 01:06:53.770 در آن نقطه که واقعیت کاملاً با فانتزی مطابقت دارد 01:06:53.770 --> 01:06:57.210 اسکوتی سرانجام قادر به تحقق است 01:06:57.210 --> 01:07:01.210 رابطه جنسی که مدت‌ها به تعویق افتاده بود 01:07:26.729 --> 01:07:29.810 بنابراین نتیجه این خشونت 01:07:29.810 --> 01:07:33.610 یک هماهنگی کامل است 01:07:33.610 --> 01:07:36.010 بین فانتزی و واقعیت 01:07:36.010 --> 01:07:38.610 نوعی اتصال کوتاه مستقیم 01:07:54.090 --> 01:07:57.970 در فیلم‌های لینچ، تاریکی واقعاً تاریک است 01:07:57.970 --> 01:08:01.770 نور واقعاً غیرقابل تحمل، نور خیره‌کننده است 01:08:01.770 --> 01:08:04.530 آتش واقعاً صدمه می‌زند، خیلی داغ است 01:08:11.410 --> 01:08:15.890 در آن لحظات شدت حسی بیش از حد 01:08:15.890 --> 01:08:19.530 گویی خود رویدادهای روی صفحه 01:08:19.530 --> 01:08:21.929 تهدید می‌کند که از صفحه سرریز شود 01:08:21.929 --> 01:08:25.530 و ما را به درون خود بکشد، به سمت ما برسد 01:08:25.530 --> 01:08:29.370 دوباره گویی فضای فانتزی 01:08:29.370 --> 01:08:32.809 فضای روایی داستانی خیلی شدید می‌شود 01:08:32.809 --> 01:08:36.690 و به سمت ما تماشاگران دست دراز می‌کند 01:08:36.690 --> 01:08:39.729 به طوری که ما فاصله امن خود را از دست می‌دهیم 01:08:45.009 --> 01:08:49.050 این تنش مناسب جهان لینچی است 01:08:53.929 --> 01:08:56.490 زیبایی لینچ اگر از نزدیک نگاه کنید 01:08:56.490 --> 01:08:58.330 هرگز مشخص نیست 01:08:58.330 --> 01:09:03.210 آیا واقعاً واقعیت وحشیانه بیرون است که ما را آزار می‌دهد 01:09:03.210 --> 01:09:06.050 یا فانتزی ما؟ 01:09:08.570 --> 01:09:13.290 مخمل آبی 01:09:13.290 --> 01:09:15.410 وای وای 01:09:18.009 --> 01:09:24.290 او مخمل آبی پوشیده بود 01:09:24.290 --> 01:09:25.650 وای وای 01:09:25.650 --> 01:09:29.210 آبی‌تر از مخمل بود شب 01:09:29.210 --> 01:09:30.929 وای وای وای 01:09:30.929 --> 01:09:35.650 نرم‌تر از ساتن بود نور 01:09:35.650 --> 01:09:40.130 از ستارگان 01:09:40.130 --> 01:09:42.410 او آبی پوشیده بود 01:09:42.410 --> 01:09:45.570 در ابتدای فیلم مخمل آبی دیوید لینچ 01:09:45.570 --> 01:09:49.530 یک شهر کوچک ایده‌آل آمریکایی را می‌بینیم 01:09:49.530 --> 01:09:51.290 چشمانش کجا بود 01:09:51.290 --> 01:09:53.210 وای وای وای 01:09:53.210 --> 01:09:57.690 گرم‌تر از ماه مه، آه های لطیف او 01:09:57.690 --> 01:09:59.850 عشق از آن ما بود 01:09:59.850 --> 01:10:02.170 چه چیزی می‌تواند عادی‌تر از پدر خانواده باشد 01:10:02.170 --> 01:10:04.570 جلوی یک خانه سفید و تمیز 01:10:04.570 --> 01:10:05.730 در حال آبیاری چمن؟ 01:10:05.730 --> 01:10:09.250 محکم نگه داشتم 01:10:09.250 --> 01:10:14.730 احساس می‌کردم که خلسه رشد می‌کند 01:10:14.730 --> 01:10:19.009 اما ناگهان پدر دچار حمله قلبی می‌شود 01:10:19.009 --> 01:10:21.770 روی چمن می‌افتد 01:10:24.850 --> 01:10:27.970 و بعد به جای اینکه خانواده رو گیج نشون بده 01:10:27.970 --> 01:10:29.610 که دارن آمبولانس خبر می‌کنن یا هرچی 01:10:29.610 --> 01:10:32.210 لینچ یه کار معمولاً لینچی انجام می‌ده 01:10:32.210 --> 01:10:35.410 دوربین خیلی به چمن نزدیک می‌شه 01:10:35.410 --> 01:10:37.210 حتی به داخل چمن نفوذ می‌کنه 01:10:37.210 --> 01:10:40.690 و ما می‌بینیم که واقعیت 01:10:40.690 --> 01:10:44.250 این چمن سبز رؤیایی چیه 01:10:49.450 --> 01:10:51.210 نباید این رو فراموش کنیم 01:10:51.210 --> 01:10:55.050 که این دقیقاً وقتی اتفاق می‌افته که پدر تشنج می‌کنه 01:10:55.050 --> 01:10:56.730 یعنی وقتی که به طور نمادین 01:10:56.730 --> 01:11:00.250 اقتدار پدری از بین می‌ره 01:11:06.770 --> 01:11:09.770 می‌فرستمت مستقیم به جهنم، عوضی! 01:11:09.770 --> 01:11:12.810 باهات قدم می‌زنم 01:11:12.810 --> 01:11:16.130 در رؤیاها 01:11:16.130 --> 01:11:18.410 باهات قدم می‌زنم 01:11:18.410 --> 01:11:19.650 حرف می‌زنم 01:11:19.650 --> 01:11:24.890 در رؤیاها باهات حرف می‌زنم 01:11:24.890 --> 01:11:26.650 در رؤیاها 01:11:26.650 --> 01:11:30.050 در رؤیاها مال منی 01:11:30.050 --> 01:11:32.810 همیشه، همیشه 01:11:32.810 --> 01:11:37.090 با هم هستیم 01:11:37.090 --> 01:11:39.090 در رؤیاها، برای همیشه 01:11:39.090 --> 01:11:41.570 منطق اینجا کاملاً فرویدی است 01:11:41.570 --> 01:11:45.810 یعنی ما برای فرار از بن‌بست در زندگی واقعی‌مون 01:11:45.810 --> 01:11:49.850 به رؤیا پناه می‌بریم 01:11:49.850 --> 01:11:52.930 اما بعد چیزی که در رؤیا باهاش مواجه می‌شیم 01:11:52.930 --> 01:11:55.730 حتی وحشتناک‌تره، طوری که در پایان 01:11:55.730 --> 01:11:59.490 ما به معنای واقعی کلمه از رؤیا فرار می‌کنیم 01:11:59.490 --> 01:12:01.330 و به واقعیت برمی‌گردیم 01:12:01.330 --> 01:12:05.370 با این شروع می‌شه که رؤیاها برای کسانی هستن که نمی‌تونن تحمل کنن 01:12:05.370 --> 01:12:07.570 کسانی که به اندازه کافی برای واقعیت قوی نیستن 01:12:07.570 --> 01:12:10.610 با این تموم می‌شه که واقعیت برای کسانیه 01:12:10.610 --> 01:12:13.050 که به اندازه کافی قوی نیستن که تحمل کنن 01:12:13.050 --> 01:12:15.130 و با رؤیاهاشون مواجه بشن 01:12:18.930 --> 01:12:21.410 بزرگراه گمشده و جاده مالهالند 01:12:21.410 --> 01:12:25.530 دو نسخه از یک فیلم هستن 01:12:27.690 --> 01:12:31.290 چیزی که هر دو فیلم رو، مخصوصاً بزرگراه گمشده رو 01:12:31.290 --> 01:12:32.850 خیلی جالب می‌کنه 01:12:32.850 --> 01:12:37.690 اینه که چطور این دو بعد رو مطرح می‌کنن 01:12:37.690 --> 01:12:41.890 واقعیت و خیال رو، کنار هم 01:12:41.890 --> 01:12:43.730 به صورت افقی، به اصطلاح 01:12:50.490 --> 01:12:53.330 حتماً از طرف یه مشاور املاکه 01:12:53.330 --> 01:12:54.930 چیزی که در بزرگراه گمشده می‌بینیم 01:12:54.930 --> 01:12:57.810 شاید واقعیت خاکستری و کسل‌کننده 01:12:57.810 --> 01:13:00.730 حومه شهر طبقه متوسط رو به بالا باشه 01:13:00.730 --> 01:13:05.450 قهرمان با پاتریشیا آرکت ازدواج کرده 01:13:05.450 --> 01:13:10.410 و آشکارا از معمای همسرش وحشت‌زده‌ست 01:13:10.410 --> 01:13:14.610 کسی که به درستی به پیشروی‌های او پاسخ نمی‌ده 01:13:17.009 --> 01:13:19.970 وقتی رابطه جنسی دارن 01:13:19.970 --> 01:13:22.290 او به طرز اسفناکی شکست می‌خوره 01:13:24.930 --> 01:13:28.009 چیزی که از او دریافت می‌کنه یه جور نوازش تحقیرآمیزه 01:13:28.009 --> 01:13:30.490 روی شونه‌ش 01:13:33.810 --> 01:13:37.530 اشکالی نداره، اشکالی نداره 01:13:37.530 --> 01:13:39.370 تحقیر کامل 01:13:39.370 --> 01:13:41.250 اشکالی نداره 01:13:43.170 --> 01:13:46.970 قهرمان بعد از کشتن او در یک عمل از سر استیصال 01:13:46.970 --> 01:13:49.610 وارد فضای خیالی خودش می‌شه 01:13:55.690 --> 01:14:00.250 جایی که او به اصطلاح نه تنها خودش رو دوباره اختراع می‌کنه 01:14:00.250 --> 01:14:04.850 بلکه کل محیط اجتماعی‌ش رو 01:14:04.850 --> 01:14:09.210 سروان، این یه جور کوفت ترسناکه که اینجا داریم 01:14:14.650 --> 01:14:17.450 در چی؟ در یه جور جهانی 01:14:17.450 --> 01:14:20.810 که معمولاً در فیلم نوآر پیدا می‌کنیم 01:14:25.770 --> 01:14:28.490 این لحظه جادویی 01:14:30.450 --> 01:14:33.690 خیلی متفاوت و خیلی جدید 01:14:33.690 --> 01:14:36.450 مثل بقیه بود 01:14:36.450 --> 01:14:40.410 همسر قهرمان که مو مشکیه، مو بلوند می‌شه 01:14:40.410 --> 01:14:43.009 در واقعیت او خویشتن‌داره 01:14:43.009 --> 01:14:47.450 بعد اتفاق افتاد 01:14:47.450 --> 01:14:49.210 اینجا او از قهرمان تعریف می‌کنه 01:14:49.210 --> 01:14:51.290 در فضای خیالی، همیشه 01:14:51.290 --> 01:14:54.530 از توانایی‌های جنسی‌ش و غیره و غیره 01:14:54.530 --> 01:14:57.610 می‌تونستم از نگاهت ببینم 01:14:59.450 --> 01:15:04.210 به نظر می‌رسه که رؤیا تحقق 01:15:04.210 --> 01:15:07.290 چیزیه که او دنبالش بود 01:15:07.290 --> 01:15:10.290 در واقعیت مانع ذاتی بود 01:15:10.290 --> 01:15:13.810 رابطه جنسی‌شون به سادگی کار نمی‌کرد 01:15:13.810 --> 01:15:17.690 در فضای خیالی مانع بیرونی می‌شه 01:15:17.690 --> 01:15:19.930 چه روز زیباییه 01:15:25.690 --> 01:15:30.970 آقای ادی ارباب پاتریشیا آرکت است 01:15:30.970 --> 01:15:33.050 در فضای خیالی 01:15:33.050 --> 01:15:35.810 او مانع رابطه جنسیه 01:15:35.810 --> 01:15:39.850 اگه یه روز بفهمم کسی داره باهاش لاس می‌زنه 01:15:42.490 --> 01:15:44.130 اینو برمی‌دارم و تا ته 01:15:44.130 --> 01:15:48.610 تو کونش فرو می‌کنم تا از دهنش بیاد بیرون 01:15:48.610 --> 01:15:52.570 لحظات به درستی وهم‌آور اون‌هایی هستن 01:15:52.570 --> 01:15:54.850 که شیفت دوم رخ می‌ده 01:15:54.850 --> 01:15:58.250 وقتی فضای خیالی، منظره رؤیا 01:15:58.250 --> 01:16:01.650 به اصطلاح داره از هم می‌پاشه 01:16:01.650 --> 01:16:06.610 اما ما هنوز به واقعیت برنگشتیم 01:16:16.490 --> 01:16:18.610 این فضای میانی 01:16:18.610 --> 01:16:22.730 نه فضای خیالی و نه واقعیت 01:16:22.730 --> 01:16:27.170 این فضای یه جور خشونت بدوی 01:16:27.170 --> 01:16:30.410 پراکندگی، سردرگمی هستی‌شناختی 01:16:35.650 --> 01:16:37.130 این مخرب‌ترین لحظه‌ست 01:16:37.130 --> 01:16:40.410 وحشت واقعی این فیلم‌ها 01:16:40.410 --> 01:16:43.290 در پایان این اپیزود خیالی 01:16:43.290 --> 01:16:45.730 وقتی عمل جنسی رو می‌بینیم 01:16:45.730 --> 01:16:50.970 اونجا هم زن اجتناب می‌کنه 01:16:50.970 --> 01:16:52.770 از قهرمان 01:16:58.770 --> 01:17:02.570 تو هیچ وقت منو نخواهی داشت 01:17:02.570 --> 01:17:05.570 زمزمه می‌کنه «تو هیچ وقت منو نخواهی داشت« 01:17:05.570 --> 01:17:10.490 و در اون نقطه آسیب‌زا ما به واقعیت پرتاب می‌شیم 01:17:10.490 --> 01:17:14.450 وقتی قهرمان دقیقاً با همون بن‌بست مواجه می‌شه 01:17:18.650 --> 01:17:21.810 فیلم واقعاً درباره چیه، نقطه کانونی‌ش 01:17:21.810 --> 01:17:24.570 قهرمان نیست، بلکه البته معماست 01:17:24.570 --> 01:17:27.490 از میل زنانه 01:17:27.490 --> 01:17:31.450 من درگیر یه معمام، وسط یه معمایم 01:17:31.450 --> 01:17:34.810 و همه‌ش سریه 01:17:34.810 --> 01:17:38.490 معماها رو اینقدر دوست داری؟ آره 01:17:41.970 --> 01:17:44.770 تو یه معمایی 01:17:44.770 --> 01:17:47.650 ازت خوشم میاد 01:17:47.650 --> 01:17:49.490 خیلی زیاد 01:17:49.490 --> 01:17:51.890 معمای ذهنیت زنانه 01:17:51.890 --> 01:17:54.050 در فیلم‌های دیوید لینچ 01:17:54.050 --> 01:17:58.570 یه شکاف بین علت و معلوله 01:17:58.570 --> 01:18:00.610 یه کاری با یه زن می‌کنی 01:18:00.610 --> 01:18:03.930 اما هیچ وقت نمی‌دونی واکنش چی خواهد بود 01:18:08.330 --> 01:18:11.090 جفری، خواهش می‌کنم نه 01:18:19.410 --> 01:18:24.330 رابطه من با لاله‌ها ذاتاً لینچیه 01:18:24.330 --> 01:18:25.970 فکر می‌کنم حال به هم زنن 01:18:25.970 --> 01:18:28.730 فقط تصور کنید، مگه اینا یه جور 01:18:28.730 --> 01:18:31.330 چی بهش می‌گن، واژینای دندان‌دار نیستن؟ 