WEBVTT 00:00:00.000 --> 00:00:14.440 ‫به یاد ابراهیم منصفی (رامی) ۱۳۷۶–۱۳۲۴ ‫شاعر، خنیاگر، نویسنده و بازیگر هرمزگانی 00:00:14.850 --> 00:00:20.950 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:00:21.360 --> 00:00:28.370 ‫برای درک بهتر گذر زمان، تاریخ‌ها از میلادی به شمسی تبدیل شده‌اند. 00:00:31.380 --> 00:00:36.890 ‫با بازی مارتینا گیدک 00:00:43.040 --> 00:00:50.580 ‫دیوار 00:00:51.850 --> 00:00:57.510 ‫فیلمی از یولیان رومن پولسلر 00:00:58.550 --> 00:01:04.170 ‫براساس رمانی با همین نام از مارلن هاوس‌هوفر 00:01:06.210 --> 00:01:12.140 ‫امروز، ۱۵ آبان، ‫نگارش گزارشم را آغاز می‌کنم. 00:01:13.590 --> 00:01:17.660 ‫تا آنجایی که می‌توانم همه چیز را ‫دقیق خواهم نوشت. 00:01:19.030 --> 00:01:23.310 ‫هر چند حتی نمی‌دانم که حقیقتاً ‫امروز ۱۵ آبان است یا نه. 00:01:23.710 --> 00:01:28.990 ‫در طول زمستان سال قبل، ‫حساب چند روز از دستم در رفت. 00:01:29.520 --> 00:01:32.790 ‫حتی نمی‌توانم روزهای هفته را ‫از هم تشخیص دهم. 00:01:33.230 --> 00:01:36.470 ‫نه این که فکر کنم این چندان مهم باشد. 00:01:37.600 --> 00:01:41.410 ‫ناگزیرم که به چند یادداشت‌ کوتاه ‫متکی باشم و استناد کنم. 00:01:41.440 --> 00:01:45.720 ‫کوتاه از این رو که هرگز ‫تصور نمی‌کردم این گزارش را بنویسم. 00:01:45.750 --> 00:01:52.030 ‫متأسفانه خیلی از چیزهایی که به یاد می‌آورم، ‫با تجربیات واقعیم تفاوت خواهند داشت. 00:01:52.600 --> 00:01:56.170 ‫احتمالاً تمام گزارش‌ها از این مسئله رنج می‌برند. 00:01:56.570 --> 00:01:59.810 ‫من برای لذت نویسندگی، نمی‌نویسم. 00:01:59.850 --> 00:02:03.540 ‫اتفاقات زیادی برایم افتاده که ‫اگر خواهان از کف دادن عقلم نیستم، 00:02:03.570 --> 00:02:06.580 ‫باید بر روی کاغذ بیاورمشان. 00:02:06.830 --> 00:02:11.170 ‫هیچ کسی اینجا نیست که ‫به فکرم و مراقبم باشد. 00:02:11.470 --> 00:02:13.740 ‫من تک و تنهایم... 00:02:13.780 --> 00:02:18.750 ‫و باید بکوشم تا از ماه‌های ‫تاریک و بلند زمستان گذر کنم. 00:02:19.720 --> 00:02:21.820 ‫این وظیفه را بر عهده گرفته‌ام... 00:02:21.860 --> 00:02:27.470 ‫تا مرا از چشم دوختن در گرگ‌و‌میش صبح ‫و ترسان بودن، دور نگاه دارد. 00:02:28.370 --> 00:02:30.440 ‫چرا که ترسانم. 00:02:30.480 --> 00:02:33.210 ‫ترس از هر سمت و سویی مرا می‌لرزاند... 00:02:33.250 --> 00:02:37.590 ‫و نمی‌خواهم آنقدر صبر کنم تا ‫به جانم نفوذ کند و بر من چیره شود. 00:02:37.620 --> 00:02:40.260 ‫آنقدر خواهم نوشت تا تاریکی و شب فرارسد، 00:02:40.300 --> 00:02:44.470 ‫و این کار جدید و ناآشنا ‫باید ذهنم را خسته و کوفته کند، 00:02:44.500 --> 00:02:47.210 ‫خالی و خواب‌آلود. 00:02:47.240 --> 00:02:52.490 ‫ترس من از سر زدن سپیده نیست، ‫تنها از پسین‌های بلند و غم‌افزاست. 00:03:50.570 --> 00:03:56.580 ‫من بر پشت تقویم‌های قدیمی و ‫کاغذهای تجاری رنگ و رو رفته می‌نویسم. 00:03:56.610 --> 00:03:59.090 ‫کاغذها متعلق به هوگو روتلینگرند، 00:03:59.120 --> 00:04:02.660 ‫گردآورنده‌ای ماهر و یک مالیخولیایی. 00:04:02.690 --> 00:04:05.930 ‫در حقیقت، این گزارش باید ‫با هوگو آغاز شود. 00:04:05.970 --> 00:04:09.410 ‫اگر به خاطر حس گردآوری و ‫مالیخولیایی بودن او نبود، 00:04:09.440 --> 00:04:11.710 ‫من امروز اینجا ننشسته بودم. 00:04:11.740 --> 00:04:14.820 ‫احتمالاً حتی زنده هم نبودم. 00:04:32.470 --> 00:04:36.200 ‫خواهرها و برادرها، ‫آزادی و عشق بهم بدین 00:04:36.540 --> 00:04:40.550 ‫آزادی یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت 00:04:40.690 --> 00:04:44.480 ‫لطفاً بهم آزادی بدین، ‫آزادی و عشق 00:04:44.610 --> 00:04:48.360 ‫چرا آزادی داری، [نامفهوم] 00:05:03.040 --> 00:05:05.180 ‫آزادی 00:05:05.250 --> 00:05:08.680 ‫[نامفهوم] یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت 00:05:50.610 --> 00:05:53.980 ‫ساعت ۳ بعد از ظهر بود که ‫به کلبه‌ شکاری رسیدیم. 00:05:55.250 --> 00:05:59.630 ‫پس از ته‌بندی، هنگامی که ‫هوگو کم‌کَمَک به چرت زدن می‌افتاد، 00:05:59.660 --> 00:06:03.670 ‫لوییز پیشنهاد کرد که دوباره ‫با هم به روستا برگردند. 00:06:08.190 --> 00:06:10.310 ‫بیا دیگه! 00:06:14.570 --> 00:06:18.560 ‫زیاد نمی‌مونیم. ‫صبح زود بلند میشیم، میریم شکار. 00:06:18.740 --> 00:06:21.820 ‫اگه خواستی بیای پیشمون، ‫سوییچ رو فرمونه. 00:06:21.850 --> 00:06:24.280 ‫- بیا دیگه! ‫- باشه. 00:06:26.490 --> 00:06:29.600 ‫لوکس کجاست؟ لوکس؟ 00:06:29.740 --> 00:06:31.170 ‫می‌تونه همینجا بمونه! 00:06:32.190 --> 00:06:34.790 ‫سگ خنگ هیچ وقت حرف گوش نمیده! 00:06:38.660 --> 00:06:39.710 ‫لوکس؟ 00:06:41.060 --> 00:06:42.680 ‫لوکس، بیا! 00:06:46.750 --> 00:06:50.160 ‫آفرین، دنبالمون بیا! 00:06:51.480 --> 00:06:52.520 ‫بیا! 00:06:53.030 --> 00:06:54.110 ‫بیا لوکس! 00:06:54.180 --> 00:06:56.680 ‫پشت سرمون بیا! ‫بیا، بیا لوکس! 00:06:56.710 --> 00:06:57.930 ‫زیاد سخت نگیر. 00:06:57.950 --> 00:07:03.040 ‫لوکس، یا باهامون میای یا همین‌جا می‌مونی، ‫برو بمون، برگرد خونه! برگرد! 00:07:03.410 --> 00:07:04.330 ‫برو! 00:07:05.190 --> 00:07:06.150 ‫برو! 00:08:20.400 --> 00:08:28.190 ‫[صدای آنگ سان سو چی، فعال سیاسی برنده جایزه صلح نوبل که ‫در سال ۲۰۱۰ پس از ۱۵ سال، حصر خانگی‌اش شکسته شد.] 00:09:17.350 --> 00:09:20.130 ‫در ساعت ۹ تصمیم گرفتم به رخت‌خواب بروم. 00:09:20.160 --> 00:09:24.440 ‫در را قفل کردم و کلید را ‫با خودم به اتاق بردم. 00:10:49.790 --> 00:10:52.640 ‫لوکس، چه خبره؟ 00:11:35.930 --> 00:11:38.870 ‫حتماً در روستا مانده بودند. 00:11:38.900 --> 00:11:41.280 ‫خیلی تعجب کرده بودم. 00:11:41.310 --> 00:11:44.320 ‫هوگو طاقت تخت‌خواب‌های کوتاه ‫مهمانخانه را نداشت... 00:11:44.340 --> 00:11:46.820 ‫و آنقدر بی‌ملاحظه نبود که... 00:11:46.850 --> 00:11:49.760 ‫تمام شب مرا در کلبه ‫تک و تنها بگذارد. 00:11:51.560 --> 00:11:55.300 ‫همراه لوکس راه روستا را در پیش گرفتم. 00:11:59.580 --> 00:12:02.820 ‫نمی‌توانستم سر در بیاورم چه اتفاقی افتاده. 00:12:03.290 --> 00:12:07.140 ‫از بس در فکر و نگران خانواده روتلینگر بودم... 00:12:07.170 --> 00:12:11.370 ‫که به زحمت متوجه سرما و ‫رطوبت هوا در تنگه شدم. 00:12:12.170 --> 00:12:15.180 ‫ممکن بود هوگو سکته قلبی کرده باشد. 00:12:15.580 --> 00:12:17.980 ‫چون هوگو آدمی مالیخولیایی بود، 00:12:18.020 --> 00:12:21.590 ‫دیگر دست از جدی گرفتن ‫وضعیتش کشیده بودیم. 00:12:22.630 --> 00:12:26.430 ‫قدم‌هایم را سرعت بخشیدم ‫و لوکس را جلوتر فرستادم. 00:12:27.000 --> 00:12:30.280 ‫به فکر این نیفتاده بودم که ‫کفش‌های کوهنوردیم را بپوشم... 