WEBVTT 00:00:00.000 --> 00:00:12.000 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::. 00:00:12.290 --> 00:00:14.450 ‫Kikoeru kashira 00:00:12.550 --> 00:00:18.700 ‫صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست 00:00:15.980 --> 00:00:18.310 ‫Hizume no oto 00:00:25.530 --> 00:00:30.850 ‫کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند 00:00:25.580 --> 00:00:28.630 ‫Yuruyakana oka wo nutte 00:00:28.840 --> 00:00:30.830 ‫Kaketekuru basha 00:00:33.150 --> 00:00:38.080 ‫داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne 00:00:39.170 --> 00:00:46.050 ‫و من رو همراه خودش می‌بره 00:00:39.170 --> 00:00:40.570 ‫Dare ka ga 00:00:41.500 --> 00:00:46.210 ‫Watashi wo tsureteyuku no ne 00:00:46.210 --> 00:00:50.700 ‫Shiroi hana no michi he ‫به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز 00:00:52.720 --> 00:00:58.150 ‫به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he 00:00:59.050 --> 00:01:02.500 ‫منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne 00:01:05.300 --> 00:01:09.000 ‫منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne 00:01:25.610 --> 00:01:30.000 ‫قسمت اول: ماتیو ‫کات‌برد شگفت‌زده می‌شود. 00:01:38.610 --> 00:01:43.610 ‫الان در یکی از ماه‌های ‫ژوئن قرن نوزدهم هستیم. 00:01:43.610 --> 00:01:48.610 ‫در کانادا، یک قایق به سمت جزیره ‫شاهزاده ادوارد درحال حرکت است. 00:01:48.610 --> 00:01:50.610 ‫دختری با موهایی به رنگ سرخ 00:01:50.620 --> 00:01:55.620 ‫با دلی امیدوار آماده ‫زندگی جدید خود می‌شود‌. 00:02:11.500 --> 00:02:14.100 ‫داستان در جزیره ‫شاهزاده ادوارد اتفاق می‌افتد 00:02:14.100 --> 00:02:18.300 ‫جایی که یک خواهر و ‫برادر در "گرین گیبلز" 00:02:18.300 --> 00:02:23.400 ‫تصمیم دارند که یک پسر را ‫به فرزندخواندگی قبول کنند. 00:02:24.500 --> 00:02:29.700 ‫از یک طرف برادر بزرگتر، ‫ماتیو کات‌برد خود را آراسته 00:02:29.700 --> 00:02:34.400 ‫و با کالسکه به سمت ‫رودخانه برایت می‌رود 00:02:34.400 --> 00:02:38.300 ‫تا پسرک را دریافت کند. 00:02:45.300 --> 00:02:48.500 ‫ماتیو با افراد غریبه‌ ‫رابطه چندان خوبی ندارد 00:02:48.500 --> 00:02:53.000 ‫مخصوصا موجودات ‫عجیبی مانند زنان و دختران. 00:02:53.500 --> 00:02:58.500 ‫احتمالا علت اینکه او برای بیش از ‫شصت‌سال تنها مانده، همین است. 00:03:02.500 --> 00:03:05.700 ‫از آن طرف، خواهر وی، ماریلا هم ‫تمام این سالها تنها و مجرد باقی مانده 00:03:05.700 --> 00:03:09.570 ‫و به برادر خود، ماتیو، در حفظ و ‫نگهداری از گرین گیبلز کمک می‌کند. 00:03:09.570 --> 00:03:12.570 ‫آنها هرروز در صلح و ‫آرامش زندگی می‌کنند. 00:03:13.100 --> 00:03:17.570 ‫ماریلا هم درحال حاضر به سختی تلاش ‫می‌کند تا برای آمدن پسرک آماده شود‌. 