01:18:31.330 --> 01:18:33.610 واژن‌های دندانی که تهدید می‌کنن شما رو ببلعند؟ 01:18:33.610 --> 01:18:35.890 فکر می‌کنم گل‌ها یه چیز 01:18:35.890 --> 01:18:37.290 ذاتاً حال به هم زنن 01:18:37.290 --> 01:18:38.770 منظورم اینه که آیا مردم آگاهن 01:18:38.770 --> 01:18:41.290 که این گل‌ها چه چیز وحشتناکی هستن؟ 01:18:41.290 --> 01:18:44.170 منظورم اینه که اساساً یه دعوتنامه بازه 01:18:44.170 --> 01:18:48.009 برای همه حشرات و زنبورها «بیاین و منو بکنین« می‌فهمی؟ 01:18:48.009 --> 01:18:49.450 منظورم اینه که 01:18:49.450 --> 01:18:53.130 فکر می‌کنم باید گذاشتن گل برای بچه‌ها ممنوع بشه 01:19:39.009 --> 01:19:41.490 ما مردها حداقل در حالت استاندارد 01:19:41.490 --> 01:19:44.370 فالوس‌محور خودمون از نظر جنسی 01:19:44.370 --> 01:19:46.810 حتی وقتی داریم با یه زن واقعی این کار رو می‌کنیم 01:19:46.810 --> 01:19:49.330 در واقع داریم با خیال‌پردازی خودمون این کار رو می‌کنیم 01:19:49.330 --> 01:19:52.009 زن به یه وسیله خودارضایی تقلیل پیدا می‌کنه 01:19:52.009 --> 01:19:56.930 زن ما رو تحریک می‌کنه تا جایی که وارد چارچوب خیالی ما بشه 01:19:56.930 --> 01:19:59.330 برای زن‌ها فرق می‌کنه 01:19:59.330 --> 01:20:02.610 لذت واقعی در انجام دادنش نیست 01:20:02.610 --> 01:20:06.370 بلکه در تعریف کردنش بعد از اون 01:20:06.370 --> 01:20:09.690 البته زن‌ها از رابطه جنسی بلافاصله لذت می‌برن 01:20:09.690 --> 01:20:13.250 اما امیدوارم به من به عنوان یه مرد اجازه داده بشه 01:20:13.250 --> 01:20:15.570 که یه فرضیه جسورانه رو مطرح کنم 01:20:15.570 --> 01:20:18.610 که شاید وقتی دارن این کار رو می‌کنن 01:20:18.610 --> 01:20:21.370 از قبل این فاصله روایی حداقلی رو 01:20:21.370 --> 01:20:23.610 اجرا یا ادغام می‌کنن 01:20:23.610 --> 01:20:26.690 طوری که از قبل دارن خودشون رو مشاهده می‌کنن 01:20:26.690 --> 01:20:30.130 و اون رو روایت می‌کنن 01:20:30.130 --> 01:20:33.530 در پرسونای اینگمار برگمان یه صحنه فوق‌العاده هست 01:20:33.530 --> 01:20:35.970 جایی که بیبی اندرسون برای 01:20:35.970 --> 01:20:39.210 لیو اولمان لال 01:20:39.210 --> 01:20:42.009 یه داستان درباره یه مهمونی کوچیک در ساحل تعریف می‌کنه 01:20:42.009 --> 01:20:44.410 که سال‌ها پیش اتفاق افتاده 01:20:44.410 --> 01:20:48.250 این صحنه خیلی اروتیکه دقیقاً به این دلیل که برگمان 01:20:48.250 --> 01:20:51.930 با موفقیت در برابر وسوسه یه فلاش‌بک مقاومت کرد 01:20:51.930 --> 01:20:54.570 بدون فلاش‌بک، فقط کلمات 01:20:54.570 --> 01:20:56.730 احتمالاً یکی از اروتیک‌ترین صحنه‌ها 01:20:56.730 --> 01:20:59.610 در کل تاریخ سینما 01:21:50.850 --> 01:21:55.290 اگرچه به نظر می‌رسه که رابطه جنسی درباره بدن‌هاست 01:21:55.290 --> 01:21:57.410 اما واقعاً درباره بدن‌ها نیست 01:21:57.410 --> 01:21:59.450 این درباره اینه که چطور فعالیت بدنی 01:21:59.450 --> 01:22:03.009 در کلمات گزارش می‌شه 01:22:03.009 --> 01:22:07.450 اغوای جنسی نهایی در کلمات نهفته‌ست 01:22:07.450 --> 01:22:09.530 من می‌تونم هر چی که تو بخوای باشم 01:22:11.530 --> 01:22:12.810 می‌خوای باهات لاس بزنم 01:22:12.810 --> 01:22:15.410 ببرمت یه رستوران شیک، مشکلی نیست 01:22:15.410 --> 01:22:17.450 می‌خوای من اوه 01:22:17.450 --> 01:22:20.490 بهترین دوستت باشم و باهات سکس کنم 01:22:20.490 --> 01:22:24.250 باهات خوب رفتار کنم، کسِتو بلیسَم 01:22:24.250 --> 01:22:26.730 مشکلی نیست 01:22:26.730 --> 01:22:29.130 کاری نیست که نکرده باشم 01:22:29.130 --> 01:22:30.890 تنها کاری که نمی‌کنم اینه که کتکت بزنم 01:22:30.890 --> 01:22:33.009 تو بدرد نمی‌خوری، تو بدرد نمی‌خوری 01:22:33.009 --> 01:22:35.450 تو بدرد نمی‌خوری، تو بدرد نمی‌خوری 01:22:35.450 --> 01:22:39.090 تنش عجیب و در عین حال 01:22:39.090 --> 01:22:42.370 ارتباط متقابل بین واقعیت و خیال 01:22:42.370 --> 01:22:44.050 می‌تونیم اون رو در خالص‌ترین شکلش به دست بیاریم 01:22:44.050 --> 01:22:46.650 در مورد عجیب پورنوگرافی 01:22:46.650 --> 01:22:51.090 پورنوگرافی هست و یه ژانر عمیقاً محافظه‌کارانه است 01:22:51.090 --> 01:22:53.530 ژانری نیست که در اون همه چیز مجاز باشه 01:22:53.530 --> 01:22:57.170 ژانریه که بر اساس یه ممنوعیت اساسی بنا شده 01:22:57.170 --> 01:22:59.970 ما از یه آستانه عبور می‌کنیم، می‌تونین همه چیز رو ببینین 01:22:59.970 --> 01:23:01.610 نماهای نزدیک و غیره 01:23:01.610 --> 01:23:06.330 اما بهایی که براش می‌پردازین اینه که روایت 01:23:06.330 --> 01:23:09.170 که فعالیت جنسی رو توجیه می‌کنه 01:23:09.170 --> 01:23:12.050 نباید جدی گرفته بشه 01:23:12.050 --> 01:23:13.530 فیلمنامه‌نویس‌های پورنوگرافی 01:23:13.530 --> 01:23:15.650 نمی‌تونن اینقدر احمق باشن 01:23:15.650 --> 01:23:17.450 می‌دونین این روایت‌های مبتذل رو 01:23:17.450 --> 01:23:19.530 از یه زن خانه‌دار تنها در خونه 01:23:19.530 --> 01:23:21.770 یه لوله‌کش میاد سوراخ رو درست می‌کنه 01:23:21.770 --> 01:23:23.810 بعد زن خانه‌دار رو بهش می‌کنه: 01:23:23.810 --> 01:23:25.890 «متاسفم اما یه سوراخ دیگه هم دارم که باید درست بشه 01:23:25.890 --> 01:23:27.490 می‌تونی این کار رو بکنی« یا هرچی 01:23:27.490 --> 01:23:28.970 این آشکارا یه جور 01:23:28.970 --> 01:23:30.810 سانسور اینجاست 01:23:30.810 --> 01:23:34.330 شما یا یه فیلم از نظر احساسی درگیرکننده دارین 01:23:34.330 --> 01:23:36.570 اما بعد باید درست قبل از نشون دادن همه اون عمل جنسی متوقف بشین 01:23:36.570 --> 01:23:38.890 یا می‌تونین همه اون رو ببینین اما اجازه ندارین 01:23:38.890 --> 01:23:42.850 که از نظر احساسی به طور جدی درگیر بشین 01:23:42.850 --> 01:23:45.650 پس این تراژدی پورنوگرافیه 01:23:45.650 --> 01:23:47.770 سعی می‌کنه تا حد امکان واقع‌گرایانه باشه 01:23:47.770 --> 01:23:51.810 اما باید حداقل 01:23:51.810 --> 01:23:53.970 پشتیبانی خیالی رو حفظ کنه 01:23:53.970 --> 01:23:55.930 خب 01:23:59.290 --> 01:24:00.770 من اول اون صبح تو لابی دیدمش 01:24:02.330 --> 01:24:06.890 داشت تو هتل 01:24:06.890 --> 01:24:09.770 پذیرش می‌شد 01:24:09.770 --> 01:24:11.410 و داشت با چمدون‌هاش 01:24:11.410 --> 01:24:15.530 دنبال پسربچه ناقل چمدون به سمت آسانسور می‌رفت 01:24:17.810 --> 01:24:20.009 او 01:24:20.009 --> 01:24:22.330 او هنگام رد شدن نگاهی به من انداخت 01:24:22.330 --> 01:24:25.370 فقط یه نگاه 01:24:25.370 --> 01:24:27.370 هیچی بیشتر 01:24:34.130 --> 01:24:38.770 اما من به سختی میتونستم 01:24:38.770 --> 01:24:40.730 تکون بخورم 01:24:42.210 --> 01:24:44.009 چشمان کاملاً بسته فیلمیه 01:24:44.009 --> 01:24:48.650 که درس فوق‌العاده دقیقی درباره فانتزی داره 01:24:50.450 --> 01:24:54.650 او درباره خودش بهش نمیگه 01:24:54.650 --> 01:24:56.290 و در واقع بهش خیانت میکنه 01:24:56.290 --> 01:24:59.210 بلکه درباره خیال‌پردازی در مورد خیانت بهش میگه 01:24:59.210 --> 01:25:02.370 با یه افسر نیروی دریایی که تو یه هتل ملاقات کردن 01:25:02.370 --> 01:25:04.330 و همینطور ادامه داره 01:25:10.370 --> 01:25:13.490 کل فیلم تلاش ناامیدانه اونه 01:25:13.490 --> 01:25:18.610 برای رسیدن به فانتزی اون که با شکست تموم میشه 01:25:25.290 --> 01:25:26.770 خیلی‌ها دوست ندارن 01:25:26.770 --> 01:25:30.130 تو اون قصر مرموز آدمای ثروتمند 01:25:30.130 --> 01:25:32.370 جایی که برای عیاشی‌هاشون دور هم جمع میشن، عیاشی بزرگ 01:25:32.370 --> 01:25:35.050 اونا شکایت دارن که این عیاشی غیرجنسیه 01:25:35.050 --> 01:25:38.090 کاملاً غیرجذاب و بدون کشش شهوانیه 01:25:38.090 --> 01:25:40.330 اما من فکر میکنم نکته همینه 01:25:42.009 --> 01:25:46.450 این ناتوانی مطلق خیال‌پردازی مردانه 01:25:53.610 --> 01:25:56.810 فیلم داستان اینه که چطور 01:25:56.810 --> 01:25:59.810 فانتزی مردانه نمیتونه به پای 01:25:59.810 --> 01:26:01.050 فانتزی زنانه برسه 01:26:01.050 --> 01:26:03.170 از اینکه چقدر میل و هوس 01:26:03.170 --> 01:26:05.450 تو فانتزی زنانه زیاده 01:26:05.450 --> 01:26:09.130 و چطور این تهدیدی برای هویت مردانه است 01:26:09.130 --> 01:26:11.650 کجا این جنبه ازش رو تو سرگیجه پیدا میکنیم؟ 01:26:11.650 --> 01:26:13.850 اینطور نیست که برعکس تو سرگیجه 01:26:13.850 --> 01:26:17.290 همه فعالیت‌ها از طرف اسکوتیه؟ 01:26:17.290 --> 01:26:20.490 اما من فکر میکنم دقیقاً به خاطر همینه 01:26:20.490 --> 01:26:24.490 که فعالیتش فوق‌العاده وحشیانه و تحقیرآمیزه 01:26:24.490 --> 01:26:29.050 اون باید کاملاً پاک کنه 01:26:29.050 --> 01:26:31.770 زن رو به عنوان یک موجود هوس‌باز 01:26:31.770 --> 01:26:34.050 این شرط هوس‌بازی برای اونه 01:26:34.050 --> 01:26:35.810 «بیا زن رو نابود کنیم 01:26:35.810 --> 01:26:37.690 بیا تحقیرش کنیم 01:26:37.690 --> 01:26:40.810 تا فقط فانتزی من حکومت کنه« 01:26:40.810 --> 01:26:42.690 راه حل دیگه البته 01:26:42.690 --> 01:26:45.570 راه حل مازوخیستی هست که اینه 01:26:45.570 --> 01:26:49.370 «بذار من ظاهر زن سلطه‌گر رو حفظ کنم 01:26:49.370 --> 01:26:51.130 به عنوان رئیس 01:26:51.130 --> 01:26:54.770 من نقش فرودست خودم رو قبول میکنم اما مخفیانه من اربابم 01:26:54.770 --> 01:26:57.370 چون من سناریوی 01:26:57.370 --> 01:27:00.290 فرودستی خودم رو مینویسم« 01:27:02.810 --> 01:27:05.730 اما 01:27:05.730 --> 01:27:08.890 من واقعاً دوستت دارم 01:27:11.690 --> 01:27:14.490 و میدونی 01:27:14.490 --> 01:27:16.730 یه چیز خیلی مهم هست 01:27:16.730 --> 01:27:20.610 که باید هر چه زودتر انجامش بدیم 01:27:20.610 --> 01:27:22.730 چیه؟ 01:27:24.930 --> 01:27:27.690 لعنتی 01:27:27.690 --> 01:27:31.370 انگار فضای روانی درونی ما خیلی وحشیه 01:27:31.370 --> 01:27:33.530 و بعضی وقتا مجبوریم عشق‌بازی کنیم 01:27:33.530 --> 01:27:37.170 نه برای رسیدن به واقعیت، بلکه برای فرار از واقعیت 01:27:37.170 --> 01:27:39.009 از واقعیت بیش از حد 01:27:39.009 --> 01:27:42.570 که تو خیال‌پردازی‌هامون باهاش مواجه میشیم 01:27:54.250 --> 01:27:56.250 اما میدونی چیه؟ همچنین نباید فراموش کنیم 01:27:56.250 --> 01:27:59.370 از فیلم قلب وحشی، بابی پرو، تجاوز 01:27:59.370 --> 01:28:01.650 بگو «به من تجاوز کن« 01:28:01.650 --> 01:28:03.330 اونوقت میرم. به هیچ وجه! گمشو بیرون! 