00:12:30.310 --> 00:12:34.370 ‫و داشتم پشت سر لوکس، ‫روی سنگ‌های نوک‌تیز، مضحکانه تلوتلو می‌خوردم. 00:13:06.420 --> 00:13:08.380 ‫لوکس؟ لوکس؟ 00:13:09.860 --> 00:13:11.180 ‫لوکس؟ 00:13:12.160 --> 00:13:13.600 ‫چی شده لوکس؟ 00:13:14.600 --> 00:13:16.120 ‫چی شده؟ 00:13:17.940 --> 00:13:20.100 ‫خودتو زخمی کردی؟ 00:13:24.230 --> 00:13:26.750 ‫زبونتو گاز گرفتی؟ 00:13:34.180 --> 00:13:35.750 ‫بیا لوکس! 00:13:36.730 --> 00:13:38.370 ‫بیا! 00:13:40.600 --> 00:13:42.600 ‫لوکس، چی شده؟ 00:13:44.450 --> 00:13:46.400 ‫بیا! 00:14:28.310 --> 00:14:32.470 ‫سپس، صدای تپنده‌ای را شنیدم ‫و نگاهی به اطراف انداختم... 00:14:32.490 --> 00:14:37.900 ‫تا این که پی بردم، این تپش قلب ‫خودم است که در گوش‌هایم غره راه انداخته. 00:14:40.030 --> 00:14:44.810 ‫قلبم، پیش از آن که حتی متوجه شوم ‫به ترس و وحشت افتاده بود. 00:14:46.810 --> 00:14:49.620 ‫با تردید، دوباره امتحان کردم... 00:14:50.050 --> 00:14:55.360 ‫و باز دستم روی چیزی شبیه ‫شیشه پنجره قرار گرفت. 00:15:31.180 --> 00:15:37.510 ‫ناگهان متوجه شدم که چه چیزی ناخودآگاه، ‫تمام این مدت مرا دل‌نگران کرده. 00:15:37.640 --> 00:15:40.450 ‫این که جاده تماماً متروکه بود. 00:15:40.490 --> 00:15:44.830 ‫باید کسی سال‌ها پیش، ‫این خبر را در بوق و کرنا کرده باشد... 00:15:45.160 --> 00:15:47.420 ‫و طبیعی و بدیهی بود که اهالی روستا... 00:15:47.450 --> 00:15:50.940 ‫کنجکاو باشند و دور دیوار تجمع کنند. 00:15:51.160 --> 00:15:54.350 ‫حتی اگر هیچ کدامشان ‫دیوار را نیافته باشد... 00:15:54.380 --> 00:15:57.350 ‫مطمئناً هوگو و لوییز باید ‫با آن برخورد می‌کردند. 00:15:57.390 --> 00:16:00.130 ‫ندیدن هیچ احدالناسی، 00:16:00.160 --> 00:16:03.500 ‫ذهنم را حتی بیشتر از خود دیوار ‫به هم می‌ریخت. 00:16:30.520 --> 00:16:33.830 ‫سه بار دیگر از جا بلند شدم ‫و به خودم قبولاندم... 00:16:33.860 --> 00:16:36.760 ‫که آنجا، سه قدم جلوتر از من، 00:16:36.790 --> 00:16:42.240 ‫واقعاً چیزی نامرئی، صاف و سرد وجود داشت... 00:16:42.280 --> 00:16:45.050 ‫که راهم را سد کرده بود. 00:16:45.920 --> 00:16:48.020 ‫فکر کردم خیالاتی شده‌ام... 00:16:48.060 --> 00:16:51.460 ‫اما خوب می‌دانستم که ‫به هیچ وجه چنین نبود. 00:16:52.330 --> 00:16:55.400 ‫بسیار آسان‌تر می‌توانستم با ‫یک وضعیت جنون آنی کنار بیایم... 00:16:55.440 --> 00:16:59.010 ‫تا این چیز هولناکِ نامرئی. 00:17:19.650 --> 00:17:23.590 ‫اولین خانه کوچک روستایی، ‫در واقع تنها یک کلبه، 00:17:23.630 --> 00:17:26.370 ‫دقیقاً همین نزدیکی‌ها بود. 00:17:26.400 --> 00:17:29.070 ‫بالاخره می‌توانستم کلبه را ببینم. 00:17:29.100 --> 00:17:34.350 ‫احساس آرام و ساکنی زیر آفتاب داشت. ‫منظره‌ای پرآرامش و آشنا. 00:17:35.550 --> 00:17:37.090 ‫ببخشید! 00:17:37.750 --> 00:17:39.190 ‫ببخشید، من... 00:18:55.310 --> 00:18:58.180 ‫بیا لوکس، بیا. 00:19:19.390 --> 00:19:23.730 ‫لوکس و من در موقعیت بغرنجی بودیم... 00:19:23.770 --> 00:19:27.370 ‫و در آن لحظه نمی‌دانستیم ‫چقدر اوضاعمان وخیم است. 00:19:27.810 --> 00:19:32.450 ‫اما کاملاً گمشده نبودیم، ‫چرا که همدیگر را داشتیم. 00:19:35.960 --> 00:19:40.590 ‫آشکار بود که نمی‌توانست حقیقت باشد؛ ‫چنین چیزهایی اتفاق نمی‌افتند... 00:19:40.930 --> 00:19:45.210 ‫و اگر هم می‌افتند، ‫نه در روستاهای کوچک میان دل کوه‌ها، 00:19:45.240 --> 00:19:48.720 ‫نه در اتریش و نه در اروپا. 00:19:49.720 --> 00:19:52.290 ‫می‌دانم این فکر چقدر مسخره به نظر می‌رسد، 00:19:52.320 --> 00:19:56.300 ‫اما باید اعتراف کنم، ‫این چیزی بود که فکر می‌کردم. 00:20:02.670 --> 00:20:06.390 ‫♪ اثری از باخ ♪ 00:22:44.940 --> 00:22:49.280 ‫نزدیک ساعت ۶، هنگامی که پرندگان ‫آواز سر دادند، بیدار شدم. 00:22:49.950 --> 00:22:54.120 ‫با این که به ندرت تکانی خورده بودم، ‫لوکس می‌دانست که بیدارم... 00:22:54.150 --> 00:22:56.590 ‫و به تختم آمد تا صبح بخیر بگوید. 00:23:01.770 --> 00:23:04.140 ‫ناگهان، کاملاً ناممکن به نظر می‌رسید... 00:23:04.170 --> 00:23:06.980 ‫که از آن روز آفتابی در خرداد ‫جان سالم به در ببرم. 00:23:07.410 --> 00:23:11.220 ‫در عین حال می‌دانستم که ناگزیرم ‫از آن موقعیت، زنده بیرون بیایم... 00:23:11.760 --> 00:23:14.630 ‫و این که راه گریزی برایم در کار نبود. 00:23:14.960 --> 00:23:19.370 ‫مجبور بودم کاملاً آرام بمانم ‫و صرفاً این اوضاع را از سر بگذرانم. 00:23:25.780 --> 00:23:30.630 ‫بار اولی نبود که مجبور بودم ‫از چنین چیزی جان به در ببرم. 00:23:31.060 --> 00:23:35.070 ‫هر چه کمتر مقاومت می‌کردم، ‫همانقدر تحملش آسان‌تر می‌شد. 00:24:00.820 --> 00:24:04.760 ‫دیگر یادم نمی‌آید که آن صبح چه کردم. 00:24:06.100 --> 00:24:11.110 ‫شاید اینقدر ساعاتِ رفته بد بودند ‫که باید فراموششان می‌کردم. 00:24:11.880 --> 00:24:15.420 ‫شاید در وضعیت بهت و بی‌حسی ‫لحظات از من گذشتند. 00:24:15.450 --> 00:24:17.550 ‫نمی‌توانم به یاد آورم. 00:25:25.190 --> 00:25:28.930 ‫سرانجام ساعت ۲، هنگامی که ‫با لوکس در تنگه قدم می‌زدم... 00:25:28.960 --> 00:25:32.040 ‫از این حالت خارج شدم. 00:25:32.070 --> 00:25:37.540 ‫این بار بهتر از قبل مجهز بودم. ‫دوربین شکاری هوگو را همراهم داشتم. 00:26:17.290 --> 00:26:22.670 ‫اگر مردِ سر چاه مرده بود، ‫که شکی در این وارد نبود، 00:26:23.400 --> 00:26:26.040 ‫پس همه اهالی روستا نیز مرده بودند؛ 00:26:26.080 --> 00:26:30.600 ‫و نه فقط آدم‌ها، بلکه هر چه زنده بوده. 00:26:31.050 --> 00:26:35.760 ‫اگر این مرگ بود، بسیار سریع و سبک آمده بود، 00:26:35.800 --> 00:26:38.510 ‫تقریباً مهرآمیز و عاشقانه. 00:26:41.370 --> 00:26:46.590 ‫شاید عاقلانه‌تر بود که من هم با ‫هوگو و لوییز، به روستا رفته بودم. 00:27:12.160 --> 00:27:13.830 ‫لوکس! 00:27:14.250 --> 00:27:15.780 ‫چی شده لوکس؟ 00:27:15.910 --> 00:27:16.880 ‫لوکس! 00:27:18.920 --> 00:27:21.250 ‫برگرد اینجا لوکس! 00:27:22.180 --> 00:27:23.490 ‫لوکس! 00:28:19.480 --> 00:28:20.820 ‫بیا. 00:28:22.760 --> 00:28:24.070 ‫بیا! 00:28:28.290 --> 00:28:31.930 ‫برایم آشکار شده بود که گاو، ‫هم ممکن است موهبتی باشد... 00:28:31.960 --> 00:28:34.930 ‫و هم اما باری بر دوش. 00:28:34.970 --> 00:28:38.410 ‫چنین حیوانی را باید خوراک داد و ‫شیرش را دوشید... 00:28:38.440 --> 00:28:41.520 ‫و تمام‌مدت به کسی در کنارش نیاز است. 00:28:41.980 --> 00:28:45.720 ‫هم مالک و هم زندانی گاو شده بودم. 00:28:46.790 --> 00:28:49.560 ‫البته درباره خود گاو هم فکر کردم. 00:28:50.030 --> 00:28:53.770 ‫اگر خیلی خوش‌شانس بودم، ‫آبستن گوساله‌ای بود. 00:28:54.440 --> 00:28:57.010 ‫اما نمی‌توانستم رویش حساب کنم. 00:28:57.050 --> 00:29:01.490 ‫تنها می‌توانستم امیدوار باشم ‫که تا درازای سر حد، شیر بدهد. 00:29:02.720 --> 00:29:06.800 ‫هنوز موقعیتم را چون وضعیتی گذرا می‌دیدم. 00:29:07.500 --> 00:29:10.570 ‫دست‌کم، سعی کردم چنین ببینم. 