00:03:21.570 --> 00:03:25.500 ‫هنگامی که خانم ریچل لیند ‫کالسکه ماتیو را در حال عبور دید 00:03:25.500 --> 00:03:33.200 ‫او به سمت گرین گیبلز رفت ‫تا از ماریلا جویای احوال شود. 00:03:34.500 --> 00:03:37.500 ‫چی گفتی؟ یه پسر جوون ‫رو به فرزندی قبول کنید؟ 00:03:37.500 --> 00:03:39.600 ‫آره، همینطوره ریچل. 00:03:43.600 --> 00:03:47.000 ‫اما ماریلا، چی باعث ‫شد به این فکر بیفتی؟ 00:03:50.000 --> 00:03:53.800 ‫تاحالا درمورد چنین چیزی ‫با من حرف نزده بودی! 00:03:54.400 --> 00:03:59.000 ‫ریچل، ما خیلی وقته که ‫به این مسئله فکر می‌کنیم. 00:04:00.000 --> 00:04:02.900 ‫از وقتی که پارسال کریسمس فهمیدیم 00:04:02.900 --> 00:04:07.500 ‫خانم اسپنسر یه دختر جوون ‫رو از یتیم‌خونه به فرزندی گرفته. 00:04:08.500 --> 00:04:10.500 ‫اما شماها چی؟ 00:04:10.500 --> 00:04:12.300 ‫دیگه سنی از شماها گذشته! 00:04:12.300 --> 00:04:14.300 ‫دقیقا به همین خاطر، ریچل! 00:04:14.300 --> 00:04:19.000 ‫تعداد سالهای عمر برادرم داره به سقف میرسه ‫و دیگه مثل ایام جوانی سالم و پرانرژی نیست. 00:04:20.400 --> 00:04:24.200 ‫بخاطر همین هم اگه یه ‫پسر جوون داشته باشیم 00:04:24.200 --> 00:04:26.700 ‫نه تنها اون می‌تونه توی ‫کارها بهمون کمک کنه؛ 00:04:26.700 --> 00:04:30.300 ‫بلکه ماهم می‌تونیم گرمای و صمیمیت یک ‫خونه و آموزش لازم رو بهش هدیه کنیم. 00:04:30.300 --> 00:04:31.680 ‫امروز میاد؟ ‫بله! 00:04:32.680 --> 00:04:35.680 ‫خانم اسپنسر بهمون تلگراف زده. 00:04:37.680 --> 00:04:39.500 ‫قطار داره میرسه. 00:04:47.500 --> 00:04:49.500 ‫رودخانه برایت! 00:04:56.500 --> 00:04:57.500 ‫مسئول ایستگاه... 00:05:08.900 --> 00:05:12.300 ‫همینجا منتظر بمون، ‫یکی قراره به دنبالت بیاد! 00:05:12.300 --> 00:05:12.900 ‫چشم خاله! 00:05:18.500 --> 00:05:19.830 ‫خاله، ممنونم! 00:05:19.830 --> 00:05:21.830 ‫لیلی مراقب خودت باش! 00:05:21.830 --> 00:05:25.830 ‫دختر خوبی باشیا! 00:05:37.030 --> 00:05:39.830 ‫هعی ماریلا، اگه ‫صادقانه بخوام بگم 00:05:39.830 --> 00:05:44.440 ‫من معتقدم که اشتباه بزرگ ‫و احمقانه‌ای مرتکب شدید. 00:05:44.440 --> 00:05:46.850 ‫شما فرزند یک غریبه رو ‫درحالی به این خونه راه دادید 00:05:46.850 --> 00:05:48.440 ‫که هیچ چیزی ‫درمورد اون نمی‌دونید! 00:05:48.440 --> 00:05:51.540 ‫درمورد این، منم یکم نگرانم. 