WEBVTT 00:01:17.376 --> 00:01:31.076 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::. 00:01:35.000 --> 00:01:40.999 فصل اول یک روز روشن و آفتابی... 00:01:44.001 --> 00:01:46.999 سنگی کنار گل یاس والمیده بود 00:01:47.000 --> 00:01:49.999 زیر سنگ، گنجی نهفته بود. 00:01:50.000 --> 00:01:52.999 پدر در راه ایستاده. 00:01:53.000 --> 00:01:54.999 یک روز روشن و آفتابی... 00:01:55.000 --> 00:01:57.999 در فروغ، درخت صنوبر نقره‌ای، 00:01:58.000 --> 00:02:01.999 گل سرخی صدپر، و پشت سرش رزهای پیچاپیچ 00:02:02.000 --> 00:02:03.999 چمنزار شیری رنگ 00:02:04.000 --> 00:02:07.999 هیچگاه شادمان‌تر از آن زمان نبوده‌ام. 00:02:08.000 --> 00:02:11.999 هیچگاه... شادمان‌تر از آن زمان نبوده‌ام. 00:02:12.000 --> 00:02:14.999 بازگشت به آن مکان و زمان ممکن نیست 00:02:15.000 --> 00:02:17.999 و از آن گفتن ناروا است. 00:02:18.000 --> 00:02:20.999 چه سرشار از برکت و نیکبختی است 00:02:21.000 --> 00:02:23.999 این بستان از بهشت. 00:02:29.000 --> 00:02:30.999 پدر... 00:02:38.000 --> 00:02:41.999 "آینه" (1974) 00:02:47.000 --> 00:02:49.999 یک هنرمند در تمام ادوار زندگی‌اش از کودکی تغذیه می‌کند. 00:02:50.000 --> 00:02:55.999 هرآنچه در کودکی تجربه کرده بر هنری که عرضه می‌کند تاثیر مستقیم دارد. 00:02:57.000 --> 00:03:01.999 به یقین اینکه پدرم شاعر بود، تاثیر بزرگی بود بر زندگی من. 00:03:02.000 --> 00:03:07.999 و... شعرهایش بر من بسیار اثر گذاشتند... 00:03:08.000 --> 00:03:11.999 عقاید و نگاهش بر ادبیات روسیه... 00:03:12.000 --> 00:03:14.999 بر هنر... 00:03:19.000 --> 00:03:24.999 گونه‌ای از خوگیری و وابستگی ناخودآگاه، نوعی پیوند... 00:03:25.000 --> 00:03:28.999 که توان ارزیابی و سنجش آن را ندارم. 00:03:29.000 --> 00:03:33.999 به نسبت پدرم، من می‌توانم با شدت بیشتری این پیوند را با مادرم احساس کنم. 00:03:34.000 --> 00:03:38.999 در این رابطه هرآنچه که باید در فیلم "آینه" گفتم. 00:03:40.000 --> 00:03:44.999 هرکسی که آن فیلم را دیده، باید چیزی که در سر داشتم را متوجه شده باشد. 00:04:26.000 --> 00:04:32.999 اولین چیزی که به یاد دارم برمی‌گردد به زمانی که هجده ماهه بودم. 00:04:33.000 --> 00:04:37.999 یک خانه، راه پله و تراسی را به خاطر دارم. 00:04:38.000 --> 00:04:42.999 تراسی باز. پله، و نرده. 00:04:43.000 --> 00:04:45.999 شماری پله، پنج یا شش تا. 00:04:46.000 --> 00:04:49.999 و در فاصله‌ی پله‌ها تا خانه، خوشه‌ای بزرگ از یاس. 00:04:50.000 --> 00:04:52.999 هوایی سرد، و پر از ریگ و ماسه در اطراف. 00:04:53.000 --> 00:04:57.999 و من در زیر نرده‌ها، با درِ یک قابلمه بازی می‌کردم. 00:04:58.000 --> 00:05:02.999 و همانطور که آن را می‌چرخاندم، ناگهان با صدایی از جا پریدم. 00:05:03.000 --> 00:05:06.999 من سینه‌خیز زیر بوته‌ای رفتم و به آسمان نگاه کردم 00:05:07.000 --> 00:05:11.999 چون این صدایی که مدام در حال بلندتر شدن بود، از آسمان می‌آمد. 00:05:12.000 --> 00:05:16.999 و ناگهان بین فاصله‌ای که میان شاخه‌ها بود، 00:05:17.000 --> 00:05:19.999 هواپیمایی در حال پرواز را می‌بینم. 00:05:20.000 --> 00:05:23.999 در سال 1933 بودیم. 00:05:24.000 --> 00:05:26.999 و من سال 1932 به دنیا آمدم. 00:05:34.000 --> 00:05:37.999 دوران پس از جنگ خیلی سخت بود، توده گرفتار گرسنگی بزرگی بود. 00:05:38.000 --> 00:05:40.999 به سختی آن را بخاطر دارم. 00:05:41.000 --> 00:05:45.999 فقط بیمارستانی که در آن در سال 1947 بستری بودم را به یاد دارم. 00:05:54.000 --> 00:05:57.999 کودک که بودم، از ترس و گرسنگی مریض شدم. 00:05:58.000 --> 00:06:01.999 پوست مرده‌ی روی لبم را می‌کندم و می‌خوردم 00:06:02.000 --> 00:06:05.999 مزه‌ای خوب و در عین حال ناپاکی را به خاطر دارم. 00:06:06.000 --> 00:06:08.999 و من همانطور در حال راه رفتن، راه رفتن، راه رفتن، 00:06:09.000 --> 00:06:11.999 و نشستن روی پله‌ها با لباس رسمی‌ام. 00:06:12.000 --> 00:06:14.999 مشغول گرم کردن خودم، و راه رفتن در هذیان، انگار که جادو شده باشم. 00:06:15.000 --> 00:06:16.999 پس از نی‌نواز هاملن، درون رودخانه 00:06:17.000 --> 00:06:21.999 نشستن، گرم کردن خودم، روی پله‌ها، با تب، 00:06:22.000 --> 00:06:25.999 و مادر آنجا ایستاده، به من اشاره می‌کند 00:06:26.000 --> 00:06:27.999 که به او نزدیک شوم، اما من نمی‌توانم، 00:06:28.000 --> 00:06:31.999 کمی نزدیک‌تر قدم برمی‌دارم، و هفت قدم دورتر بازمی‌ایستد و به من اشاره می‌کند. 00:06:32.000 --> 00:06:34.999 نزدیک‌تر می‌شوم، هفت قدم دورتر می‌‍شود، به من... 00:06:35.000 --> 00:06:36.999 اشاره می‌کند... 00:06:44.000 --> 00:06:48.999 فکر می‌کنم آن خاطره... ساختاری احساسی است... 00:06:49.000 --> 00:06:55.999 که اهمیت بسیاری برای هر... شخص دارد که... 00:06:56.000 --> 00:07:02.999 تخیل یک فانتزی برای حرفه‌اش ارزشمند است. 00:07:11.000 --> 00:07:15.999 من فقط سه سال داشتم که پدر خانواده را ترک کرد. 00:07:16.000 --> 00:07:17.999 و او گهگاه پیداش می‌شد. 00:07:18.000 --> 00:07:20.999 به همین دلیل است که می‌توانم فقط براساس لحظاتی که... 00:07:21.000 --> 00:07:23.999 یک مرتبه پیداش می‌شد، قضاوت کنم. وقتی برمی‌گشت. 00:07:24.000 --> 00:07:27.999 ما در دو اتاق کوچک زندگی می‌کردیم، در یکی از آپارتمان‌ها، 00:07:28.000 --> 00:07:30.999 جایی در مسکوی سابق، بعد از رودخانه‌‎ی مسکوا. 00:07:31.000 --> 00:07:33.999 چند سالی گذشت، و به مدرسه رفتم. 00:07:34.000 --> 00:07:38.999 پدر شب یا به هنگام غروب آمد، دیروقت بود. 00:07:39.000 --> 00:07:40.999 من و خواهرم خواب بودیم. 00:07:41.000 --> 00:07:43.500 و او با مادرم در آشپزخانه دعوایی داشتند، 00:07:43.501 --> 00:07:45.999 از مادرم خواست که من را... 00:07:46.000 --> 00:07:51.999 به او بسپارد... مادرم نمی‌خواست، و اینگونه درخواست‌ها، 00:07:52.000 --> 00:07:53.999 ظاهرا در او باعث درد بزرگی می‌شد. 00:07:54.000 --> 00:07:56.999 او چیزی به من نگفت و پدر نیز چیزی در این رابطه به من نگفت. 00:07:57.000 --> 00:08:01.999 اما من آن را به خاطر دارم. و این موضوع به بخشی در "آینه" در آمد. 00:08:05.000 --> 00:08:09.999 ایگنات... مادر و من می‌خواستیم از تو بپرسیم که... 00:08:10.000 --> 00:08:11.999 چی؟ 00:08:15.000 --> 00:08:17.999 که شاید تو ترجیح می‌دی... با من زندگی کنی؟ 00:08:18.000 --> 00:08:19.999 چطور؟ 00:08:20.000 --> 00:08:22.999 خب، تو می‌تونی اینجا بمونی، و ما باهم زندگی کنیم. 00:08:23.000 --> 00:08:24.999 تو به مدرسه‌ی دیگه‌ای منتقل می‌شی. 00:08:25.000 --> 00:08:26.999 همچین چیزی رو به مادر نگفتی؟ 00:08:27.000 --> 00:08:28.999 چه چیزی؟ 00:08:30.000 --> 00:08:31.999 کی؟ چرا، نه... 00:08:32.000 --> 00:08:33.999 من نمی‌خوام... 00:08:35.000 --> 00:08:39.999 من متوجه این موضوع هستم که هیچوقت قرار نبود با پدر زندگی کنم، 00:08:40.000 --> 00:08:41.999 با این وجود اما همیشه رویاش را در سر داشتم. 00:08:42.000 --> 00:08:44.999 من درد کشیدم که با او زندگی نمی‌کردم. 00:08:45.000 --> 00:08:48.999 اما هیچوقت در زندگی‌ام نمی‌خواهم با او زندگی کنم. 00:09:13.000 --> 00:09:15.999 من آن بخش از "آینه" را به خاطر دارم. 00:09:16.000 --> 00:09:19.999 جایی که مادر منتظر رسیدن پدر از شهر است. 00:09:20.000 --> 00:09:25.999 آن منظره دقیقا همانطوری بود که اتفاق افتاد، حتما باید آن را به خاطر می‌داشتم. 00:09:26.000 --> 00:09:28.999 به غیر از آن، چیزی را به خاطر ندارم. 00:09:29.000 --> 00:09:34.999 اما این را می‌دانم که مادر پدر را دوست دارد، حتی تا به امروز. 00:09:35.000 --> 00:09:36.999 و اینکه هیچوقت شخص دیگری را دوست نداشت. 00:09:44.000 --> 00:09:46.999 بعد از اینکه پدر خانواده‌ی ما را ترک کرد، 00:09:47.000 --> 00:09:51.999 همچنان با او در ارتباط بودیم، 00:09:52.000 --> 00:09:54.999 و او نیز با ما در ارتباط بود، به خاطر اینکه من فقط یک بچه بودم... 00:09:55.000 --> 00:09:56.999 خیلی زود پس از آن جنگ شروع شد. 00:09:57.000 --> 00:10:00.999 و زندگی به طرز بسیار وحشتناکی سخت شد. 00:10:01.000 --> 00:10:03.999 و این سختی، البته، روی دوش مادرم افتاد. 00:10:05.000 --> 00:10:08.999 کسی که، با اینحال، مدیریت کردن زندگی برایش دشوار بود، 00:10:09.000 --> 00:10:12.999 نه تنها که زندگی من و خواهرم را نجات داد، 00:10:13.000 --> 00:10:16.999 بلکه تمام تلاشش را کرد تا ما به تحصیل ادامه دهیم. 00:10:17.000 --> 00:10:20.999 علی‌رغم وضعیت وحشتناکی که در آن قرار داشتیم، 00:10:21.000 --> 00:10:25.999 او باعث شد که مدرسه متوسطه‌ی موسیقی را به اتمام برسانم. 00:10:26.000 --> 00:10:28.999 [...] مدرسه‌ی هنرهای تجسمی. 00:10:29.000 --> 00:10:33.999 و حالا اصلا نمی‌توام متوجه شوم که چطور مادر توانست... 00:10:34.000 --> 00:10:37.999 همه‌ی آن کارها را به انجام برساند. 00:10:38.000 --> 00:10:40.999 چراکه در [...] این وجود نداشت. 00:10:41.000 --> 00:10:45.999 اگر به خاطر مادرم نبود، قطعا من هیچوقت... 00:10:46.000 --> 00:10:47.999 کارگردان نمی‌شدم. 00:10:57.000 --> 00:10:58.999 مامان... 00:10:59.000 --> 00:11:01.999 بخاری نفتی دود می‌کنه. 00:11:03.000 --> 00:11:04.999 چی؟ 00:11:17.000 --> 00:11:20.999 پیش من بیا، بگیرش، من به چیزی نیاز ندارم 00:11:21.000 --> 00:11:25.999 اگر عشق بورزم، خواهم بخشید، اگر عشق نورزم نیز، خواهم بخشید 00:11:26.000 --> 00:11:30.999 می‌خواهم جایگزینت کنم، اما اگر بگویم که به تو بدل خواهم شد، 00:11:31.000 --> 00:11:34.999 باورم مکن، ای کودک بیچاره من دروغ می‌گویم... 00:11:35.000 --> 00:11:38.999 آه، این دست‌ها با انگشتانی همچون تاک 00:11:39.000 --> 00:11:41.999 باز کن، چشمان نمناک 00:11:42.000 --> 00:11:44.999 گوش‌های کوچک، همچون نعلبکی 00:11:45.000 --> 00:11:47.999 سرشار از نغمه‌‎ی عاشقانه 00:11:48.000 --> 00:11:50.999 و بال‌ها، به محکمی خم شده‌اند به واسطه‌ی باد 00:11:51.000 --> 00:11:54.999 باورم مکن، ای کودک بیچاره من دروغ می‌گویم... 00:11:55.000 --> 00:11:57.999 من دیوانه می‌شوم، همچون مردی محکوم 00:11:58.000 --> 00:12:00.999 اما من نمی‌توانم بر بیگانگی غلبه کنم 00:12:01.000 --> 00:12:03.999 و نمی‌توانم دامن‌گیر بال‌هایت شوم 00:12:04.000 --> 00:12:07.999 و نمی‌توانم، با انگشتان کوچک تو، چشمانت را لمس کنم 00:12:08.000 --> 00:12:10.999 که با چشمانت ببینم 00:12:11.000 --> 00:12:13.999 تو صدها بار از من قدرتمندتری 00:12:14.000 --> 00:12:15.999 تو نغمه‌ای درباره‌ی خود هستی 00:12:16.000 --> 00:12:19.999 و من فرماندار درختان و آسمانم 00:12:20.000 --> 00:12:21.999 که از آستان تو محکوم شده‌ام 00:12:22.000 --> 00:12:23.999 برای این نغمه... 00:12:53.000 --> 00:12:59.999 فصل دوم سرآغاز 00:13:07.000 --> 00:13:11.999 "غلطک و ویولن" (1960) 00:13:21.000 --> 00:13:27.999 احساس نامشخصی است... 00:13:28.000 --> 00:13:31.999 بازنمایی کودکی در یک فیلم... 00:13:32.000 --> 00:13:33.999 به نسبت، خیلی گنگ است... 00:13:34.000 --> 00:13:37.999 درست مثل نقش زنان در فیلم‌هایم. 00:13:38.000 --> 00:13:42.999 چیزی‌ست که تا به امروز، نتوانسته‌ام بیان کنم. 00:13:43.000 --> 00:13:45.999 چیزی که لارم است در مورد کودکان و زنان گفته شود. 00:13:47.000 --> 00:13:53.999 در مورد کودکان، همیشه می‌پنداشتم که از ما خیلی باهوش‌تر هستند. 00:13:54.000 --> 00:13:57.999 همیشه می‌خواستم آنها را مجذوب فیلم‌هایم کنم. 00:13:58.000 --> 00:14:01.999 برای من، کودکان پیوندی هستند بین دنیای ما، این دنیا، 00:14:02.000 --> 00:14:04.500 و دنیایی دیگر، دنیایی متعالی. 