00:29:15.010 --> 00:29:20.360 ‫به فکر اسمی برای گاوم افتادم و بِلا را انتخاب کردم. ‫(در ایتالیایی یعنی زیبا) 00:29:20.390 --> 00:29:22.930 ‫در واقع اصلاً به اسمی نیاز نداشت. 00:29:23.630 --> 00:29:29.710 ‫او تنها گاو جنگل بود، ‫شاید تنها گاو کل کشور. 00:29:33.990 --> 00:29:35.640 ‫تا فردا، بلا. 00:33:25.520 --> 00:33:27.950 ‫۱۰ روز گذشته بود، 00:33:27.990 --> 00:33:31.330 ‫و ذره‌ای وضعیتم تغییر نکرده بود. 00:33:31.360 --> 00:33:34.570 ‫برای ۱۰ روز، ذهنم را با کار ‫سرگرم و مشغول کرده بودم، 00:33:34.600 --> 00:33:37.210 ‫ولی دیوار هنوز قرص، سر جایش بود. 00:33:37.240 --> 00:33:40.210 ‫و هیچ کسی برای نجاتم نیامده بود. 00:33:43.950 --> 00:33:48.390 ‫هیچ راهی نداشتم جز این که با ‫واقعیتِ لخت رودررو شوم. 00:34:13.010 --> 00:34:15.150 ‫می‌توانستم خودم را بکشم... 00:34:15.180 --> 00:34:18.320 ‫یا که تلاش کنم و راهم را از زیر دیوار بکَنَم، 00:34:18.350 --> 00:34:22.430 ‫که خود ممکن بود ‫شکلی طاقت‌فرسا از خودکشی باشد. 00:34:24.570 --> 00:34:29.640 ‫یا می‌توانستم اینجا ماندگار شوم ‫و سعی کنم زنده بمانم. 00:34:35.320 --> 00:34:40.260 ‫دیگر آنقدر جوان نبودم ‫که جدی‌جدی به فکر خودکشی باشم. 00:34:40.300 --> 00:34:45.170 ‫بیشتر این فکر و خیال لوکس و بلا بود ‫که مرا از این کار بازمی‌داشت. 00:34:45.210 --> 00:34:50.720 ‫از برکت وسواس و دقت هوگو، ‫برای کل تابستان آذوقه و ملزومات داشتم. 00:34:50.750 --> 00:34:55.560 ‫یک خانه، ذخیره‌ای مادام‌العمر از چوب، ‫و یک گاو. 00:35:42.890 --> 00:35:46.600 ‫مصمم، تصمیم گرفتم که ‫هر روز ساعت را کوک کنم... 00:35:46.630 --> 00:35:49.740 ‫و روزهای تقویم را خط بزنم. 00:35:49.770 --> 00:35:52.280 ‫آن موقع به نظرم بسیار مهم می‌آمد. 00:35:52.940 --> 00:35:58.420 ‫مذبوحانه سعی می‌کردم که ‫به بقایای زندگی متمدنانه‌ام چنگ بزنم. 00:35:59.790 --> 00:36:01.790 ‫نمی‌دانم که چرا. 00:36:02.500 --> 00:36:05.330 ‫تقریباً انگار اجباری درونی بود. 00:36:07.240 --> 00:36:09.680 ‫شاید از این می‌ترسیدم ‫که اگر خلافش را انجام دهم... 00:36:09.710 --> 00:36:12.620 ‫رفته‌رفته از انسان بودن ساقط می‌شوم... 00:36:12.980 --> 00:36:16.420 ‫و دیر یا زود کف زمین می‌خزم، ‫نجس و گندیده، 00:36:16.460 --> 00:36:19.660 ‫با اصوات مبهمی که از گلویم بیرون می‌ریزند. 00:36:20.230 --> 00:36:22.940 ‫مسئله این نبود که از ‫تبدیل شدن به حیوان می‌ترسیدم؛ 00:36:22.970 --> 00:36:25.740 ‫گر چه اینگونه چندان هم بد نمی‌شد. 00:36:25.780 --> 00:36:29.580 ‫با این اوصاف، یک انسان ‫هرگز نمی‌تواند به حیوانی مبدل شود، 00:36:29.620 --> 00:36:33.500 ‫بلکه از موجودیت حیوان، گذر ‫و به فرای آن غوطه می‌خورد. 00:36:35.830 --> 00:36:38.940 ‫نمی‌خواهم چنین سرنوشتی نصیب من شود. 00:36:39.370 --> 00:36:43.280 ‫این چیزیست که اخیراً بیش از همه مرا می‌ترساند... 00:36:43.310 --> 00:36:46.750 ‫و از سر همین ترس است ‫که این گزارش را می‌نویسم. 00:36:50.560 --> 00:36:56.640 ‫در ۱۱ خرداد، بارانی گرم و پربرکت ‫تمام روز بارید... 00:36:56.670 --> 00:37:01.750 ‫که مجبورم کرد یا در خانه بمانم، ‫یا به چشم‌زدنی خیسِ آب شوم. 00:37:38.020 --> 00:37:41.560 ‫آن غروب، گربه به خانه‌ام آمد. 00:37:42.930 --> 00:37:48.470 ‫بنابراین چهار نفر شده بودیم: ‫گاو، گربه، لوکس و من. 00:37:49.980 --> 00:37:52.450 ‫لوکس از همه به من نزدیک‌تر بود... 00:37:52.480 --> 00:37:56.120 ‫و طولی نکشید که دیگر فقط سگم نبود، ‫بلکه دوستم بود. 00:37:56.160 --> 00:38:00.570 ‫تنها دوست من در دنیایی ‫از اندوه و تنهایی. 00:38:56.390 --> 00:38:58.470 ‫چیزی نیست، لوکس. 00:40:05.250 --> 00:40:08.850 ‫بلا مرا پابند کلبه کرده بود، 00:40:08.890 --> 00:40:12.700 ‫ولی من می‌خواستم که ‫محیط اطراف را بگردم. 00:40:13.400 --> 00:40:18.370 ‫راهی را یادم بود که ‫به کلبه‌ای در آن بالاتر منتهی می‌شد... 00:40:18.410 --> 00:40:21.920 ‫و از آنجا نیز به روستای مقابل. 00:40:21.950 --> 00:40:23.820 ‫می‌خواستم به آنجا بروم. 00:41:32.130 --> 00:41:34.870 ‫لوکس، پشت سرم بمون. 00:42:02.960 --> 00:42:04.860 ‫لوکس، بمون! 00:43:06.140 --> 00:43:08.790 ‫حالا که آن دره‌ها را بررسی کرده بودم... 00:43:08.820 --> 00:43:12.590 ‫می‌توانستم بی‌آنکه چندین روز ‫دور از خانه بمانم، به آنجا بروم. 00:43:12.620 --> 00:43:17.600 ‫می‌توانستم تا چراگاه بالا بروم ‫و به منظره چشم بدوزم، 00:43:17.630 --> 00:43:22.510 ‫اما نمی‌توانستم خطر رفتن به ‫نزدیکی و دل رشته‌کوه را به جان بخرم. 00:43:22.540 --> 00:43:26.650 ‫طبیعتاً اگر دیواری در آنجا نبود، ‫کسی می‌توانست مرا پیدا کند. 00:43:26.680 --> 00:43:31.090 ‫مجبور بودم به خودم بگویم که ‫در این صورت، حتماً پیدایم می‌کنند. 00:43:31.130 --> 00:43:34.290 ‫می‌توانستم ساکت در خانه بنشینم و منتظر بمانم... 00:43:35.170 --> 00:43:41.390 ‫اما مدام احساس می‌کردم که باید کاری ‫برای از بین بردن بلاتکلیفی و سرگشتگیم انجام دهم. 00:43:43.060 --> 00:43:45.160 ‫♪ اثری از باخ ♪ 00:45:22.680 --> 00:45:25.850 ‫قریب ساعت ۱۰، نشستم تا نفسی تازه کنم. 00:45:26.330 --> 00:45:29.790 ‫جنگل، مه‌آلود زیر خورشید قائم، پهن بود... 00:45:29.810 --> 00:45:33.480 ‫و عطر خوش کاج‌ها، مشامم را سرمست می‌کردند. 00:45:34.440 --> 00:45:37.680 ‫به غایت آرام‌تر از شب‌های مهتابی بود، 00:45:37.710 --> 00:45:41.720 ‫چنانکه گویی جنگل با بختکی بر سینه‌اش ‫زیر خورشید زرد خسبیده بود. 00:45:41.750 --> 00:45:45.590 ‫پرنده‌ای شکاری در آسمان آبی چرخ می‌خورد. 00:45:46.490 --> 00:45:49.520 ‫لوکس خوابیده بود و گوش‌هایش هوا می‌پریدند... 00:45:49.550 --> 00:45:53.480 ‫و سکوت ستُرگ، مانند حبابی شیشه‌ای ‫بر سرم فرود آمده بود. 00:46:06.490 --> 00:46:10.140 ‫آرزو کردم می‌توانستم تا ابد آنجا بنشینم. 00:46:10.170 --> 00:46:13.380 ‫در گرما، در روشنایی، 00:46:13.420 --> 00:46:18.060 ‫با سگم پهلوی پایم ‫و آن پرنده‌ چرخنده بالای سرم. 00:46:33.220 --> 00:46:38.030 ‫با حس پشیمانی زیادی بلند شدم ‫و به راهم ادامه دادم. 00:46:38.070 --> 00:46:41.070 ‫در طول راه، به آرامی تغییر کردم... 00:46:41.100 --> 00:46:45.480 ‫و به تنها موجودی تبدیل شدم ‫که به آنجا تعلق نداشت، 00:46:45.510 --> 00:46:47.480 ‫یک انسان. 