01:28:03.330 --> 01:28:07.090 بگو! دختره، قلبتو از جاش میکنم! 01:28:09.090 --> 01:28:10.730 بگو «به من تجاوز کن« 01:28:10.730 --> 01:28:12.770 بگو «به من تجاوز کن!« 01:28:12.770 --> 01:28:14.290 اونوقت میرم 01:28:14.290 --> 01:28:15.850 بگو «به من تجاوز کن!« 01:28:15.850 --> 01:28:17.410 زمزمه‌اش کن 01:28:17.410 --> 01:28:20.570 بگو، بگو 01:28:20.570 --> 01:28:22.290 بگو 01:28:22.290 --> 01:28:24.490 بگو «به من تجاوز کن« 01:28:24.490 --> 01:28:27.210 زمزمه‌اش کن «به من تجاوز کن« 01:28:27.210 --> 01:28:31.970 بابی پرو وارد اتاقی میشه که دختر جوون 01:28:31.970 --> 01:28:34.970 با بازی لورا درن در حال استراحته 01:28:34.970 --> 01:28:39.410 و کم کم اون رو به وحشت میندازه 01:28:39.410 --> 01:28:42.930 «به من تجاوز کن، به من تجاوز کن 01:28:42.930 --> 01:28:44.930 به من تجاوز کن« 01:28:44.930 --> 01:28:47.290 به من تجاوز کن 01:28:47.290 --> 01:28:49.290 به من تجاوز کن 01:28:49.290 --> 01:28:51.290 به من تجاوز کن 01:28:51.290 --> 01:28:53.650 به من تجاوز کن 01:28:55.290 --> 01:28:56.890 یه روزی عزیزم این کارو میکنم! 01:28:56.890 --> 01:28:59.850 اما باید برم! 01:29:02.370 --> 01:29:03.770 آواز بخون 01:29:03.770 --> 01:29:06.610 گریه نکن 01:29:11.410 --> 01:29:15.330 بابی پرو به اصطلاح لحنش رو عوض میکنه 01:29:15.330 --> 01:29:19.170 یهو یه چهره مهربون و مودب با لبخند به خودش میگیره 01:29:19.170 --> 01:29:21.170 و میگه «اوه ممنون از پیشنهادت 01:29:21.170 --> 01:29:24.610 اما الان باید برم، شاید یه روز دیگه« 01:29:24.610 --> 01:29:29.730 فقط برانگیختن فانتزی و بعد رد کردن عمل 01:29:29.730 --> 01:29:34.330 منجر به ویرانی روانی مطلق میشه 01:29:34.330 --> 01:29:37.130 این یه مورد تجاوز ذهنیه 01:29:37.130 --> 01:29:40.450 که میتونه از تجاوز فیزیکی بدتر باشه 01:30:00.170 --> 01:30:04.130 نکته تعادل شکننده‌ست 01:30:04.130 --> 01:30:08.050 بین واقعیت و بعد فانتزی 01:30:08.050 --> 01:30:18.930 تو فعالیت جنسی ما 01:30:18.930 --> 01:30:21.610 معلم پیانوی میشائیل هانکه 01:30:21.610 --> 01:30:25.170 داستان یه رابطه عاشقانه غیرممکنه 01:30:25.170 --> 01:30:29.810 بین یه زن میانسال عمیقاً آسیب‌دیده 01:30:29.810 --> 01:30:32.850 و شاگرد جوونش 01:30:32.850 --> 01:30:35.130 اون به نوعی یه آدمیه 01:30:35.130 --> 01:30:38.090 که هنوز از نظر جنسی موضوعیت پیدا نکرده 01:30:38.090 --> 01:30:42.090 اون فاقد مختصات خیالی هوسش هست 01:30:42.090 --> 01:30:44.890 این نشون‌دهنده چند صحنه خیلی عجیبه 01:30:44.890 --> 01:30:46.770 تو فیلم، مثل وقتی که میره 01:30:46.770 --> 01:30:49.210 به یه فروشگاه فیلم‌های پورنوگرافی و بعد تماشا میکنه 01:30:49.210 --> 01:30:54.210 تو یه اتاق کوچیک بسته، یه صحنه از یه فیلم هاردکور 01:31:01.009 --> 01:31:04.130 طوری که اون رو تماشا میکنه برای برانگیخته شدن نیست 01:31:04.130 --> 01:31:07.210 بلکه اون رو به عنوان یه شاگرد تو یه مدرسه تماشا میکنه 01:31:07.210 --> 01:31:10.850 اون صرفاً اون رو تماشا میکنه تا مختصات هوس‌بازی رو به دست بیاره 01:31:10.850 --> 01:31:14.250 تا یاد بگیره چطور این کارو بکنه، چطور هیجان‌زده بشه 01:31:27.730 --> 01:31:29.890 مفهوم فانتزی در روانکاوی 01:31:29.890 --> 01:31:31.690 خیلی مبهمه 01:31:31.690 --> 01:31:33.210 از یه طرف 01:31:33.210 --> 01:31:36.330 ما جنبه آرامش‌بخش فانتزی رو داریم 01:31:36.330 --> 01:31:39.410 معلم پیانو با جنبه مخالف بازی میکنه 01:31:39.410 --> 01:31:42.490 فانتزی 01:31:42.490 --> 01:31:47.730 فانتزی به عنوان انفجار هوس‌های وحشی و غیرقابل تحمل 01:31:47.730 --> 01:31:49.810 چیزی که ما تو میانه فیلم پیدا کردیم 01:31:49.810 --> 01:31:52.170 احتمالاً به جرأت میشه گفت 01:31:52.170 --> 01:31:54.570 افسرده‌کننده‌ترین عمل جنسیه 01:31:54.570 --> 01:31:58.130 در کل تاریخ سینما 01:32:02.490 --> 01:32:04.170 انگار برای مجازات کردنش 01:32:04.170 --> 01:32:08.530 به خاطر فاش کردن فانتزی تو نامه‌اش به اون 01:32:08.530 --> 01:32:13.410 اون به معنای واقعی کلمه فانتزیش رو به اجرا درمیاره 01:32:13.410 --> 01:32:15.570 تو روش عشق‌بازی کردنش با اون 01:32:15.570 --> 01:32:19.730 که البته یعنی فانتزی برای اون از دست رفته 01:32:24.050 --> 01:32:28.250 وقتی فانتزی از هم میپاشه، شما به واقعیت نمیرسید 01:32:28.250 --> 01:32:31.450 شما به یه واقعیت کابوس‌وار میرسید 01:32:31.450 --> 01:32:36.210 بیش از حد آسیب‌زا برای اینکه به عنوان واقعیت عادی تجربه بشه 01:32:36.210 --> 01:32:39.850 این میتونه یه تعریف دیگه از کابوس باشه 01:32:46.690 --> 01:32:48.450 جهنم اینجاست 01:32:48.450 --> 01:32:53.090 بهشت، حداقل این بهشت منحرف، جهنمه 01:32:56.130 --> 01:33:00.650 اینجا نمیشه فقط آب کثیف رو دور ریخت 01:33:00.650 --> 01:33:04.250 همه این فانتزی‌های بیش از حد منحرف و غیره 01:33:04.250 --> 01:33:07.810 و فقط بچه سالم و تمیز رو نگه داشت 01:33:07.810 --> 01:33:10.810 همجنس‌گرا یا دگرجنس‌گرا، هر چی که هست 01:33:10.810 --> 01:33:14.210 اما یه جور سکس عادی از نظر سیاسی درست 01:33:14.210 --> 01:33:16.410 نمیشه این کارو کرد 01:33:16.410 --> 01:33:20.850 چی میشه اگه بچه رو دور بریزیم و فقط آب کثیف رو نگه داریم؟ 01:33:20.850 --> 01:33:25.130 و به عنوان یه مسئله مطرحش کنیم: چطور با آب کثیف کنار بیایم 01:33:25.130 --> 01:33:29.170 و یه نظمی به آب کثیف فانتزی‌ها بدیم 01:33:29.170 --> 01:33:31.730 من فکر میکنم دقیقاً این اتفاق میفته 01:33:31.730 --> 01:33:34.410 برای مثال تو آبی کیشلوفسکی 01:34:19.530 --> 01:34:21.970 شما میتونید مردم رو سازماندهی کنید، زندگیتون رو انجام بدید 01:34:21.970 --> 01:34:24.530 در سوگواری برای شیء از دست رفته 01:34:24.530 --> 01:34:28.450 ژولی تو آبی کشف میکنه که شوهرش 01:34:28.450 --> 01:34:30.890 اون چیزی نبوده که فکر میکرده 01:34:30.890 --> 01:34:32.330 که بهش خیانت میکرده 01:34:32.330 --> 01:34:35.050 که یه معشوقه داشته که بارداره 01:34:38.050 --> 01:34:39.970 این ترسناک‌ترین فقدانه 01:34:39.970 --> 01:34:42.009 جایی که همه مختصات 01:34:42.009 --> 01:34:45.410 واقعیت شما از هم میپاشه 01:34:51.490 --> 01:34:55.290 مسئله اینه که چطور خودتون رو دوباره بسازید 01:34:59.290 --> 01:35:00.850 تو یه صحنه کوتاه فوق‌العاده 01:35:00.850 --> 01:35:05.330 قهرمان زن آبی بعد از برگشتن به خونه 01:35:05.330 --> 01:35:08.450 اونجا رو زمین پیدا میکنه 01:35:08.450 --> 01:35:10.490 یه گروه موش تازه به دنیا اومده 01:35:10.490 --> 01:35:13.290 که دور مادرشون میچرخند 01:35:16.890 --> 01:35:19.210 این صحنه اون رو به وحشت میندازه 01:35:19.210 --> 01:35:23.490 اون بیش از حد در معرض زندگی قرار گرفته 01:35:23.490 --> 01:35:26.490 تو بی‌معنایی وحشیانه‌اش 01:35:35.650 --> 01:35:38.610 کاری که اون در پایان میتونه انجام بده 01:35:38.610 --> 01:35:42.810 اینه که یه فاصله مناسب نسبت به واقعیت به دست بیاره 01:35:54.570 --> 01:35:58.730 این چیزیه که تو اون نمای دایره‌ای معروف اتفاق میفته 01:35:58.730 --> 01:36:01.570 جایی که ما از چهره ژولی عبور میکنیم 01:36:01.570 --> 01:36:03.890 در حالی که داره عشق‌بازی میکنه 01:36:05.690 --> 01:36:07.730 این تعلیق جادویی 01:36:07.730 --> 01:36:10.490 محدودیت‌های زمانی و مکانی 01:36:10.490 --> 01:36:13.930 این شناوری آزاد تو یه فضای فانتزی 01:36:13.930 --> 01:36:17.330 نه تنها ما رو از واقعیت دور نمیکنه 01:36:19.330 --> 01:36:23.330 بلکه ما رو قادر میسازه به واقعیت نزدیک بشیم 01:36:26.970 --> 01:36:30.330 اون داره مختصاتی رو کنار هم میذاره 01:36:30.330 --> 01:36:33.530 که اون رو قادر میسازه واقعیتش رو 01:36:33.530 --> 01:36:35.250 دوباره به عنوان معنادار تجربه کنه 01:37:02.690 --> 01:37:04.450 انگار درس اینه 01:37:04.450 --> 01:37:06.570 نه فقط برای مردها بلکه برای زن‌ها هم 01:37:06.570 --> 01:37:10.410 که شما میتونید رابطه جنسی رو حفظ کنید 01:37:10.410 --> 01:37:11.970 رابطه جنسی 01:37:11.970 --> 01:37:15.530 فقط از طریق حمایت فانتزی 01:38:01.130 --> 01:38:05.650 البته مسئله اینه که آیا این فانتزی دوباره ساخته شده؟ 01:38:05.650 --> 01:38:09.970 آیا این افق نهایی تجربه ماست؟ 01:38:16.330 --> 01:38:21.450 عملکرد موسیقی اینجا دقیقاً مثل یه فتیشه 01:38:21.450 --> 01:38:24.610 یه حضور جذاب 01:38:24.610 --> 01:38:29.290 که وظیفه‌اش پنهان کردن پرتگاه اضطرابه 01:38:32.610 --> 01:38:36.410 موسیقی اینجا همون چیزیه که به گفته مارکس دین هست 01:38:36.410 --> 01:38:38.810 یه جور افیون برای مردم 01:38:38.810 --> 01:38:42.930 افیونی که باید به اصطلاح ما رو بخوابونه 01:38:42.930 --> 01:38:45.210 ما رو تو یه جور سعادت دروغین قرار بده 01:38:45.210 --> 01:38:47.810 که به ما اجازه میده از 01:38:47.810 --> 01:38:50.370 پرتگاه اضطراب غیرقابل تحمل دوری کنیم 01:39:05.570 --> 01:39:09.930 ما ژولی رو میبینیم که داره گریه میکنه اما از پشت شیشه 01:39:09.930 --> 01:39:14.009 من فکر میکنم این شیشه نماد فانتزی دوباره ساخته شده‌ست 01:39:17.770 --> 01:39:21.089 وسوسه میشم بگم اینا اشک‌های خوشحالین 01:39:21.089 --> 01:39:23.810 «الان میتونم سوگواری کنم چون دیگه 01:39:23.810 --> 01:39:26.730 مستقیماً روم تأثیر نمیذاره« 01:39:26.730 --> 01:39:31.089 آبی این اشتراک عرفانی رو پیشنهاد میده 01:39:31.089 --> 01:39:32.650 فانتزی دوباره ساخته شده 01:39:32.650 --> 01:39:34.730 به عنوان حفظ رابطه ما با دنیا 01:39:34.730 --> 01:39:36.290 اما قیمتی که میپردازیم 01:39:36.290 --> 01:39:40.650 اینه که یه لحظه اصیل رادیکال 01:39:40.650 --> 01:39:44.210 از پذیرش اضطراب در بنیاد 01:39:44.210 --> 01:39:47.610 وضعیت انسانی اونجا از دست میره 01:39:55.370 --> 01:39:59.050 اگه چیزی باشه، اضطراب در سطح آوایی 01:39:59.050 --> 01:40:01.009 سکوته 01:40:01.009 --> 01:40:02.490 سکوته 01:40:02.490 --> 01:40:03.970 یه جیغ خاموشه 01:40:08.530 --> 01:40:10.530 تو پرندگان هیچکاک 01:40:10.530 --> 01:40:12.610 وقتی که مادر البته 01:40:12.610 --> 01:40:15.650 چه کسی جز مادر همسایه رو مرده پیدا میکنه 01:40:15.650 --> 01:40:17.410 چشماش توسط 01:40:17.410 --> 01:40:21.210 پرنده‌ها درآورده شده 01:40:21.210 --> 01:40:23.770 اون فریاد میزنه اما فریاد به معنای واقعی کلمه 01:40:23.770 --> 01:40:26.850 تو گلوش گیر میکنه 01:40:35.770 --> 01:40:38.210 و بازگشت از سینما 01:40:38.210 --> 01:40:40.370 به اصطلاح «زندگی واقعی« 01:40:40.370 --> 01:40:42.770 درس نهایی روانکاوی 01:40:42.770 --> 01:40:45.610 دقیقاً همین است 01:40:45.610 --> 01:40:48.690 برای تجربه زندگی واقعی ما 01:40:48.690 --> 01:40:51.450 اینکه احساسات به خودی خود 01:40:51.450 --> 01:40:53.370 فریبنده هستند 01:40:53.370 --> 01:40:56.050 هیچ احساس جعلی خاصی وجود ندارد 01:40:56.050 --> 01:40:59.169 زیرا همانطور که فروید می گوید 01:40:59.169 --> 01:41:01.450 به معنای واقعی کلمه «تنها احساسی 01:41:01.450 --> 01:41:04.330 که فریب نمی دهد اضطراب است 01:41:04.330 --> 01:41:08.570 تمام احساسات دیگر جعلی هستند« 01:41:08.570 --> 01:41:11.610 بنابراین البته مشکل اینجاست 01:41:11.610 --> 01:41:14.050 آیا ما قادریم 01:41:14.050 --> 01:41:17.610 که در سینما با 01:41:17.610 --> 01:41:20.410 احساس اضطراب مواجه شویم 01:41:20.410 --> 01:41:24.610 یا اینکه سینما به خودی خود جعلی است؟ 