00:05:51.540 --> 00:05:56.540 ‫اما خانم اسپنسر ‫آدم قابل اعتمادیه 00:05:56.540 --> 00:06:00.650 ‫و برادرم هم به این ‫قضیه خوشبین بود. 00:06:00.650 --> 00:06:02.650 ‫اما این دلیل نمیشه ‫بی‌احتیاطی کنی! 00:06:02.650 --> 00:06:07.720 ‫من شنیدم که توی نیو برونسویک، ‫یه بچه یتیم رو به فرزندی گرفته بودن 00:06:07.720 --> 00:06:10.780 ‫و اون، دونه‌های درخت کچوله(این دانه درخت ‫حاوی سم استریکنینه) رو توی چاه آب ریخته 00:06:11.320 --> 00:06:15.070 ‫و کل خانواده به طرزی ‫وحشتناک و عذاب‌آور جون دادن! 00:06:15.070 --> 00:06:18.110 ‫البته، بچه دختر بوده. 00:06:19.500 --> 00:06:23.590 ‫ای‌وای، خب ما که دختر نمی‌گیریم. 00:06:24.190 --> 00:06:26.270 ‫کی آخه دلش دختر می‌خواد؟!؟! 00:06:30.450 --> 00:06:33.540 ‫انگار که دارم خواب می‌بینم. 00:06:34.930 --> 00:06:38.940 ‫به‌هرحال دلم برای اون ‫طفل معصوم می‌سوزه... 00:06:38.940 --> 00:06:43.760 ‫ماریلا و ماتیو درمورد ‫بچه‌ها هیچی نمی‌دونن. 00:06:43.760 --> 00:06:47.040 ‫و اینها دارن بچه می‌گیرن‌‌... 00:09:33.500 --> 00:09:36.040 ‫قطار پنج و نیم... 00:09:36.500 --> 00:09:38.340 ‫شما باید جناب کات‌برد باشید. 00:09:38.340 --> 00:09:39.440 ‫چقدر دیر کردید! 00:09:40.500 --> 00:09:43.500 ‫قطار پنج و نیم، خیلی ‫وقت پیش اومد و رفت. 00:09:43.500 --> 00:09:46.900 ‫من نتونستم برای غذا خوردن برم ‫خونه چون که منتظر رسیدن شما بودم! 00:09:47.270 --> 00:09:49.080 ‫پس... 00:09:50.700 --> 00:09:53.530 ‫مهمان شما منتظر شماست. 00:09:53.530 --> 00:09:55.530 ‫اونجا رو ببین. روی گونی‌ نشسته. 00:09:56.500 --> 00:09:58.630 ‫ازش درخواست کردم که ‫بره به اتاق انتظار بانوان 00:09:58.630 --> 00:10:01.710 ‫اما خیلی جدی بهم گفت ‫"بیرون خیلیم خوبه!". 00:10:01.710 --> 00:10:05.710 ‫اینجا فضای بهتری ‫برای خیال‌پردازیه. 00:10:06.010 --> 00:10:08.610 ‫دختر عجیبیه، اگه از من بپرسی. 00:10:09.610 --> 00:10:12.400 ‫یه دختر؟ اشتباهی شده! 00:10:12.500 --> 00:10:16.400 ‫من بخاطر یه دختر اینجا نیومدم! 00:10:17.000 --> 00:10:18.900 ‫راستشو بخوای... خانم اسپنس— 00:10:18.900 --> 00:10:24.820 ‫همینطوره. اون شخصیه که خانم اسپنسر ‫از من درخواست کرده تا مراقبش باشم. 00:10:25.090 --> 00:10:27.900 ‫نمی‌فهمم... من تقاضای ‫یه پسر کرده بودم. 00:10:27.900 --> 00:10:30.970 ‫پس فکر کنم اشتباهی پیش اومده. 00:10:30.970 --> 00:10:33.400 ‫چرا از دختره سوال نمی‌کنی؟!؟ 00:10:33.970 --> 00:10:37.970 ‫احتمالا پسرایی که شما ‫می‌خواستی رو تموم کرده بودن. 00:10:37.970 --> 00:10:40.500 ‫مطمئنم اون دختر می‌تونه ‫قضیه رو توضیح بده. 00:10:40.500 --> 00:10:42.100 ‫خب دیگه من رفتم! 00:10:43.300 --> 00:10:45.780 ‫صبر کن... 00:11:00.800 --> 00:11:03.250 ‫شما آقای ماتیو کات‌برد ‫از گرین گیبلز هستید؟ 00:11:04.500 --> 00:11:08.490 ‫پس واقعا خودتون بودید! ‫از آشنایی با شما خوشوقتم! 