00:14:04.501 --> 00:14:06.999 به دلیل اینکه، آنها هنوز ارتباط معنوی‌شان را با آن دنیا از دست نداده‌اند. 00:14:07.000 --> 00:14:08.999 به مرور از دست خواهند داد، اما هنوز فرصت دارند. 00:14:11.000 --> 00:14:15.999 به همین دلیل، نقش کودک برای من خیلی مهم است. 00:14:16.000 --> 00:14:20.999 جایی که بزرگسال نمی‌تواند کلمات مناسب را برای گفتن، به زبان آوردن، بیابد، 00:14:21.000 --> 00:14:23.999 یا چنین چیزی، من معتقدم که اگر از کودکی بخواهید، 00:14:24.000 --> 00:14:25.999 او قادر به توضیح همه چیز است. 00:14:28.000 --> 00:14:29.999 حتی با [...] 00:14:54.000 --> 00:14:59.999 من یقین دارم که اگر گرمی نیکیتا خروشچف در آن زمان 00:15:00.000 --> 00:15:03.999 رخ نمی‌داد، غیر ممکن بود که 00:15:04.000 --> 00:15:07.999 به هر حرفه‌ی سینمایی که می توانست 00:15:08.000 --> 00:15:10.999 برای من رخ دهد، حساب باز کنم. 00:15:11.000 --> 00:15:13.999 آن زمان را به خوبی به یاد دارم. 00:15:14.000 --> 00:15:16.999 که همراه شده بود با این امیدی که همه‌ی ما احساسش می‌کردیم. 00:15:17.000 --> 00:15:19.999 امیدوارانه نگاه کردن به آینده، 00:15:20.000 --> 00:15:24.999 با برنامه‌های بسیار، چشم‌اندازهای بسیار. 00:15:25.000 --> 00:15:26.999 ما سرشار از امید بودیم. 00:15:27.000 --> 00:15:29.999 آن زمان را به خوبی به خاطر دارم. 00:15:30.000 --> 00:15:34.999 ما همه به واسطه‌ی این انگیزه‌ی غیرقابل کنترل به هم پیوسته بودیم 00:15:35.000 --> 00:15:36.999 تا هرچه زودتر، خود را ابراز کنیم. 00:15:37.000 --> 00:15:39.999 و بیشتر از آن، احساسی که به ما نوید می‌داد که ممکن است. 00:15:41.000 --> 00:15:45.999 "کودکی ایوان" (1962) 00:15:47.000 --> 00:15:50.999 با اینحال، خیلی زود همه‌ی آن دوران گذشت. 00:15:51.000 --> 00:15:53.999 یادگاری که به همراه داشت 00:15:54.000 --> 00:15:55.999 تا اندازه‌ای به جا ماند. 00:15:56.000 --> 00:16:00.999 به خاطر دارم که چطور فیلم اولم، 00:16:01.000 --> 00:16:04.999 در 1962، "کودکی ایوان"، به یاد دارم که چطور آن زمان 00:16:05.000 --> 00:16:08.999 توسط رژیم و مقامات به عنوان فیلمی صلح‌طلب 00:16:09.000 --> 00:16:10.999 مورد ارزیابی قرار گرفت. 00:16:11.000 --> 00:16:13.999 که می‌توان گفت، نقدی منفی به حساب می‌آمد. 00:16:14.000 --> 00:16:18.999 مطابق درک ما، "ایوان" هم در مورد عدالت است و هم بی‌عدالتی. 00:16:19.000 --> 00:16:21.999 مفهومی راسکولنیکف‌وار. (شخصیت اصلی جنایت و مکافات داستایوفسکی) 00:16:22.000 --> 00:16:25.999 شما می‌توانید بکشید، اما تنها اگر در جهت عدالت باشد. 00:16:31.000 --> 00:16:33.999 با نگاهی به گذشته، بسیار واضح است که 00:16:34.000 --> 00:16:38.999 این نگاه چقدر ریاکارانه و اشتباه بوده. 00:16:39.000 --> 00:16:43.999 در هر صورت، اینگونه بود که فیلم من مورد نقد قرار گرفت. 00:16:44.000 --> 00:16:49.999 که تاثیر مفاهیم ضدجنگش بسیار قوی بود، 00:16:50.000 --> 00:16:54.999 به معنای واقعی کلمه ضدمرگ و ضدنابودی، 00:16:55.000 --> 00:16:58.999 که به عنوان نشانی از احساساتِ علیه 00:16:59.000 --> 00:17:01.999 مرگ و جنگ به طور کلی ملاحظه شد. 00:17:02.000 --> 00:17:05.999 و نه فقط عدالت و بی‌عدالتی. 00:17:11.000 --> 00:17:14.999 وقتی از جنگ حرف می‌زنیم، از قربانیان حرف می‌زنیم. 00:17:15.000 --> 00:17:19.999 چراکه در جنگ هیچ برنده‌ای وجود ندارد. 00:17:20.000 --> 00:17:22.999 و حتی اگر جنگی را ببریم، به واقع بازنده‌ایم. 00:17:23.000 --> 00:17:25.999 چراکه نقشی در آن داشتیم. 00:17:42.000 --> 00:17:44.999 داستان این فیلم تا حدودی عجیب است. 00:17:45.000 --> 00:17:49.999 موس‌فیلم فیلم دیگری را با عنوان "ایوان" در دست ساخت داشت. 00:17:50.000 --> 00:17:51.999 که به کارگردانی شخص دیگری بود. 00:17:52.000 --> 00:17:54.999 بیش از نیمی از آن ساخته شده بود. 00:17:56.000 --> 00:17:58.999 نیمی از بودجه صرف ساختنش. 00:17:59.000 --> 00:18:02.999 فیلم بسیار بد بود، و پروسه‌ی ساخت باید متوقف می‌شد. 00:18:03.000 --> 00:18:07.999 مدیریت موس‌فیلم شروع به استخدام شماری از فیلمسازان کرد. 00:18:08.000 --> 00:18:09.999 در ابتدا، فیلمسازان نامدار. 00:18:10.000 --> 00:18:16.999 نهایتا، آخرین [...]، آنها گفتند البته که نه. 00:18:17.000 --> 00:18:18.999 و بعد آنها من را استخدام کردند. 00:18:19.000 --> 00:18:22.999 این به زمانی برمی‌گردد که من درسم را تمام کردم و دیپلم گرفتم. 00:18:23.000 --> 00:18:25.999 من با شرایط اندکی برایشان حضور داشتم. 00:18:26.000 --> 00:18:31.999 که داستان اصلی بوگولوموف را بخوانم. 00:18:32.000 --> 00:18:36.999 سپس فریمی از فیلم قبلی را نبینم. 00:18:37.000 --> 00:18:38.999 فیلمنامه را دوباره بنویسم. 00:18:39.000 --> 00:18:41.999 بازیگران، فیلمبردار و تمامی دست اندرکاران را 00:18:42.000 --> 00:18:43.999 جایگزین کنم. 00:18:44.000 --> 00:18:45.999 و فیلم را دوباره بسازم. 00:18:47.000 --> 00:18:49.999 آنها جواب مثبت دادند و گفتند که نیمی از بودجه را در اختیار دارم. 00:18:50.000 --> 00:18:52.999 گفتم: همان برایم کافی است. 00:18:53.000 --> 00:18:55.999 اگر شما به من آزادی عمل بدهید، من مشتاقانه حاضر به انجامش هستم. 00:19:03.000 --> 00:19:04.999 خیلی خوب. 00:19:05.000 --> 00:19:06.999 بذار کمکت کنم. - خودم انجامش می‌دم. 00:19:07.000 --> 00:19:08.999 "خودم، خودم"! اه 00:19:13.000 --> 00:19:15.999 می‌دانم که فیلم بسیار مورد مقبولیت قرار گرفت. 00:19:16.000 --> 00:19:19.999 اما فکر می‌کنم که از جمع منتقدان کاملا سوء برداشت شده بود. 00:19:21.000 --> 00:19:23.999 آنها تلاش کردند از جنبه‌ی تاریخی فیلم را بررسی کنند. 00:19:24.000 --> 00:19:28.999 اما به واقع یک نگارش نوجوانانه بود توسط یک فیلمساز جوان. 00:19:29.000 --> 00:19:31.999 یک ساخته‌ی شاعرانه بود که می‌بایست 00:19:32.000 --> 00:19:34.999 از نقطه نظر نگارنده مورد بررسی قرار می‌گرفت. 00:19:40.000 --> 00:19:41.999 سارتر به دفاعش برخاست، 00:19:42.000 --> 00:19:44.999 از نقطه نظری فلسفی. 00:19:45.000 --> 00:19:46.999 اما برای من، آن هیچ دفاعی نیست. 00:19:47.000 --> 00:19:49.999 من باید از نقطه نظری هنری مورد دفاع قرار می‌گرفتم. 00:19:50.000 --> 00:19:52.999 چراکه من یک فیلسوف نیستم، یک هنرمندم. 00:19:53.000 --> 00:19:54.999 دفاعش برای من بیهوده بود. 00:20:20.000 --> 00:20:22.999 در این جهان، ذهن ما سرشار از شادمانی‌ست 00:20:23.000 --> 00:20:25.999 منزلگاه نامطمئنی را بنا می‌کنیم 00:20:27.000 --> 00:20:29.999 مردم، ستارگان و فرشتگان، سرگرم به زیست خویش 00:20:30.000 --> 00:20:32.999 در برابر جذبه‌ی زمین 00:20:33.000 --> 00:20:34.999 هنوز نطفه‌ی کودکی را نگذاشته‌ایم 00:20:35.000 --> 00:20:37.999 و از پیش به او وابسته شدیم. 00:20:38.000 --> 00:20:40.999 داستان هیچگاه از مدار مدور خود 00:20:41.000 --> 00:20:43.999 منحرف نمی‌شود. 00:20:49.000 --> 00:20:50.999 دارم پرواز می‌کنم! 00:20:55.000 --> 00:21:01.999 فصل سوم شورمندی به زعم آندری 00:21:05.000 --> 00:21:08.999 "آندری روبلف" (1966) 00:21:10.000 --> 00:21:13.999 بعد از ساخت "کودکی ایوان"، سرد شدنم را احساس کردم 00:21:15.000 --> 00:21:19.999 و فیلم دومم، که در 1964 شروع به ساختش کردم، 00:21:20.000 --> 00:21:23.999 و سال 66 تمام شد، "روبلف"، 00:21:24.000 --> 00:21:28.999 داستانش به وضوح تغییر جهت من را از آن سردی نشان می‌دهد. 00:21:30.000 --> 00:21:31.999 حرکت کنید! 00:21:32.000 --> 00:21:35.999 فیلم بسیار مورد مقبولیت جامعه‌ی سینما قرار گرفت. 00:21:36.000 --> 00:21:38.999 به یاد دارم که همکاران و انجمن‌های فیلم 00:21:39.000 --> 00:21:42.999 همه و همه فیلم را مورد ستایش قرار دادند. 00:21:43.000 --> 00:21:45.999 که البته برای من خیلی غیرمنتظره بود چراکه متوجه نشدم 00:21:46.000 --> 00:21:47.999 چه کاری را به انجام رساندم. 00:21:48.000 --> 00:21:51.999 با اینحال، فیلم بلافاصله کنار گذاشته شد، 00:21:52.000 --> 00:21:55.999 و تا پنج و نیم سال بعد پخش نشد، 00:21:56.000 --> 00:21:59.999 چرا که آن را ضدتاریخی در نظر می‌گرفتند، 00:22:00.000 --> 00:22:01.999 که کاملا اشتباه است. 00:22:02.000 --> 00:22:06.999 ما تلاش کردیم تا حد ممکن به وقایع تاریخی 00:22:07.000 --> 00:22:08.999 وفادار بمانیم 00:22:09.000 --> 00:22:12.999 و البته به چگونگی رخدادهایی که فیلم بر اساسش است. 00:22:13.000 --> 00:22:16.999 از سویی دیگر، آن را یک فیلم ضدروسی می‌پنداشتند 00:22:17.000 --> 00:22:19.999 و در آخر می‌گفتند فیلم در طریقه‌ی غربی ساخته شده بود 00:22:20.000 --> 00:22:22.999 به طوری که مفهومی که شخصیت اصلی به دنبال داشت 00:22:23.000 --> 00:22:26.999 بسیار گرایش به فردگرایی داشت، او بیش از اندازه یک فردگرا بود 00:22:27.000 --> 00:22:29.999 و اینکه در زندگی و... 00:22:30.000 --> 00:22:35.999 در مسیر نقاش شدنش، زیادی با خود روبرو می‌شد. 00:22:36.000 --> 00:22:38.999 اگرچه این کاملا اشتباه است. 00:22:39.000 --> 00:22:41.999 او نمی‌توانست با خود روبرو نشود چراکه یک راهب بود 00:22:42.000 --> 00:22:45.999 و کل زندگی‌ش در تعارض با فرومایگی بود. 00:22:46.000 --> 00:22:47.999 و منظور دقیقا همین است. 00:22:48.000 --> 00:22:50.999 و این مرحله برای من خیلی سخت بود. 00:22:51.000 --> 00:22:53.999 در این وقت برای من روشن بود که 00:22:54.000 --> 00:22:57.999 زمانِ [...] به سر رسیده و دوران سختی پیش روست. 00:23:01.000 --> 00:23:03.999 چیزی سر جایش نیست 00:23:04.000 --> 00:23:05.999 یا تو خسته و درمانده‌ای. 00:23:06.000 --> 00:23:09.999 و ناگهان چشمانت کسی را در شلوغی‌ها ملاقات می‌کند. 00:23:10.000 --> 00:23:11.999 به طریقی کاملا انسانی. 00:23:12.000 --> 00:23:13.999 گویی که مفتخر شده باشی. 00:23:14.000 --> 00:23:15.999 و همه چیز به ناگاه آسان می‌شود. 00:23:16.000 --> 00:23:17.999 همینطور است، نه؟ 00:23:21.000 --> 00:23:24.999 یک شاعر حقیقی، اگر به واقع حقیقی باشد، 00:23:25.000 --> 00:23:26.999 نمی‌تواند به چیزی باور نداشته باشد. 00:23:29.000 --> 00:23:33.999 ضمنا، این امر شاید بحران فرهنگی که 00:23:34.000 --> 00:23:37.999 برای سالیان متمادی دچارش بودیم را توضیح دهد. 00:23:39.000 --> 00:23:41.999 در اغلب اوقات باید به مردم یادآوری شود که 00:23:42.000 --> 00:23:43.999 از یک کشور هستند. 00:23:44.000 --> 00:23:46.999 که آنها روسی هستند. از یک خاک، از یک خون. 00:23:49.000 --> 00:23:51.999 وقتی نوبت به من می‌رسد، حتی به خاطر ندارم که چه زمانی 00:23:52.000 --> 00:23:54.999 این دگردیسی در من رخ داد. 00:23:55.000 --> 00:23:57.999 زمانی که ایمان آوردم. 00:23:58.000 --> 00:23:59.999 و به شخصی مذهبی بدل گشتم. 00:24:01.000 --> 00:24:04.999 مذهبی، اما نه به آن معنا که از هر گناهی مبرا باشم. 00:24:05.000 --> 00:24:08.999 با گذشت زمان بیشتر و بیشتر متقاعد می‌شوم که 00:24:09.000 --> 00:24:11.999 فرهنگ بدون دین نمی‌تواند وجود داشته باشد. 00:24:13.000 --> 00:24:16.999 به تعبیری، دین در فرهنگ متعالی می‌شود 00:24:17.000 --> 00:24:18.999 و فرهنگ در دین. 00:24:19.000 --> 00:24:21.999 این یک فرایند به هم پیوسته است. 00:24:22.000 --> 00:24:24.999 اگر روحانیت و روحیه‌ی معنوی مورد نیاز باشد، آن شروع به خلقِ 00:24:25.000 --> 00:24:30.999 آثار هنری می‌کند که به واسطه‌ی آن هنرمندان متولد می‌شوند. 00:24:31.000 --> 00:24:34.999 و اگر نه، جامعه می‌بایست بدون هنر ادامه دهد. 00:24:35.000 --> 00:24:38.999 شمار افراد بینوا بیشتر می‌شود. 00:24:39.000 --> 00:24:41.999 مردمی که از نظر روحانی عمیق نیستند. 