01:41:42.890 --> 01:41:45.810 سینما هنر ظواهر است 01:41:45.810 --> 01:41:49.169 چیزی در مورد خود واقعیت به ما می گوید 01:41:52.810 --> 01:41:55.690 چیزی در مورد 01:41:55.690 --> 01:41:58.050 چگونگی شکل گیری واقعیت به ما می گوید 01:41:59.370 --> 01:42:01.570 نه اینطوری! 01:42:06.570 --> 01:42:08.530 ریپلی 01:42:14.610 --> 01:42:16.730 ریپلی، بجنب 01:42:18.810 --> 01:42:21.530 ریپلی، اینجا وقت گشت و گذار نداریم 01:42:26.130 --> 01:42:27.650 ریپلی، نه 01:42:27.650 --> 01:42:29.530 یک نظریه قدیمی ندانم‌گرایی وجود دارد 01:42:29.530 --> 01:42:32.890 که دنیای ما به طور کامل خلق نشده است 01:42:32.890 --> 01:42:35.089 اینکه خدایی که دنیای ما را خلق کرده 01:42:35.089 --> 01:42:37.410 یک احمق بود که ساعت را خراب کرد 01:42:37.410 --> 01:42:39.970 به طوری که دنیای ما 01:42:39.970 --> 01:42:42.410 یک آفرینش نیمه تمام است 01:42:42.410 --> 01:42:46.770 حفره‌ها، روزنه‌ها، شکاف‌هایی وجود دارد 01:42:46.770 --> 01:42:48.370 کاملاً واقعی نیست 01:42:48.370 --> 01:42:50.210 کاملاً شکل نگرفته 01:42:57.330 --> 01:42:58.930 در صحنه فوق العاده 01:42:58.930 --> 01:43:02.650 در قسمت آخر حماسه بیگانه 01:43:02.650 --> 01:43:04.250 رستاخیز بیگانه 01:43:04.250 --> 01:43:07.850 وقتی ریپلی، ریپلی شبیه‌سازی شده 01:43:07.850 --> 01:43:09.770 وارد یک اتاق مرموز می شود 01:43:09.770 --> 01:43:16.770 با نسخه قبلی و ناموفق خود روبرو می شود 01:43:16.770 --> 01:43:18.530 از شبیه سازی خودش 01:43:21.490 --> 01:43:23.570 فقط یک موجود وحشت زده 01:43:23.570 --> 01:43:25.530 یک موجود کوچک جنین مانند 01:43:25.530 --> 01:43:27.370 سپس اشکال پیشرفته تر 01:43:31.410 --> 01:43:34.089 در نهایت موجودی که تقریباً شبیه اوست 01:43:34.089 --> 01:43:37.570 اما اندام هایش مانند اندام های هیولا است 01:43:41.850 --> 01:43:44.970 مرا بکش 01:43:44.970 --> 01:43:47.330 این بدان معناست که همیشه 01:43:47.330 --> 01:43:51.450 تجسم های متناوب قبلی ما 01:43:51.450 --> 01:43:54.970 آنچه که ممکن بود باشیم اما نیستیم 01:43:54.970 --> 01:43:57.089 این نسخه های متناوب از خودمان 01:43:57.089 --> 01:43:59.290 ما را تسخیر می کنند 01:44:01.250 --> 01:44:05.290 این دیدگاه هستی‌شناختی است 01:44:05.290 --> 01:44:08.250 از واقعیتی که در اینجا به دست می آوریم 01:44:08.250 --> 01:44:11.250 گویی یک جهان ناتمام است 01:44:13.570 --> 01:44:15.770 به نظر من این یک احساس بسیار مدرن است 01:44:15.770 --> 01:44:19.250 از طریق چنین هستی شناسی از واقعیت ناتمام است 01:44:19.250 --> 01:44:22.290 که سینما به یک هنر واقعاً مدرن تبدیل شد 01:44:32.610 --> 01:44:34.810 همه فیلم های مدرن در نهایت فیلم هستند 01:44:34.810 --> 01:44:37.570 در مورد امکان یا عدم امکان 01:44:37.570 --> 01:44:39.169 برای ساختن یک فیلم 01:44:47.690 --> 01:44:52.330 این داستان غم انگیز شهرک داگویل است 01:44:52.330 --> 01:44:56.050 داگویل در کوه های راکی در ایالات متحده آمریکا بود 01:44:56.050 --> 01:44:58.930 در اینجا جایی که جاده به پایان قطعی خود رسید 01:44:58.930 --> 01:45:02.570 در نزدیکی ورودی معدن نقره متروکه قدیمی 01:45:02.570 --> 01:45:05.770 ساکنان داگویل مردم خوب و صادقی بودند 01:45:05.770 --> 01:45:07.970 و شهرک خود را دوست داشتند 01:45:07.970 --> 01:45:10.650 با فون تریر فقط مشکل اعتقاد نیست 01:45:10.650 --> 01:45:13.690 به این معنا که آیا مردم به طور کلی هنوز امروز اعتقاد دارند 01:45:13.690 --> 01:45:15.890 جایگاه دین امروز و غیره 01:45:15.890 --> 01:45:18.250 همچنین به طور انعکاسی 01:45:18.250 --> 01:45:19.930 یا تمثیلی 01:45:19.930 --> 01:45:23.250 سوال اعتقاد به خود سینما است 01:45:23.250 --> 01:45:26.570 چگونه امروز مردم را 01:45:26.570 --> 01:45:29.810 هنوز به جادوی سینما معتقد کنیم 01:45:31.490 --> 01:45:34.169 در داگویل همه چیز صحنه سازی شده است 01:45:34.169 --> 01:45:37.050 خب این اغلب در سینما اتفاق می افتد 01:45:37.050 --> 01:45:39.930 اما در اینجا صحنه به عنوان 01:45:39.930 --> 01:45:41.770 صحنه دیده می شود 01:45:41.770 --> 01:45:44.290 داستان در داگویل، یک شهر کوچک، اتفاق می افتد 01:45:44.290 --> 01:45:46.330 اما هیچ خانه ای وجود ندارد 01:45:46.330 --> 01:45:48.850 فقط خطوطی روی زمین وجود دارد 01:45:48.850 --> 01:45:51.530 که نشان می دهد این خانه است، این خیابان است 01:45:54.410 --> 01:45:56.530 نکته مرموز این است که این مانع نمی شود 01:45:56.530 --> 01:45:58.450 همذات پنداری ما 01:45:58.450 --> 01:46:00.810 اگر چیزی باشد، ما را 01:46:00.810 --> 01:46:03.370 حتی بیشتر به تنش ها می اندازد 01:46:03.370 --> 01:46:04.890 از زندگی درونی 01:46:08.210 --> 01:46:10.570 گریس را دیده ای؟ 01:46:10.570 --> 01:46:12.610 او در خانه من است 01:46:12.610 --> 01:46:14.650 سرش شلوغ است؟ دیگه نه 01:46:14.650 --> 01:46:16.930 برو تو 01:46:25.850 --> 01:46:28.970 اینطور نیست که باور ساده لوحانه از طریق طعنه تضعیف شود 01:46:28.970 --> 01:46:31.009 یا ساختارشکنی شود 01:46:31.009 --> 01:46:34.810 فون تریر می خواهد با جادو جدی باشد 01:46:34.810 --> 01:46:37.650 طعنه در خدمت این قرار می گیرد که ما را به باور برساند 01:46:39.930 --> 01:46:42.850 باز هم گریس با کمک مردم داگویل به طور معجزه آسایی فرار کرده بود 01:46:42.850 --> 01:46:46.690 از دست تعقیب کنندگانش 01:46:46.690 --> 01:46:48.450 همه برای او سرپوش گذاشته بودند 01:46:48.450 --> 01:46:51.210 از جمله چاک که مجبور شد اعتراف کند 01:46:51.210 --> 01:46:52.970 که احتمالاً کلاه تام بود 01:46:52.970 --> 01:46:55.490 که او به اشتباه آن را بسیار مشکوک می دانست 01:47:00.410 --> 01:47:03.290 راز این است که حتی اگر بدانیم که فقط صحنه سازی شده است 01:47:03.290 --> 01:47:05.690 که این یک داستان است، باز هم ما را مجذوب می کند 01:47:05.690 --> 01:47:08.370 این معیار اساسی آن است 01:47:08.370 --> 01:47:11.650 شما شاهد یک صحنه اغوا کننده خاص هستید 01:47:11.650 --> 01:47:14.650 سپس به شما نشان داده می شود که این فقط جعلی است 01:47:14.650 --> 01:47:16.250 ماشین آلات صحنه پشت آن 01:47:16.250 --> 01:47:19.130 اما شما هنوز مجذوب آن هستید 01:47:19.130 --> 01:47:21.690 توهم پابرجا است، چیزی واقعی وجود دارد 01:47:21.690 --> 01:47:25.250 در توهم، واقعی تر از واقعیت پشت آن 01:47:25.250 --> 01:47:29.450 خشم آز بزرگ و قدرتمند را برانگیخته نکنید! 01:47:29.450 --> 01:47:32.410 گفتم فردا برگردید! 01:47:32.410 --> 01:47:33.970 اگر واقعاً بزرگ و قدرتمند بودید 01:47:33.970 --> 01:47:35.570 به وعده های خود عمل می کردید 01:47:35.570 --> 01:47:39.210 آیا جرات می کنید از آز بزرگ انتقاد کنید؟ 01:47:39.210 --> 01:47:41.770 ای موجودات ناسپاس! 01:47:41.770 --> 01:47:43.410 خودتان را خوش شانس بدانید 01:47:43.410 --> 01:47:45.610 که من فردا به شما وقت ملاقات می دهم 01:47:45.610 --> 01:47:48.530 به جای 20 سال دیگر! 01:47:48.530 --> 01:47:49.970 اوه! 01:47:49.970 --> 01:47:53.009 آز بزرگ سخن گفته است 01:47:53.009 --> 01:47:54.370 اوه! 01:47:54.370 --> 01:47:58.089 به آن مرد پشت پرده توجه نکنید 01:47:58.089 --> 01:48:01.410 آز بزرگ سخن گفته است! 01:48:01.410 --> 01:48:02.930 تو کی هستی؟ 01:48:02.930 --> 01:48:07.370 اوه، من جادوگر بزرگ و قدرتمند آز هستم 01:48:07.370 --> 01:48:10.530 آنچه می توانیم از فیلمی مانند جادوگر شهر آز بیاموزیم 01:48:10.530 --> 01:48:13.690 این است که کافی نیست 01:48:13.690 --> 01:48:16.490 منطق رمزگشایی کافی نیست 01:48:16.490 --> 01:48:18.210 کافی نیست که بگوییم «خب 01:48:18.210 --> 01:48:21.089 این فقط یک نمایش بزرگ و تماشایی برای تحت تاثیر قرار دادن مردم است 01:48:21.089 --> 01:48:23.730 آنچه در پشت آن است فقط یک پیرمرد فروتن است 01:48:23.730 --> 01:48:25.290 و غیره و غیره 01:48:25.290 --> 01:48:27.290 بلکه به نوعی 01:48:27.290 --> 01:48:30.009 حقیقت بیشتری در این ظاهر وجود دارد 01:48:30.009 --> 01:48:33.850 ظاهر یک تاثیرگذاری، یک حقیقت خاص خود را دارد 01:48:33.850 --> 01:48:36.210 در مورد قلبی که به مرد حلبی قول دادی چه؟ 01:48:36.210 --> 01:48:38.089 و شجاعتی که به شیر ترسو قول دادی؟ 01:48:38.089 --> 01:48:40.009 و مغز مترسک؟ 01:48:40.009 --> 01:48:42.009 چرا هر کسی می تواند مغز داشته باشد 01:48:42.009 --> 01:48:44.050 این یک کالای بسیار متوسط است 01:48:44.050 --> 01:48:47.089 هر موجود بزدلی که روی زمین می خزد 01:48:47.089 --> 01:48:50.250 یا از میان دریاهای لزج می لغزد، مغز دارد 01:48:50.250 --> 01:48:52.530 در جایی که من از آن آمده ام، دانشگاه هایی داریم 01:48:52.530 --> 01:48:54.130 جایگاه های یادگیری بزرگ 01:48:54.130 --> 01:48:56.250 جایی که مردان می روند تا متفکران بزرگی شوند 01:48:56.250 --> 01:48:58.490 و وقتی بیرون می آیند، افکار عمیقی می کنند 01:48:58.490 --> 01:49:00.250 و با مغزهایی بیشتر از شما 01:49:00.250 --> 01:49:04.130 اما آنها یک چیز دارند که شما ندارید: یک دیپلم 01:49:04.130 --> 01:49:07.169 بنابراین به موجب اختیاری که 01:49:07.169 --> 01:49:10.730 توسط Universitartus Committiartum به من تفویض شده است 01:49:10.730 --> 01:49:14.450 E Pluribus Unum من بدینوسیله به شما اعطا می کنم 01:49:14.450 --> 01:49:18.009 مدرک افتخاری ThD 01:49:18.009 --> 01:49:19.490 ThD؟ آره 01:49:19.490 --> 01:49:21.930 این دکتر تفکرشناسی است 01:49:21.930 --> 01:49:23.530 مجموع ریشه های مربع هر دو ضلع 01:49:23.530 --> 01:49:25.490 از یک مثلث متساوی الساقین برابر است با ریشه مربع 01:49:25.490 --> 01:49:26.970 از ضلع باقی مانده 01:49:28.690 --> 01:49:30.770 اوه شادی، وجد 01:49:30.770 --> 01:49:32.410 من مغز دارم! 01:49:32.410 --> 01:49:34.410 و این پارادوکس سینما است 01:49:34.410 --> 01:49:36.250 پارادوکس باور 01:49:36.250 --> 01:49:40.130 ما به سادگی باور نمی کنیم یا باور نداریم 01:49:40.130 --> 01:49:44.210 ما همیشه به نوعی حالت شرطی باور داریم 01:49:44.210 --> 01:49:46.290 من خیلی خوب می دانم که جعلی است 01:49:46.290 --> 01:49:49.370 اما با این وجود اجازه می دهم از نظر عاطفی تحت تاثیر قرار گیرم 01:49:50.410 --> 01:49:52.290 حال شما چطور است؟ 