WEBVTT 00:00:00.000 --> 00:00:15.000 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:00:15.320 --> 00:00:19.265 ‫تهیه‌کننده 00:00:20.975 --> 00:00:25.029 ‫فیلمی از کاترینا واسکونسِلوس 00:00:36.695 --> 00:00:38.445 ‫تریش 00:00:39.716 --> 00:00:42.981 ‫همیشه از این اسم ‫کوتاه و ظریفی که تو... 00:00:43.006 --> 00:00:45.474 ‫دوست داشتی باهاش صدات کنن، خوشم می‌اومد 00:00:45.839 --> 00:00:49.269 ‫من تو یک خانه سالمندان ام. ‫حالم خوبه. جای نگرانی نیست 00:00:49.322 --> 00:00:51.283 ‫تصمیم خودم بود 00:00:52.133 --> 00:00:54.750 ‫دیروز خونه‌مون فروش رفت 00:00:55.125 --> 00:01:01.329 ‫باید خودم رو رها می‌کردم، ‫تا پر بکشم به جایی که تو هستی 00:01:01.647 --> 00:01:04.177 ‫بدنم دیگه در اختیار خودم نیست 00:01:04.673 --> 00:01:06.961 ‫جوون که بودم 00:01:07.242 --> 00:01:10.398 ‫بدنم آروم بود و حتی متوجه‌ش نمی‌شدم 00:01:10.522 --> 00:01:14.319 اما حالا از خود من بیشتر وجود داره 00:01:14.455 --> 00:01:19.306 ‫امروز بچه‌هامون شروع ‫کردن به لخت کردن خونه 00:01:19.868 --> 00:01:22.681 ‫اون‌جا پیدات می‌کنن. می‌دونم 00:01:22.993 --> 00:01:26.001 ‫این چند سال آخر سعی ‫کردم گیاه‌ها رو سرپا نگه دارم 00:01:26.093 --> 00:01:30.444 ‫اما اون‌زمانی که خودت مراقب‌شون بودی، ‫گل‌هاشون بیشتر بود 00:01:30.562 --> 00:01:34.038 ‫سعی کردم همه‌چی رو همون‌جوری که ‫باقی گذاشته بودی نگه دارم 00:01:34.287 --> 00:01:37.990 ‫اما اشیا هم حیات ‫پنهانی خودشون رو دارن 00:01:38.090 --> 00:01:42.081 ‫هیچی مثل اون‌وقتی ‫که تو این‌جا بودی نیست 00:01:42.405 --> 00:01:46.217 ‫تلاشم رو کردم. اما نتونستم ‫همه‌چیز رو مثل سابق نگه دارم 00:01:47.014 --> 00:01:49.998 ‫سال 1984، همه‌چی عوض شد: 00:01:50.170 --> 00:01:54.381 ‫بدنم، خونه و خانواده‌مون 00:01:54.448 --> 00:01:59.432 ‫بچه‌هامون بچه داشتن، ‫و خود بچه‌هاشون هم بچه داشتن 00:02:00.007 --> 00:02:04.067 ‫گفتم از خونه چشم‌های ‫سَن لوسی رو برام بیارن 00:02:04.092 --> 00:02:10.435 ‫تا شاید سلامت بینایی‌م سرجاش بمونه، ‫ای کاش تو رو تو خاطراتم ببینم 00:02:11.286 --> 00:02:17.395 ‫خواستم بدلِ [اثر] سورولا رو هم بیارن، ‫همونی که تو اتاق پذیرایی بود 00:02:19.527 --> 00:02:24.651 ‫همیشه خیال می‌کردم اون خود تویی ‫که کنار یکی از بچه‌هامون خوابیدی 00:02:28.495 --> 00:02:35.885 ‫احساس می‌کنم به تو نزدیک و نزدیک‌تر می‌شم، ‫بئاتریش، اما دلم برای دیدن دریا تنگ می‌شه 00:03:04.252 --> 00:03:07.556 ‫مرد و زنی دیدار می‌کنند 00:03:08.765 --> 00:03:13.156 ‫یک مرد، یک زن و احتمال عشق 00:03:13.772 --> 00:03:18.147 ‫مرد گفت: "دوست ‫دارم دوباره ببینمت" 00:03:18.245 --> 00:03:24.526 ‫زن گفت: "اگر خدا بخواد، ‫حتما پیش می‌آد" 00:03:26.103 --> 00:03:31.001 ‫مرد، لبریز از