00:24:42.000 --> 00:24:43.999 انسان هدفش را از دست می‌دهد. 00:24:44.000 --> 00:24:46.999 و از دانستن این موضوع که برای چه زندگی می‌کند، دست برمی‌دارد. 00:24:47.000 --> 00:24:49.999 پس وقتی از دین حرف می‌زنیم، این امر به طور اکید 00:24:50.000 --> 00:24:51.999 یک مسئله‌ی شخصی برای من نیست. 00:24:52.000 --> 00:24:54.999 این مشکلی است که به سرنوشت فرهنگ ما 00:24:55.000 --> 00:24:58.999 و تمدن ما مرتبط است. 00:25:18.000 --> 00:25:22.999 تصویر چیزی است که نمی‌تواند چندپاره شود. 00:25:23.000 --> 00:25:24.999 نمی‌تواند تسخیر شود. 00:25:25.000 --> 00:25:30.999 با در نظر داشتن خصوصیات جهانی که در آن زندگی می‌کنیم 00:25:31.000 --> 00:25:33.999 این امر ارتباطی است کاملا ذاتی و حقیقی، 00:25:34.000 --> 00:25:36.999 منطبق بر آگاهی اقلیدسی ما. 00:25:37.000 --> 00:25:39.999 ما نمی‌توانیم به تنهایی آن را دریابیم. 00:25:40.000 --> 00:25:42.999 اما می‌توانیم وجودش را متصور شویم، 00:25:43.000 --> 00:25:46.999 و نیات درونی خود را به این ترتیب پیش ببریم. 00:25:47.000 --> 00:25:51.999 پس اساسا، تصویر شاعرانه نمی‌تواند رمزگشایی شود. 00:26:00.000 --> 00:26:02.999 اگر دنیا اسرارآمیز است، 00:26:03.000 --> 00:26:06.999 بنابراین صداقت تصویر در این است که تصویر نیز 00:26:07.000 --> 00:26:09.999 در خورد رمز و راز به خصوصی را به همراه داشته باشد. 00:26:14.000 --> 00:26:16.999 تصویر زمانی که تفسیر می‌شود، 00:26:17.000 --> 00:26:21.999 مفهومی کاملا درونی به همراه دارد... نوعی سمبولیسم... 00:26:22.000 --> 00:26:25.999 اما نه یک مفهوم مشهود و بیرونی. 00:26:26.000 --> 00:26:27.999 این امر به نوعی متافیزیک صرف است. 00:26:28.000 --> 00:26:33.999 نه تصویری از خدا، بلکه تجسمی از آن بود. 00:26:34.000 --> 00:26:35.999 و این بسیار مهم است. 00:26:36.000 --> 00:26:38.999 چراکه بهترین آثار از شمایل‌نگاران روسیه‌ی قدیم 00:26:39.000 --> 00:26:44.999 اساسا نوعی ژرف‌اندیشی بر امر مطلق بود. 00:26:45.000 --> 00:26:48.999 هرچه تصویر عمیق‌تر باشد، درک آن سخت‌ و دشوارتر است، 00:26:49.000 --> 00:26:50.999 و هرچه تصویر به لحاظ ساختاری سختگیرانه‌تر باشد، 00:26:51.000 --> 00:26:54.999 با امری متعالی‌تر روبرو هستیم، 00:27:00.000 --> 00:27:04.999 و متعالی‌ترین تصویر شاعرانه تصویری طبیعت‌گراست 00:27:05.000 --> 00:27:07.999 نه از نگاه ایدئولوژیک 00:27:08.000 --> 00:27:10.999 بلکه از نگاهی زمینی به معنای واقعی کلمه. 00:27:11.000 --> 00:27:13.999 و به همین دلیل است که در یک تصویر هنرمندانه 00:27:14.000 --> 00:27:16.999 از سادگی سخن می‌گوییم. 00:27:17.000 --> 00:27:18.999 برای من این امر بیانگر این است که 00:27:19.000 --> 00:27:22.999 مولف دستی بر زمین، 00:27:23.000 --> 00:27:28.999 و دستی دیگر بر جهان فراسو دارد. 00:27:33.000 --> 00:27:34.999 بدو! 00:27:51.000 --> 00:27:54.999 نباید فراموش کنیم که ما تنها انسانیم. 00:27:55.000 --> 00:27:56.999 تنها از خاکیم. 00:27:57.000 --> 00:27:59.999 الهام گرفته از امر قدسی، اما همچنان ریشه در خاک داریم. 00:28:00.000 --> 00:28:03.999 چراکه در جهان پس از مرگ، همه چیز سرچشمه‌ای واحد دارد، 00:28:04.000 --> 00:28:06.999 و از جوهری یکسان برخوردار است. 00:28:07.000 --> 00:28:09.999 به همین دلیل است که وقتی با 00:28:10.000 --> 00:28:12.999 یک اثر هنری به اصطلاح متظاهرانه 00:28:13.000 --> 00:28:16.999 مواجه می‌شویم، به طرز وحشتناکی آزرده می‌شویم. 00:28:17.000 --> 00:28:20.999 که به شکلی همه‌گیر اغراق‌‌آمیز است. 00:28:21.000 --> 00:28:23.999 این اغراق تنها به دلیل فقدانِ 00:28:24.000 --> 00:28:27.999 توازن درونی در تصویر به وجود می‌آید. 00:28:28.000 --> 00:28:30.999 که باید گفت، ما را به سوی سمبول سوق می‌دهد. 00:28:40.000 --> 00:28:44.999 و سمبول امری است قابل تفسیر 00:28:45.000 --> 00:28:48.999 که به خودی خود ضدهنر است. 00:28:49.000 --> 00:28:51.999 چراکه تصویر را نباید با یک بازی معماگونه و یا 00:28:52.000 --> 00:28:53.999 یک پازل اشتباه گرفت. 00:28:54.000 --> 00:28:57.999 هر معما و پازلی راه‌حلی دارد. 00:28:58.000 --> 00:29:00.999 و معما چو حل گشت آسان شود. 00:29:01.000 --> 00:29:03.999 به بیان کوتاه‌، این امر مبیّن این واقعیت است که تصویر محدود می‌شود. 00:29:04.000 --> 00:29:10.999 چطور یک سمبول محدود شده می‌تواند بازتابی از بینهایت باشد.. 00:29:11.000 --> 00:29:15.999 می‌توان گفت که [...] سمبولی از بینهایت است. 00:29:16.000 --> 00:29:18.999 سمبولی از دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم. 00:29:41.000 --> 00:29:43.999 هیچ شمایل‌نگاره‌ی امضا شده‌ای وجود ندارد، حتی یکی. 00:29:44.000 --> 00:29:46.999 شمایل‌نگاران خود را به عنوان یک نقاش، 00:29:47.000 --> 00:29:48.999 یا هنرمند در نظر نداشتند. 00:29:49.000 --> 00:29:52.999 اگر استعدادی برای شمایل‌نگاری در خود می‌یافتند، 00:29:53.000 --> 00:29:55.999 شکرگزار خداوند بودند، 00:29:56.000 --> 00:30:00.999 چراکه چنین می‌پنداشتند که با حرفه و مهارتشان، 00:30:01.000 --> 00:30:04.999 خدمتگزار خداوند و نیایشگر او هستند. 00:30:05.000 --> 00:30:06.999 و این هدف خلق آثار آنان بود. 00:30:07.000 --> 00:30:09.999 من از نبودِ غرور فردی سخن می‌گویم. 00:30:17.000 --> 00:30:19.999 مفهوم زندگی رسیدن به آگاهی‌ست... 00:30:20.000 --> 00:30:23.999 حداقل رسیدن به درکی فردی... 00:30:24.000 --> 00:30:25.999 باوری فردی از ریشه‌های وجود... 00:30:26.000 --> 00:30:28.999 از کجا آمده‌ایم، و به کجا می‌رویم 00:30:29.000 --> 00:30:30.999 و برای چه زندگی می‌کنیم. 00:30:31.000 --> 00:30:34.999 شما باید اتصال خود را به خالق احساس کنید. 00:30:35.000 --> 00:30:37.999 اگر چنین احساسی نداشته باشید، به یک حیوان بدل می‌گردید. 00:30:49.000 --> 00:30:51.999 هنگامی که زانو می‌زنید 00:30:52.000 --> 00:30:53.999 و با تمام وجود به سوی پروردگار بازمی‌گردید، 00:30:54.000 --> 00:30:55.999 شکوه هستی از وجود شما ساطع می‌شود. 00:30:56.000 --> 00:30:57.999 شکوهی حقیقی. 00:30:59.000 --> 00:31:02.999 به همین ترتیب، تصاویری حقیقی پدیدار می‌شوند. 00:31:03.000 --> 00:31:07.999 هنگامی که مهارت شما به سان نیایشی به درگاه پروردگار می‌ماند، 00:31:08.000 --> 00:31:09.999 گویی که پیشکشی به درگاه او برده‌اید. 00:31:10.000 --> 00:31:11.999 همانطور که گلی را پرورش می‌دهم، 00:31:12.000 --> 00:31:14.999 تا آن را به شخصی تقدیم کنم. 00:31:15.000 --> 00:31:16.999 اما ابتدا باید آن را پرورش دهم. 00:31:20.000 --> 00:31:21.999 هنر بازتابی است از 00:31:22.000 --> 00:31:24.999 متعالی‌ترین استعدادها در آفرینش. 00:31:25.000 --> 00:31:27.999 به این طریق، ما از خالق خود تقلید می‌کنیم. 00:31:28.000 --> 00:31:34.999 ما همانی هستیم که در رویای پروردگار آفریده شدیم. 00:31:35.000 --> 00:31:39.999 و این یکی از لحظاتی است که با او همسان می‌شویم. 00:31:54.000 --> 00:31:58.999 هنر را می‌توان فرازی از بی‌خودشدگی انسانی نامید. 00:32:00.000 --> 00:32:02.999 از این جنبه مفهوم هنر عبادت است. 00:32:03.000 --> 00:32:05.999 این نیایش من است. 00:32:11.000 --> 00:32:14.999 واگر نیایش من بتواند به نیایشی برای دیگران بدل گردد، 00:32:15.000 --> 00:32:17.999 آن گاه هنر من به آنها نزدیک‌تر می‌شود. 00:32:25.000 --> 00:32:27.999 من در مورد وظیفه حرف می‌زنم. 00:32:28.000 --> 00:32:30.999 و وظیفه‌ی بشر خدمتگزاری است. 00:32:32.000 --> 00:32:35.999 و دقیقا به همین خاطر است که این ایده خوار و خفیف شد، 00:32:36.000 --> 00:32:38.999 و به تکاپویی برای قدرت بدل گشت. 00:32:39.000 --> 00:32:40.999 به جهت خدمت نکردن 00:32:41.000 --> 00:32:44.999 و بهره‌کشی از دیگرانی که خدمت می‌‎کنند. 00:32:45.000 --> 00:32:49.999 چراکه در دنیا، تنها یک اصل در روابط وجود دارد، 00:32:50.000 --> 00:32:54.999 و آن خدمتگزاری است. نه چیزی دیگر. 00:33:26.000 --> 00:33:33.999 فصل چهارم بازگشت 00:33:40.000 --> 00:33:42.999 هیچ حسرتی بر دل نداریم 00:33:43.000 --> 00:33:45.999 اما خیره به شکاف پیش‌رو مانده‌ایم. 00:33:46.000 --> 00:33:48.999 چراکه زمین برای زمینیان است 00:33:49.000 --> 00:33:51.999 و بر آن همواره مرزهایی هست. 00:33:52.000 --> 00:33:54.999 مادر پریشان‌حال رویا می‌کند. 00:33:55.000 --> 00:33:57.999 و شیهه‌ی اسبان به گوش می‌رسد. 00:33:58.000 --> 00:34:00.999 فیتان (پسر خدای خورشید) با ارابه‌اش 00:34:01.000 --> 00:34:03.999 و سنگ‌های شش پهلوی ارغوان‌گون. 00:34:05.000 --> 00:34:09.999 "سولاریس" (1972) 00:34:17.000 --> 00:34:20.999 می‌خواستیم از "سولاریس" فیلمی اقتباسی بسازیم، 00:34:21.000 --> 00:34:24.999 بی آنکه به سولاریسی سفر کرده باشیم. 00:34:25.000 --> 00:34:26.999 این ایده می‌توانست خیلی جالب‌تر باشد 00:34:27.000 --> 00:34:29.999 اما لم (نویسنده‌ی رمان) بر علیه‌ش بود. 00:34:31.000 --> 00:34:33.999 شخصیت روسی به نوعی بسیار به طبیعت اطرافش وابسته است. 00:34:34.000 --> 00:34:36.999 و نمی‌تواند خود را جدا از آن تصور کند. 00:34:37.000 --> 00:34:38.999 او خود را بخشی از طبیعت در نظر می‌گیرد. 00:34:39.000 --> 00:34:41.999 به روشی که از خصیصه‌های کاراکتر روسی است. 00:34:42.000 --> 00:34:44.999 به همین خاطر است که طبیعت و وضعیتش، 00:34:45.000 --> 00:34:48.999 می‌تواند تاثیری اینچنینی بر شخصیت یک انسان داشته باشد. 00:35:13.000 --> 00:35:17.999 طبیعت را از فیلم‌هایمان حذف می‌کنیم به طوری که گویی بی‌ارزش است. 00:35:18.000 --> 00:35:19.999 ما آن را در نظر نمی‌گیریم. 00:35:20.000 --> 00:35:23.999 خود را مرکز همه چیز می‌پنداریم. 00:35:24.000 --> 00:35:27.999 اما اینطور نیست، ما در مهار طبیعت هستیم. 00:35:28.000 --> 00:35:29.999 و طبیعت به نسبت ما از اهمیت بیشتری برخوردار است. 00:35:30.000 --> 00:35:33.999 خود ما نیز نتیجه‌ی تکامل طبیعت هستیم. 00:35:43.000 --> 00:35:47.999 به همین دلیل است که فکر می‌کنم چشم‌پوشی از طبیعت، 00:35:48.000 --> 00:35:51.999 از نگاهی احساسی و هنرمندانه، یک جنایت است. 00:35:52.000 --> 00:35:53.999 نه فقط جنایت، بلکه احمقانه است. 00:35:54.000 --> 00:35:57.999 چراکه آن تنها جایی است که 00:35:58.000 --> 00:36:00.999 رایحه‌ای از حقیقت منتظر ماست. 00:36:06.000 --> 00:36:07.999 تولستوی را به خاطر دارید؟ 00:36:08.000 --> 00:36:12.999 و رنجی که می‌کشید از ناممکن بودنِ یک عشق فراگیر به نوع بشر؟ 00:36:14.000 --> 00:36:15.999 خب، من تو را دوست دارم. 00:36:16.000 --> 00:36:18.999 اما عشق احساسی است که تنها می‌توان آن را... 00:36:19.000 --> 00:36:20.999 تجربه کرد. 00:36:21.000 --> 00:36:22.999 منتها قابل شرح نیست. 00:36:23.000 --> 00:36:24.999 مفهومش را می‌توان توضیح داد. 00:36:25.000 --> 00:36:28.999 اما تو به چیزی عشق می‌ورزی که می‌توان از دستش داد، 00:36:29.000 --> 00:36:31.999 به خودت، زنی یا زادبومی. 00:36:32.000 --> 00:36:37.999 تا به امروز، عشق امری دست‌نیافتنی برای بشر بود. 00:36:38.000 --> 00:36:39.999 منظورم را متوجه می‌شوی، اسنات؟ 00:36:40.000 --> 00:36:42.999 شمار کمی از ما در دنیا هستند. 00:36:43.000 --> 00:36:45.999 تنی چند، شاید چند میلیارد. 00:36:46.000 --> 00:36:48.999 می‌توان گفت که ما هستیم تا 00:36:49.000 --> 00:36:52.999 آدمی را به عنوان دلیلی 00:36:53.000 --> 00:36:54.999 برای عشق ورزیدن تجربه کنیم؟ 