01:49:54.770 --> 01:49:57.290 آقای کارل لامل احساس می کند که کمی نامهربانانه خواهد بود 01:49:57.290 --> 01:49:59.250 که این تصویر را بدون یک کلمه 01:49:59.250 --> 01:50:01.610 هشدار دوستانه ارائه دهیم: 01:50:01.610 --> 01:50:05.330 ما در شرف بازگو کردن داستان فرانکنشتاین هستیم 01:50:05.330 --> 01:50:07.130 مردی از علم 01:50:07.130 --> 01:50:10.810 که به دنبال خلق انسانی به شکل خود بود 01:50:10.810 --> 01:50:14.089 بدون حساب کردن روی خدا 01:50:14.089 --> 01:50:16.089 کسی به ما می گوید 01:50:16.089 --> 01:50:19.089 «شما باید وحشت را تجربه کنید« 01:50:19.089 --> 01:50:21.130 ما این کار را می کنیم 01:50:21.130 --> 01:50:22.690 بنابراین اگر کسی از شما احساس می کند که اهمیتی نمی دهد 01:50:22.690 --> 01:50:25.690 که اعصاب خود را تحت چنین فشاری قرار دهد 01:50:25.690 --> 01:50:28.009 اکنون فرصت شماست که 01:50:28.009 --> 01:50:30.570 خب، ما به شما هشدار دادیم 01:50:37.250 --> 01:50:39.050 خانم ها و آقایان 01:50:39.050 --> 01:50:41.089 جوان و پیر 01:50:41.089 --> 01:50:44.570 این ممکن است یک رویه غیرعادی به نظر برسد 01:50:44.570 --> 01:50:47.450 صحبت کردن با شما قبل از شروع تصویر 01:50:47.450 --> 01:50:50.690 اما ما یک موضوع غیرعادی داریم 01:50:50.690 --> 01:50:52.610 پشت پرده نه قرمز، اینجا هالیوود است 01:50:52.610 --> 01:50:56.410 اما خود سیسیل دمیل با پرده سیاه ظاهر می شود 01:50:56.410 --> 01:50:59.450 به ما درسی می دهد که چگونه داستان 10 فرمان 01:50:59.450 --> 01:51:01.890 و موسی امروز اهمیت زیادی دارد 01:51:01.890 --> 01:51:05.290 جایی که ما در حال مبارزه با خطر تمامیت خواهی کمونیستی هستیم 01:51:05.290 --> 01:51:08.290 و غیره و غیره، همه سرنخ ها را به ما می دهد 01:51:08.290 --> 01:51:11.610 آیا مردان دارایی دولت هستند؟ 01:51:11.610 --> 01:51:14.530 یا آنها روح های آزاد تحت امر خدا هستند؟ 01:51:14.530 --> 01:51:16.650 همین نبرد 01:51:16.650 --> 01:51:19.650 امروز در سراسر جهان ادامه دارد 01:51:19.650 --> 01:51:21.770 این استاد پنهان 01:51:21.770 --> 01:51:23.770 که رویدادها را کنترل می کند 01:51:23.770 --> 01:51:25.930 همچنین می تواند تعریف شود 01:51:25.930 --> 01:51:28.210 به عنوان ایدئولوژی تجسم یافته 01:51:28.210 --> 01:51:31.089 به معنای فضایی 01:51:31.089 --> 01:51:34.089 که خواسته های ما را سازماندهی می کند 01:51:35.890 --> 01:51:38.009 اسمت چیه؟ 01:51:38.009 --> 01:51:40.210 اسمت چیه لعنتی؟ 01:51:43.970 --> 01:51:45.890 در بزرگراه گمشده دیوید لینچ 01:51:45.890 --> 01:51:47.610 ما مرد مرموز را داریم 01:51:47.610 --> 01:51:50.570 که مخفف خود فیلمبردار است 01:51:50.570 --> 01:51:52.210 حتی کارگردان 01:51:57.290 --> 01:52:00.210 کسی را تصور کنید که 01:52:00.210 --> 01:52:04.210 دسترسی مستقیم به زندگی درونی شما دارد 01:52:04.210 --> 01:52:06.570 به درونی ترین تخیلات شما 01:52:06.570 --> 01:52:09.410 به آنچه که حتی نمی خواهید در مورد خودتان بدانید 01:52:09.410 --> 01:52:11.930 در مورد خودتان 01:52:11.930 --> 01:52:14.250 ما قبلاً همدیگر را ملاقات کرده ایم، اینطور نیست؟ 01:52:17.770 --> 01:52:19.490 فکر نکنم 01:52:22.410 --> 01:52:24.210 فکر می‌کنی کجا همدیگر رو دیدیم؟ 01:52:25.850 --> 01:52:28.410 تو خونت، یادت نیست؟ 01:52:28.410 --> 01:52:31.050 بهترین راه برای تصور اینکه مرد مرموز چیست 01:52:31.050 --> 01:52:32.610 این است که کسی را تصور کنید 01:52:32.610 --> 01:52:35.050 که از ما چیزی نمی‌خواهد 01:52:35.050 --> 01:52:37.530 منظورت چیه الان کجایی؟ 01:52:39.810 --> 01:52:41.810 تو خونت 01:52:45.890 --> 01:52:47.890 این خیلی دیوانه‌کننده‌ست 01:52:56.410 --> 01:52:58.490 بهم زنگ بزن 01:53:00.610 --> 01:53:03.130 این وحشت واقعی این مرد مرموزه 01:53:03.130 --> 01:53:05.890 نه هیچ نیت شیطانی و اهریمنی 01:53:05.890 --> 01:53:07.370 و غیره و غیره 01:53:07.370 --> 01:53:10.410 فقط این واقعیت که وقتی او جلوی شماست 01:53:10.410 --> 01:53:12.770 او، به اصطلاح، از درون شما را می‌بیند 01:53:19.650 --> 01:53:21.890 بهت گفتم که اینجام 01:53:25.210 --> 01:53:27.169 چطوری این کارو کردی؟ 01:53:30.690 --> 01:53:32.610 ازم بپرس 01:53:38.210 --> 01:53:40.009 چطوری اومدی تو خونم؟ 01:53:40.009 --> 01:53:41.690 تو منو دعوت کردی 01:53:41.690 --> 01:53:45.009 رسم من نیست جایی برم که منو نخواهند 01:53:45.009 --> 01:53:47.690 مثل دادگاه در رمان‌های کافکاست 01:53:47.690 --> 01:53:49.570 جایی که دادگاه یا قانون 01:53:49.570 --> 01:53:52.410 فقط وقتی میاد که تو بخواهی 01:53:52.410 --> 01:53:53.850 اوه! 01:53:53.850 --> 01:53:55.730 حالا چرا اون باید این کارو بکنه؟ 01:53:57.690 --> 01:54:00.610 خیلی عجیبه! چه خبره؟ 01:54:00.610 --> 01:54:02.210 هیچکاک وسواس داشت 01:54:02.210 --> 01:54:05.250 با این موضوع دستکاری احساسات 01:54:05.250 --> 01:54:08.089 رویای او حتی این بود که روزی در آینده 01:54:08.089 --> 01:54:11.610 دیگر مجبور نباشیم روایت‌ها را فیلمبرداری کنیم 01:54:11.610 --> 01:54:13.930 مغزهای ما مستقیماً به هم متصل می‌شوند 01:54:13.930 --> 01:54:15.370 به یک ماشین و کارگردان 01:54:15.370 --> 01:54:19.089 فقط باید دکمه‌های مختلف را آنجا فشار دهد 01:54:19.089 --> 01:54:21.490 و احساسات مناسب در ذهن ما بیدار می‌شوند 01:54:21.490 --> 01:54:23.169 در ذهن ما 01:54:25.210 --> 01:54:27.930 دارن میان، دارن میان! 01:54:30.250 --> 01:54:32.570 کارگردانانی مانند هیچکاک 01:54:32.570 --> 01:54:36.450 تارکوفسکی، کیشلوفسکی، لینچ چه وجه اشتراکی دارند؟ 01:54:36.450 --> 01:54:37.890 یک استقلال معین 01:54:37.890 --> 01:54:41.250 از فرم سینمایی 01:54:41.250 --> 01:54:45.009 فرم اینجا صرفاً برای بیان محتوای واضح نیست 01:54:45.009 --> 01:54:47.570 پیام خاص خودش را دارد 01:54:48.930 --> 01:54:51.410 در هیچکاک ما موتیف را داریم 01:54:51.410 --> 01:54:55.130 از شخصی که از یک پرتگاه آویزان است 01:54:55.130 --> 01:54:57.810 با دست شخص دیگری 01:54:57.810 --> 01:55:01.530 اولین مثال: خرابکار 01:55:01.530 --> 01:55:03.450 پنجره پشتی 01:55:06.250 --> 01:55:08.250 سپس در گرفتن یک دزد داریم 01:55:08.250 --> 01:55:09.610 یه خونه پر اون پایین داری 01:55:09.610 --> 01:55:10.970 اجرا رو شروع کن 01:55:10.970 --> 01:55:12.890 سپس در شمال از شمال غربی 01:55:14.810 --> 01:55:17.970 بعد البته در سرگیجه 01:55:19.570 --> 01:55:23.130 بنابراین ما در اینجا همان موتیف بصری را می‌بینیم 01:55:23.130 --> 01:55:26.169 که خودش را تکرار می‌کند 01:55:29.370 --> 01:55:32.050 فکر می‌کنم اشتباه است که به دنبال 01:55:32.050 --> 01:55:33.930 یک معنای عمیق‌تر مشترک باشیم 01:55:33.930 --> 01:55:36.169 برخی از نظریه‌پردازان فرانسوی 01:55:36.169 --> 01:55:37.970 ادعا کردند که آنچه ما در اینجا با آن سروکار داریم 01:55:37.970 --> 01:55:40.290 موتیف سقوط و رستگاری است 01:55:40.290 --> 01:55:43.330 فکر می‌کنم این دیگه خیلی زیاده‌روی است 01:55:43.330 --> 01:55:45.050 فکر می‌کنم آنچه ما با آن سروکار داریم 01:55:45.050 --> 01:55:48.130 نوعی ماتریالیسم سینمایی است 01:55:48.130 --> 01:55:51.570 که در زیر سطح معنا 01:55:51.570 --> 01:55:55.330 معنای معنوی، بلکه معنای روایی ساده 01:55:55.330 --> 01:55:58.450 ما به یک سطح ابتدایی‌تر می‌رسیم 01:55:58.450 --> 01:56:01.009 از خود فرم‌ها 01:56:01.009 --> 01:56:03.089 که با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند 01:56:03.089 --> 01:56:05.570 تعامل، طنین‌اندازی 01:56:05.570 --> 01:56:09.290 پژواک، تغییر شکل، تبدیل شدن یکی به دیگری 01:56:09.290 --> 01:56:12.050 و این پس‌زمینه است 01:56:12.050 --> 01:56:15.330 این، به اصطلاح، پس‌زمینه واقعیت اولیه است 01:56:15.330 --> 01:56:18.610 واقعیتی که متراکم‌تر و اساسی‌تر است 01:56:18.610 --> 01:56:21.490 از واقعیت روایی 01:56:21.490 --> 01:56:22.890 داستانی که ما مشاهده می‌کنیم 01:56:22.890 --> 01:56:26.690 این همان چیزی است که تراکم مناسب را فراهم می‌کند 01:56:26.690 --> 01:56:28.770 از تجربه سینمایی 01:56:33.810 --> 01:56:36.450 این درخت غول‌پیکری است که در سرگیجه 01:56:36.450 --> 01:56:39.370 مادلین و اسکوتی با هم ملاقات می‌کنند 01:56:39.370 --> 01:56:42.210 تقریباً همدیگر را در آغوش می‌گیرند، جایی که تنش شهوانی آنها 01:56:42.210 --> 01:56:44.490 غیرقابل تحمل می‌شود 01:56:44.490 --> 01:56:46.210 این درخت چیست؟ 01:56:46.210 --> 01:56:47.810 فکر می‌کنم این یکی دیگر از سری‌هاست 01:56:47.810 --> 01:56:50.970 از چیزهای بزرگ هیچکاکی 01:56:50.970 --> 01:56:52.970 مانند مجسمه‌های کوه راشمور 01:56:52.970 --> 01:56:55.089 یا مثال دیگری بزنیم 01:56:55.089 --> 01:56:56.690 مانند موبی دیک 01:56:56.690 --> 01:56:59.450 این درخت صرفاً یک شیء طبیعی نیست 01:56:59.450 --> 01:57:02.169 این در فضای ذهنی ماست 01:57:02.169 --> 01:57:05.530 چیزی که در روانکاوی «آن چیز« نامیده می‌شود 01:57:05.530 --> 01:57:08.250 در واقع انگار این درخت 01:57:08.250 --> 01:57:12.370 در همان تحریف بسیار بزرگ خود 01:57:12.370 --> 01:57:14.810 چیزی را مجسم می‌کند که از 01:57:14.810 --> 01:57:16.850 فضای درونی ما بیرون می‌آید 01:57:16.850 --> 01:57:19.410 لیبیدو، انرژی بیش از حد 01:57:19.410 --> 01:57:22.009 از ذهن ما 01:57:22.009 --> 01:57:26.570 بنابراین اینجا فکر می‌کنم 01:57:26.570 --> 01:57:29.930 می‌توانیم ببینیم که چگونه فیلم‌ها و فلسفه 01:57:29.930 --> 01:57:31.850 در کنار هم قرار می‌گیرند 01:57:31.850 --> 01:57:35.610 چگونه فیلمبرداران بزرگ واقعاً ما را قادر می‌سازند 01:57:35.610 --> 01:57:37.810 تا از نظر بصری فکر کنیم 01:57:43.970 --> 01:57:45.930 پس از حمله پرندگان به شهر 01:57:45.930 --> 01:57:47.650 آتشی در یک پمپ بنزین رخ می‌دهد 01:57:47.650 --> 01:57:50.650 جایی که یک نفر کبریتی را می‌اندازد 01:57:50.650 --> 01:57:52.050 روی بنزین 01:57:52.050 --> 01:57:54.169 هی، مراقب باش، اون کبریت رو ننداز! 