00:11:09.590 --> 00:11:13.520 ‫ترسیده بودم که ‫ممکنه دنبالم نیاید 00:11:13.520 --> 00:11:16.460 ‫و به همه اتفاقاتی که ممکنه ‫مانع شما شده باشن فکر می‌کردم. 00:11:16.710 --> 00:11:19.660 ‫تصمیم گرفته بودم که اگه ‫تا شب به دنبالم نیومده باشید 00:11:19.660 --> 00:11:25.460 ‫برم بالای اون درخت گیلاس ‫و همونجا شب رو بگذرونم. 00:11:25.500 --> 00:11:27.330 ‫اصلا هم نمی‌ترسیدم 00:11:27.330 --> 00:11:31.740 ‫و خوابیدن توی برگهای سفید گیلاس ‫وحشی هم دوست‌داشتنی به نظر میاد 00:11:31.740 --> 00:11:34.580 ‫مخصوصا زیر نور ‫ماه؛ اینطور فکر نمی‌کنید؟ 00:11:34.580 --> 00:11:39.860 ‫انگار که گویا در سالنی ‫از مروارید خوابیدی! 00:11:50.710 --> 00:11:56.800 ‫مطمئنم بودم که حتی اگه امشب ‫نیاید، دیگه فردا صبح حتما میاید! 00:12:01.000 --> 00:12:02.470 ‫معذرت که دیر کردم. ‫کیفت رو بده. 00:12:03.500 --> 00:12:05.700 ‫ای‌وای! خودم می‌تونم حملش کنم! 00:12:06.000 --> 00:12:09.800 ‫تمام زندگیم درونشه ‫اما سنگین نیست. 00:12:09.800 --> 00:12:13.000 ‫از طرفی اگه جور خاصی ‫حمل نشه، دسته‌اش در میاد. 00:12:13.710 --> 00:12:14.400 ‫دیدی؟!؟! 00:12:16.900 --> 00:12:20.400 ‫بخاطر همین بهتره که خودم ‫حملش کنم چون که قلقش دیگه دستمه. 00:12:21.400 --> 00:12:22.700 ‫از این طرف؟! 00:12:28.700 --> 00:12:33.700 ‫واقعا خوشحالم که اومدید! 00:12:33.700 --> 00:12:37.900 ‫حتی با وجود اینکه دوست داشتم ‫پیش گیلاس‌های وحشی بخوابم. 00:12:38.200 --> 00:12:39.900 ‫اما واقعا خوشحالم! 00:12:40.900 --> 00:12:42.830 ‫راهمون خیلی دوره، مگه نه؟ 00:12:42.830 --> 00:12:46.500 ‫خیلی خوبه! آخه ‫عاشق کالسکه‌سواریم. 00:12:46.500 --> 00:12:49.630 ‫آه، اینکه قراره با شما زندگی کنم 00:12:49.630 --> 00:12:53.510 ‫و متعلق به شما باشم خیلی ‫شگفت‌انگیز و دوست‌داشتنیه! 00:12:54.700 --> 00:12:57.600 ‫من هرگز به کسی ‫و جایی تعلق نداشتم؛ 00:12:57.600 --> 00:12:58.600 ‫اگه راستشو بخوای. 00:12:59.660 --> 00:13:01.100 ‫اونه؟ 00:13:13.400 --> 00:13:15.300 ‫من از یتیم‌خونه بدم میاد! 00:13:15.300 --> 00:13:16.950 ‫جای وحشتناکیه. 00:13:16.950 --> 00:13:20.110 ‫آخه هیچ جای خوبی ‫برای خیال‌پردازی نداره! 00:13:20.120 --> 00:13:23.600 ‫بقیه هم همینطورن. 00:13:23.600 --> 00:13:28.920 ‫فکر اینکه شاید دختری که ‫کنارت نشسته... در واقعیت، 00:13:28.920 --> 00:13:33.180 ‫دختر یک فرماندار محلیه که توی ‫نوزادی توسط پرستاری خبیث دزدیده شده. 00:13:33.180 --> 00:13:36.900 ‫و اون پرستار، قبل اعتراف مرده. 00:13:36.900 --> 00:13:39.280 ‫واقعا موضوع جالبیه ‫برای تصور کردن! 00:13:39.280 --> 00:13:44.030 ‫شبها بیدار دراز می‌کشیدم و چنین چیزهایی ‫تصور می‌کردم؛ آخه طی روز وقت نداشتم. 00:13:44.030 --> 00:13:48.730 ‫احتمالا بخاطر همینم اینقدر لاغر‌ ‫مردنی شدم. من لاغر مردنی‌ام، مگه نه؟ 