00:46:47.520 --> 00:46:50.120 ‫مغشوش از افکار مشوِش، 00:46:50.160 --> 00:46:53.760 ‫شاخه‌ها را خردکنان با کفش‌هایی زوار در رفته، 00:46:53.800 --> 00:46:56.700 ‫همدست در عمل خونین شکار. 00:48:06.740 --> 00:48:12.660 ‫متوجهم که هرگز یادداشتی از ‫روزهای شکار حیوانات ننوشته‌ام. 00:48:13.960 --> 00:48:17.830 ‫حالا به یاد می‌آورم که نوشتنش را ‫بیش از حد منزجرکننده می‌دانستم. 00:48:19.070 --> 00:48:22.040 ‫همین که مجبور به این کار بودم، ‫به قدر کافی ناخوشایند بود. 00:50:14.030 --> 00:50:19.040 ‫اسم بچه‌گربه را مروارید گذاشتم، ‫چون مثل مروارید سفید و درخشان بود. 00:50:20.110 --> 00:50:25.490 ‫پس از چند هفته متوجه شدم که ‫مروارید، موجود کوچک موژولیده، 00:50:25.520 --> 00:50:29.190 ‫در حال تبدیل شدن به ماده‌ای زیبا بود. 00:50:30.260 --> 00:50:33.300 ‫مروارید، معجزه‌ای کوچک بود... 00:50:33.340 --> 00:50:37.580 ‫اما همان موقع هم می‌دانستم که ‫در جای اشتباهی به دنیا آمده. 00:50:37.610 --> 00:50:40.520 ‫یک گربه سفید پُرمو در وسط جنگل... 00:50:40.550 --> 00:50:43.220 ‫به مرگی زودرس محکوم است. 00:50:43.720 --> 00:50:46.230 ‫به هیچ وجه شانسی نداشت. 00:50:47.630 --> 00:50:50.670 ‫شاید به خاطر همین، ‫اینقدر به او علاقه داشتم. 00:50:51.270 --> 00:50:54.150 ‫اگر به اولین تابستان بازبیندیشم، 00:50:54.180 --> 00:50:57.720 ‫افکارم بیشتر حول ‫مراقبت از حیواناتم می‌گذشتند... 00:50:57.750 --> 00:51:00.920 ‫تا وضعیت وخیم خودم. 00:51:02.190 --> 00:51:06.330 ‫این مصیبت، مرا از بند مسئولیت‌های ‫زیادی آزاد کرده بود... 00:51:06.370 --> 00:51:10.380 ‫اما به مرور زمان پی بردم ‫که بار جدیدی بر دوشم گذاشته. 00:51:10.410 --> 00:51:13.450 ‫تا توانستم وضعیت ‫را کمی سبک‌سنگین کنم، 00:51:13.480 --> 00:51:17.660 ‫پی بردم که دیگر کاری از دستم ‫برای تغییر اوضاع بر نمی‌آمد. 00:51:18.730 --> 00:51:24.640 ‫فکر نمی‌کنم که رفتار و عملکردم، ‫از روی بی‌بنیگی و احساس‌گرایی بود. 00:51:24.670 --> 00:51:29.020 ‫من صرفاً از غریزه‌ای پیروی می‌کردم ‫که درونم نهادینه شده بود، 00:51:29.050 --> 00:51:31.050 ‫که نمی‌توانستم در برابرش مقابله کنم، 00:51:31.080 --> 00:51:33.880 ‫مگر این که میل به تیشه بر ریشه خود زدن، داشتم. 00:51:33.900 --> 00:51:37.710 ‫نمی‌توانم درک کنم که چه چیزی در حمل ‫محموله‌ای که بر ما محول شده... ‫(مجاز از عمل زندگی کردن) 00:51:37.740 --> 00:51:41.360 ‫ننگین و ناشرافتمندانه است؛ ‫نظر به اینکه تمام حیوانات لازم‌الاجرای این کارند. 00:51:41.380 --> 00:51:45.110 ‫در پایان، همانطور که همه حیوانات می‌میرند، ‫ما هم می‌میریم. 00:51:45.280 --> 00:51:48.380 ‫دیگر حتی نمی‌دانم شرافت چیست. 00:51:49.220 --> 00:51:52.760 ‫به دنیا آمدن و از دنیا رفتن، ‫به شرافت [و اشرف بودن] مرتبط نیست. 00:51:52.790 --> 00:51:55.400 ‫این برای تمام مخلوقات رخ می‌دهد... 00:51:55.430 --> 00:51:58.550 ‫و معنایی فرای خود ندارد. 00:52:04.380 --> 00:52:07.360 ‫در ۲۹ تیر، شروع کردم به درو کردن علوفه. 00:54:00.520 --> 00:54:04.660 ‫سه هفته برایم وقت برد ‫تا علفزار را درو کنم. 00:54:05.390 --> 00:54:08.100 ‫دلیل این تأخیر، تنها آب و هوا نبود، 00:54:08.130 --> 00:54:12.320 ‫بلکه خام‌دستی و ناتوانی جسمانیم نیز مؤثر بودند. 00:54:40.700 --> 00:54:44.600 ‫من تحت تأثیر هجمه‌ای از ناامیدی قرار گرفته بودم، 00:54:44.640 --> 00:54:47.410 ‫و برای اولین بار، ‫کاملا واضح درک کردم... 00:54:47.440 --> 00:54:50.110 ‫که چه بلای سنگینی بر سرم آمده. 00:54:50.150 --> 00:54:52.690 ‫نمی‌دانم چه اتفاقی برایم می‌افتاد... 00:54:52.720 --> 00:54:56.160 ‫اگر حس مسئولیت نسبت به حیواناتم، مرا به انجامِ... 00:54:56.190 --> 00:54:59.800 ‫حداقل‌ها و ضروری‌ترین ‫کارهای زندگی وانمی‌داشت. 00:55:04.510 --> 00:55:07.780 ‫دوست ندارم آن لحظات را به یاد آورم. 00:55:08.120 --> 00:55:12.830 ‫۱۴ روز بعد، توانستم خودم را جمع‌و‌جور کنم... 00:55:12.860 --> 00:55:15.200 ‫و زندگیم را از سر بگیرم. 00:55:35.400 --> 00:55:37.940 ‫♪ اثری از باخ ♪ 00:59:07.960 --> 00:59:11.370 ‫پاییز، همیشه فصل مورد علاقه‌ام بوده، 00:59:11.400 --> 00:59:14.540 ‫هر چند آن موقع حال جسمانی مساعدی نداشتم. 00:59:14.580 --> 00:59:17.620 ‫در طول روز، خسته بودم اما کاملاً بیدار... 00:59:18.220 --> 00:59:21.720 ‫و در شب، برای ساعت‌ها در ‫خواب ناآرامی نصفه‌ونیمه... 00:59:21.760 --> 00:59:25.210 ‫با رؤیاهایی که از همیشه ‫گیج‌کننده‌تر و واقعی‌تر بودند. 00:59:25.480 --> 00:59:29.590 ‫کسالت پاییزیم، در جنگل هم امانم نمی‌داد... ‫(افسردگی فصلی) 00:59:29.610 --> 00:59:33.980 ‫اما از آنجایی که به سختی می‌توانستم ‫تحملش کنم، شکلی ضعیف‌تر به خود گرفت. 00:59:34.180 --> 00:59:38.140 ‫شاید هم مجالی برای توجه به کسالتم نداشتم. 00:59:39.260 --> 00:59:42.570 ‫لوکس خیلی شاد و سرحال بود. 00:59:43.130 --> 00:59:46.770 ‫هر چند یک غریبه متوجه این موضوع نمی‌شد. 00:59:46.810 --> 00:59:49.510 ‫تقریباً همیشه سرحال بود. 00:59:49.550 --> 00:59:53.220 ‫هرگز ندیدم که بیشتر از سه دقیقه اخم کند. 00:59:53.620 --> 00:59:57.960 ‫او صرفاً نمی‌توانست در برابر ‫میل سرحال بودن، مقاومت کند. 00:59:58.730 --> 01:00:02.510 ‫و زندگی در جنگل، محرِکی دائمی برایش بود. 01:00:02.540 --> 01:00:06.180 ‫خورشید، برف، باد، باران... 01:00:06.210 --> 01:00:09.590 ‫هر چیزی مایه‌ی شادی و لذتش بود. 01:00:09.620 --> 01:00:13.460 ‫با بودن لوکس در کنارم، ‫هرگز نمی‌توانستم مدت زیادی غمگین بمانم. 01:00:13.490 --> 01:00:18.770 ‫تقریباً باعث شرم و حقارتم می‌شد که ‫بودنِ با من اینچنین شاد و سرحالش می‌کرد. 01:00:19.510 --> 01:00:23.240 ‫شاید خودبزرگ‌بینی بشر از ‫[رفتار متقابل] سگ‌ها نشأت می‌گیرد. 01:00:23.330 --> 01:00:29.460 ‫گاهی اوقات حتی تصور می‌کردم که باید ‫چیز خاص و ویژه‌ای درباره من وجود داشته باشد... 01:00:29.490 --> 01:00:33.370 ‫که باعث می‌شد لوکس، به محض ‫دیدنم به چپ و راست بغلتد. 01:00:33.400 --> 01:00:36.840 ‫البته هرگز، هیچ چیز خاص و ویژه‌ای ‫درباره‌ام وجود نداشت. 01:00:36.870 --> 01:00:40.480 ‫لوکس مثل تمام سگ‌ها بود، ‫کاملاً معتاد به آدم‌ها. 01:00:40.900 --> 01:00:43.940 ‫آره، سگ خودمی لوکس. 01:00:44.730 --> 01:00:46.530 ‫سگ خوب. 01:01:04.900 --> 01:01:09.470 ‫حالا گه‌گاه، وقتی تنها در ‫جنگل سرد و زمستانی راه می‌روم، 01:01:09.510 --> 01:01:12.550 ‫مثل گذشته‌ها با لوکس گپ می‌زنم. 01:01:12.580 --> 01:01:15.220 ‫روحم هم خبر ندارد در حال این کارم... 01:01:15.250 --> 01:01:18.390 ‫تا این که چیزی حواسم را می‌دزدد ‫و من ساکت می‌شوم. 01:01:19.590 --> 01:01:24.370 ‫سرم را می‌چرخانم و ‫کورسویی از موهای خرمایی به چشمم می‌خورد. 01:01:24.400 --> 01:01:29.480 ‫اما مسیر خالیست؛ ‫پر از بوته‌های خشک و سنگ‌های خیس. 01:01:39.570 --> 01:01:43.910 ‫تعجب نمی‌کنم که هنوز هم ‫صدای شکستن شاخه‌های خشک... 01:01:43.940 --> 01:01:47.080 ‫زیر گام‌های آرام پنجه‌هایش، ‫در گوشم می‌پیچد. 01:01:47.110 --> 01:01:51.560 ‫چه جای دیگری روح کوچک سگم ‫پرسه خواهد زد، جز دنبال رد پای من؟ 