01:57:54.169 --> 01:57:56.130 صبر کن، از اونجا برو بیرون! از بنزین دور شو! 01:57:56.130 --> 01:57:58.089 آقا بدو! مراقب باش! 01:57:58.089 --> 01:57:59.850 قسمت اول این صحنه کوتاه 01:57:59.850 --> 01:58:02.210 استاندارد است: ما تبادل استاندارد را دریافت می‌کنیم 01:58:02.210 --> 01:58:04.330 از نماهای آتش 01:58:04.330 --> 01:58:07.410 و نماهایی از شخص، ملانی در این مورد 01:58:07.410 --> 01:58:10.290 که به آن نگاه می‌کند 01:58:12.770 --> 01:58:15.410 سپس اتفاق عجیبی می‌افتد 01:58:15.410 --> 01:58:18.089 ما به بالای شهر کات می‌زنیم 01:58:18.089 --> 01:58:20.650 ما کل شهر را می‌بینیم 01:58:20.650 --> 01:58:23.570 ما به طور خودکار این نما را می‌گیریم 01:58:23.570 --> 01:58:26.009 به عنوان نوعی نمای معرف استاندارد 01:58:26.009 --> 01:58:28.130 مانند بعد از جزئیاتی که شما را گیج می‌کند 01:58:28.130 --> 01:58:30.770 که مانع از جهت‌یابی واضح شما می‌شود 01:58:30.770 --> 01:58:33.290 شما به یک نما نیاز دارید که مانند 01:58:33.290 --> 01:58:35.210 شما را قادر می‌سازد نوعی نقشه شناختی داشته باشید 01:58:35.210 --> 01:58:36.970 که در آن بدانید چه خبر است 01:58:36.970 --> 01:58:39.370 اما سپس دقیقاً با پیروی از آن منطق 01:58:39.370 --> 01:58:41.690 از چیز از فضای درونی 01:58:41.690 --> 01:58:44.050 که از درون شما بیرون می‌آید 01:58:45.850 --> 01:58:47.610 ابتدا این صداهای شوم را می‌شنویم 01:58:47.610 --> 01:58:50.450 که صدای پرندگان است، سپس یک پرنده وارد می‌شود 01:58:50.450 --> 01:58:52.450 پرنده دیگری وارد می‌شود 01:58:52.450 --> 01:58:54.009 نمایی که گرفته شد 01:58:54.009 --> 01:58:57.450 به عنوان یک نمای خنثی از دید خدا 01:58:57.450 --> 01:59:01.250 ناگهان به یک نگاه شیطانی تغییر می‌کند 01:59:03.610 --> 01:59:06.250 نگاه خود پرندگانی که حمله می‌کنند 01:59:08.370 --> 01:59:11.290 و ما به آن موقعیت پرتاب می‌شویم 01:59:11.290 --> 01:59:13.730 و دوباره می‌توانیم در اینجا از پرندگان استفاده کنیم 01:59:13.730 --> 01:59:15.770 به عنوان آخرین قسمت 01:59:15.770 --> 01:59:17.730 و به عقب بخوانیم 01:59:17.730 --> 01:59:20.290 سایر صحنه‌های کلاسیک هیچکاک را به همین ترتیب 01:59:22.330 --> 01:59:25.290 آیا دقیقاً همان اتفاق نمی‌افتد 01:59:25.290 --> 01:59:28.610 در آنچه من صحنه نهایی در روانی می‌دانم؟ 01:59:28.610 --> 01:59:30.690 قتل دوم، قتل کارآگاه 01:59:30.690 --> 01:59:33.810 آربوگاست 01:59:33.810 --> 01:59:37.690 هیچکاک در اینجا به روشی بسیار ظریف دستکاری می‌کند 01:59:37.690 --> 01:59:40.850 منطق به اصطلاح «فتیش‌های بقا« 01:59:40.850 --> 01:59:44.530 منطق «من خیلی خوب می‌دانم اما« 01:59:44.530 --> 01:59:46.370 ما خیلی چیزها را خیلی خوب می‌دانیم 01:59:46.370 --> 01:59:48.169 اما واقعاً به آنها اعتقاد نداریم 01:59:48.169 --> 01:59:50.450 بنابراین اگرچه می‌دانیم که آنها اتفاق خواهند افتاد 01:59:50.450 --> 01:59:53.810 وقتی اتفاق می‌افتند، کمتر شگفت‌زده نمی‌شویم 01:59:57.290 --> 02:00:00.650 در این مورد همه چیز به سمت قتل اشاره دارد 02:00:00.650 --> 02:00:02.690 و با این وجود وقتی اتفاق می‌افتد 02:00:02.690 --> 02:00:05.570 تعجب اگر بیشتر نباشد، کمتر نیست 02:00:10.130 --> 02:00:12.570 به روشی استاندارد هیچکاکی شروع می‌شود 02:00:15.730 --> 02:00:18.890 او به بالای پله‌ها نگاه می‌کند 02:00:18.890 --> 02:00:23.050 این تبادل تنش هیچکاکی را ایجاد می‌کند 02:00:23.050 --> 02:00:26.130 بین نگاه سوژه 02:00:26.130 --> 02:00:29.610 و خود پله‌ها یا بهتر است بگوییم خلاء 02:00:29.610 --> 02:00:32.650 در بالای پله‌ها که نگاه را برمی‌گرداند 02:00:32.650 --> 02:00:34.930 که نوعی عجیب و غریب را ساطع می‌کند 02:00:34.930 --> 02:00:36.810 تهدید غیرقابل درک 02:00:53.490 --> 02:00:56.050 سپس دوربین فراهم می‌کند 02:00:56.050 --> 02:01:00.810 نوعی تصویر هندسی واضح از دید خدا از کل صحنه 02:01:00.810 --> 02:01:04.770 تصویر از کل صحنه 02:01:07.930 --> 02:01:10.850 انگار: اینجا ما از خدا عبور می‌کنیم 02:01:10.850 --> 02:01:12.730 به عنوان خالق بی‌طرف 02:01:12.730 --> 02:01:16.650 به خدا در خشم الهی غیرقابل تحملش 02:01:17.970 --> 02:01:20.170 این قتل برای ما 02:01:20.170 --> 02:01:22.010 یک هیولای غیرقابل درک است 02:01:22.010 --> 02:01:24.570 ما نمی‌دانیم او کیست 02:01:24.570 --> 02:01:28.130 اما از آنجا که مجبوریم فرض کنیم 02:01:28.130 --> 02:01:29.570 موقعیت قاتل را 02:01:29.570 --> 02:01:31.530 به نوعی نمی‌دانیم چه کسی هستیم 02:01:31.530 --> 02:01:33.810 انگار یک بعد وحشتناک را کشف می‌کنیم 02:01:33.810 --> 02:01:37.970 در خودمان انگار مجبوریم به عنوان یک عروسک عمل کنیم 02:01:37.970 --> 02:01:42.490 به عنوان ابزاری برای اراده الوهیت شیطانی دیگر 02:01:50.650 --> 02:01:54.370 اینطور نیست که متافیزیک کلاسیک فکر می‌کند 02:01:54.370 --> 02:01:56.970 ما خیلی وحشت‌زده هستیم که این واقعیت را بپذیریم 02:01:56.970 --> 02:01:59.570 که موجوداتی فانی هستیم، دوست داریم جاودانه باشیم 02:01:59.570 --> 02:02:03.970 نه، چیز واقعاً وحشتناک این است که جاودانه باشیم 02:02:06.250 --> 02:02:08.970 جاودانگی کابوس واقعی است، نه مرگ 02:02:08.970 --> 02:02:09.770 لرد ویدر 02:02:11.690 --> 02:02:14.370 صدای منو می‌شنوی؟ 02:02:16.530 --> 02:02:20.090 باید لحظه دقیق را به خاطر بسپاریم 02:02:20.090 --> 02:02:22.490 وقتی که فرد عادی روزمره 02:02:22.490 --> 02:02:24.850 باشه، نه کاملاً روزمره، اما فرد معمولی 02:02:24.850 --> 02:02:26.690 از آناکین اسکای‌واکر 02:02:26.690 --> 02:02:28.770 به دارت ویدر تبدیل می‌شود 02:02:31.530 --> 02:02:34.890 این صحنه وقتی که پزشکان امپراتور 02:02:34.890 --> 02:02:38.610 پس از جراحات سنگین او را به دارت ویدر بازسازی می‌کنند 02:02:38.610 --> 02:02:40.810 به دارت ویدر بازسازی می‌کنند که این صحنه‌ها 02:02:40.810 --> 02:02:45.010 با صحنه‌های پرنسس پادمه در هم آمیخته شده است 02:02:45.010 --> 02:02:47.370 همسر آناکین در حال زایمان است 02:02:51.690 --> 02:02:53.330 لوک 02:02:53.330 --> 02:02:56.050 بنابراین انگار ما شاهد هستیم 02:02:56.050 --> 02:02:59.450 تبدیل آناکین به پدر 02:03:02.650 --> 02:03:06.410 اما چه نوع پدری؟ 02:03:06.410 --> 02:03:07.930 یک هیولای پدر 02:03:07.930 --> 02:03:10.570 که نمی‌خواهد آن باشد 02:03:28.370 --> 02:03:31.170 این نفس عمیق صداست 02:03:31.170 --> 02:03:35.250 از پدر، پدر ازلی فرویدی 02:03:35.250 --> 02:03:38.250 این پدر زشت و بیش از حد مهم 02:03:38.250 --> 02:03:40.850 پدری که نمی‌خواهد بمیرد 02:03:40.850 --> 02:03:43.370 فکر می‌کنم این برای همه ما 02:03:43.370 --> 02:03:47.330 زشت‌ترین تهدید است 02:03:47.330 --> 02:03:48.690 که شاهد آن هستیم 02:03:48.690 --> 02:03:51.210 ما نمی‌خواهیم پدرانمان زنده باشند 02:03:51.210 --> 02:03:53.810 ما می‌خواهیم آنها مرده باشند 02:03:53.810 --> 02:03:57.250 هدف نهایی اضطراب 02:03:57.250 --> 02:03:59.370 یک پدر زنده است 02:03:59.370 --> 02:04:03.330 این ما را به چیزی می‌رساند که واقعاً باید به آن توجه کنیم 02:04:03.330 --> 02:04:05.290 در فیلم دیوید لینچ، یعنی چه چیزی 02:04:05.290 --> 02:04:08.530 در فیلم‌های او باید جدی گرفته شود و چه چیزی جدی گرفته نشود 02:04:08.530 --> 02:04:09.890 در فیلم‌های او 02:04:09.890 --> 02:04:12.450 هی، ما بن رو دوست داریم، ما بن رو دوست داریم 02:04:12.450 --> 02:04:15.650 به سلامتی بن! به سلامتی بن! 02:04:15.650 --> 02:04:18.730 همسایه 02:04:18.730 --> 02:04:22.170 به سلامتی بن 02:04:22.170 --> 02:04:24.250 به سلامتی بن! مودب باش! 02:04:26.170 --> 02:04:28.650 این به سلامتی بن فرانک یکی از این 02:04:28.650 --> 02:04:31.210 چهره‌های پدری ترسناک، مضحک و زننده است. 02:04:31.210 --> 02:04:33.730 چهره‌های پدری 02:04:33.730 --> 02:04:37.690 جدا از فرانک در مخمل آبی، بارون هارکونن را در تل‌ماسه داریم. 02:04:37.690 --> 02:04:40.450 ویلم دفو را در قلباً وحشی داریم. 02:04:40.450 --> 02:04:43.370 آقای ادی را در بزرگراه گمشده داریم. 02:04:44.690 --> 02:04:46.690 این کارو نکن! 02:04:46.690 --> 02:04:48.570 دنبالم نیا! 02:04:48.570 --> 02:04:50.370 دیگه دنبالم نیا! بهش بگو دنبالم نمیای 02:04:50.370 --> 02:04:52.130 دیگه هیچوقت! 02:04:52.130 --> 02:04:53.530 دیگه هیچوقت دنبالم نمیام. میدونی چند 02:04:53.530 --> 02:04:56.410 تا طول ماشین برای توقف یه ماشین لازمه؟ 02:04:56.410 --> 02:04:58.210 با سرعت ۵۵ کیلومتر در ساعت؟ 02:04:58.210 --> 02:04:59.850 شش تا طول ماشین لعنتی! 02:04:59.850 --> 02:05:02.570 یعنی ۳۲ متر لعنتی آقا! 02:05:02.570 --> 02:05:05.290 اگه یهو مجبور میشدم ترمز کنم، بهم میزدی! 02:05:05.290 --> 02:05:07.450 میخوام بری یه کتاب رانندگی لعنتی بگیری 02:05:07.450 --> 02:05:10.290 و میخوام اون مادرقحبه رو بخونی! 02:05:10.290 --> 02:05:13.290 میخوام یه تف بندازم رو سرت 02:05:13.290 --> 02:05:16.170 فقط یه کم تف تو صورتت 02:05:19.290 --> 02:05:20.810 چه عیشی 02:05:20.810 --> 02:05:23.530 اما فکر میکنم این ظاهر 02:05:23.530 --> 02:05:26.330 کمدی مضحکاً خشونت‌آمیز 02:05:26.330 --> 02:05:27.810 فریبنده‌ست. 02:05:27.810 --> 02:05:31.170 فکر میکنم این چهره‌های پدری مضحک 02:05:31.170 --> 02:05:34.770 کانون توجه اخلاقی هستند. 02:05:34.770 --> 02:05:39.090 موضوع تقریباً تمام فیلم‌های دیوید لینچ 02:05:42.330 --> 02:05:44.650 بزن بریم! 02:05:44.650 --> 02:05:47.970 هرچیزی که تکون بخوره رو میکنم! 02:06:04.890 --> 02:06:08.090 یک اقتدار پدری نرمال یک مرد معمولی است 02:06:08.090 --> 02:06:10.450 که به اصطلاح 02:06:10.450 --> 02:06:13.490 آلت مردی را به عنوان یک نشان به تن می‌کند. 02:06:13.490 --> 02:06:16.730 او چیزی دارد 02:06:16.730 --> 02:06:20.490 که اقتدار نمادین او را فراهم می‌کند. 02:06:22.050 --> 02:06:23.930 این در نظریه روانکاوی 02:06:23.930 --> 02:06:26.730 آلت مردی است ‌ ‌- شما آلت مردی نیستید 02:06:26.730 --> 02:06:28.290 شما صاحب آلت مردی هستید. 02:06:28.290 --> 02:06:31.410 آلت مردی به اصطلاح چیزی است که به شما متصل است 02:06:31.410 --> 02:06:34.090 مثل تاج پادشاه که آلت مردی اوست. 02:06:34.090 --> 02:06:35.770 چیزی که شما به تن می‌کنید 02:06:35.770 --> 02:06:38.970 و این به شما اقتدار می‌دهد 02:06:38.970 --> 02:06:41.810 به طوری که وقتی صحبت می‌کنید، این صرفاً شما به عنوان یک فرد عادی نیستید 02:06:41.810 --> 02:06:44.770 که صحبت می‌کند، بلکه خود اقتدار نمادین است 02:06:44.770 --> 02:06:47.330 قانون، دولت که از طریق شما صحبت می‌کند. 02:06:47.330 --> 02:06:50.890 بنابراین این چهره‌های پدری بیش از حد مضحک 02:06:52.850 --> 02:06:56.690 این صرفاً این نیست که آنها صاحب آلت مردی هستند 02:06:56.690 --> 02:07:00.370 که آنها آلت مردی را به عنوان نشان اقتدار خود دارند 02:07:00.370 --> 02:07:04.930 به نوعی آنها بلافاصله خود آلت مردی هستند. 