00:13:48.730 --> 00:13:52.800 ‫روی استخونم گوشت ندارم. 00:13:54.000 --> 00:14:02.200 ‫من دوست دارم که خودمو ‫زیبا و خوش‌اندام تصور کنم. 00:14:03.490 --> 00:14:06.300 ‫میشه حرکت کنیم؟ 00:14:07.000 --> 00:14:08.400 ‫البته، لطفا! 00:14:09.500 --> 00:14:12.300 ‫من مراقبم که همانند ‫یک خانم زیبا رفتار کنم. 00:14:14.500 --> 00:14:15.900 ‫راه بیفت! 00:14:46.000 --> 00:14:53.020 ‫دخترک که انگار به استراحت نیاز ‫نداشت، به صحبت کردن ادامه داد. 00:14:53.500 --> 00:14:57.500 ‫و ماتیو که شگفت زده ‫شده بود، لذت می‌برد. 00:14:57.500 --> 00:15:04.000 ‫او هرگز تصور نمی‌کرد که از ‫همراهی یک دختر جوان لذت ببرد. 00:15:11.630 --> 00:15:16.000 ‫چی باعث میشه که ‫جاده‌های اینجا، قرمز باشه؟ 00:15:16.000 --> 00:15:19.500 ‫هوم... خودمم نمی‌دونم. 00:15:19.500 --> 00:15:24.500 ‫مشکلی نیست. این یکی ‫از چیزاییه که باید بفهمیم. 00:15:24.500 --> 00:15:27.800 ‫اگه از همه چیز اطلاع داشتیم، ‫زندگی چندان هم جالب نبود. 00:15:27.800 --> 00:15:30.670 ‫آخه هیچ چیزی برای ‫خیال‌پردازی باقی نمی‌موند، مگه نه؟ 00:15:31.050 --> 00:15:34.750 ‫من زیادی صحبت می‌کنم؟ 00:15:34.750 --> 00:15:36.840 ‫ترجیح میدی که ساکت بمونم؟ 00:15:36.840 --> 00:15:39.840 ‫اگه اینطوریه، فورا از ‫حرف زدن دست میکشما! 00:15:39.840 --> 00:15:43.200 ‫اگه بخوام، می‌تونم جلوی ‫حرف زدنم رو بگیرم... 00:15:43.200 --> 00:15:45.100 ‫هرچند که یکم دشواره! 00:15:46.000 --> 00:15:49.500 ‫نه. هرچقدر که دوست داری، ‫صحبت کن. من مشکلی ندارم. 00:15:49.500 --> 00:15:51.700 ‫چه خوشحال‌کننده! 00:15:51.700 --> 00:15:55.700 ‫مطمئنم که من و شما ‫خیلی خوب باهم کنار میایم! 00:15:55.700 --> 00:16:00.400 ‫همیشه به من گفته شده که ‫بچه‌ها باید دیده بشن نه شنیده. 00:16:00.400 --> 00:16:05.200 ‫و همگی هم همیشه بخاطر استفاده ‫از واژگان بزرگ و ثقیل بهم می‌خندن! 00:16:05.200 --> 00:16:10.810 ‫اما اگه افکار بزرگ و مهمی داری، باید از واژگان ‫بزرگ و ثقیل هم برای بیانشون استفاده کنی؛ مگه نه؟ 00:16:10.810 --> 00:16:15.100 ‫درسته، منطقی به نظر میاد. 00:16:17.500 --> 00:16:21.100 ‫خانم اسپنسر گفت که محل ‫زندگی شما گرین گیبلز نام داره. 00:16:21.100 --> 00:16:24.400 ‫وقتی ازش جویا شدم، ‫گفت که آخه پر از درخته. 00:16:24.400 --> 00:16:27.750 ‫هرگز اینقدر خوشحال نشده ‫بودم، آخه من عاشق درختم! 00:16:27.750 --> 00:16:31.500 ‫توی یتیم‌خونه فقط ‫چندتا درخت ضعیف بود 00:16:31.500 --> 00:16:35.000 ‫که با چیزای سفید دورشون نرده و حصار کشیده شده ‫بود. انگار که هیچ تفاوتی با یتیم‌ها نداشتند! 