01:01:52.830 --> 01:01:56.830 ‫او روحی صمیمی و مهربان است ‫و من از او نمی‌ترسم. 01:01:58.970 --> 01:02:03.050 ‫لوکس... سگ خوب و زیبا. 01:02:03.080 --> 01:02:05.750 ‫سگ من، 01:02:05.790 --> 01:02:10.560 ‫احتمالاً این بازی ذهن ناتوان من است ‫که صدای پاهای تو را در گوشم... 01:02:10.600 --> 01:02:13.020 ‫و تصویر خرمایی‌ات را در چشمانم می‌سازد. 01:02:14.670 --> 01:02:18.160 ‫تا زمانی که من زنده‌ام، ‫تو دنبال رد پای من خواهی بود، 01:02:18.180 --> 01:02:20.060 ‫عاطِش و مشتاق، 01:02:20.080 --> 01:02:24.860 ‫مثل خود من که عاطش و مشتاق ‫به دنبال رد پاهای نامرئیم. 01:02:26.830 --> 01:02:30.990 ‫هیچ کداممان به مُسته‌مان نخواهیم رسید. 01:03:04.500 --> 01:03:08.110 ‫اولین برف در ۸ آذر باریدن گرفت. 01:03:09.050 --> 01:03:12.080 ‫فقط چند روز زمان برد تا زمستان جا خوش کند. 01:03:12.690 --> 01:03:14.620 ‫سپس بادِ گرم وزیدن گرفت... 01:03:14.660 --> 01:03:17.430 ‫و برفِ نورسیده را ‫از کوه‌ها زبان کشید. 01:03:18.530 --> 01:03:20.540 ‫هوا، آزارنده گرم شده بود... 01:03:20.570 --> 01:03:24.400 ‫و باد، شب و روز پیرامون کلبه زوزه می‌کشید. 01:03:27.540 --> 01:03:29.380 ‫خوب نخوابیدم... 01:03:29.550 --> 01:03:34.260 ‫و به نعره‌ گوزن‌های فحل آمده، ‫در ارتفاعات جنگل گوش کشیدم. 01:03:34.960 --> 01:03:39.210 ‫هر دو گربه، به درون جنگل ‫مرطوب و گرم رفته بودند. 01:03:39.240 --> 01:03:43.230 ‫بیدار و نگرانِ مروارید دراز کشیده بودم. 01:03:44.040 --> 01:03:46.310 ‫نعره گوزن‌ها، غمناک به نظر می‌رسید، 01:03:46.340 --> 01:03:49.240 ‫تهدیدآمیز و گاهی اوقات هم نومیدانه. 01:03:59.180 --> 01:04:02.650 ‫تنها امیدوار بودم که ‫باد زیاد دوام نداشته باشد... 01:04:02.690 --> 01:04:05.830 ‫و این که بالاخره زمستان، ‫با خود آرامش و آسودگی بیاورد. 01:04:06.730 --> 01:04:09.730 ‫باد، فقط تا سه روز دوام آورد. 01:04:09.770 --> 01:04:13.040 ‫دقیقاً به قدری که مروارید را تلف کند. 01:04:45.970 --> 01:04:48.180 ‫مروارید را خاک کردم... 01:04:48.750 --> 01:04:50.980 ‫و باد در طول شب خفه و آرام شد؛ 01:04:51.020 --> 01:04:53.860 ‫چنانکه گویی وظیفه‌اش را به انجام رسانیده. 01:04:54.890 --> 01:04:57.230 ‫من مروارید را از یاد نبرده‌ام. 01:04:58.100 --> 01:05:02.000 ‫مرگ او اولین فقدانی بود ‫که در جنگل متحمل شدم. 01:05:03.980 --> 01:05:08.020 ‫روزی، احتمالاً در اولین زمستان، 01:05:08.050 --> 01:05:10.820 ‫روباهی را لب رود دیدم. 01:05:10.860 --> 01:05:13.160 ‫تفنگم را همراهم داشتم. 01:05:13.190 --> 01:05:14.960 ‫می‌توانستم بزنمش، 01:05:15.620 --> 01:05:17.130 ‫اما نزدم. 01:05:18.340 --> 01:05:24.220 ‫مروارید مجبور بود صرفاً به این خاطر بمیرد که ‫یکی از اجدادش، گربه آنقره‌ای زیاده‌زادگیری‌شده بود. 01:05:24.250 --> 01:05:27.090 ‫از همان اول، سرنوشتش این بود که قربانی باشد. 01:05:27.490 --> 01:05:32.130 ‫آیا من هم باید روباه زیبا و زنده ‫را به این خاطر مجازات می‌کردم؟ 01:05:32.800 --> 01:05:35.810 ‫مروارید از یک بی‌عدالتی رنج کشیده بود، 01:05:35.840 --> 01:05:38.950 ‫اما همان بی‌عدالتی برای ‫قربانیان خودش نیز رخ داده بود. 01:05:39.240 --> 01:05:42.840 ‫آیا من هم باید این بی‌عدالتی را ‫به روباه انتقال می‌دادم؟ 01:05:44.760 --> 01:05:50.000 ‫تنها مخلوق جنگل که به واقع می‌تواند ‫کار درست یا غلط انجام دهد، منم... 01:05:50.770 --> 01:05:53.470 ‫و تنها منم که می‌توانم ترحم ‫و بخشش نشان دهم. 01:05:54.080 --> 01:05:58.250 ‫گاهی آرزو می‌کنم که ای کاش ‫بار مسئولیت این تصمیمات بر دوشم نبود. 01:05:58.280 --> 01:06:00.290 ‫اما من یک انسانم... 01:06:00.320 --> 01:06:03.430 ‫و فقط مثل یک انسان می‌توانم فکر و عمل کنم. 01:06:04.100 --> 01:06:07.450 ‫تنها مرگ است که از این بار رهایی‌ام خواهد داد. 01:06:07.840 --> 01:06:12.850 ‫وقتی به زمستان فکر می‌کنم، ‫روباه برف‌پوشیده‌ای لب رود می‌بینم. 01:06:12.880 --> 01:06:18.520 ‫یک حیوان تنها و بالغ که ‫مسیر مقدرشده‌اش را دنبال می‌کند. 01:06:19.160 --> 01:06:23.500 ‫ظاهراً این تجسم، ‫معنای خاصی برایم دارد. 01:06:24.140 --> 01:06:27.780 ‫چنانکه گویی نمادِ چیزی دیگر است. 01:06:28.180 --> 01:06:31.180 ‫اما نمی‌توانم معنایش را تشخیص دهم. 01:06:42.480 --> 01:06:44.920 ‫آره، بلای خودم. 01:06:46.230 --> 01:06:48.950 ‫آره، خیلی خوشگلی. 01:06:52.220 --> 01:06:55.200 ‫بلا چاق‌تر از قبل شده بود... 01:06:55.230 --> 01:06:59.460 ‫ولی هنوز نمی‌دانستم که ‫گوساله‌ای در شکم دارد یا نه. 01:07:03.350 --> 01:07:06.150 ‫بعد از تمام چیزهایی که از سر گذراندیم، 01:07:06.190 --> 01:07:09.390 ‫بلا به چیزی بیشتر از فقط گاوم تبدیل شده بود. 01:07:09.430 --> 01:07:11.900 ‫او خواهری تیره‌بخت و صبور بود... 01:07:11.930 --> 01:07:15.610 ‫که با وقار بیشتری نسبت به من ‫بخت و اقبالش را می‌پذیرفت. 01:07:16.890 --> 01:07:18.930 ‫♪ اثری از باخ ♪ 01:09:05.520 --> 01:09:10.330 ‫در شب، صدای در هم شکستن سرما ‫میان چوب‌ها را می‌شنیدم. 01:09:11.600 --> 01:09:13.570 ‫هیزم بیشتری گذاشته بودم... 01:09:13.610 --> 01:09:17.350 ‫اما داشتم زیر پتو می‌لرزیدم ‫و نمی‌توانستم بخوابم. 01:09:18.580 --> 01:09:22.320 ‫گاهی یک هیزم به ترق‌تروق می‌افتاد، ‫بعد ساکت می‌شد. 01:09:22.360 --> 01:09:24.630 ‫حال خوشی نداشتم. 01:09:25.560 --> 01:09:29.410 ‫می‌دانستم دلیلش این بود که ‫مجبور بودم به کشتن ادامه دهم. 01:09:30.240 --> 01:09:35.520 ‫سعی کردم احساس کسی که ممکن است ‫از کشتن لذت ببرد را تصور کنم. 01:09:36.450 --> 01:09:38.390 ‫نتوانستم. 01:09:39.590 --> 01:09:44.670 ‫موی دست‌هایم سیخ شد و ‫آب دهانم از شدت انزجار خشک. 01:09:45.220 --> 01:09:48.460 ‫احتمالاً لازم است که مادرزاد این کاره باشی. 01:09:49.250 --> 01:09:53.720 ‫می‌توانستم خودم را به انجامش با سریع‌ترین ‫و بی‌دردترین شکل ممکن قانع کنم، 01:09:54.460 --> 01:09:57.430 ‫اما هرگز نمی‌توانستم به این کار عادت کنم. 01:09:58.960 --> 01:10:02.770 ‫برای مدت زیادی در تاریکی ‫و صدای ترق‌تروق دراز کشیدم... 01:10:03.270 --> 01:10:05.910 ‫و به قلب کوچکی که... 01:10:06.750 --> 01:10:11.630 ‫در اتاق بالای سرم به ‫کُپه‌ای از یخ تبدیل می‌شد، فکر کردم. 01:10:29.390 --> 01:10:34.870 ‫پس از سرمای طولانی، موجی از ‫هوای گرم و مرطوب وزیدن گرفت. 01:10:35.740 --> 01:10:41.450 ‫بلا بی‌قرار شده بود و ‫مجبور بودم روزی ده بار سراغش بروم. 01:10:41.980 --> 01:10:45.490 ‫در ۲۳ دی، بلا کمی خونریزی کرد. 01:10:45.520 --> 01:10:47.730 ‫بعد از خوراک شبانه‌اش اینطور شد... 01:10:47.760 --> 01:10:51.740 ‫و تصمیم گرفتم که شب را در آخور بگذرانم. 