02:07:04.930 --> 02:07:07.610 این برای زمانی است که آنها هنوز وجود دارند 02:07:07.610 --> 02:07:09.410 یک سوژه مرد معمولی 02:07:09.410 --> 02:07:13.010 این وحشتناک‌ترین تجربه‌ای است 02:07:13.010 --> 02:07:15.890 که می‌توانید تصور کنید که مستقیماً 02:07:15.890 --> 02:07:19.170 خود آن چیز باشید، فرض کنید که من یک آلت مردی هستم. 02:07:19.170 --> 02:07:21.370 و عظمت تحریک‌آمیز 02:07:21.370 --> 02:07:23.610 این پدر لینچی 02:07:23.610 --> 02:07:26.610 چهره‌های پدری زننده این است که نه تنها 02:07:26.610 --> 02:07:28.490 هیچ اضطرابی ندارند 02:07:28.490 --> 02:07:31.130 نه تنها از آن نمی‌ترسند 02:07:31.130 --> 02:07:33.930 بلکه از بودن آن کاملاً لذت می‌برند. 02:07:33.930 --> 02:07:36.410 آنها موجوداتی واقعاً نترس هستند 02:07:36.410 --> 02:07:38.490 فراتر از زندگی و مرگ 02:07:38.490 --> 02:07:41.810 با کمال میل به اصطلاح جاودانگی خود را می‌پذیرند 02:07:41.810 --> 02:07:46.490 انرژی زندگی غیر اخته‌شده خود را. 02:07:49.290 --> 02:07:50.410 باشه 02:07:50.410 --> 02:07:52.530 این به روشی بسیار زیبا نشان داده شده است 02:07:52.530 --> 02:07:55.290 در صحنه‌ای نزدیک به پایان قلباً وحشی 02:07:55.290 --> 02:07:57.530 جایی که بابی پرو کشته می‌شود. 02:07:57.530 --> 02:07:59.850 وایسید حرومزاده‌ها! 02:07:59.850 --> 02:08:01.530 اینجا پلیسه! 02:08:01.530 --> 02:08:04.090 او خطر مرگباری را که در آن قرار دارد می‌پذیرد 02:08:04.090 --> 02:08:06.250 با نوعی سرزندگی پرشور 02:08:06.250 --> 02:08:08.930 و واقعاً وقتی سرش منفجر می‌شود 02:08:08.930 --> 02:08:11.410 انگار سر آلت تناسلی را می‌بینیم 02:08:11.410 --> 02:08:12.970 که از هم پاشیده می‌شود. 02:08:15.930 --> 02:08:18.490 اوه، به خاطر مسیح 02:08:18.490 --> 02:08:20.130 اوه 02:08:20.130 --> 02:08:22.450 اون بدبخت 02:08:22.450 --> 02:08:26.170 و سپس در پایان این چهره‌ها قربانی می‌شوند. 02:08:42.290 --> 02:08:44.650 اوه جفری 02:08:52.250 --> 02:08:54.210 همه چیز تموم شد جفری 02:09:29.130 --> 02:09:32.610 ژانر سینمایی مورد علاقه جوزف استالین 02:09:32.610 --> 02:09:34.810 موزیکال‌ها بودند 02:09:34.810 --> 02:09:37.850 نه تنها موزیکال‌های هالیوودی، بلکه موزیکال‌های شوروی هم. 02:09:37.850 --> 02:09:39.610 یک سری کامل وجود داشت 02:09:39.610 --> 02:09:41.970 از به اصطلاح موزیکال‌های کولخوز. 02:09:48.610 --> 02:09:50.410 چرا؟ باید این را عجیب بدانیم 02:09:50.410 --> 02:09:53.690 استالین که مظهر ریاضت کمونیستی است 02:09:53.690 --> 02:09:55.930 وحشت و موزیکال‌ها 02:10:00.290 --> 02:10:03.009 پاسخ دوباره مفهوم روانکاوانه است 02:10:03.009 --> 02:10:04.450 از فرامن. 02:10:04.450 --> 02:10:08.009 فرامن نه تنها وحشت بیش از حد است 02:10:08.009 --> 02:10:10.009 دستور غیر مشروط 02:10:10.009 --> 02:10:11.890 تقاضای فداکاری دیگران 02:10:11.890 --> 02:10:15.410 بلکه در عین حال هرزه‌نگاری، خنده است. 02:10:15.410 --> 02:10:19.090 و این نبوغ سرگئی آیزنشتاین است 02:10:19.090 --> 02:10:21.130 که این پیوند را حدس بزند. 02:10:29.410 --> 02:10:31.170 در آخرین فیلمش 02:10:31.170 --> 02:10:35.290 که یک پرتره رمزگذاری شده از دوران استالین است 02:10:35.290 --> 02:10:37.970 ایوان مخوف: قسمت ۲ که به دلیل همه اینها 02:10:37.970 --> 02:10:41.370 بلافاصله ممنوع شد. 02:10:41.370 --> 02:10:44.570 در صحنه، صحنه منحصر به فرد نزدیک به پایان فیلم 02:10:44.570 --> 02:10:48.290 ما تزار ایوان را می‌بینیم 02:10:48.290 --> 02:10:50.770 در حال برگزاری یک مهمانی، سرگرم کردن خود 02:10:50.770 --> 02:10:53.650 با به اصطلاح اوپریچنیکی‌هایش 02:10:53.650 --> 02:10:56.170 نگهبانان خصوصی‌اش که استفاده می‌شوند 02:10:56.170 --> 02:10:58.370 برای شکنجه و کشتن دشمنانش 02:10:58.370 --> 02:11:01.570 اگر بخواهید پلیس مخفی کا‌گ‌ب او 02:11:01.570 --> 02:11:05.009 در حال اجرای یک موزیکال دیده می‌شوند. 02:11:06.850 --> 02:11:08.730 یک موزیکال زننده 02:11:08.730 --> 02:11:12.090 که دقیقاً داستان را بازگو می‌کند 02:11:12.090 --> 02:11:15.530 درباره کشتن بویارهای ثروتمند 02:11:15.530 --> 02:11:18.210 دشمنان اصلی ایوان 02:11:21.370 --> 02:11:24.650 بنابراین خود وحشت به عنوان یک موزیکال به صحنه می‌رود. 02:11:33.730 --> 02:11:35.890 حالا همه اینها چه ارتباطی دارد 02:11:35.890 --> 02:11:38.250 با واقعیت وحشت سیاسی؟ 02:11:38.250 --> 02:11:40.730 آیا این فقط هنر، تخیل نیست؟ 02:11:40.730 --> 02:11:45.290 نه، نه تنها محاکمات نمایشی سیاسی 02:11:45.290 --> 02:11:48.890 در مسکو در اواسط و اواخر دهه ۱۹۳۰ 02:11:48.890 --> 02:11:51.810 اجراهای تئاتری بودند، نباید این را فراموش کنیم 02:11:51.810 --> 02:11:55.250 آنها به خوبی به صحنه رفتند، تمرین شدند و غیره. 02:11:55.250 --> 02:11:57.450 حتی بیشتر از آن وجود دارد 02:11:57.450 --> 02:12:01.290 وحشتناک است، چیزی کمیک در مورد آنها وجود دارد. 02:12:01.290 --> 02:12:04.850 وحشت آنقدر بی‌رحمانه بود که قربانیان 02:12:04.850 --> 02:12:07.090 کسانی که مجبور بودند اعتراف کنند و خواستار مجازات اعدام شوند 02:12:07.090 --> 02:12:08.770 برای خودشان و غیره 02:12:08.770 --> 02:12:12.170 از حداقل کرامت خود محروم شدند 02:12:12.170 --> 02:12:14.770 به طوری که مانند عروسک‌ها رفتار می‌کردند 02:12:14.770 --> 02:12:17.930 آنها در گفتگوهایی شرکت می‌کردند که واقعاً شبیه 02:12:17.930 --> 02:12:20.770 از آلیس در سرزمین عجایب به نظر می‌رسید. 02:12:20.770 --> 02:12:24.410 آنها مانند شخصیت‌هایی از یک کارتون رفتار می‌کردند. 02:12:30.610 --> 02:12:32.890 دشمن شماره یک مردم 02:12:34.850 --> 02:12:37.009 امروز به خاطر جنایاتی که مرتکب شده‌اید محاکمه می‌شوید 02:12:37.009 --> 02:12:38.410 که مرتکب شده‌اید 02:12:38.410 --> 02:12:40.370 ما قصد داریم گناهکار بودن شما را ثابت کنیم! 02:12:40.370 --> 02:12:42.650 فقط سعی کن تبرئه بشی 02:12:45.170 --> 02:12:46.890 در اواسط دهه ۳۰ 02:12:46.890 --> 02:12:49.090 استودیوهای والت دیزنی تولید کردند 02:12:49.090 --> 02:12:51.690 یک کارتون باورنکردنی 02:12:51.690 --> 02:12:54.610 به نام روز داوری پلوتو 02:12:54.610 --> 02:12:56.730 خفه شو! که در آن 02:12:56.730 --> 02:12:59.009 سگ معروف پلوتو 02:12:59.009 --> 02:13:01.890 به خواب می‌رود و در خوابش 02:13:01.890 --> 02:13:04.290 مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد 02:13:04.290 --> 02:13:06.009 تسخیر شده توسط رویای 02:13:06.009 --> 02:13:08.170 گربه‌ها 02:13:08.170 --> 02:13:10.570 که همه در گذشته قربانیان او بودند 02:13:10.570 --> 02:13:13.850 مورد آزار و اذیت او قرار می‌گیرند و او را به دادگاه می‌کشانند 02:13:13.850 --> 02:13:17.810 جایی که یک محاکمه سیاسی مناسب و واقعاً استالینیستی 02:13:17.810 --> 02:13:19.850 در حال انجام علیه او است. 02:13:19.850 --> 02:13:21.370 ما به اندازه کافی دیده‌ایم و شنیده‌ایم 02:13:21.370 --> 02:13:23.250 هیئت منصفه وظیفه خود را انجام دهید 02:13:23.250 --> 02:13:25.370 فقط تماشا کنید که ما کار خود را انجام می‌دهیم 02:13:37.330 --> 02:13:39.130 ما متهم را گناهکار می‌دانیم 02:13:39.130 --> 02:13:41.290 او گناهکار است، او گناهکار است 02:13:41.290 --> 02:13:43.090 گناهکار 02:13:43.090 --> 02:13:44.770 گناهکار گناهکار گناهکار 02:13:46.370 --> 02:13:50.170 قانون نه تنها شدید، بی‌رحم و کور است 02:13:50.170 --> 02:13:53.930 در عین حال ما را مسخره می‌کند 02:13:53.930 --> 02:13:55.810 یک لذت زننده وجود دارد 02:13:55.810 --> 02:13:58.450 در اجرای قانون 02:14:02.410 --> 02:14:04.890 توهم اساسی ما امروز 02:14:04.890 --> 02:14:08.930 این نیست که به چیزی که فقط یک داستان است باور داشته باشیم 02:14:08.930 --> 02:14:11.690 که داستان‌ها را خیلی جدی بگیریم 02:14:11.690 --> 02:14:13.490 برعکس 02:14:13.490 --> 02:14:16.610 این است که داستان‌ها را به اندازه کافی جدی نگیریم 02:14:16.610 --> 02:14:18.290 فکر می‌کنید این فقط یک بازی است 02:14:18.290 --> 02:14:19.770 این واقعیت است 02:14:19.770 --> 02:14:22.570 این واقعی‌تر از آن چیزی است که به نظر شما می‌رسد 02:14:22.570 --> 02:14:26.050 به عنوان مثال، افرادی که بازی‌های ویدیویی انجام می‌دهند 02:14:26.050 --> 02:14:28.170 آنها یک شخصیت روی صفحه نمایش را اتخاذ می‌کنند 02:14:28.170 --> 02:14:31.170 یک سادیست، متجاوز جنسی، هر چیزی 02:14:31.170 --> 02:14:35.290 ایده این است که در واقعیت من یک فرد ضعیف هستم 02:14:35.290 --> 02:14:38.250 بنابراین برای اینکه 02:14:38.250 --> 02:14:40.610 برای تکمیل ضعف زندگی واقعی‌ام 02:14:40.610 --> 02:14:44.050 من تصویر نادرست را اتخاذ می‌کنم 02:14:44.050 --> 02:14:47.810 از یک فرد قوی و از نظر جنسی بی‌بندوبار 02:14:47.810 --> 02:14:49.370 و غیره و غیره 02:14:49.370 --> 02:14:52.290 اما بنابراین این یک خوانش ساده‌لوحانه خواهد بود 02:14:52.290 --> 02:14:54.290 من می‌خواهم قوی‌تر و فعال‌تر به نظر برسم 02:14:54.290 --> 02:14:56.610 زیرا در زندگی واقعی من یک فرد ضعیف هستم 02:14:56.610 --> 02:14:59.370 اما اگر آن را به روشی مخالف بخوانیم چه؟ 02:14:59.370 --> 02:15:01.610 که این قوی 02:15:01.610 --> 02:15:05.730 متجاوز جنسی وحشی، هر هویتی خود واقعی من است 02:15:05.730 --> 02:15:09.290 به این معنا که این حقیقت روانی خود من است؟ 