00:36:56.000 --> 00:36:58.999 به نظر می‌رسد که... 00:36:59.000 --> 00:37:02.999 این زندگی ناپاک گاهی اوقات به ما فرصتی می‌دهد 00:37:03.000 --> 00:37:05.999 تا به چیزی که از آن می‌گوید متفاعد شویم. 00:37:06.000 --> 00:37:09.999 زندگی است که ما را به این ایده‌ها هدایت می‌کند. 00:37:10.000 --> 00:37:12.999 تزکیه‌ی نفس لازم است چراکه به ما کمک می‌کند که 00:37:13.000 --> 00:37:14.999 از درد و رنج‌هامان آرام بگیریم. 00:37:15.000 --> 00:37:16.999 شرم... 00:37:17.000 --> 00:37:19.999 احساسی است که بشر را نجات خواهد داد. 00:37:35.000 --> 00:37:40.999 TARKOVSKY HOME, MYASNOYE HAMLET, RUSSIA 00:37:46.000 --> 00:37:49.999 من این خانه را خیلی دوست دارم. 00:37:51.000 --> 00:37:54.999 چیزی بیشتر از یک خانه است، حتی خانه نیست. 00:37:55.000 --> 00:37:58.999 یک درمانگاه است، می‌تواند هرآنچه که شما می‌خواهید باشد. 00:37:59.000 --> 00:38:01.999 در این خانه من می‌توانم شخصی باشم که 00:38:02.000 --> 00:38:04.999 قدرت نوشتن یک کتاب را دارد. 00:38:05.000 --> 00:38:09.999 شخصی که می‌تواند ساختمانی را بنا کند. 00:38:10.000 --> 00:38:13.999 من می‌توانم هرکاری که ممکن است را در این خانه انجام دهم. 00:38:14.000 --> 00:38:17.999 به من شخصیت می‌بخشد. 00:38:18.000 --> 00:38:20.999 و از آنچه که برای کسب معاش در زندگی انجام می‌دهم، رها می‌سازد. 00:38:22.000 --> 00:38:23.999 از لحاظ حرفه‌ای... 00:39:06.000 --> 00:39:08.999 می‌توانم تمام زندگی را در آنجا سپری کنم. 00:39:09.000 --> 00:39:14.999 اما تنها به شرطی که بدانم 00:39:15.000 --> 00:39:18.999 که می‌توانم از اینجا به هر مقصدی که در ذهن دارم، بروم. 00:39:32.000 --> 00:39:33.999 خانه‌ای شگفت‌انگیز. 00:39:34.000 --> 00:39:37.999 چیزی‌ست که به آن نیاز دارم و طالب چیز دیگری نیستم. 00:39:38.000 --> 00:39:39.999 روزی به آتش کشیده شد. 00:39:40.000 --> 00:39:42.999 و من به قدری ترسیده بودم از دیدن منظره‌ی خانه‌‌ی سوخته، 00:39:43.000 --> 00:39:44.999 که به آنجا نرفتم. 00:39:45.000 --> 00:39:47.999 لاریسا کسی بود که مسئولیت تعمیر خانه را پذیرفت. 00:39:48.000 --> 00:39:50.999 ما تمام روحمان را در آن خانه نهادیم، 00:39:51.000 --> 00:39:52.999 چراکه در آن بسیار خوشحال بودیم. 00:39:53.000 --> 00:39:54.999 پس به فروش رساندن خانه، ترک کردنش، 00:39:55.000 --> 00:39:58.999 و خیانت به آن، تفاوتی با خیانت به لاریسا ندارد. 00:39:59.000 --> 00:40:00.999 که چنین کاری از من برنمی‌آید. 00:40:01.000 --> 00:40:07.999 من در مقایل کسانی که بیشتر از توانشان برایم زحمت می‌کشند، تعظیم می‌کنم. 00:40:09.000 --> 00:40:12.999 [...] 00:40:18.000 --> 00:40:21.999 هرآنچه که پیرامون خانه رخ می‌دهد، معجزه‌ای‌ست، 00:40:22.000 --> 00:40:24.999 لحظات مشخصی، از جهت وضعیت موجود. 00:40:25.000 --> 00:40:26.999 توضیحش برایم سخت است... 00:40:32.000 --> 00:40:37.999 بیرون می‌روم، روی پله‌ها می‌نشینم، و فیلمی شروع می‌شود 00:40:38.000 --> 00:40:40.999 اما نه از آن دست فیلم‌ها، مثل یک فیلم تخیلی، 00:40:41.000 --> 00:40:45.999 بلکه فیلمی که برای من معنای واقعی زندگی‌ست. 00:40:47.000 --> 00:40:49.999 فوق‌العاده است... 00:40:58.000 --> 00:41:01.999 زمانی که لاریسا در خانه‌ی روستایی می‌ماند، 00:41:02.000 --> 00:41:04.999 به ناگاه می‌توانم شاهد اتفاقات باورنکردنی باشم. 00:41:05.000 --> 00:41:08.999 پرندگانی که به دنبالش پرواز می‌کنند. 00:41:09.000 --> 00:41:10.999 نه به دنبال من، بلکه تنها به دنبال او. 00:41:11.000 --> 00:41:13.999 روی شانه‌ها و سرش می‌نشینند... 00:41:14.000 --> 00:41:16.999 همانند صحنه‌ای که در "آینه" آمده بود. 00:41:17.000 --> 00:41:18.999 مردم از من می‌پرسند که آن به چه معنایی‌ست؟ 00:41:19.000 --> 00:41:22.999 چرا پرنده‌ای باید بر سر شخصی بنشیند؟ 00:41:23.000 --> 00:41:24.999 این سمبول چیست؟ 00:41:25.000 --> 00:41:27.999 پاسخ بسیار ساده است. 00:41:28.000 --> 00:41:32.999 پرنده هیچگاه بر سر شخص بدی نمی‌نشیند. 00:41:41.000 --> 00:41:42.999 خانه‌ی شگفت‌انگیزی‌ست. 00:41:43.000 --> 00:41:44.999 پسرم به آنجا سر می‌زند. 00:41:45.000 --> 00:41:47.500 او در آنجا خوشحال است، ما در آنجا زندگی خواهیم کرد، 00:41:47.501 --> 00:41:50.999 تا هر زمانی که این خانه سرپاست، ما در آنجا زندگی خواهیم کرد. 00:41:52.000 --> 00:41:54.999 و اگر روزی از من گرفته شود، 00:41:55.000 --> 00:41:58.999 گویی که چیزی در این دنیا برای من نخواهد بود. 00:42:09.000 --> 00:42:11.999 در میانه‌ی فضا و زمان، دستانی که 00:42:12.000 --> 00:42:14.999 ما را جدا می‌‌سازند از آن عرش کبریایی 00:42:15.000 --> 00:42:17.999 اما درمی‌یابیم که در قلمرو پروردگار 00:42:18.000 --> 00:42:20.999 هستند ستارگان گرانقدر بینوایی 00:42:21.000 --> 00:42:23.999 بینوایی، و بی‌ثمری و دغدغه‌های ما 00:42:24.000 --> 00:42:26.999 از نانی که بی‌لذت در پی آنیم. 00:42:27.000 --> 00:42:29.999 در میان انبوه صور فلکی بیگانه، زخم‌های ما تنها 00:42:30.000 --> 00:42:33.999 بر سرزمین مادری تسکین می‌یابند. 00:42:44.000 --> 00:42:50.999 فصل پنجم در آینه‌ی زمان 00:43:00.000 --> 00:43:04.999 برای پروست، [...] بسیار مهم‌تر از زمان است، 00:43:05.000 --> 00:43:07.999 اما برای یک فرد روسی اهمیتی ندارد. 00:43:08.000 --> 00:43:11.999 ما روسی‌ها باید از خود دفاع کنیم. 00:43:12.000 --> 00:43:16.999 CHAPEL AT POSHUPOVO, RYAZAN OBLAST 00:43:18.000 --> 00:43:23.999 برای زندگینامه‌نویسان، کسانی که از کودکی خود می‌نویسند، 00:43:24.000 --> 00:43:29.999 همچون تولستوی، گارشین، و بسیاری دیگر، 00:43:30.000 --> 00:43:34.999 نوشتن اغلب تلاشی‌ست برای ادای دین به گذشته، 00:43:35.000 --> 00:43:36.999 همواره نوعی اظهار ندامت، 00:43:37.000 --> 00:43:39.999 و مطلقا نه چیزی دیگر. 00:43:58.000 --> 00:44:00.999 "آینه" (1974) 00:44:01.000 --> 00:44:03.999 فیلم بحث‌های بسیاری را برانگیخت. 00:44:04.000 --> 00:44:05.999 پس از یک اکران عمومی ساده، 00:44:06.000 --> 00:44:09.999 میان تماشاگران پیگیر، مناظرات متعددی شعله‌ور شد. 00:44:10.000 --> 00:44:12.999 و از آنجا که زمان پخش خیلی دیر بود، خانمی که 00:44:13.000 --> 00:44:15.999 مسئول نظافت آن سالن بزرگ بود، پیش آمد. 00:44:16.000 --> 00:44:18.999 و از تماشاگران پرسید: "شماها اینجا چه می‌کنید؟ 00:44:19.000 --> 00:44:21.500 وظیفه‌ی من مرتب کردن اینجاست، فیلم هم کاملا روشنه 00:44:21.501 --> 00:44:23.999 و هیچ جایی برای بحث وجود نداره، برید خونه‌هاتون!" 00:44:24.000 --> 00:44:26.999 و جمعیت پرسید: "بسیار خوب، چه چیزی انقدر روشنه؟" 00:44:27.000 --> 00:44:29.999 او گفت: "خیلی ساده‌ست. مردی خیلی مریضه. 00:44:30.000 --> 00:44:32.999 و هراسان از اینکه داره می‌میره. و داره کارهای وحشتناکی که 00:44:33.000 --> 00:44:35.999 با دیگران انجام داده رو به خاطر می‌آره. 00:44:36.000 --> 00:44:38.999 و می‌خواد عذرخواهی کنه. و همین." 00:44:39.000 --> 00:44:41.999 من فکر می‌کنم که آن زن حتی مدرسه‌ی ابتدایی را تمام نکرده بود. 00:44:42.000 --> 00:44:44.999 با اینحال، مثل همیشه، منتقدانی هستند که 00:44:45.000 --> 00:44:46.999 چیزی نمی‌فهمند. 00:44:47.000 --> 00:44:49.999 مطلقا نمی‌فهمند، و با گذر هرچه بیشتر زمان، 00:44:50.000 --> 00:44:52.999 کمتر متوجه آن چیزی هستند که می‌نویسند. 00:44:53.000 --> 00:44:55.999 و این زن ساده به ناگاه پیدایش شد و هرآنچه که باید را گفت. 00:45:03.000 --> 00:45:06.999 من فکر می‌کنم که اگر از من بپرسند 00:45:07.000 --> 00:45:13.999 که چه تم مشترکی میان "کودکی ایوان"، 00:45:14.000 --> 00:45:22.999 "آندری روبلف"، فیلمم از رمانِ لم، "سولاریس"، 00:45:23.000 --> 00:45:27.999 یا فیلمی که اکنون روی آن کار می‌کنم، وجود دارد 00:45:29.000 --> 00:45:32.999 می‌گویم چیزی که میان آنها مشترک است، 00:45:33.000 --> 00:45:35.999 یا می‌بایست مشترک باشد، 00:45:36.000 --> 00:45:40.999 ایجاد میل به همگامی یا فرورفتن در موقعیتِ 00:45:41.000 --> 00:45:46.999 شخصیتی است که در وضعیت خطیری قرار دارد. 00:45:47.000 --> 00:45:52.999 وضعیتی که ناشی از فقدان تعادل احساسی‌ست. 00:45:53.000 --> 00:45:56.999 به گونه‌ای که یا باید بر آن غلبه کند، 00:45:57.000 --> 00:46:00.999 و یا به طور قطع آن را بپذیرد. 00:46:01.000 --> 00:46:03.999 در باور و ایده‌آل‌هاشان، 00:46:04.000 --> 00:46:06.999 در ایمان و اصولشان. 00:46:13.000 --> 00:46:17.999 وقتی مشغول تدوین فیلم بودم، 00:46:18.000 --> 00:46:20.999 به نظرم رسید تصاویر بدانگونه که برداشت شده بودند، 00:46:21.000 --> 00:46:24.999 اثرگذاری لازم را ندارند، و نمی‌دانستم چرا. 00:46:25.000 --> 00:46:27.999 فیلمنامه کاملا متفاوت بود. 00:46:28.000 --> 00:46:31.999 فصل‌های داستان ترتیب متفاوتی داشتند 00:46:32.000 --> 00:46:34.999 و تنها با تلاش و مجاهدتی بسیار 00:46:35.000 --> 00:46:38.999 برای مرتب‌سازی دوباره‌ی فصول، 00:46:39.000 --> 00:46:45.999 زمانی که از پیدا کردن نسخه‌ی نهایی فیلم ناامید شدم 00:46:46.000 --> 00:46:48.999 و متوجه شدم که فیلم با این ترتیب یک شکست خواهد بود، 00:46:49.000 --> 00:46:52.999 ناگهان به یاد نسخه‌ی نوزدهم تدوین افتادم. 00:46:53.000 --> 00:46:55.999 برایم روشن شد که این ترتیب درست فیلم است، 00:46:56.000 --> 00:46:58.999 ترتیبی که در نسخه‌ی نهایی فیلم می‌بینیم. 00:46:59.000 --> 00:47:02.999 مشخص شد که دراماتورژی (نمایش‌پردازی) از جنبه‌ی ادبی، 00:47:03.000 --> 00:47:06.999 از نگاه مرسوم و نمایشی، 00:47:07.000 --> 00:47:09.999 جایی در فیلم ندارد. 00:47:16.000 --> 00:47:19.999 فیلم در ماهیت خود، در آن چیزی که ارجحیت می‌بخشد، 00:47:20.000 --> 00:47:22.999 در چینش موجود در تصویر، 00:47:23.000 --> 00:47:24.999 تمامیتی شاعرانه است. 00:47:25.000 --> 00:47:29.999 چراکه امکان پیشروی بدون پایبندی به مناسبات زبانی، 00:47:30.000 --> 00:47:34.999 و انسجام منطقی وجود دارد، 00:47:35.000 --> 00:47:38.999 حتی دراماتورژی را هم می‌توان نادیده گرفت. 00:47:39.000 --> 00:47:42.999 شاخصه‌ی سینما مبتنی بر 00:47:43.000 --> 00:47:46.999 حقیقتی است که سینما به واسطه‌ی آن شناخته می‌شود: 00:47:47.000 --> 00:47:49.999 متوقف کردن و آشکار ساختن زمان. 00:47:51.000 --> 00:47:53.999 زمان به تعبیر فلسفی، شاعرانه 00:47:54.000 --> 00:47:56.999 و ادبی خود. 00:47:58.000 --> 00:48:00.999 ایده زمانی جرقه زد که 00:48:01.000 --> 00:48:03.999 انسان شروع به درک ارزش زمان و کمبود آن کرد. 00:48:04.000 --> 00:48:06.999 به نظر من، مثلا، انسان قرن نوزدهم 00:48:07.000 --> 00:48:10.999 یا هجدهم نمی‌توانست بقای خود را به دلیل [...] زمان، تضمین کند. 00:48:11.000 --> 00:48:15.999 او به سادگی بر اثر فشار زمان بر شانه‌هایش می‌مرد. 00:48:16.000 --> 00:48:19.999 و سینما در ماهیت خود فراخوانده شده تا 00:48:20.000 --> 00:48:22.999 به شکلی شاعرانه بر این مشکل فائق آید. 00:48:30.000 --> 00:48:33.999 سینما تنها فرم هنری‌ست که به درستی زمان را متوقف می‌کند. 00:48:34.000 --> 00:48:37.999 به طور تئوریک این امکان وجود دارد که بتوان 00:48:38.000 --> 00:48:39.999 صحنه‌ای از یک فیلم را به طور مکرر و بی‌پایان به تماشا نشست. 00:48:40.000 --> 00:48:42.999 این نگاه به عبارتی ماتریس زمان است. 00:48:43.000 --> 00:48:46.999 و از این منظر، مشکل ریتم، 00:48:47.000 --> 00:48:50.999 مدت زمان و ضرباهنگ، 00:48:51.000 --> 00:48:54.999 در سینما ارزش ویژه‌ی خود را دارند. 