01:10:55.500 --> 01:10:58.030 ‫یالا بلا! محکم‌تر! 01:11:05.250 --> 01:11:06.690 ‫محکم‌تر! 01:11:34.020 --> 01:11:36.330 ‫زود باش بلا، یالا! 01:11:45.710 --> 01:11:49.180 ‫این اواخر، اتفاقات زیادی افتاده بود. 01:11:49.220 --> 01:11:53.930 ‫مروارید مُرده، ‫گوساله‌‌ای به دنیا آمده، 01:11:53.960 --> 01:11:55.900 ‫بچه‌گوزن یخ بسته... 01:11:55.930 --> 01:11:59.810 ‫و جانوران گوشت‌خوار، زمستان پرباری گذرانده بودند. 01:12:01.680 --> 01:12:05.180 ‫خودم هم، هیجانات زیادی را از سر گذرانده بودم... 01:12:05.220 --> 01:12:07.790 ‫و اینک خسته و بی‌رمق بودم. 01:12:07.820 --> 01:12:12.530 ‫وقتی چشمانم را بستم، ‫کوه‌های برف‌پوشیده را در افق دیدم، 01:12:12.570 --> 01:12:18.710 ‫بلورهای سفید برف که در سکوت عظیم ‫و درخشان روی صورتم می‌افتادند. 01:12:20.250 --> 01:12:22.390 ‫دیگر نه فکری بود، 01:12:22.970 --> 01:12:24.880 ‫نه خاطره‌ای. 01:12:25.320 --> 01:12:29.570 ‫تنها روشنایی عظیم و آرام برف. 01:12:30.300 --> 01:12:35.510 ‫می‌دانستم که این احساسات می‌توانند ‫برای آدمی تنها، خطرناک باشد... 01:12:36.010 --> 01:12:40.130 ‫ولی به هیچ ضرب و زوری ‫نمی‌توانستم برابرشان مقاومت کنم. 01:13:24.340 --> 01:13:27.750 ‫لوکس نگذاشت که زیاد آرام و آسوده بمانم. 01:13:28.060 --> 01:13:32.830 ‫هِی پیشم می‌آمد و با پوزه‌اش به من می‌زد. 01:13:32.860 --> 01:13:38.100 ‫آه‌کشان بلند شدم و ‫کار هر روزه‌ام را از سر گرفتم. 01:13:39.870 --> 01:13:45.050 ‫حالا لوکس، دوست و نگهبانم، دیگر وجود ندارد... 01:13:45.080 --> 01:13:51.360 ‫و گاهی اوقات میل رفتن به سکوتِ سفید و ‫بی‌درد و حس، بی‌حد و حصر است. 01:13:51.900 --> 01:13:54.030 ‫ولی باید از خودم مراقبت کنم... 01:13:54.070 --> 01:13:57.210 ‫و بیشتر از پیش به خودم سخت بگیرم. 01:14:01.180 --> 01:14:03.950 ‫لوکس، حس ششمم بود. 01:14:04.390 --> 01:14:09.400 ‫حالا که او مرده، احساس می‌کنم یک مقطوع‌العضوم. 01:14:10.270 --> 01:14:14.410 ‫دلتنگ چیزی که می‌شوم تا همیشه دلتنگش خواهم ماند. 01:14:15.280 --> 01:14:20.150 ‫تنها به خاطر این نیست که موقع شکار ‫و دنبال کردن رد حیوانات، دلتنگش می‌شوم... 01:14:20.190 --> 01:14:24.760 ‫و یا موقعی که گوزنی زده‌ام و ‫باید ساعت‌ها بکوبم و بالا بیایم. 01:14:25.900 --> 01:14:28.270 ‫فقط به این خاطر نیست. 01:14:29.440 --> 01:14:36.020 ‫بدترین چیز اینست که بدون لوکس ‫واقعاً احساس می‌کنم تنهایم. 01:14:54.890 --> 01:15:00.400 ‫با گذر هر روز، مسئله نقل مکان به چراگاه ‫بیش از پیش ذهنم را به خود مشغول می‌کرد. 01:15:00.430 --> 01:15:03.410 ‫کار بسیار دشواری به نظرم می‌آمد، 01:15:03.440 --> 01:15:06.340 ‫حتی اگر قصد داشتم فقط ضروریات را با خودم ببرم... 01:15:06.380 --> 01:15:10.190 ‫و کاملاً ساده و بدْوی زندگی کنم. 01:15:10.550 --> 01:15:15.130 ‫وقتی برای اولین بار چراگاه سرسبز را دیدم ‫و دلم آرام و آسوده شد، 01:15:15.480 --> 01:15:19.660 ‫متوجه شدم که از مدت‌ها پیش ‫تصمیم خودم را برای... 01:15:19.870 --> 01:15:21.920 ‫نقل مکان کردن گرفته بودم. 01:15:22.040 --> 01:15:24.210 ‫در ۶ خرداد... 01:15:24.250 --> 01:15:28.020 ‫از کلبه شکاری رهسپار شدم. 01:15:36.100 --> 01:15:38.480 ‫مسیر راه وضع خوبی داشت، 01:15:38.510 --> 01:15:45.120 ‫اما هنوز چهار ساعت مانده بود تا ‫کاروان عجیبمان به چراگاه برسد. 01:15:45.160 --> 01:15:47.130 ‫داشت ظهر می‌شد. 01:15:47.160 --> 01:15:49.300 ‫کاملا خسته بودم، 01:15:49.330 --> 01:15:54.510 ‫بیشتر به خاطر تنش عصبی ‫تا تقلای جسمانی. 01:15:56.650 --> 01:15:58.620 ‫چیز جدیدی داشت آغاز می‌شد. 01:15:58.650 --> 01:16:01.090 ‫نمی‌دانستم چه عاقبت و سرانجامی دارد، 01:16:01.120 --> 01:16:06.570 ‫اما احساس غربت‌زدگی‌ و نگرانی‌ام نسبت به آینده ‫داشتند کمرنگ‌تر می‌شدند. 01:16:08.000 --> 01:16:12.740 ‫کم‌کم متوجه شدم که چراگاه زیبا، ‫عجیب‌وغریب و خطرناک است؛ 01:16:12.780 --> 01:16:17.020 ‫و مانند همه‌ چیزهای عجیب‌و‌غریب، ‫لبالب از فریفتگی‌های دوردست. 01:16:17.550 --> 01:16:21.830 ‫داشتنِ چشم‌اندازی از محوطه‌ای وسیع ‫که با کوه‌ها و درختان سد نشده باشد، 01:16:21.850 --> 01:16:24.400 ‫احساس عجیبی برایم داشت... 01:16:24.800 --> 01:16:28.410 ‫و درجا آرامش‌بخش و فارغانه نبود. 01:16:28.440 --> 01:16:31.760 ‫چشمانم باید بعد از گذر یک سال در... 01:16:31.790 --> 01:16:35.500 ‫دره‌ی گود و تنگ و گرد، عادت می‌کردند. 01:16:41.710 --> 01:16:46.180 ‫در تمام مدتی که چراگاه بودم، ‫هیچ یادداشتی ننوشتم. 01:16:46.210 --> 01:16:51.050 ‫تقویم را با خودم برده بودم و ‫وظیفه‌شناسانه هر روز را خط می‌زدم، 01:16:51.090 --> 01:16:56.130 ‫اما روزهای مهمی مثل ‫«دروی علوفه‌ها» را ثبت نکرده بودم. 01:16:56.160 --> 01:17:00.170 ‫با این وجود، خاطرات آن روزها زنده باقی مانده‌اند... 01:17:00.210 --> 01:17:03.310 ‫و برایم سخت نیست که درباره‌شان بنویسم. 01:17:03.350 --> 01:17:06.480 ‫هرگز بوی خوش تابستان، ‫باد و باران‌... 01:17:06.520 --> 01:17:11.560 ‫و شب‌های درخشان از نور ستارگان ‫را فراموش نمی‌کنم. 01:17:12.310 --> 01:17:14.410 ‫♪ اثری از باخ ♪ 01:19:37.850 --> 01:19:41.560 ‫برای اولین بار در زندگیم آرام بودم، 01:19:41.600 --> 01:19:46.510 ‫نه خوشنود و نه خوشحال، بلکه آرام. 01:19:46.870 --> 01:19:53.380 ‫انگار دستی بزرگ ساعت درون سرم ‫را از کار انداخته بود. 01:20:21.810 --> 01:20:25.120 ‫گاهی اوقات افکارم به هم می‌پیچند... 01:20:25.150 --> 01:20:30.090 ‫و چنان است که گویی جنگل، ‫درونم ریشه می‌دواند... 01:20:30.130 --> 01:20:35.100 ‫و افکار کهنه و جاویدش را با مغز من می‌اندیشد. 01:20:36.270 --> 01:20:41.550 ‫آن روزها، در دومین تابستان، ‫هنوز به این مرحله نرسیده بودم. 01:20:41.580 --> 01:20:44.590 ‫هنوز حد و مرزها، سخت و محکم سر جایشان بودند. 01:20:45.020 --> 01:20:50.970 ‫وقتی می‌نویسم، برایم سخت است که ‫خودِ گذشته‌ام را از خودِ جدیدم جدا کنم... 01:20:51.000 --> 01:20:53.910 ‫و مطمئن نیستم که خود جدیدم هم... 01:20:53.940 --> 01:20:58.820 ‫به آرامی در حال بلعیده شدن ‫در یک‌جور «ما»یی بزرگتر نباشد. 01:20:58.850 --> 01:21:02.290 ‫ولی همان موقع هم، دگرگونی داشت شروع می‌شد. 01:21:04.600 --> 01:21:06.810 ‫همه چیز زیر سر چراگاه بود. 01:21:07.870 --> 01:21:11.610 ‫تقریباً ناممکن بود که در سکوت پرسروصدای چمنزار، 01:21:11.640 --> 01:21:17.590 ‫زیر آسمان عظیم، خودی منفرد و جدا باقی ماند؛ 01:21:17.620 --> 01:21:20.930 ‫حیاتی خوار، کوته‌بینانه و خودباش... 