00:16:36.000 --> 00:16:39.330 ‫من همش بهشون می‌گفتم... 00:16:39.330 --> 00:16:41.490 ‫آه، ای طفل‌ معصوم‌ها! 00:16:41.500 --> 00:16:46.060 ‫اگر که در جنگل رها بودید و درختان ‫دیگر هم در اطراف شما زندگی می‌کردند 00:16:46.060 --> 00:16:50.000 ‫و چمنزار و گلهای زیبا زیرسایه شما ‫رشد می‌کردند و نَهری در نزدیکی شما بود 00:16:50.000 --> 00:16:53.700 ‫و پرندگان هم بر روی شاخه های شما ‫آواز می‌خواندند؛ قطعا شما هم رشد می‌کردید. 00:16:58.700 --> 00:17:03.210 ‫امروز صبح، از اینکه اونهارو اونجا ‫جا گذاشتم؛ احساس بدی پیدا کردم. 00:17:04.200 --> 00:17:06.700 ‫اطراف گرین گیبلز، ‫نَهری وجود داره؟ 00:17:06.700 --> 00:17:09.000 ‫فراموش کردم از ‫خانم اسپنسر بپرسم! 00:17:09.300 --> 00:17:12.640 ‫بذار ببینم... آره. ‫یکی دقیقا نزدیک خونه. 00:17:12.640 --> 00:17:13.730 ‫چه زیبا! 00:17:13.730 --> 00:17:17.420 ‫زندگی در نزدیکی یک نهر ‫همیشه از رویاهای من بوده! 00:17:17.420 --> 00:17:21.220 ‫اما هرگز انتظار ‫نداشتم به واقعیت بپیونده. 00:17:21.220 --> 00:17:24.310 ‫اما حالا رویای من ‫به واقعیت تبدیل شده. 00:17:24.310 --> 00:17:28.100 ‫الان تقریبا احساس ‫خوشحالی کاملی دارم. 00:17:28.100 --> 00:17:33.600 ‫نمی‌تونم کاملا احساس ‫شادی کنم چون... 00:17:34.500 --> 00:17:37.160 ‫میگم، به این رنگ چی گفته میشه؟ 00:17:38.900 --> 00:17:41.280 ‫قرمز نیست؟ 00:17:43.280 --> 00:17:45.300 ‫آره. قرمز... 00:17:48.600 --> 00:17:53.500 ‫حالا می‌دونی که چرا ‫نمی‌تونم کاملا خوشحال باشم. 00:17:54.500 --> 00:17:58.400 ‫من با چیزای دیگه مثل کک و آکنه، چشمان ‫سبز و پوست استخون بودنم می‌تونم کنار بیام. 00:17:58.400 --> 00:18:00.500 ‫می‌تونم خودمو بدون ‫اونها تصور کنم. 00:18:00.500 --> 00:18:03.700 ‫می‌تونم تصور کنم که پوستی زیبا 00:18:03.700 --> 00:18:07.400 ‫و سبزه همانند گلبرگهای رز، همراه ‫چشمانی مانند بنفشی آسمان و ستارگان دارم. 00:18:07.400 --> 00:18:09.900 ‫اما این موی قرمز رو نه. 00:18:09.900 --> 00:18:12.640 ‫خودم رو تصور می‌کنم... 00:18:12.640 --> 00:18:18.600 ‫که موهای مشکی‌رنگ و با ‫وقار، همانند بال‌های کلاغ دارم. 00:18:19.700 --> 00:18:22.900 ‫اما ناگهان قرمز به ‫ذهنم خطور می‌کنه. 00:18:22.900 --> 00:18:25.480 ‫و این دلم رو می‌شکنه. 00:18:30.700 --> 00:18:34.480 ‫این غم همیشگی منه. 00:18:36.200 --> 00:18:40.450 ‫یه بار توی یه رمان درمورد یه ‫دختر خوندم که یه غم همیشگی داشت. 00:18:40.450 --> 00:18:43.160 ‫اما درمورد موهای قرمز نبود. 00:18:43.160 --> 00:18:46.370 ‫موهای دختره به رنگ ‫طلای خالص بود که— 00:18:46.370 --> 00:18:51.880 ‫ای وای! آقای کات‌ برد! آقای ‫کارت برد! آقای برد کات‌برد! 00:21:30.000 --> 00:21:32.800 ‫خسته شدی؟ 00:21:32.800 --> 00:21:35.490 ‫گشنه‌ای؟ دیگه چیزی ‫نمونده. حدودا یه مایل. 00:21:42.200 --> 00:21:44.570 ‫آقای کات‌برد... 00:21:44.580 --> 00:21:48.800 ‫اون مکان سفیدی که ‫ازش رد شدیم. اونجا چیه؟ 