00:48:55.000 --> 00:48:58.999 در مفهومی که زمان خود آشکار می‌سازد، 00:48:59.000 --> 00:49:01.999 با مشکل جالب توجهی رو در رو هستیم، 00:49:02.000 --> 00:49:04.999 و همانطور که هر فرم هنری در متعالی‌ترین شکل خود 00:49:05.000 --> 00:49:08.999 اثری شاعرانه است. 00:49:09.000 --> 00:49:11.999 لئوناردو در نقاشی یک شاعر است، شاعری نابغه! 00:49:12.000 --> 00:49:16.999 مضحک است اگر لئوناردو را یک نقاش بنامیم. 00:49:17.000 --> 00:49:19.999 مضحک است اگر باخ را یک آهنگساز بنامیم. 00:49:20.000 --> 00:49:23.999 شکسپیر را یک نمایشنامه‌نویس. 00:49:24.000 --> 00:49:27.999 یا تولستوی را یک رمان‌نویس. 00:49:28.000 --> 00:49:30.999 چراکه آنها شاعرند. 00:49:32.000 --> 00:49:33.999 و بدین گونه، 00:49:34.000 --> 00:49:36.999 سینما مفهوم شاعرانه‌ی خود را داراست. 00:49:37.000 --> 00:49:40.999 چرا که بخشی از زندگی، و بخشی از هستی است که 00:49:41.000 --> 00:49:45.999 از طریق دیگر فرم‌های هنری 00:49:46.000 --> 00:49:49.999 نه درک شده بود و نه به چنگ آمده بود. 00:49:50.000 --> 00:49:52.999 چراکه سینما قابلیت چیزی را دارد که 00:49:53.000 --> 00:49:55.999 که نه در موسیقی آن را می‌بینیم و نه در دیگر فرم‌های هنری. 00:50:09.000 --> 00:50:11.999 نقش هنرمندان در جامعه‌‌ی معاصر 00:50:12.000 --> 00:50:13.999 بسیار رفیع است. 00:50:15.000 --> 00:50:17.999 بی آنکه هنرمندی باشد، جامعه‌ای نخواهد بود. 00:50:18.000 --> 00:50:19.999 چراکه هنرمند چیست؟ 00:50:20.000 --> 00:50:22.500 هنرمند خودآگاهی جامعه است. 00:50:22.501 --> 00:50:25.999 هرچه هنرمند کمتر بتواند خود را بیان کند، 00:50:26.000 --> 00:50:30.999 و در نتیجه با جامعه و مردم ارتباط کمتری برقرار کند، 00:50:31.000 --> 00:50:32.999 برای جامعه بی‌ثمرتر و مخرب‌تر است. 00:50:33.000 --> 00:50:36.999 جامعه بی‌روح شده، و انسان دیگر قادر نخواهد بود که 00:50:37.000 --> 00:50:41.999 عملکرد خود را به نتیجه رسانده و اهداف زندگی را دنبال کند. 00:50:42.000 --> 00:50:44.999 کاملا بی‌اهمیت است که این ضایعه در کدام جامعه اتفاق بیافتد. 00:50:45.000 --> 00:50:47.999 در روسیه، در آفریقا، و یا در سوئیس، 00:50:48.000 --> 00:50:51.999 آنچه که اهمیت دارد این است که با ناپدید شدن 00:50:52.000 --> 00:50:55.999 آخرین شاعر، زندگی معنای خود را به تمامی از دست می‌دهد. 00:51:04.000 --> 00:51:06.999 من هرگز شجاعت این را نداشتم تا از پدر بخواهم 00:51:07.000 --> 00:51:08.999 برای یک فیلم شعری بنویسد. 00:51:10.000 --> 00:51:13.999 به طور کلی، پدر رفتار خوبی در این مورد داشت. 00:51:14.000 --> 00:51:15.999 از من تمجید کرد. 00:51:16.000 --> 00:51:18.999 و گفت: "می‌دانی آندری، 00:51:19.000 --> 00:51:21.999 آنچه که تو می‌گیری فیلم نیست." 00:51:22.000 --> 00:51:24.999 و وقتی این را گفت برایم زندگی در این جهان 00:51:25.000 --> 00:51:26.999 آسان‌تر شد. 00:51:29.000 --> 00:51:30.999 گرمی آخرین برگ‌ها 00:51:31.000 --> 00:51:33.999 با پیش‌کشانی مستدام 00:51:34.000 --> 00:51:35.999 سر به آسمان کشیده 00:51:36.000 --> 00:51:37.999 و در راه خویش 00:51:38.000 --> 00:51:40.999 و تمامی جنگل با اندوهی همگون 00:51:41.000 --> 00:51:44.999 آنگونه که من و تو، سالی را با آن به سر رساندیم، 00:51:45.000 --> 00:51:47.999 انعکاس جاده در چشمانی اشک‌آلود 00:51:48.000 --> 00:51:50.999 همچون دشتی نژند و سیل‌زده که سبزی بوته‌ها را بازمی‌تابد. 00:51:51.000 --> 00:51:53.999 سختگیر نباش، تهدید نکن 00:51:54.000 --> 00:51:55.999 دست نزن 00:51:56.000 --> 00:51:58.999 سکوت جنگل ولگا را درهم مشکن. 00:51:59.000 --> 00:52:02.999 صدای تنفس زندگی پیشین را می‌شونی؟ 00:52:03.000 --> 00:52:06.999 قارچ‌های گلین در چمنزار نمناک می‌رویند 00:52:07.000 --> 00:52:10.999 صدای حلزون‌ها که در ساقه‌ی گیاه رخنه می‌کنند 00:52:11.000 --> 00:52:14.999 و مور موری دائمی از خارشی نمناک 00:52:15.000 --> 00:52:18.999 عشق همان تهدید است، می‌دانی؟ 00:52:19.000 --> 00:52:22.999 نگاه کن، به زودی بازخواهم گشت ببین، خواهم کُشت. 00:52:23.000 --> 00:52:27.999 آسمان درهم می‌پیچد، و افرایی را همچون شاخه‌ی رزی درهم می‌گیرد 00:52:28.000 --> 00:52:29.999 بگذار بیشتر بسوزد 00:52:30.000 --> 00:52:32.999 پیش چشمان همگان. 00:52:41.000 --> 00:52:46.999 فصل ششم در هزارتوی منطقه 00:52:51.000 --> 00:52:52.999 کشوری را نمی‌شناسم 00:52:53.000 --> 00:52:55.999 که در آن شمار افراد بااستعداد بیشتر باشد. 00:52:56.000 --> 00:52:58.999 اتفاقی در روسیه در حال رخ دادن است که 00:52:59.000 --> 00:53:01.999 به یقین می‌تواند فرهنگ را نابود کند. 00:53:02.000 --> 00:53:04.999 بنا به اصول طبیعی ممکن است. 00:53:05.000 --> 00:53:10.999 اما بدین مفهوم نیست که روح آدمی می‌تواند سرکوب شود. 00:53:11.000 --> 00:53:13.999 می‌دانید، مشکل آزادی وجود دارد 00:53:14.000 --> 00:53:15.999 آزادی چیست؟ 00:53:16.000 --> 00:53:19.999 آزادی، رهایی درونی و روحانی آدمی است. 00:53:20.000 --> 00:53:22.999 مسئله‌ی حقوق فردی در میان نیست. 00:53:23.000 --> 00:53:24.999 حقوق را می‌توان از فرد گرفت. 00:53:25.000 --> 00:53:27.999 اما آزادی را نه. 00:53:28.000 --> 00:53:31.999 آزادی امتیاز ذاتی هر انسان 00:53:32.000 --> 00:53:34.999 به عنوان موجودیتی معنوی و روحانی است. 00:53:35.000 --> 00:53:38.999 این حقیقت را هملت به سادگی متوجه شد... 00:53:39.000 --> 00:53:41.999 منظورم این است که، شکسپیر... از زبان هملت 00:53:42.000 --> 00:53:43.999 گفت: 00:53:44.000 --> 00:53:46.999 "در پوسته‌ی فندق اسیر باشم، 00:53:47.000 --> 00:53:49.999 و خود را پادشاه فضای لایتناهی به حساب آورم." 00:53:51.000 --> 00:53:53.999 و به طریقی گذشتگان اظهار می‌کردند: 00:53:54.000 --> 00:53:56.999 "اگر می‌خواهید آزاد باشید، باشید." 00:53:58.000 --> 00:54:00.999 آزادی مسئله‌ای شخصی‌ست. 00:54:02.000 --> 00:54:04.999 و به همین خاطر است که اگر حقوق شخصی را از وی بگیریم، 00:54:05.000 --> 00:54:07.999 او را از آزادی محروم نکرده‌ایم. 00:54:09.000 --> 00:54:12.999 و دقیقا به همین دلیل است که در مناطق محروم از لحاظ سیاسی، 00:54:13.000 --> 00:54:16.999 مردمی را می‌بینیم که بسیار آزادند. 00:54:17.000 --> 00:54:19.999 و همزمان کشورهای دموکراتیک 00:54:20.000 --> 00:54:22.999 به طور عرفی آزادی کامل ندارند. 00:54:37.000 --> 00:54:39.999 هملت بهترین اثر نمایشی و شاعرانه‌ای‌ست که 00:54:40.000 --> 00:54:41.999 در جهان وجود دارد. 00:54:42.000 --> 00:54:43.999 این امر به خودی خود آشکار است 00:54:44.000 --> 00:54:46.999 در این درام 00:54:47.000 --> 00:54:50.999 مهم‌ترین مشکل بشری به نمایش درآمده است 00:54:51.000 --> 00:54:53.999 که در زمان شکسپیر وجود داشته. 00:54:54.000 --> 00:54:56.999 این مشکل پیش از او وجود داشته، و بعد از او نیز خواهد بود. 00:55:02.000 --> 00:55:07.999 تراژدی هملت این نیست که او به طور فیزیکی مرده باشد، 00:55:08.000 --> 00:55:14.999 به طوری که نتیجه‌ی وسواس‌مندی انتقام و دادخواهی گردد. 00:55:15.000 --> 00:55:16.999 اصلا اینطور نیست. 00:55:17.000 --> 00:55:19.999 مسئله این است که او خود را به مرگ محکوم کرده 00:55:20.000 --> 00:55:25.999 در جهت تلاشی برای بهنر ساختن این عصر جداافتادگی. 00:55:26.000 --> 00:55:30.999 مردی که خود را محکوم به خدمت به خلق می‌کند. 00:55:31.000 --> 00:55:34.999 به واسطه‌ی اشتیاقی برای گره زدن ریسمان پاره پاره شده‌ی زمان 00:55:35.000 --> 00:55:40.999 و پایبند بودن به فرایند تاریخی خدمتگزاری، 00:55:41.000 --> 00:55:43.999 تبدیل به یک تحول‌خواه می‌شود. 00:55:44.000 --> 00:55:45.999 و در این فرایند، 00:55:46.000 --> 00:55:48.999 در نهایت و به طور قطع، از میان می‌رود. 00:55:49.000 --> 00:55:50.999 و خطر ناپدید شدن، مردن، 00:55:51.000 --> 00:55:54.999 برای جنبشی، یا برای ترقی، 00:55:55.000 --> 00:55:56.999 به طور کامل ناپدید شدن، 00:55:57.000 --> 00:55:58.999 این همان تراژدی است که هملت تجربه می‌کند. 00:55:59.000 --> 00:56:01.999 زیرا که او به طور کامل ناپدید می‌شود، و به تنهایی 00:56:02.000 --> 00:56:05.999 به عنوان یک تحول‌خواه این جنبش تاریخی عمل می‌کند. 00:56:06.000 --> 00:56:09.999 این تراژدی هویت است، چرا که هر شخصی 00:56:10.000 --> 00:56:13.999 خود را برای دیگران فدا نمی‌کند. 00:56:14.000 --> 00:56:15.999 هر شخصی چنین هدفی ندارد، 00:56:16.000 --> 00:56:17.999 "تمرین نمایش هملت" (1976) -هملت، تو تنها خویش را داری. 00:56:18.000 --> 00:56:20.900 پدر مورد اهانت قرار گرفت. –مادر، پدر را سخت مورد اهانت قرار دادی. 00:56:21.201 --> 00:56:22.999 بس کن، با زبانی مهمل پاسخ می‌دهی. 00:56:23.000 --> 00:56:25.999 تو نیز، با زبانی شرارت‌آمیز پرسش می‌کنی. 00:56:26.000 --> 00:56:27.999 مرا از یاد برده‌ای؟ 00:56:28.000 --> 00:56:29.999 نه، به خدا سوگند اینطور نیست: 00:56:30.000 --> 00:56:32.999 شما ملکه‌ی من هستید، همسر برادر شوهر خود، 00:56:33.000 --> 00:56:35.999 و حتی اگر چنین نبود همچنان مادر من هستید. 00:56:37.000 --> 00:56:40.999 نه، من می‌خواهم کاری کنم تا تو سخن بگویی. 00:56:41.000 --> 00:56:43.999 تو چنین نخواهی کرد مگر آنکه من برای تو جامی مهیا کنم. 00:56:44.000 --> 00:56:46.999 تا بتوانی مکنونات قلبی خود را آشکار سازی. 00:56:47.000 --> 00:56:49.999 چه می‌کنی؟ مرا نمی‌کشی؟ 00:56:50.000 --> 00:56:51.999 هی، کمک، کمک! -چه می‌کنی؟ هی! کمک، کمک، کمک! 00:56:52.000 --> 00:56:53.999 حالا چطور، ای نابکار؟ 00:56:58.000 --> 00:56:59.999 پروردگارا، تو چه کرده‌ای؟ 00:57:00.000 --> 00:57:02.999 نه من نمی‌دانم: پادشاه است؟ 00:57:04.000 --> 00:57:07.999 انتقام چیست؟ و چطور می‌توان این عصر جداافتادگی را تیمار کرد؟ 00:57:08.000 --> 00:57:14.999 خون می‌طلبد. باید خون کسی را ریخت. 00:57:15.000 --> 00:57:17.999 باید حقیقتی دیگر بنا کرد که 00:57:18.000 --> 00:57:20.999 هیچ فیلسوف و یا هیچ حکیمی 00:57:21.000 --> 00:57:25.999 تاکنون چنین نکرده. 00:57:26.000 --> 00:57:28.999 تا دستان خود را با خون پاک کند. 00:57:29.000 --> 00:57:31.999 حتی در راه برقراری عدالت. 