01:21:20.960 --> 01:21:25.170 ‫که نخواهد با موجودیتی بزرگتر همگن شود. 01:21:26.040 --> 01:21:30.910 ‫روزی منبع بزرگ غرورم، مسبب چنین زندگی‌ای بود، 01:21:31.210 --> 01:21:36.190 ‫اما ناگهان در چراگاه، چنین زندگی‌ای ‫به نظرم رقت‌انگیز و پوچ می‌آمد، 01:21:37.030 --> 01:21:39.970 ‫یک هیچ پرهیاهو. 01:22:12.760 --> 01:22:16.770 ‫در ۲۶ مهر، پس از بازگشتم از چراگاه، 01:22:16.810 --> 01:22:19.910 ‫نوشتن یادداشت‌های کوتاهم را از سر گرفتم. 01:22:19.950 --> 01:22:23.220 ‫تقریباً در تمام ماه مهر، هوا خوب بود. 01:22:23.250 --> 01:22:28.090 ‫حداکثر استفاده را از آب‌و‌هوای خوب بردم و ‫ذخیره چوب‌هایم را دوبرابر کردم. 01:22:28.140 --> 01:22:31.190 ‫در روز عید مقدسان، یکهو هوا گرم شد... ‫(۱ نوامبر برابر با ۱۰ آبان) 01:22:31.220 --> 01:22:35.180 ‫و می‌دانستم که این تنها ‫می‌تواند نشانه‌ای از زمستان باشد. 01:22:41.250 --> 01:22:45.400 ‫در ۲۱ آذر، یادداشتی عجیب پیدا کردم: 01:22:46.230 --> 01:22:49.070 ‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.» 01:22:49.810 --> 01:22:53.110 ‫یادم نمی‌آید نوشته باشمش. 01:22:53.140 --> 01:22:57.220 ‫نمی‌دانم در آن ۲۱ آذر چه اتفاقی افتاده که... 01:22:57.250 --> 01:23:03.230 ‫باعث شده زیر «برف نورسیده» و ‫«علوفه دروشده» بنویسم: 01:23:03.260 --> 01:23:05.500 ‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.» 01:23:06.370 --> 01:23:10.080 ‫آیا آن روزها، زمان مخصوصاً سریعتر می‌گذشت؟ 01:23:10.410 --> 01:23:13.990 ‫نه یادم می‌آید و نه توضیحی برایش دارم... 01:23:14.020 --> 01:23:16.160 ‫و حقیقت هم ندارد. 01:23:16.190 --> 01:23:19.300 ‫زمان فقط برای من به ظاهر زود می‌گذشت. 01:23:19.330 --> 01:23:23.540 ‫به نظرم زمان کاملا ساکن می‌ایستد ‫و منم که درونش می‌جنبم؛ 01:23:23.570 --> 01:23:28.620 ‫گاهی به آرامی و گاهی با سرعتی سرسام‌آور. 01:23:28.650 --> 01:23:34.390 ‫کاری می‌کنم، اتفاقات سریع می‌افتند ‫و زمان را فراموش می‌کنم... 01:23:34.430 --> 01:23:38.540 ‫و آن موقع، کاملاً بی‌خبر، ‫باز احاطه‌ام می‌کند. 01:23:39.400 --> 01:23:41.370 ‫بالاخره روزی عادت خواهم کرد... 01:23:41.410 --> 01:23:45.050 ‫به لاقیدی و حضور مطلقش. 01:23:50.430 --> 01:23:54.170 ‫از وقتی لوکس مرده، به وضوح ‫ایستادن زمان را احساس می‌کنم. 01:23:54.530 --> 01:23:58.610 ‫سر میز می‌نشینم و زمان ساکن می‌ایستد. 01:23:59.180 --> 01:24:03.650 ‫نمی‌توانم ببینمش، ببویمش یا بشنومش، 01:24:03.690 --> 01:24:07.060 ‫اما از تمام جهات احاطه‌ام می‌کند. 01:24:07.630 --> 01:24:11.400 ‫خاموشی و سکونش هولناک است. 01:24:16.510 --> 01:24:20.320 ‫اساساً این افکار، تماماً بی‌معنی و عبثند. 01:24:20.720 --> 01:24:23.690 ‫من دلم برای حیوانات و آدم‌ها می‌سوزد، 01:24:23.730 --> 01:24:27.300 ‫چرا که بی‌هیچ نظرخواهی و شوری ‫به درون این زندگی پرت شده‌اند. 01:24:28.770 --> 01:24:32.080 ‫شاید آدم‌ها بیشتر لایق دلسوزی و ترحمند، 01:24:32.110 --> 01:24:38.690 ‫چون درست به قدری از هوش و فراست برخوردارند ‫که در مقابل تسلسُل طبیعی پی‌آمدها ایستادگی کنند. 01:24:39.390 --> 01:24:45.200 ‫این، آدم‌ها را بدطینت و مستأصل ‫و نه‌چندان دوست‌داشتنی کرده. 01:24:46.400 --> 01:24:50.750 ‫با این حال، زندگی می‌تواند جور دیگری زیسته شود. 01:24:51.710 --> 01:24:55.390 ‫هیچ انگیزشی منطقی‌تر از عشق وجود ندارد. 01:24:56.060 --> 01:25:00.300 ‫عشق، زندگی را برای عاشق ‫و معشوقش قابل‌تحمل‌تر می‌کند. 01:25:00.330 --> 01:25:07.550 ‫ما باید به مرور زمان تشخیص داده باشیم ‫که این تنها شانسمان بوده؛ 01:25:07.580 --> 01:25:10.720 ‫تنها شانسمان برای یک زندگی بهتر. 01:25:11.850 --> 01:25:18.430 ‫این تنها شانس آدمیزاد، ‫برای لشکری بی‌پایان از مردگان، تا ابد از بین رفته. 01:25:19.270 --> 01:25:22.340 ‫مدام به این موضوع فکر می‌کنم. 01:25:22.370 --> 01:25:26.610 ‫نمی‌توانم درک کنم که چرا مجبوریم ‫مسیر اشتباه را انتخاب کنیم. 01:25:27.250 --> 01:25:30.020 ‫فقط می‌دانم که کار از کار گذشته. 01:25:38.880 --> 01:25:42.350 ‫پاییز امسال، سروکله کلاغ سفیدی پیدا شد. 01:25:43.920 --> 01:25:46.690 ‫کمی عقبتر از دیگر کلاغ‌ها پرواز می‌کند... 01:25:46.720 --> 01:25:51.670 ‫و جداافتاده از سوی همراهانش، ‫تنها روی درختی می‌نشیند. 01:25:58.280 --> 01:26:01.650 ‫نمی‌توانم درک کنم که چرا ‫دیگر کلاغ‌ها دوستش ندارند. 01:26:01.690 --> 01:26:04.690 ‫به نظر من پرنده‌ای بسیار زیباست، 01:26:04.730 --> 01:26:08.200 ‫اما از چشم دیگر پرندگان، زشت و نفرت‌انگیز است. 01:26:08.230 --> 01:26:12.380 ‫یک پوچیِ فلاکت‌بار که ‫نباید وجودی داشته باشد، 01:26:12.820 --> 01:26:14.910 ‫کلاغی سفید. 01:26:16.280 --> 01:26:20.830 ‫آنجا می‌نشیند، تا این که ‫دسته پرندگان از آنجا پر می‌زنند... 01:26:20.860 --> 01:26:24.530 ‫و بعد من برایش کمی خوراک می‌برم. 01:26:24.570 --> 01:26:27.770 ‫نمی‌تواند بفهمد که چرا طرد شده؛ 01:26:27.810 --> 01:26:30.680 ‫این تنها زندگی‌ایست که می‌شناسد. 01:26:30.710 --> 01:26:34.760 ‫همیشه یک مطرود خواهد بود ‫و آنقدر تنها... 01:26:34.780 --> 01:26:40.300 ‫که از آدم‌ها کمتر از برادران سیاهش می‌ترسد. 01:26:56.300 --> 01:27:01.910 ‫هر روز منتظر کلاغ سفید می‌مانم ‫و سراغش می‌روم... 01:27:01.950 --> 01:27:06.610 ‫و او مهرآمیز با چشمانی که ‫به سرخی می‌زنند، نگاهم می‌کند. 01:27:06.640 --> 01:27:09.520 ‫کار زیادی برایش از دستم برنمی‌آید. 01:27:09.560 --> 01:27:15.270 ‫شاید ته‌مانده غذا‌هایم، زندگی‌ای را ‫درازا می‌بخشند که نباید به درازا کشیده شود. 01:27:16.640 --> 01:27:19.540 ‫ولی من می‌خواهم که کلاغ سفید زندگی کند... 01:27:19.580 --> 01:27:24.390 ‫و گاهی خیال می‌کنم که ‫کلاغی دیگر در جنگل وجود دارد... 01:27:24.420 --> 01:27:27.460 ‫و این که همدیگر را پیدا می‌کنند. 01:27:27.490 --> 01:27:31.830 ‫باور ندارم که این اتفاق خواهد افتاد، ‫فقط از ته دل آرزویش را دارم. 01:27:39.080 --> 01:27:43.460 ‫به تدریج از قید گذشته‌ام رها... 01:27:43.490 --> 01:27:47.000 ‫و به حالتی جدید وارد شدم. 01:28:27.950 --> 01:28:32.220 ‫خرداد بود که آب‌وهوا واقعاً بهتر شد. 01:28:32.250 --> 01:28:34.830 ‫دو سال در جنگل سپری شده بود. 01:28:34.860 --> 01:28:40.470 ‫دیگر به ندرت فکر این که روزی کسی ‫ممکن است پیدایم کند از ذهنم می‌گذشت. 01:28:41.610 --> 01:28:44.880 ‫تصمیم گرفتم زودتر ‫به چراگاه رهسپار شوم. 01:29:03.590 --> 01:29:08.700 ‫اواخر خرداد بود که توانستم بالاخره به چراگاه عادت کنم، 01:29:08.730 --> 01:29:11.670 ‫اما این بار اصلاً مثل سال گذشته نبود. 01:29:11.690 --> 01:29:15.970 ‫اولین تابستانم در آنجا ‫دیگر برای همیشه گذشته بود... 01:29:16.010 --> 01:29:18.900 ‫و نسخه‌ای ضعیف‌تر و ‫کم‌فروغ‌تر از آن تابستان را نمی‌خواستم، 01:29:18.920 --> 01:29:24.260 ‫بنابراین به خودم اجازه ندادم که باری دیگر ‫تسلیم همان افسون قدیمی شوم. 01:29:25.360 --> 01:29:28.230 ‫اما چراگاه انجام این کار را برایم سخت نکرد. 01:29:28.270 --> 01:29:33.010 ‫پوست درکشیده بود و نمایی ناآشنا ‫پیش رویم گذاشته بود. 01:29:34.610 --> 01:29:37.850 ‫اغلب مثل سال پیش، ‫بر نیمکت کنار خانه می‌نشستم... 