02:15:09.290 --> 02:15:12.050 و اینکه در زندگی واقعی به دلیل محدودیت‌های اجتماعی 02:15:12.050 --> 02:15:15.410 و غیره من قادر به اجرای آن نیستم 02:15:15.410 --> 02:15:18.930 به طوری که دقیقاً به این دلیل که فکر می‌کنم این فقط یک بازی است 02:15:18.930 --> 02:15:21.810 این فقط یک شخصیت، یک تصویر از خود است که من اتخاذ می‌کنم 02:15:21.810 --> 02:15:24.610 در فضای مجازی من می‌توانم آنجا باشم 02:15:24.610 --> 02:15:27.090 بسیار صادقانه‌تر 02:15:27.090 --> 02:15:29.690 من می‌توانم در آنجا هویتی را اجرا کنم 02:15:29.690 --> 02:15:33.450 که بسیار نزدیک‌تر به خود واقعی من است 02:15:35.610 --> 02:15:38.250 ما به بهانه یک داستان نیاز داریم 02:15:38.250 --> 02:15:40.970 تا آنچه را که واقعاً هستیم به صحنه ببریم 02:15:50.970 --> 02:15:54.250 استاکر فیلمی درباره یک منطقه است 02:15:54.250 --> 02:15:55.850 یک فضای ممنوعه 02:15:55.850 --> 02:15:59.730 جایی که آوارها، بقایای بیگانگان وجود دارد 02:15:59.730 --> 02:16:01.130 که از ما بازدید می‌کنند 02:16:01.130 --> 02:16:04.770 و استاکرها افرادی هستند که در 02:16:04.770 --> 02:16:07.170 قاچاق خارجیانی که می‌خواهند بازدید کنند تخصص دارند 02:16:07.170 --> 02:16:10.410 به این فضا که در آنجا اشیاء جادویی زیادی به دست می‌آورید 02:16:10.410 --> 02:16:13.450 اما اصلی‌ترین آنها اتاق است 02:16:13.450 --> 02:16:14.850 در وسط این فضا 02:16:14.850 --> 02:16:17.330 جایی که ادعا می‌شود 02:16:17.330 --> 02:16:19.570 آرزوهای شما محقق خواهند شد 02:17:11.089 --> 02:17:14.050 تضاد بین سولاریس و استاکر واضح است 02:17:14.050 --> 02:17:17.450 در سولاریس ما دستگاه نهاد را به عنوان یک شیء دریافت می‌کنیم 02:17:17.450 --> 02:17:21.810 که کابوس‌ها، آرزوها، ترس‌های شما را محقق می‌کند 02:17:21.810 --> 02:17:24.450 حتی قبل از اینکه شما آن را بخواهید، به اصطلاح 02:17:27.210 --> 02:17:30.130 در استاکر برعکس است 02:17:30.130 --> 02:17:33.850 یک منطقه که در آن آرزوهای شما 02:17:33.850 --> 02:17:36.089 عمیق‌ترین آرزوها محقق می‌شوند 02:17:36.089 --> 02:17:39.009 به شرطی که شما قادر باشید 02:17:39.009 --> 02:17:41.490 آنها را فرموله کنید که البته 02:17:41.490 --> 02:17:44.930 شما هرگز قادر نیستید که چرا همه شکست می‌خورند 02:17:44.930 --> 02:17:48.130 هنگامی که به آنجا در مرکز منطقه می‌رسید 02:18:24.490 --> 02:18:27.290 راه حل تارکوفسکی برای این تنش 02:18:27.290 --> 02:18:30.850 آن، تاریک‌اندیشی مذهبی است 02:18:30.850 --> 02:18:35.050 راه خروج از این بن‌بست، ژست از خودگذشتگی است 02:18:35.050 --> 02:18:38.569 دو فیلم آخرش، نوستالژیا و ایثار 02:18:38.569 --> 02:18:42.210 هر دو با یک ژست خودکشی‌وار از قهرمان به پایان می‌رسند 02:18:55.730 --> 02:18:59.290 اما فکر نمی‌کنم این چیزی باشد که تارکوفسکی را جالب می‌کند 02:18:59.290 --> 02:19:02.690 چیزی که او را جالب می‌کند، خودِ فرم است 02:19:02.690 --> 02:19:04.569 فیلم‌هایش 02:19:07.210 --> 02:19:11.610 تارکوفسکی از این عنصر مادی استفاده می‌کند 02:19:11.610 --> 02:19:13.810 از تراکم پیشا روایی 02:19:13.810 --> 02:19:17.009 خودِ زمان 02:19:17.009 --> 02:19:20.610 ناگهان وادار می‌شویم حس کنیم 02:19:20.610 --> 02:19:24.370 این لختی و یکنواختی زمان را 02:19:24.370 --> 02:19:27.290 زمان فقط یک رسانه نوری خنثی نیست 02:19:27.290 --> 02:19:29.450 که در آن اتفاقات رخ می‌دهند 02:19:29.450 --> 02:19:32.370 ما خودِ تراکم زمان را حس می‌کنیم 02:19:36.409 --> 02:19:39.850 چیزهایی که می‌بینیم، بیشتر نشانه‌های زمان هستند 02:19:46.490 --> 02:19:49.210 او حتی با انسان‌ها هم این‌گونه رفتار می‌کند 02:19:49.210 --> 02:19:53.050 اگر به چهره منحصربه‌فرد خودِ استاکر نگاه کنیم 02:19:53.050 --> 02:19:56.210 چهره کسی است که در معرض تشعشعات بیش‌ازحد قرار گرفته 02:19:56.210 --> 02:19:59.290 و انگار در حال پوسیدن و از هم پاشیدن در عین زنده بودن است 02:20:00.770 --> 02:20:02.930 این از هم پاشیدگی است 02:20:02.930 --> 02:20:06.210 از بافت مادی خودِ واقعیت 02:20:06.210 --> 02:20:10.290 که عمق معنوی را فراهم می‌کند 02:20:10.290 --> 02:20:12.850 سوژه‌های تارکوفسکی وقتی دعا می‌کنند 02:20:12.850 --> 02:20:15.050 به بالا نگاه نمی‌کنند، به پایین نگاه می‌کنند 02:20:15.050 --> 02:20:17.170 حتی گاهی اوقات، مانند استاکر 02:20:17.170 --> 02:20:20.210 سرشان را مستقیماً روی زمین می‌گذارند 02:20:31.370 --> 02:20:34.650 اینجا فکر می‌کنم تارکوفسکی بر ما تأثیر می‌گذارد 02:20:34.650 --> 02:20:37.410 در سطحی که بسیار عمیق‌تر است 02:20:37.410 --> 02:20:40.170 برای تجربه ما بسیار حیاتی‌تر است 02:20:40.170 --> 02:20:43.130 از تمام موتیف‌های معنوی استاندارد 02:20:43.130 --> 02:20:47.130 از بالا بردن خودمان بالاتر از واقعیت مادی و غیره 02:21:04.850 --> 02:21:07.810 هیچ چیز خاصی در مورد منطقه وجود ندارد 02:21:07.810 --> 02:21:12.370 صرفاً مکانی است که یک حد معین در آن تعیین شده است 02:21:12.370 --> 02:21:15.610 شما یک حد تعیین می‌کنید، یک منطقه معین قرار می‌دهید 02:21:15.610 --> 02:21:18.050 از محدودیت و اگرچه چیزها 02:21:18.050 --> 02:21:20.730 دقیقاً همان‌طور که بودند باقی می‌مانند 02:21:20.730 --> 02:21:23.330 به عنوان مکانی دیگر درک می‌شود 02:21:26.330 --> 02:21:28.930 دقیقاً به عنوان مکانی که بر آن 02:21:28.930 --> 02:21:31.610 می‌توانید باورهای خود را فرافکنی کنید 02:21:31.610 --> 02:21:34.930 ترس‌هایتان، چیزهایی از فضای درونی‌تان 02:21:40.850 --> 02:21:44.490 به عبارت دیگر، منطقه در نهایت 02:21:44.490 --> 02:21:46.530 همان سفیدی است 02:21:46.530 --> 02:21:49.569 پرده سینما 02:22:15.050 --> 02:22:18.770 روشنایی‌های شهر چاپلین یکی از آن شاهکارهایی است 02:22:18.770 --> 02:22:21.330 که واقعاً برای افراد خبره بسیار پیچیده است 02:22:21.330 --> 02:22:22.730 برای خبره‌ها 02:22:22.730 --> 02:22:25.490 این یک فیلم فریبنده ساده است 02:22:25.490 --> 02:22:28.090 وقتی مجذوب آن می‌شویم 02:22:28.090 --> 02:22:30.850 تمایل داریم پیچیدگی آن را از دست بدهیم 02:22:30.850 --> 02:22:33.330 و ظرافت شدیدش را 02:22:40.730 --> 02:22:43.410 از همان صحنه اول فیلم 02:22:43.410 --> 02:22:45.610 مختصات را ارائه می‌دهد 02:22:45.610 --> 02:22:48.290 این نوعی میکروکاسم از کل هنر چاپلین است 02:22:48.290 --> 02:22:51.450 منبع نبوغ کمیک چاپلین چیست؟ 02:22:51.450 --> 02:22:53.930 وضعیت کمیک کهن الگویی چیست 02:22:53.930 --> 02:22:56.970 در فیلم‌های چاپلین؟ 02:22:56.970 --> 02:22:59.890 اشتباه گرفته شدن با کسی است 02:22:59.890 --> 02:23:03.050 یا عملکرد به عنوان یک نقطه آزاردهنده 02:23:05.050 --> 02:23:07.050 به عنوان این لکه آزاردهنده 02:23:11.050 --> 02:23:12.930 او دید را مخدوش می‌کند 02:23:25.450 --> 02:23:30.010 بنابراین او می‌خواهد خود را پاک کند تا از تصویر خارج شود 02:23:38.690 --> 02:23:42.050 یا مردم حتی به او توجه نمی‌کنند 02:23:42.050 --> 02:23:44.290 بنابراین او می‌خواهد مورد توجه قرار گیرد 02:23:44.290 --> 02:23:46.650 یا اگر او را درک کنند 02:23:46.650 --> 02:23:48.170 بد درک می‌شود 02:23:48.170 --> 02:23:50.530 به عنوان چیزی که نیست، شناسایی می‌شود 02:24:07.810 --> 02:24:10.850 ولگرد به اشتباه شناسایی می‌شود 02:24:10.850 --> 02:24:14.170 توسط یک دختر نابینای زیبا که در حال فروش گل است 02:24:14.170 --> 02:24:16.450 در گوشه خیابان 02:24:16.450 --> 02:24:18.930 به عنوان یک میلیونر 02:24:39.569 --> 02:24:41.930 او بازی را می‌پذیرد 02:24:41.930 --> 02:24:44.730 به او کمک می‌کند، حتی پول می‌دزدد 02:24:44.730 --> 02:24:47.410 تا هزینه عمل جراحی او را برای بازگرداندن بینایی‌اش بپردازد 02:24:47.410 --> 02:24:50.530 سپس پس از گذراندن مجازات 02:24:50.530 --> 02:24:53.450 و بازگشت، سعی می‌کند او را پیدا کند 02:25:23.290 --> 02:25:26.090 و فکر می‌کنم این استعاره‌ای است 02:25:26.090 --> 02:25:29.170 از مخمصه ما 02:25:29.170 --> 02:25:31.930 اغلب اوقات وقتی کسی را دوست داریم 02:25:31.930 --> 02:25:34.569 او را همان‌طور که هست نمی‌پذیریم 02:25:34.569 --> 02:25:37.810 آن شخص در واقعیت است 02:25:37.810 --> 02:25:41.450 او را تا جایی می‌پذیریم که این شخص 02:25:41.450 --> 02:25:44.530 متناسب با مختصات فانتزی ما باشد 02:25:44.530 --> 02:25:48.010 ما به اشتباه شناسایی می‌کنیم 02:25:48.010 --> 02:25:50.330 او را، به همین دلیل وقتی کشف می‌کنیم 02:25:50.330 --> 02:25:54.650 که اشتباه می‌کردیم، عشق می‌تواند به سرعت به خشونت تبدیل شود 02:25:54.650 --> 02:25:58.610 هیچ چیز خطرناک‌تر نیست 02:25:58.610 --> 02:26:02.010 برای فرد مورد علاقه کشنده‌تر 02:26:02.010 --> 02:26:04.330 از اینکه دوست داشته شود 02:26:04.330 --> 02:26:06.170 نه برای آنچه که هست 02:26:06.170 --> 02:26:09.370 بلکه برای مطابقت با ایده‌آل 02:26:09.370 --> 02:26:12.450 در این مورد، عشق همیشه عشق تحقیرآمیز است 02:26:18.770 --> 02:26:21.170 در اینجا فقط ولگرد نیست 02:26:21.170 --> 02:26:24.170 به عنوان چهره‌ای در روایت فیلم 02:26:24.170 --> 02:26:26.690 خود را در معرض دید دختر محبوبش قرار می‌دهد 02:26:26.690 --> 02:26:28.890 همزمان چاپلین است 02:26:28.890 --> 02:26:30.930 به عنوان بازیگر/کارگردان 02:26:30.930 --> 02:26:34.410 خود را در معرض دید ما، مردم، قرار می‌دهد 02:26:34.410 --> 02:26:37.210 «من بی‌شرم هستم، خودم را به شما عرضه می‌کنم 02:26:37.210 --> 02:26:40.170 اما در عین حال می‌ترسم» 02:26:44.010 --> 02:26:47.970 نبوغ واقعی چاپلین 02:26:47.970 --> 02:26:50.730 در این نهفته است که او چگونه توانست 02:26:50.730 --> 02:26:54.050 این لحظه روانشناختی را به صحنه ببرد 02:26:54.050 --> 02:26:56.530 از تشخیص 02:26:56.530 --> 02:27:00.210 در سطح فرم، موسیقی 02:27:00.210 --> 02:27:02.930 جنبه بصری و در عین حال 02:27:02.930 --> 02:27:05.130 در سطح بازیگری 02:27:10.930 --> 02:27:12.890 وقتی دو دست به هم می‌رسند 02:27:12.890 --> 02:27:15.850 دختر بالاخره او را تشخیص می‌دهد 02:27:15.850 --> 02:27:18.410 برای آنچه که هست 02:27:26.930 --> 02:27:30.930 این لحظه همیشه بسیار خطرناک است 02:27:30.930 --> 02:27:32.890 رقت‌انگیز 02:27:36.850 --> 02:27:39.610 معشوق از قاب خارج می‌شود 02:27:39.610 --> 02:27:41.730 از مختصات ایده‌آل شده 02:27:41.730 --> 02:27:43.650 سرانجام در آنجا در معرض دید قرار می‌گیرد 02:27:43.650 --> 02:27:47.410 در برهنگی روانشناختی خود 02:27:47.410 --> 02:27:50.130 «من اینجا هستم، همان‌طور که واقعاً هستم» 02:27:53.850 --> 02:27:56.890 و فکر نمی‌کنم مجبور باشیم آن را به عنوان یک پایان خوش بخوانیم 02:27:56.890 --> 02:27:59.890 نمی‌دانیم چه اتفاقی خواهد افتاد 02:28:03.290 --> 02:28:05.569 حروف «پایان» را داریم 02:28:05.569 --> 02:28:10.210 صفحه سیاه، اما آواز ادامه دارد 02:28:10.210 --> 02:28:13.890 انگار که احساسات اکنون خیلی قوی هستند 02:28:13.890 --> 02:28:17.130 از خودِ قاب سرریز می‌شود 02:28:32.530 --> 02:28:36.170 برای درک دنیای امروز 02:28:36.170 --> 02:28:39.090 ما به معنای واقعی کلمه به سینما نیاز داریم 02:28:39.090 --> 02:28:42.490 فقط در سینماست که به آن می‌رسیم 02:28:42.490 --> 02:28:45.250 آن بعد حیاتی که ما آماده نیستیم 02:28:45.250 --> 02:28:47.650 در واقعیت خود با آن روبرو شویم 02:28:47.650 --> 02:28:50.650 اگر به دنبال چیزی هستید که در واقعیت 02:28:50.650 --> 02:28:54.530 واقعی‌تر از خود واقعیت باشد 02:28:54.530 --> 02:28:57.010 به داستان سینمایی نگاه کنید 02:28:57.034 --> 02:29:09.034 ..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::. 02:29:09.058 --> 02:29:21.058 بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.