00:57:32.000 --> 00:57:36.999 هیچکس توانایی انجام چنین کاری ندارد، و برای هملت چنین امری یک تراژدی‌ست. 00:57:37.000 --> 00:57:39.999 و چنین است که او از فیلسوف بودن دست کشیده 00:57:40.000 --> 00:57:42.999 و بدل به مرد عمل می‌گردد. 00:57:50.000 --> 00:57:54.999 آزادی خلاقانه... بدون چنین مفهومی، 00:57:55.000 --> 00:57:59.999 مفهوم آزادی خلاقانه، هنر وجود نخواهد داشت. 00:58:00.000 --> 00:58:02.999 غیرممکن است. 00:58:03.000 --> 00:58:05.999 برای مثال، غیرممکن است که یک اثر هنری ناموفق را 00:58:06.000 --> 00:58:09.999 جدی بگیریم زمانی که 00:58:10.000 --> 00:58:13.999 در یک محیط خلاقانه‌ی غیر آزاد ساخته شده باشد. 00:58:14.000 --> 00:58:19.999 اگر فقدان این آزادی را در یک اثر احساس کنیم، 00:58:20.000 --> 00:58:24.999 به یقین می‌توان گفت که این اثر واقع‌گرایانه نیست. 00:58:25.000 --> 00:58:27.999 در یک اثر هنری، چیزی جر خود اثر 00:58:28.000 --> 00:58:30.999 نباید استنباط شود. 00:58:32.000 --> 00:58:34.999 متاسفانه، در قرن بیستم، مفهومِ 00:58:35.000 --> 00:58:37.999 کار هنری دگرگون شده و حالا 00:58:38.000 --> 00:58:39.999 حضور خود را به شکلی متظاهرانه تحمیل می‌کند. 00:58:40.000 --> 00:58:42.999 حضور مولف در اثر حضوری متظاهرانه است. 00:58:49.000 --> 00:58:54.999 "استاکر" (1979) 00:58:59.000 --> 00:59:07.999 می‌خواستم فیلم بعدی‌ام خشک‌تر و زاهدانه‌تر باشد. 00:59:08.000 --> 00:59:11.999 بله، این واژه به بهترین شکل بیانگر آرمان‌های من است. 00:59:12.000 --> 00:59:14.999 چراکه فکر می‌کنم متانت ملکوتی 00:59:15.000 --> 00:59:17.999 یک هنرمند از اهمیت ویژه‌ای در 00:59:18.000 --> 00:59:19.999 خلق یک اثر هنری برخوردار است. 00:59:20.000 --> 00:59:24.999 هنرمند نباید جنجال‌آفرین باشد و نه در بیان خود دچار لکنت شود. 00:59:25.000 --> 00:59:29.999 و نباید امیال خود را بیرونی کند. 00:59:30.000 --> 00:59:33.999 چراکه انگیزه‌های یک هنرمند می‌بایستی 00:59:34.000 --> 00:59:37.999 در کمترین حد ممکن بیرونی شود. 00:59:48.000 --> 00:59:50.999 فکر می‌کنم که "استاکر" 00:59:51.000 --> 00:59:52.999 موفق‌ترین اثر من است. 00:59:53.000 --> 00:59:55.999 به طوری که مقصودی که داشتم 00:59:56.000 --> 00:59:57.999 همبستگی مناسبی با نتیجه‌ی کار داشت. 00:59:58.000 --> 01:00:00.999 و نه فقط به این خاطر، بلکه به دلیل 01:00:01.000 --> 01:00:03.999 سادگی که در ساختار خود داشت. 01:00:04.000 --> 01:00:05.999 ابزار کمی که در آن استفاده شده، 01:00:06.000 --> 01:00:07.999 غالبا ابزارهای بیانی هستند. 01:00:08.000 --> 01:00:10.999 این اثر برای من بسیار عزیز و مهم محسوب می‌شود. 01:00:11.000 --> 01:00:16.999 و به وضوح "استاکر" نشانگر موقعیتی است که 01:00:17.000 --> 01:00:19.999 به عنوان هنرمند در طول سالیان اخیر داشته‌ام. 01:00:30.000 --> 01:00:34.999 برای من، این فیلم البته در مورد مردی‌ست که 01:00:35.000 --> 01:00:41.999 عملا از شکست رنج می‌برد. 01:00:43.000 --> 01:00:46.999 اما در مقام یک ایده‌آل‌گرا، 01:00:47.000 --> 01:00:50.999 همچون یک سلحشور به پاسداری از ارزش‌های معنوی باقی می‌ماند. 01:00:51.000 --> 01:00:54.999 بنابراین استاکر به عنوان شخصیت اصلی فیلم، در همان مقامی است که 01:00:55.000 --> 01:00:57.999 دون کیشوت و شاهزاده میشکین قرار دارند. 01:00:58.000 --> 01:01:00.999 شخصیت‌های ادبی که ما از آنها 01:01:01.000 --> 01:01:02.999 به عنوان شخصیت‌های ایده‌آل یاد می‌کنیم. 01:01:03.000 --> 01:01:05.999 و به همین دلیل که آنها شخصیت‌های ایده‌آلی هستند، 01:01:06.000 --> 01:01:07.999 از شکست در زندگی واقعی رنج می‌برند. 01:01:08.000 --> 01:01:10.999 پس برای من این اثری است که 01:01:11.000 --> 01:01:13.999 نشانگر قدرت انسان ضعیف است. 01:01:14.000 --> 01:01:17.999 باور بر وابستگی به روحی که 01:01:18.000 --> 01:01:20.999 به آنها زندگی می‌بخشد. 01:01:22.000 --> 01:01:27.999 مهم نیست که آنها بر اساس 01:01:28.000 --> 01:01:31.999 احساسات درونی خود چه می‌کنند، 01:01:32.000 --> 01:01:35.999 احساسی که به قدرتی والاتر مرتبط است. 01:01:42.000 --> 01:01:44.999 من همواره مردد بودم، 01:01:45.000 --> 01:01:49.999 که اعمال می‌توانند عبث، نامعقول و ساده‌لوحانه باشند... 01:01:50.000 --> 01:01:52.999 و اکنون برای من روشن است که اعمال ساده‌لوحانه، 01:01:53.000 --> 01:01:54.999 نشانی از یک روح متعالی‌ست. 01:01:55.000 --> 01:01:57.999 نشانی از عدم خودخواهی. 01:01:58.000 --> 01:02:02.999 چراکه ایده‌هایی وجود دارند مبنی براینکه ساختار جهان 01:02:03.000 --> 01:02:07.999 به گونه‌ای‌ست که نمی‌تواند یک انسان معنوی را خلق کند. 01:02:09.000 --> 01:02:12.999 اما آن نیروی برتر انسان را در مسیری ساده‌لوحانه 01:02:13.000 --> 01:02:15.999 هدایت می‌کند. 01:02:20.000 --> 01:02:22.999 بله... حق با شماست، من آدم پستی هستم. 01:02:23.000 --> 01:02:24.999 من هیچ کار مهمی در این دنیا نکرده‌ام. 01:02:25.000 --> 01:02:26.999 و نمی‌توانم کاری بکنم. 01:02:27.000 --> 01:02:29.999 چیزی نمی‌توانم به همسرم پیشکش کنم. 01:02:30.000 --> 01:02:32.999 دوستی ندارم، و برایم ممکن نیست تا دوستی بیابم. 01:02:33.000 --> 01:02:35.999 اما چیزی که متعلق به من است را از من نگیرید. 01:02:36.000 --> 01:02:37.999 آنها پیشاپیش در آنسوی سیم خاردار 01:02:38.000 --> 01:02:39.999 همه چیزم را از من گرفتند. 01:02:43.000 --> 01:02:44.999 هرآنچه که دارم اینجاست. 01:02:45.000 --> 01:02:46.999 اینجا... 01:02:47.000 --> 01:02:48.999 در منطقه... 01:02:50.000 --> 01:02:51.999 شادی من... آزادی من... 01:02:52.000 --> 01:02:54.999 شرافت من، همه چیز در اینجاست. 01:02:55.000 --> 01:02:56.999 مردمی که با خود می‌آورم درست مثل خود من هستند. 01:02:57.000 --> 01:02:58.999 بینوا، زمین خورده. 01:02:59.000 --> 01:03:03.999 آنها هیچ ندارند... که به آن امیدوار باشند. 01:03:05.000 --> 01:03:06.999 اما من می‌توانم به آنها کمک کنم. 01:03:07.000 --> 01:03:08.999 هیچکس نمی‌تواند به آنها کمک کند 01:03:09.000 --> 01:03:11.999 جز من –انسانی پست- من می‌توانم! 01:03:13.000 --> 01:03:15.999 اما من به شادمانی اشک می‌ریزم چون می‌توانم به آنها کمک کنم. 01:03:17.000 --> 01:03:20.999 همین و بس. دنبال چیز دیگری نیستم. 01:03:29.000 --> 01:03:32.999 می‌خواهم به بازیگر آزادی مطلق دهم 01:03:33.000 --> 01:03:36.999 اگر تبعیت کامل بر مفهوم را 01:03:37.000 --> 01:03:38.999 برایم آشکار کند. 01:03:39.000 --> 01:03:41.999 به طور خلاصه، برای یک کارگردان غیرقابل تحمل است که 01:03:42.000 --> 01:03:45.999 بازیگر نگاه من بر مفهومی که 01:03:46.000 --> 01:03:48.999 فیلم به دنبال دارد را به اشتراک نگذارد. 01:03:49.000 --> 01:03:52.999 و من بازیگران را دوست دارم و به آنها آزادی کامل می‌دهم 01:03:53.000 --> 01:03:55.999 اگر آن مفهوم را به اشتراک بگذارند. 01:04:01.000 --> 01:04:03.999 این امر مهم‌ترین مسئله است... 01:04:04.000 --> 01:04:08.999 یک، دو یا سه برداشت کاملا بی‌اهمیت است، 01:04:09.000 --> 01:04:11.999 چیزی که برای من اهمیت دارد این است که هیچ تظاهری در کار نباشد، 01:04:15.900 --> 01:04:17.999 برای من مهم است که همه چیز آنطور که باید پیش رود... 01:04:18.000 --> 01:04:20.999 شما خود می‌دانید که چه موقع اختیارات را به هنرپیشه بدهید، 01:04:21.000 --> 01:04:22.999 چه موقع به آن اضافه کنید و چه موقع از آن کسر کنید. 01:04:23.000 --> 01:04:24.999 تنها شما می‌توانید آن را کنترل کنید... 01:04:25.000 --> 01:04:27.999 اما بعد از آن، اجازه‌ی دخالت ندارید... 01:04:28.000 --> 01:04:29.999 تو متوجه هستی، نه؟ -نه، نیستم. 01:04:30.000 --> 01:04:33.999 همه چیز بر لبه‌ی پرتگاه است... بر لبه‌ی پرتگاه... 01:04:34.000 --> 01:04:36.999 توجه! هرکس به جای خود! 01:04:37.000 --> 01:04:38.999 سریع! 01:04:41.000 --> 01:04:42.999 نمای 288، برداشت 1. 01:04:45.000 --> 01:04:48.999 به سوی من آمد و به من گفت که همراهش بروم. 01:04:49.000 --> 01:04:50.999 و من رفتم. 01:04:52.000 --> 01:04:54.999 بعدها هیچگاه از این تصمیم پشیمان نشدم. 01:04:58.000 --> 01:04:59.999 هیچگاه... 01:05:02.000 --> 01:05:04.999 سوگ بسیاری وجود داشت... 01:05:05.000 --> 01:05:07.999 ترسیده بودم و شرمسار. 01:05:08.000 --> 01:05:10.999 اما هیچگاه پشیمان نبودم، و هیچگاه به شخصی حسادت نورزیدم. 01:05:13.000 --> 01:05:15.999 این تصمیمی بود که من گرفتم. 01:05:16.000 --> 01:05:18.999 این زندگی‌ست، این ما هستیم. 01:05:23.000 --> 01:05:25.999 و اگر هیچ سوگی در زندگی ما نبود، 01:05:26.000 --> 01:05:28.999 در این صورت ترجیح می‌دادم که اصلا زندگی نباشد. 01:05:29.000 --> 01:05:30.999 همه چیز می‌توانست بدتر از این باشد. 01:05:34.000 --> 01:05:35.999 چراکه در آن صورت... 01:05:36.000 --> 01:05:37.999 هیچ شادی نیز وجود نداشت. 01:05:40.000 --> 01:05:42.999 هیچ امیدی نبود. 01:05:46.000 --> 01:05:47.999 پس... 01:06:03.000 --> 01:06:05.999 فصل هفتم در خاستگاه‌های نوستالژیا 01:06:06.000 --> 01:06:10.999 این هفته تنها در دو شب این رویا را نداشتم. 01:06:11.000 --> 01:06:13.999 و این یکی خصوصا رویای شگفت‌انگیزی است. 01:06:14.000 --> 01:06:16.999 حتی نمی‌توانم آن را به ثبت برسانم. 01:06:17.000 --> 01:06:18.999 و نیازی به این کار نیست. 01:06:19.000 --> 01:06:21.999 چراکه نمی‌توانم خود را از آن جدا کنم. 01:06:22.000 --> 01:06:27.999 [...] 01:06:28.000 --> 01:06:30.999 و رویاهای بسیاری هستند که می‌دانم 01:06:31.000 --> 01:06:32.999 ارزش بسیاری دارند. 01:06:33.000 --> 01:06:35.999 ارزش نه برای ما، بلکه برای کودکانمان. 01:06:36.000 --> 01:06:37.999 برای دیگران. 01:06:38.000 --> 01:06:40.999 در این رویاها، قدرت نزدیکی به پروردگار را درک می‌کنیم. 01:06:48.000 --> 01:06:53.999 "نوستالژیا" (1983) 01:07:14.000 --> 01:07:16.999 نوستالژیا احساسی همه‌گیر است. 01:07:17.000 --> 01:07:19.999 انسانی که نوستالژیا را تجربه می‌کند، در ذات خود 01:07:20.000 --> 01:07:22.999 در زادبودمش باقی می‌ماند، و از خانواده‌اش 01:07:23.000 --> 01:07:24.999 جدا نمی‌شود. 01:07:25.000 --> 01:07:28.999 در یک ماوای شاد، انسان نمی‌تواند نوستالژیا را تجربه کند. 01:07:29.000 --> 01:07:32.999 چراکه احساس می‌کند که روحش نمی‌تواند به سمت و سویی که 01:07:33.000 --> 01:07:36.999 ممکن است کشیده شود، گسترش یابد. 01:07:57.000 --> 01:07:59.999 انسان به واسطه‌ی عشق شکل گرفته است. 01:08:00.000 --> 01:08:01.999 عشق قابلیتی‌ست برای ایثار کردن، 01:08:02.000 --> 01:08:04.999 قابلیتی‌ست که خویشتن را به دیگری پیشکش کنی. 01:08:05.000 --> 01:08:06.999 اگر عشق به موانعی برخورد کند، 01:08:07.000 --> 01:08:10.999 انسان گمراه می‌شود، شکنجه می‌شود. 01:08:11.000 --> 01:08:13.999 و زمانی که عشق را احساس کنید، 01:08:14.000 --> 01:08:16.999 و زمانی که محدودیت‌های وحشتناکی را ببینید 01:08:17.000 --> 01:08:18.999 که آدمیزاد آفریده. 01:08:19.000 --> 01:08:21.999 موانعی که برای یکدیگر قرار داده‌ایم. 01:08:22.000 --> 01:08:24.999 آنگاه انسان به خاطر آنها رنج می‌برد. 01:08:25.000 --> 01:08:27.999 این امر زمانی رخ می‌دهد که عاشق و معشوق از یکدیگر جدا شوند. 01:08:28.000 --> 01:08:30.999 شخصیت اصلی فیلم رنج می‌برد چراکه 01:08:31.000 --> 01:08:33.999 نمی‌تواند با کسی دوستی کند. 01:08:34.000 --> 01:08:36.999 رنج می‌برد چراکه نمی‌تواند چندروزی بیشتر 01:08:37.000 --> 01:08:39.999 در این مرز و بوم سپری کند. 01:08:40.000 --> 01:08:41.999 دوستی را می‌یابد، 01:08:42.000 --> 01:08:43.999 که او نیز رنج می‌برد. 01:08:44.000 --> 01:08:46.999 این خصلت دلیلی است که وی را پیدا می‌کند. 01:08:47.000 --> 01:08:49.999 می‌گوید که ما نیاز داریم تا مرزها را از میان ببریم. 01:08:50.000 --> 01:08:51.999 تا همه بتوانند آزادانه زندگی کنند. 01:08:52.000 --> 01:08:54.999 بی آنکه ناسازگاری میان سیستم‌های [...] 01:08:55.000 --> 01:08:56.999 را تجربه کنند. 01:08:57.000 --> 01:09:00.999 چراکه به هر صورت مشکلات بسیاری وجود خواهد داشت. 01:09:01.000 --> 01:09:04.999 و این امر بقا را غیرممکن می‌سازد. 01:09:05.000 --> 01:09:07.999 او از نابسامانی زندگی رنج می برد. 01:09:08.000 --> 01:09:09.999 نابسامانی همه‌گیر زندگی. 01:09:10.000 --> 01:09:12.999 نمی‌تواند خوشحال باشد چراکه شمار بسیاری از مردم 01:09:13.000 --> 01:09:14.999 خوشحال نیستند. 01:09:15.000 --> 01:09:17.999 مشکلش از جنس همدردی‌ست. 01:09:18.000 --> 01:09:19.999 این کاملا یک ایده‌ی روسی‌ست. 01:09:20.000 --> 01:09:22.999 ایده‌ای که از همدردی دارد را نمی‌تواند به عمل آورد. 01:09:24.000 --> 01:09:28.999 BAGNO VIGNONI, TUSCANY, ITALY 01:09:29.000 --> 01:09:30.999 اون از ایتالیا می‌نویسه؟ 