01:29:37.890 --> 01:29:40.630 ‫ و به اطراف چمنزار نگاه می‌کردم. 01:29:40.660 --> 01:29:42.760 ‫نسبت به قبل فرقی نکرده بود... 01:29:42.800 --> 01:29:45.600 ‫و بویش به همان خوشی بود، 01:29:45.640 --> 01:29:49.910 ‫اما دوباره مثل گذشته ازخودبی‌خود نشدم. 01:29:55.120 --> 01:29:57.830 ‫دیگر زمان زیادی از خانه دور نمی‌ماندم، 01:29:57.860 --> 01:30:02.000 ‫چرا که تابستان گذشته، تکلیفم را ‫با خودم روشن کرده بودم. 01:30:02.030 --> 01:30:05.010 ‫دیگر اهمیت نمی‌دادم دیوار تا کجا می‌رفت. 01:30:12.050 --> 01:30:17.400 ‫آن تابستان، به کلی فراموش کردم ‫که لوکس یک سگ بود و من یک انسان. 01:30:17.430 --> 01:30:22.110 ‫یعنی می‌دانستم ولی ‫معنای خودش را از دست داده بود. 01:30:24.480 --> 01:30:27.650 ‫لوکس هم تغییر کرده بود. 01:30:28.150 --> 01:30:32.700 ‫حالا آنقدر از توجه من ‫برخوردار بود که آرام‌تر شده بود... 01:30:32.730 --> 01:30:38.940 ‫و دائماً از این نمی‌ترسید که اگر برای ‫پنج دقیقه نباشد، من آب بشوم بروم زیر زمین. 01:30:40.950 --> 01:30:42.950 ‫حالا که فکرش را می‌کنم، 01:30:42.980 --> 01:30:47.960 ‫به گمانم این تنها ترس بزرگ او ‫در زندگی سگی‌اش بود. 01:30:47.990 --> 01:30:50.800 ‫ترس رها شدن به حال خود. 01:30:52.430 --> 01:30:55.470 ‫من هم خیلی چیزها یاد گرفته بودم. 01:30:55.510 --> 01:30:59.120 ‫تقریباً تمام حرکات و ‫صداهایش را می‌فهمیدم. 01:31:00.280 --> 01:31:05.160 ‫اینک، بالاخره درک متقابلی در سکوتمان بود. 01:33:07.270 --> 01:33:09.990 ‫♪ اثری از باخ ♪ 01:36:42.570 --> 01:36:45.140 ‫لوکس را تا کلبه بردم... 01:36:46.480 --> 01:36:48.950 ‫و روی نیمکت خواباندمش. 01:36:52.520 --> 01:36:56.530 ‫ناگهان کوچک و سبک شده بود. 01:36:59.170 --> 01:37:05.580 ‫و بعد، گویی از آن طرف دنیا، ‫نعره کشیدن بلا را شنیدم. 01:37:05.950 --> 01:37:08.820 ‫ترسیده و از خود بی‌خود. 01:37:09.620 --> 01:37:12.490 ‫سعی کردم آرامَش کنم. 01:37:13.830 --> 01:37:16.770 ‫همان موقع بود که یاد آن مرد افتادم. 01:37:21.010 --> 01:37:23.880 ‫می‌دانستم باید مرده باشد. 01:37:25.020 --> 01:37:28.860 ‫چنان هدف بزرگی بود که ‫امکان نداشت خطا بزنم. 01:37:33.900 --> 01:37:36.580 ‫خوشحال بودم که مرده بود، 01:37:37.580 --> 01:37:42.090 ‫وگرنه برایم سخت می‌شد که ‫انسانی زخمی را بکشم. 01:37:42.120 --> 01:37:45.560 ‫با این وجود، نمی‌توانستم زنده هم بگذارمش. 01:37:45.600 --> 01:37:48.870 ‫شاید هم می‌توانستم. نمی‌دانم. 01:37:51.910 --> 01:37:55.010 ‫نمی‌خواستم که در چمنزار... 01:37:55.050 --> 01:38:00.260 ‫کنار گوساله‌ی مُرده، روی چمن‌های تازه ولش کنم. 01:38:00.290 --> 01:38:03.060 ‫پس او را از پاهایش گرفتم... 01:38:03.100 --> 01:38:05.800 ‫و تا چشم‌انداز کشاندم. 01:38:05.840 --> 01:38:11.150 ‫در آنجا... جایی که سنگ‌ها ‫سرازیر به سراشیبی می‌ریزند... 01:38:11.180 --> 01:38:13.120 ‫و رزهای آلپی در خرداد شکوفه می‌دهند، 01:38:13.150 --> 01:38:16.020 ‫رهایش کردم تا به پایین بغلتد. 01:38:21.730 --> 01:38:25.310 ‫همان شب برای لوکس قبری کندم. 01:38:25.810 --> 01:38:29.880 ‫گودال را عمیق کندم و لوکس را درونش خواباندم، 01:38:29.920 --> 01:38:34.730 ‫با خاک رویش را پوشاندم و ‫چمن‌ها را رویش پا کوبیدم... 01:38:34.760 --> 01:38:37.330 ‫و بعد خیلی خسته بودم، 01:38:38.130 --> 01:38:41.040 ‫خسته‌تر از همیشه. 01:38:48.410 --> 01:38:50.480 ‫♪ اثری از باخ ♪ 01:39:54.620 --> 01:40:00.000 ‫بعد روی نیمکت نشستم و ‫منتظر شب دراز ماندم. 01:40:00.030 --> 01:40:03.140 ‫شبی درخشان و پرستاره بود... 01:40:03.170 --> 01:40:07.110 ‫و باد از میان صخره‌ها، ‫سوزناک به پایین می‌وزید. 01:40:07.140 --> 01:40:12.190 ‫اما من سردتر از باد بودم و ‫سوز و سرما را احساس نکردم. 01:40:15.490 --> 01:40:20.270 ‫سپیده‌دم بلند شدم و ‫همراه بلا از چراگاه رفتم. 01:40:22.310 --> 01:40:26.480 ‫روز بعد، کارهای همیشگیم را از سر گرفتم. 01:40:27.050 --> 01:40:31.460 ‫ماه مهر که آمد، سیب‌زمینی‌ها ‫و محصولات را برداشت کردم. 01:40:32.130 --> 01:40:38.010 ‫علف‌ها باید درو می‌شدند، ‫اما آن هم یک هفته بیشتر وقت نبرد... 01:40:39.370 --> 01:40:43.320 ‫و عاقبت با جسمی خسته و خرد و خمیر، 01:40:43.350 --> 01:40:45.690 ‫دست از فرار بی‌حاصل برداشتم... 01:40:45.720 --> 01:40:48.490 ‫و با افکارم رودررو شدم. 01:40:52.670 --> 01:40:55.640 ‫هیچ چیز عایدم نشد. 01:41:11.170 --> 01:41:15.980 ‫دوست دارم بدانم که چرا ‫آن مرد غریبه حیواناتم را کشت. 01:41:16.650 --> 01:41:21.330 ‫هرگز نخواهم فهمید و ‫شاید اینگونه هم بهتر باشد. 01:41:24.330 --> 01:41:27.140 ‫حالا دیگر کاملاً آرامم. 01:41:27.740 --> 01:41:30.610 ‫می‌توانم کمی دورتر از این را ببینم. 01:41:31.150 --> 01:41:34.620 ‫می‌بینم که این هنوز پایان کار نیست. 01:41:35.290 --> 01:41:38.160 ‫چرخ روزگار می‌چرخد. 01:41:38.190 --> 01:41:42.270 ‫گوساله، مروارید و لوکس، ‫هرگز دوباره وجود نخواهند داشت، 01:41:43.400 --> 01:41:48.250 ‫اما چیزی جدید در راه است ‫و نمی‌توانم جلویش را بگیرم. 01:41:49.310 --> 01:41:54.760 ‫خاطرات، سوگواری‌ها، ترس و کار پرمشقت، 01:41:54.790 --> 01:41:58.370 ‫همه تا زنده‌ام باقی خواهند ماند. 01:42:08.290 --> 01:42:12.790 ‫امروز، ۷ اسفند، 01:42:12.830 --> 01:42:15.370 ‫گزارشم را پایان می‌دهم. 01:42:16.870 --> 01:42:20.340 ‫دیگر یک برگ کاغذ هم باقی نمانده است. 01:42:21.850 --> 01:42:24.280 ‫حالا دوروبر ۵ عصر است... 01:42:24.320 --> 01:42:28.460 ‫و چنان روشن که می‌توانم ‫بدون چراغ بنویسم. 01:42:29.460 --> 01:42:34.570 ‫کلاغ‌ها برخاسته‌اند و با جیغ و واغ‌ ‫بر فراز جنگل چرخ می‌زدند. 01:42:35.470 --> 01:42:37.640 ‫وقتی آن‌ها از نظر دور شوند، 01:42:37.680 --> 01:42:41.890 ‫به فضای باز خواهم رفت و ‫کلاغ سفید را خوراک خواهم داد. 01:42:43.420 --> 01:42:45.730 ‫آنجا منتظرم است. 01:42:46.054 --> 01:42:56.054 ..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::. 01:42:56.078 --> 01:43:06.078 بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.