00:21:48.800 --> 00:21:54.200 ‫احتمالا منظورت خیابونه؟ 00:21:54.200 --> 00:21:56.500 ‫مکان قشنگیه. 00:21:56.500 --> 00:22:00.590 ‫قشنگ؟ قشنگ کلمه دقیقی ‫برای توصیفش نیست. 00:22:00.590 --> 00:22:05.320 ‫زیبا هم همینطور. ‫اینها کافی نیستن. 00:22:05.320 --> 00:22:08.450 ‫آها، خارق‌العاده بود. 00:22:08.450 --> 00:22:11.210 ‫باعث شد که اینجام ‫احساس خوبی پیدا کنه. 00:22:11.210 --> 00:22:14.500 ‫عمو، شما هم اینطور حس کردید؟ 00:22:14.500 --> 00:22:17.260 ‫من چیز خاصی یادم نمیاد... 00:22:17.260 --> 00:22:19.230 ‫برای من زیاد پیش میاد! 00:22:19.240 --> 00:22:23.160 ‫هربار که چیز زیبایی می‌بینم. 00:22:23.170 --> 00:22:27.430 ‫اما واقعا حیفه که چنین جای ‫خارق‌العاده‌ای رو خیابون صدا کنن. 00:22:28.500 --> 00:22:33.170 ‫فهمیدم! چرا بهش ‫"مسیر سفید شوق" نگیم؟ 00:22:33.170 --> 00:22:35.620 ‫نامی خیال‌برانگیز نیست؟ 00:22:35.620 --> 00:22:38.520 ‫مسیر سفید شوق؟ 00:22:38.520 --> 00:22:42.120 ‫من هروقت از اسم ‫فردی یا مکانی خوشم نیاد، 00:22:42.120 --> 00:22:46.800 ‫به چیز جدیدی فکر می‌کنم و همیشه ‫اونهارو همونطور تصور می‌کنم. 00:22:46.800 --> 00:22:50.800 ‫عمو، شما هم می‌تونید از این به ‫بعد مسیر سفید اشتیاق صداش کنید. 00:22:54.800 --> 00:22:57.700 ‫واقعا تا رسیدن به خونه ‫یک مایل دیگه مونده؟ 00:22:57.700 --> 00:23:01.300 ‫همینطوره! فقط یه مایل دیگه. 00:23:01.300 --> 00:23:06.400 ‫خوشحال و ناراحتم. 00:23:06.400 --> 00:23:09.800 ‫ناراحتم چون این ‫کالسکه‌سواری خیلی دلنشین بوده 00:23:09.800 --> 00:23:14.950 ‫و همیشه وقتی چیزی دلنشین ‫به پایان می‌رسد، ناراحت می‌شم‌. 00:23:14.950 --> 00:23:18.550 ‫بعد از اون، چیزهای دلنشین ‫بیشتری ممکنه از راه برسه 00:23:18.550 --> 00:23:22.420 ‫اما هرگز نمیشه مطمئن بود. و تاحالا ‫کمتر چیزهای دلنشین بیشتر پیش اومده. 00:23:22.420 --> 00:23:24.600 ‫این تجربه فعلی منه. 00:23:25.700 --> 00:23:29.000 ‫اما از رسیدن به خونه خوشحالم. 00:23:29.000 --> 00:23:33.140 ‫تا جایی که یادمه هرگز ‫یه خونه واقعی نداشتم. 00:23:33.140 --> 00:23:37.140 ‫با تصور اینکه واقعا خونه دارم، ‫اینجام دوباره به تب و تاب میفته! 00:23:48.000 --> 00:23:51.200 ‫قلب ماتیو به درد میاید. 00:23:51.200 --> 00:24:00.560 ‫آرزو می‌کند که زمان متوقف شده و این ‫دختر مو قرمز هرگز به حقیقت پی نبرد. 00:24:00.560 --> 00:24:03.880 ‫دخترک، بی خبر از ‫عذاب درونی ماتیو 00:24:03.880 --> 00:24:07.000 ‫به غروب آفتاب رویایی خیره شده. 00:24:07.020 --> 00:24:17.920 بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::. 00:24:18.000 --> 00:24:25.560 ‫☆پایان این قسمت☆