01:09:31.000 --> 01:09:33.999 روی بیوگرافی یک موسیقیدان روسی کار می‌کنه. 01:09:34.000 --> 01:09:35.999 زوئی! 01:09:36.000 --> 01:09:36.999 چرا اینجا اومده؟ 01:09:37.000 --> 01:09:39.999 این موسیقیدان در کنسرواتوار بولونیا تحصیل می‌کرد. 01:09:40.000 --> 01:09:42.999 و اوقاتش رو در تابستان‌ها و بهارهایی که هوا گرم بود، اینجا می‌گذروند. 01:09:43.000 --> 01:09:43.999 کی؟ 01:09:44.000 --> 01:09:44.999 در اواخر قرن هجدهم. 01:09:45.000 --> 01:09:47.999 کی بود؟ چایکوفسکی؟ 01:09:48.000 --> 01:09:49.999 نه، اسمش سوسنوفسکی بود. 01:09:50.000 --> 01:09:50.999 صبر کن... 01:09:51.000 --> 01:09:53.999 خودشه، کسی که با دختر محلی ازدواج کرد. 01:09:54.000 --> 01:09:56.999 فکر نکنم، اون عاشق یک رعیت روسی بود. 01:09:57.000 --> 01:10:00.999 این غیرمنتظره بود، و البته وحشتناک. 01:10:01.000 --> 01:10:03.999 برای اولین بار متوجه شدم که 01:10:04.000 --> 01:10:06.999 رهبران صنعت فیلمسازی شوروی 01:10:07.000 --> 01:10:09.999 مرا کارگردان شوروی در نظر نمی‌گیرند. 01:10:10.000 --> 01:10:12.999 چراکه نماینده‌ی خود را به کن فرستادند 01:10:13.000 --> 01:10:15.999 که مامور شده بود به موفقیت من در فستیوال سال 1983، 01:10:16.000 --> 01:10:17.999 لطمه بزند. 01:10:18.000 --> 01:10:20.999 باندارچوک بود، سرگی باندارچوک، 01:10:21.000 --> 01:10:22.999 کارگردان شوروی. 01:10:23.000 --> 01:10:27.999 هنوز که هنوز است نمی‌دانم که چرا چنین دستوری داده شد. 01:10:28.000 --> 01:10:30.999 من فیلمی درباره‌ی ناتوانی 01:10:31.000 --> 01:10:33.999 مردی اهل شوروی، روسیه، عضوی از جامعه‌ی روشنفکر، 01:10:34.000 --> 01:10:36.999 از زندگی در غرب، ساختم. 01:10:37.000 --> 01:10:39.999 هرچیزی برایم قابل تصور بود، 01:10:40.000 --> 01:10:42.999 یک عدم درک معمول و مرسوم 01:10:43.000 --> 01:10:45.999 از گویش سینمایی من یا 01:10:46.000 --> 01:10:47.999 یا جنبه‌های استتیک اثرم. 01:10:48.000 --> 01:10:51.999 اما از پیشوایان خود، 01:10:52.000 --> 01:10:55.999 رهبران و هموطنانم 01:10:56.000 --> 01:10:58.999 انتظار چنین خیانتی نداشتم. 01:11:05.000 --> 01:11:06.999 به ناگاه خود را 01:11:07.000 --> 01:11:09.999 در آنجا به طور کامل نالازم دیدم. 01:11:10.000 --> 01:11:12.999 و تصور کنید که پیشوایان حکومت شوروی 01:11:13.000 --> 01:11:15.999 چه اقدامی در قبال بازگشت من به مسکو پس از 01:11:16.000 --> 01:11:19.999 حضورم در جشنواره‌ی کن، ممکن بود داشته باشند. 01:11:20.000 --> 01:11:22.999 من صرفا نمی‌توانستم طور دیگری عمل کنم. 01:11:23.000 --> 01:11:25.999 نمی‌توانستم به شوروی بازگردم. 01:11:26.000 --> 01:11:30.999 من و همسرم به وضوح مجبور بودیم در غرب زندگی کنیم. 01:11:31.000 --> 01:11:34.999 با اینحال هیچ خیال باطلی درباره‌ی 01:11:35.000 --> 01:11:38.999 زندگی در غرب نداشتم، علی‌رغم این حقیقت که 01:11:39.000 --> 01:11:42.999 شماری از خانواده‌ام در مسکو باقی ماندند. 01:11:43.000 --> 01:11:46.999 این امر، تصمیمی بسیار سخت... 01:11:47.000 --> 01:11:49.999 و مشکل برای من و لاریسا بود. 01:11:57.000 --> 01:11:59.999 در رابطه با کشورمان، من و لاریسا هنوز 01:12:00.000 --> 01:12:01.999 تصمیم خود را نگرفته‌ایم. 01:12:05.000 --> 01:12:08.999 چیزی که برایمان مهم است، همین تصمیمی‌ست که باید بگیریم. 01:12:12.000 --> 01:12:15.999 بقیه‌ی چیزها کاملا بی‌معنی‌ست. 01:12:44.000 --> 01:12:46.999 هرچند برای بیست سال این شانس را داشتم که در مسکو 01:12:47.000 --> 01:12:49.999 پنج فیلم بسازم و با رهبری سینمایی خود، 01:12:50.000 --> 01:12:52.999 روابطی کمابیش دیپلماتیک داشته باشم. 01:12:53.000 --> 01:12:55.999 اما حالا، پس از رسوایی در کن، 01:12:56.000 --> 01:12:58.999 برای من روشن شد که دیگر 01:12:59.000 --> 01:13:01.999 شانس ساختن چیزی را ندارم. 01:13:04.000 --> 01:13:07.999 SAN VITTORINO, LAZIO, ITALY 01:13:10.000 --> 01:13:13.999 احساس بسیار بدی دارم چراکه 01:13:14.000 --> 01:13:17.999 از مخاطبین، از دوستان، 01:13:18.000 --> 01:13:19.999 و از زادبوم خود جدا شده‌ام. 01:13:20.000 --> 01:13:22.999 و البته، بیش از هرچیز 01:13:23.000 --> 01:13:25.999 افسرده و رنجورم 01:13:26.000 --> 01:13:29.999 از اینکه غیر ممکن است برای کسانی که آنها را تا به امروز مخاطب خود 01:13:30.000 --> 01:13:32.999 قلمداد می کردم، کار کنم. 01:13:33.000 --> 01:13:35.999 این برای من، داستان بزرگی‌ست. 01:13:36.000 --> 01:13:38.999 و البته رنج بسیاری خواهم کشید 01:13:39.000 --> 01:13:41.999 بخاطر اینکه از شما دور هستم. 01:13:42.000 --> 01:13:45.999 دور از آن اشخاصی که به آنها امیدوار بودم، آنهایی که فیلم‌هایم را دوست داشتند. 01:13:46.000 --> 01:13:48.999 و برای کسانی که تا به امروز با آنها کار کردم، 01:13:49.000 --> 01:13:51.999 و کار خواهم کرد. 01:13:52.000 --> 01:13:55.999 هیچ راه فراری نداشتم، هیچ انتخابی. 01:13:56.000 --> 01:13:59.999 اتفاقی که افتاد تنها قدم درست و منطقی بود. 01:14:00.000 --> 01:14:03.999 پس از ستیزی که میان من و سردمداران سینمایی 01:14:04.000 --> 01:14:06.999 در مسکو وجود داشت. 01:14:17.000 --> 01:14:21.999 SAN GALGANO, TUSCANY, ITALY 01:14:43.000 --> 01:14:44.999 شکار رو به پایان است. 01:14:45.000 --> 01:14:46.999 من شکار شده‌ام 01:14:48.000 --> 01:14:50.999 سگ تازی از لمبر من آویزان است 01:14:51.000 --> 01:14:54.999 سر به پشت می‌تابم تا آنجا که شاخ‌هایم به میان دنده‌ها فرو می‌رود. 01:14:55.000 --> 01:14:58.999 شیپورها به سکوت می‌روند و آنان زردپی‌های مرا از هم می‌گسلند 01:14:59.000 --> 01:15:01.999 لوله‌ی تفنگ را به گوش من می‌فشارند 01:15:02.000 --> 01:15:07.999 به سمتی می‌افتم، و شاخ‌هایم مبان بوته‌های خیس گره می‌خورند 01:15:08.000 --> 01:15:12.999 چشمانی بی‌رمق می‌بینم که تیغه‌ی چمنی به آن چسبیده 01:15:13.000 --> 01:15:17.999 مردمک سیاه، بی روح بی هیچ بازتابی 01:15:18.000 --> 01:15:21.999 پاها به هم گره خورده و چوبکی که از میان آنها می‌گذرد 01:15:22.000 --> 01:15:24.999 افتاده بر شانه‌هاشان... 01:15:36.000 --> 01:15:41.999 فصل هشتم برآستانه‌ی آخرالزمان 01:16:07.000 --> 01:16:11.999 TARKOVSKY'S PLACE OF PILGRIMAGE, SANTA MARIA, PORTONOVO, ITALY 01:16:36.000 --> 01:16:39.999 آخرالزمان، مکاشفه‌ی یوحنا، 01:16:40.000 --> 01:16:42.999 احتمالا بزرگترین اثر شعری‌ست که 01:16:43.000 --> 01:16:45.999 تا حالا در جهان وجود داشته است. 01:16:48.000 --> 01:16:50.999 گویی که از عالم بالا الهام گرفته شده باشد. 01:17:01.000 --> 01:17:05.999 هر آن چیزی‌ست که تمامی قوانین اعطا شده به بشریت از عالم بالا را 01:17:06.000 --> 01:17:08.999 پذیراست و در برمی‌گیرد. 01:17:19.000 --> 01:17:23.999 روشن است که ما در فرایند تاریخی خود از نظر مادی 01:17:24.000 --> 01:17:26.999 بیشتر به تکامل رسیده‌ایم تا از نظر معنوی. 01:17:27.000 --> 01:17:29.999 و با کمال تاسف حالا بهایش را می‌پردازیم. 01:17:30.000 --> 01:17:33.999 اگر انسانیت بمیرد، تنها به این دلیل خواهد بود که فرایندِ 01:17:34.000 --> 01:17:36.999 پیشرفت انسان ناهمگون است 01:17:37.000 --> 01:17:40.999 و به این خاطر است که انسان از نظر روحانی 01:17:41.000 --> 01:17:44.999 پیشرفتی نداشته و تنها چیزی که او را هدایت می‌کرد، ترس او بوده. 01:17:45.000 --> 01:17:48.999 انسان در مقابل جهان حالت دفاعی به خود می‌گیرد 01:17:49.000 --> 01:17:51.999 به جای اینکه راهی برای یکی شدن با آن، 01:17:52.000 --> 01:17:54.999 و ارتباط با این جهان، پیدا کند. 01:17:55.000 --> 01:17:58.999 ارتباط انسانی تبدیل شد به نوعی 01:17:59.000 --> 01:18:02.999 تحمیل رنجی بیمارگونه، غیر ضروری، و آزاردهنده 01:18:03.000 --> 01:18:06.999 به دیگر انسان‌ها. 01:18:07.000 --> 01:18:10.999 به جای آن که ارتباطی لذت‌بخش را دنبال کند. 01:18:12.000 --> 01:18:14.999 ما به نزدیک‌ترین ملعبه‌ای که می‌شناسیم چنگ می‌اندازیم. 01:18:15.000 --> 01:18:19.999 ما در ارتباطات خود به اعمال فشار باور داریم، به جای آن که 01:18:20.000 --> 01:18:24.999 جادوی یک نگاه یا آرزوی پدرانه را که می‌تواند ما را 01:18:25.000 --> 01:18:28.999 از ضربات مهلک خشونت در امان دارد، باور کنیم. 01:18:37.000 --> 01:18:40.999 از منظر رستگاری، آخرین لحظات حیات ما بر زمین، 01:18:41.000 --> 01:18:44.999 ما را به این ایده هدایت می‌کند که در رستگاری فردی 01:18:45.000 --> 01:18:48.999 هدفی نهفته است. 01:18:49.000 --> 01:18:55.999 و این امر فارغ از اتکای ما به زندگی و هنر است. 01:18:56.000 --> 01:18:59.999 دیگر هیچ چشم‌اندازی نیست بدون این ایده که 01:19:00.000 --> 01:19:02.999 در مقابل پلیدی‌های این جهان باید در کنار هم باشیم، 01:19:03.000 --> 01:19:05.999 همانطور که در مورد انفجار اتمی تجربه کردیم. 01:19:06.000 --> 01:19:08.999 شما خود شاهد خسارات ناشی از 01:19:09.000 --> 01:19:10.999 انفجار در یک ایستگاه کوچک اتمی بودید. 01:19:11.000 --> 01:19:13.999 فکر کنید که ده‌ها مورد مشابه محتمل است. 01:19:14.000 --> 01:19:16.999 بسیار محتمل است که تقدیر ما 01:19:17.000 --> 01:19:20.999 توسط جنگ رقم نخواهد خورد، بلکه در ویرانی تدریجیِ 01:19:21.000 --> 01:19:26.999 گونه‌ی بشری ناشی از این انحراف عاطفی تعریف خواهد شد. 01:19:27.000 --> 01:19:31.999 حتی بدون جنگ، در این تعارض خفه خواهیم شد. 01:19:32.000 --> 01:19:35.999 به همین خاطر است که مسئله‌ی هنر و مسئله‌ی رستگاری 01:19:36.000 --> 01:19:38.999 در دوران ما هرچه بیشتر به یکدیگر مرتبط‌اند. 01:19:39.000 --> 01:19:41.999 مهم این است که هرچه زودتر متوجه این مسئله گردیم. 01:19:42.000 --> 01:19:46.999 TARKOVSKY'S FIRST HOME IN ITALY, SAN GREGORIO DA SASSOLA, LAZIO 01:19:53.000 --> 01:19:55.999 وقتی از معنویت سخن می‌گویم، 01:19:56.000 --> 01:19:58.999 اول از هرچیز منظورم گرایشی انسانی‌ست که 01:19:59.000 --> 01:20:03.999 که با مفهوم زندگی مرتبط است. 01:20:04.000 --> 01:20:06.999 این امر حداقل اولین قدم است. 01:20:07.000 --> 01:20:09.999 انسانی که از خود این سوال را می‌پرسد، 01:20:10.000 --> 01:20:12.999 دیگر نمی‌تواند از این پایه نزول کند. 01:20:13.000 --> 01:20:15.999 او تنها می‌تواند بیشتر و بیشتر به تکامل برسد. 01:20:16.000 --> 01:20:18.999 اینکه از خود بپرسید که چرا زندگی می‌کنید، 01:20:19.000 --> 01:20:20.999 و به کجا می‌روید، 01:20:21.000 --> 01:20:24.999 مفهوم بودن بر این سیاره چیست 01:20:25.000 --> 01:20:26.999 در خلال این 01:20:27.000 --> 01:20:30.999 حضور هشتاد ساله‌ی ما 01:20:31.000 --> 01:20:34.999 بر روی زمین. 01:20:35.000 --> 01:20:38.999 به عبارتی دیگر، انسانی که از خود این سوال را 01:20:39.000 --> 01:20:41.999 نپرسیده، یا تا حالا این کار را نکرده است، 01:20:42.000 --> 01:20:46.999 پیکری بی‌روح است. 01:20:47.000 --> 01:20:49.999 و هنر یا هنرمندی که درگیر با 01:20:50.000 --> 01:20:52.999 چنین مسئله‌ای نیست، نه هنر است و نه هنرمند. 01:20:53.000 --> 01:20:55.999 چراکه واقع‌گرا نیست. 01:20:56.000 --> 01:20:58.999 چراکه از مهم‌ترین مسئله‌ی انسانی 01:20:59.000 --> 01:21:01.999 که انسان را به چیزی که هست بدل می‌کند، اجتناب می‌کند. 01:21:02.000 --> 01:21:04.999 و تنها زمانی که درگیرِ 01:21:05.000 --> 01:21:08.999 این مسائل باشیم، فقط و فقط آن زمان است که 01:21:09.000 --> 01:21:12.999 هنر واقعی تجلی می‌یابد. 01:21:17.000 --> 01:21:20.999 فکر می‌کنم مفهوم زندگی در 01:21:21.000 --> 01:21:24.999 بالا کشیدن مرتبه‌ی معنوی خود 01:21:25.000 --> 01:21:27.999 در دورانی‌ست که در این دنیا هستیم. 01:21:29.000 --> 01:21:31.999 حتی اگر بتوانیم ذره‌ای خود را 01:21:32.000 --> 01:21:33.999 از آنچه که در بدو تولد بودیم، بالا بکشیم، 01:21:34.000 --> 01:21:36.999 زندگی ما دیگر بی‌ثمر و پوچ نخواهد بود. 01:21:42.000 --> 01:21:45.999 برای من، شیطان و شر 01:21:46.000 --> 01:21:50.999 به معنی فقدان نیکی و فقدان خداست. 01:21:51.000 --> 01:21:52.999 همچون رابطه‌ی سایه و نور. 01:21:53.000 --> 01:21:56.999 "ایثار" (1986) 01:21:57.000 --> 01:21:59.999 شر همانی‌ست که انسان در درون خود حمل می‌کند. 01:22:00.000 --> 01:22:02.999 همانطور که نیکی را درون خود دارد. 01:22:03.000 --> 01:22:04.999 و معنی هستی ما 01:22:05.000 --> 01:22:07.999 غلبه بر شری‌ست که در درون ما نهفته است. 01:22:08.000 --> 01:22:12.999 و از این منظر، ما موجوداتی مختاریم. 01:22:13.000 --> 01:22:16.999 می‌توانیم بر شر غلبه کنیم. 01:22:17.000 --> 01:22:19.999 یا اجازه دهیم تا شر بر ما پیروز شود. 01:22:20.000 --> 01:22:22.999 و تمامی مسئولیت این امر بر دوش ماست، به تنهایی. 01:22:26.000 --> 01:22:28.999 سختی کار در این که ما شروع به 01:22:29.000 --> 01:22:31.999 مبارزه با شری می‌کنیم که در درون ما نیست، 01:22:32.000 --> 01:22:34.999 اما در درون دیگری‌ست. 01:22:48.000 --> 01:22:51.999 GOTLAND, SWEDEN 01:22:54.000 --> 01:22:56.999 من این فیلم را در سوئد خواهم ساخت 01:22:57.000 --> 01:23:00.999 و نام آن را "ایثار" 01:23:01.000 --> 01:23:02.999 خواهم گذاشت. 01:23:03.000 --> 01:23:06.999 ایده‌ی این فیلم ریشه در "نوستالژیا" دارد 01:23:07.000 --> 01:23:10.999 و در مرکزیت خود تجسمی ایتالیایی از یک جادوگر، 01:23:11.000 --> 01:23:13.999 در ظاهر یک معلم ریاضی روستایی‌ست. 01:23:14.000 --> 01:23:16.999 اما در این مسیر به نشانه‌های تازه‌تر و 01:23:17.000 --> 01:23:20.999 و کارآمد‌تری در مبارزه با شر، همانگونه که گفتم، دست می‌یابد. 01:23:27.000 --> 01:23:29.999 روزی روزگاری 01:23:32.000 --> 01:23:34.999 راهب‌ پیری بود 01:23:35.000 --> 01:23:37.999 که در یک صومعه ارتدوکس روسی زندگی می‌کرد 01:23:38.000 --> 01:23:39.999 که نامش پاموه بود. 01:23:40.000 --> 01:23:43.999 یک روز اون درخت خشکی رو بر تپه‌ای سنگی می‌کاره. 01:23:44.000 --> 01:23:45.999 درست مثل همینی که داریم می‌کاریم. 01:23:48.000 --> 01:23:50.999 و به شاگردش، با نام یوهان کولوف، 01:23:51.000 --> 01:23:53.999 دستور می‌ده، 01:23:54.000 --> 01:23:59.999 که هر روز به این درخت آب بده، تا درخت دوباره زنده بشه. 01:24:03.000 --> 01:24:06.999 این تصویری است از مسئولیت فردی مردی که 01:24:07.000 --> 01:24:09.999 در مقابل شرایطی ناخواسته و اجتناب‌ناپذیر 01:24:10.000 --> 01:24:11.999 قرار گرفته است. 01:24:12.000 --> 01:24:15.999 کسی که خود را وقف مسئولیتی فردی می‌کند، با این امید که 01:24:16.000 --> 01:24:19.999 در جریان این اتفاقات به نوعی اثرگذار باشد، 01:24:20.000 --> 01:24:22.999 مسئولیتی که معمولا به عهده‌ی سیاستمداران است. 01:24:23.000 --> 01:24:28.999 افرادی حرفه‌ای که آینده‌ی ما، 01:24:29.000 --> 01:24:32.999 روابط بین‌المللی، 01:24:33.000 --> 01:24:34.999 و دیگر روابط بین جوامع را رقم می‌زنند. 01:24:35.000 --> 01:24:38.999 این کلیت داستان فیلم من است. 01:24:39.000 --> 01:24:41.999 این داستان از نقش فردیت در 01:24:42.000 --> 01:24:44.999 فرایندهای اجتماعی امروز می‌گوید. 01:24:45.000 --> 01:24:48.999 و میل به بازگشت انسان به مبدا رخدادهاست. 01:24:49.000 --> 01:24:51.999 این یک قصه است، داستانی با پندی اخلاقی، 01:24:52.000 --> 01:24:56.999 که در فرمی شاعرانه داستان خانواده‌ای را می‌گوید 01:24:57.000 --> 01:24:59.999 که در یک شرایط دراماتیک پیچیده قرار دارند. 01:25:06.000 --> 01:25:10.999 همونطور که گفتم، ما خشکمون زده بود، و مسحور زیبایی روبرو بودیم، 01:25:12.000 --> 01:25:14.999 ایستادیم و نگاه کردیم. و نتوانستیم خود را از آن جدا کنیم. 01:25:15.000 --> 01:25:17.999 سکوت، آرامش... 01:25:18.000 --> 01:25:22.999 و... کاملا مشخص بود که این خانه برای ما 01:25:23.000 --> 01:25:25.999 ساخته شده بود. 01:25:26.000 --> 01:25:29.999 کاشف به عمل اومد که برای فروش‌ـه. و این یک معجزه بود. 01:25:30.000 --> 01:25:33.999 تو در اون خونه به دنیا اومدی. 01:25:34.000 --> 01:25:35.999 دوسش داری؟ 01:25:37.000 --> 01:25:39.999 خونه رو دوست داری، پسرم؟ 01:25:44.000 --> 01:25:45.999 با چیره شدن هرچه بیشتر شر، 01:25:46.000 --> 01:25:48.999 انگیزه‌ی بیشتری برای خلق هنر وجود دارد. 01:25:49.000 --> 01:25:51.999 دلایل بیشتری برای آن. 01:25:52.000 --> 01:25:53.999 هنر... 01:25:55.000 --> 01:25:57.999 چطور بگویم... 01:25:59.000 --> 01:26:03.999 تا زمانی که انسان زنده است، او ذاتا محکوم به 01:26:04.000 --> 01:26:06.999 خلاقیت است. 01:26:07.000 --> 01:26:11.999 و به این ترتیب، با خالق خود پیوند می‌خورد. 01:26:12.000 --> 01:26:14.999 برای خلق کردن... و آنچه که باید خلق شود... 01:26:15.000 --> 01:26:16.999 چرا هنر وجود دارد؟ 01:26:18.000 --> 01:26:20.999 چرا؟ خوب است یا بد؟ 01:26:21.000 --> 01:26:25.999 آیا رهگشاست؟ یا هنر تنها برای هنر است؟ 01:26:26.000 --> 01:26:29.999 بهرحال، یک چیز روشن است، که هنر نوعی نیایش است. 01:26:30.000 --> 01:26:31.999 و این بیانگر همه چیز است. 01:26:32.000 --> 01:26:35.999 با کمک هنر، انسان امیدهایش را بیان می‌کند. 01:26:36.000 --> 01:26:38.999 بقیه‌ی چیزها کاملا بی‌معناست. 01:26:39.000 --> 01:26:41.999 هر آن چیزی که بیانگر امید نباشد 01:26:42.000 --> 01:26:44.999 و بر پایه‌ی ماهیتی معنوی استوار نباشد، 01:26:45.000 --> 01:26:47.999 هیچ ارتباطی با هنر ندارد. 01:27:12.000 --> 01:27:15.999 اگر از من بپرسند، که برای آینده امید را در کجا می‌بینید، 01:27:16.000 --> 01:27:20.999 می‌گویم، تنها در روسیه. 01:27:21.000 --> 01:27:23.999 علی‌رغم همه‌ی آن اتفاقات. 01:27:25.000 --> 01:27:27.999 امید به آن معنا که... 01:27:29.000 --> 01:27:32.999 پایان تمدن ممکن است پیش از 01:27:33.000 --> 01:27:36.999 وقوع جنگ اتمی رخ دهد. 01:27:37.000 --> 01:27:39.999 و آن زمانی رخ خواهد داد که آخرین انسانی که 01:27:40.000 --> 01:27:42.999 به خالق خویش ایمان دارد، بمیرد. 01:27:43.000 --> 01:27:45.999 تمدن بدون معنویت، 01:27:46.000 --> 01:27:50.999 بدون باور به جاودانگی روح بشر، 01:27:51.000 --> 01:27:54.999 زمانی که بشریت جلوه‌ای حیوانی به خود گیرد، 01:27:55.000 --> 01:27:58.999 دیگر تمدنی باقی نمی‌ماند. 01:27:59.000 --> 01:28:01.999 این پایان همه چیز است. 01:28:03.000 --> 01:28:05.999 و از این جهت است که من روسیه را 01:28:06.000 --> 01:28:09.999 بسیار مستعدتر در بازآفرینی معنوی می‌یابم، 01:28:10.000 --> 01:28:13.999 در قیاس با غرب آزاد. 01:28:31.000 --> 01:28:36.999 پایان‌سخن بازگشت ابدی 01:28:45.000 --> 01:28:47.999 زمانی بود که می‌توانستم 01:28:48.000 --> 01:28:50.999 کسانی را آموزگار خود در نظر بگیرم. 01:28:51.000 --> 01:28:53.999 ROCCALBEGNA, ITALY اما حالا، در ذهنم 01:28:54.000 --> 01:28:58.999 تنها کسانی مانده‌اند 01:28:59.000 --> 01:29:04.999 که نباید آنها را "استاد" بنامم، بلکه شاید "ساده‌دلان قدسی" برازنده‌تر باشد. 01:29:05.000 --> 01:29:07.999 کسانی که از این جهان نیستند. 01:29:08.000 --> 01:29:10.999 آنان که مجنون‌اند... 01:29:11.000 --> 01:29:13.999 و برای آنکه به آنان که هنوز زنده‌اند، توهینی نباشد، 01:29:14.000 --> 01:29:16.999 از میان آنها برسون، 01:29:17.000 --> 01:29:21.999 تولستوی، باخ و لئونادو را نام می‌برم. 01:29:22.000 --> 01:29:24.999 همگی آنان البته که دیوانه بودند، 01:29:25.000 --> 01:29:27.999 چراکه آنان هیچگاه 01:29:28.000 --> 01:29:31.999 در پی آن چیزی که در ذهن داشتند، نبودند. 01:29:32.000 --> 01:29:35.999 همگی آنان تسخیر شده بودند. 01:29:39.000 --> 01:29:41.999 اینجور آدم‌ها مرا می‌ترسانند. 01:29:42.000 --> 01:29:44.999 و به همان اندازه الهام‌بخش من هستند. 01:29:46.000 --> 01:29:50.999 توضیح هنر آنان کاملا غیر ممکن است. 01:29:52.000 --> 01:29:55.999 مقالات زیادی در رابطه با تولستوی نوشته شده، 01:29:56.000 --> 01:29:58.999 همینطور درباره‌ی لئوناردو و باخ، اما هیچکس نتوانست 01:29:59.000 --> 01:30:01.999 حق مطلب را در مورد آنان بیان کند. 01:30:02.000 --> 01:30:05.999 و خدا را شکر که نتوانستند. 01:30:06.000 --> 01:30:08.999 این بدان معناست که توضیح اساسا غیرممکن است. 01:30:09.000 --> 01:30:11.999 معجزه است، و معجزه‌ها توضیح‌دادنی نیستند. 01:30:12.000 --> 01:30:15.999 معجزه... همان خداست. 01:30:23.000 --> 01:30:27.999 وقتی نوبت من برسد، از مرگ نمی‌هراسم. 01:30:28.000 --> 01:30:29.999 مرا نمی‌ترساند. 01:30:30.000 --> 01:30:32.999 آخرین خانه‌ی تارکوفسکی در فلورانس 01:30:33.000 --> 01:30:36.999 تنها وحشت من از رنج فیزیکی‌ست. 01:30:37.000 --> 01:30:43.999 مرگ.. برای انسانی که مفهومی از زندگی دارد، 01:30:44.000 --> 01:30:48.999 هراس‌انگیز نیست. 01:30:50.000 --> 01:30:51.999 از این بابت مطمئنم. 01:30:52.000 --> 01:30:56.999 فکر فرارسیدن مرگ حالم را خراب نمی‌کند. 01:30:57.000 --> 01:30:59.999 اصلا حالم را بد نمی‌کند، بلکه برعکس. 01:31:00.000 --> 01:31:02.999 حتی بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم که مرگ، 01:31:03.000 --> 01:31:05.999 احساس ناامیدی، موهبتی‌ست که 01:31:06.000 --> 01:31:08.999 که حس شگفت‌انگیز آزادی را به همراه دارد. 01:31:09.000 --> 01:31:12.999 آزادی که هرگز در طول زندگی تجربه نکردیم. 01:31:30.000 --> 01:31:31.999 اثر هنری زمانی یک شاهکار است که 01:31:32.000 --> 01:31:36.999 گواهی باشد به روحی که از تو جدا می‌شود، 01:31:37.000 --> 01:31:39.999 و به روشنی به پرواز درآید 01:31:40.000 --> 01:31:42.999 به عالم بالا، به بهشت. 01:31:43.000 --> 01:31:44.999 گویی که دیگر نباشد. 01:31:45.000 --> 01:31:48.999 تنها وزشی ملایم می‌ماند از او، 01:31:49.000 --> 01:31:50.999 وزشی که تنها تو حس می‌کنی. 01:31:51.000 --> 01:31:54.999 برای درک نبوغ یک اثر، همین کافی‌ست. 01:32:19.000 --> 01:32:21.999 در درون، باد ملایمی می‌وزد 01:32:22.000 --> 01:32:24.999 و تو بی‌مهابا پر می‌کشی 01:32:25.000 --> 01:32:27.999 عشق در باریکه‌ای از فیلم 01:32:28.000 --> 01:32:30.999 و روح به آستین سخت چسبیده 01:32:31.000 --> 01:32:32.999 لحظه‌ی بی‌خود شدن، به سان پرنده‌ای 01:32:33.000 --> 01:32:34.999 که دانه برمی‌چیند – از برای چه؟ 01:32:35.000 --> 01:32:37.999 تا مبادا از دست برود 01:32:38.000 --> 01:32:39.999 گرچه مرده‌ای، اما هنوز جانی هست 01:32:40.000 --> 01:32:42.999 هرچند نه به تمامی، تنها ذره‌ای 01:32:43.000 --> 01:32:44.999 بی‌صدا، غرق در رویا 01:32:45.000 --> 01:32:47.999 گویی سرگردان در میانه‌ی دشت 01:32:48.000 --> 01:32:49.999 در مسیر فراسو 01:32:50.000 --> 01:32:53.999 درخشان، هویدا و دوست‌داشتنی، هرچه هست 01:32:54.000 --> 01:32:55.999 پروازی که تکرار می‌شود 01:32:56.000 --> 01:32:58.999 تنها اگر جادوی لنز 01:32:59.000 --> 01:33:02.999 جهانت را تسخیر کند. 01:34:40.000 --> 01:34:50.999 بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.