دلواپسی‌ها، ‫برایش نوشت: 00:03:32.733 --> 00:03:39.763 ‫"ماریا بئاتریش، به گمانم خواست ‫خداوند در مورد ما محقق شده است" 00:03:40.021 --> 00:03:43.669 ‫بیا دیدار کنیم تا با ‫یکدیگر آشنا شویم 00:03:43.997 --> 00:03:51.786 ‫از آن‌جا که خداوند ما را نصیب و قسمت ‫یکدیگر قرار داده است. ارادتمند شما، هنریک" 00:03:52.691 --> 00:03:55.777 ‫مرد و زن دیدار کردند 00:03:55.962 --> 00:04:06.549 ‫طبق پیش‌بینی، خواست خداوند این بود ‫که این دو جان، هرگز از دیگری جدا نشوند 00:04:08.175 --> 00:04:11.276 ‫هنریک درون بئاتریش ‫را نگاه کرد 00:04:11.956 --> 00:04:16.776 ‫و در او امکان [وجود] خانه‌ای را دید که ‫که بتوان شش فرزند را در آن نگه‌ داشت 00:04:16.847 --> 00:04:19.550 ‫و در خودش، [امکان] ملوان شدن 00:04:21.557 --> 00:04:27.167 ‫وقتی که او دل به هنریک باخت، ‫بئاتریش باید ترسش از دریا را کنار می‌گذاشت 00:04:27.487 --> 00:04:30.931 ‫و خود را کورکورانه وقف حضرت مریم کرد 00:04:31.087 --> 00:04:35.071 ‫دریا او را دربست مضطرب ساخت 00:04:35.127 --> 00:04:39.096 ‫شاید به همین خاطر بود ‫که آن‌ها شش فرزند داشتند 00:04:39.190 --> 00:04:46.611 ‫تا بلکه با نگاه کردن به آن‌ها ‫ترس و عطش او فروبنشیند 00:05:08.973 --> 00:05:16.386 ‫73, 74... 00:05:19.261 --> 00:05:25.222 ‫75, 76... 00:05:28.494 --> 00:05:34.933 ‫77, 78... 00:05:35.485 --> 00:05:37.625 ‫اولین بچه که به دنیا آمد 00:05:38.281 --> 00:05:42.617 ‫سنبل‌ها تازه شروع به ‫پوشاندن پشت باغ کرده بودند 00:05:42.726 --> 00:05:48.959 ‫پس معقول بود که بئاتریش طبیعت را ‫برای دانه‌ی اولش به ارمغان بیاورد 00:05:48.984 --> 00:05:52.226 ‫دوست دارم او جاسینتو ‫(سُنبل) نامیده شود 00:05:52.281 --> 00:05:55.523 ‫هنریک خواسته همسرش را اجابت کرد 00:05:56.084 --> 00:06:03.163 ‫داشتن فرزندی که در خشکی قرار یافته باشد ‫او را نیز به بئاتریش نزدیک‌تر نگاه می‌داشت 00:06:09.209 --> 00:06:14.365 ‫جاسینتو با این باور بزرگ شد که ‫روزی کمی بالاتر از زمین زندگی می‌کند 00:06:14.535 --> 00:06:17.465 ‫در جایی که پرندگان ساکن اند 00:06:17.551 --> 00:06:22.394 ‫آزاد از نیروی گرانش و چیزهای زمینی 00:06:27.008 --> 00:06:30.945 ‫ای لوسی مقدس، ‫که جلوه‌ی ما را در دلت نگه می‌داری 00:06:31.249 --> 00:06:36.019 ‫نور چشمانم را پاس بدار تا ‫شاید زیبایی‌های آفرینش را ببینم 00:06:36.044 --> 00:06:40.864 ‫گرمی آفتاب، رنگ‌های جنگل‌ها، ‫لبخند کودکان 00:06:41.527 --> 00:06:46.301 ‫چشمانی مهربان به من ارزانی دار، که ‫توان دیدن رَدِّ پرواز پرندگان را داشته باشد 00:06:47.902 --> 00:06:53.456 ‫مسخ پرنده‌ها 00:07:20.489 --> 00:07:24.122 ‫گیاهان سکه‌ای که ‫در باغ خانه روییدند 00:07:24.285 --> 00:07:29.449 ‫بئاتریش را مطمئن ساختند ‫که چه معماها در جزئیات نهفته اند 00:07:32.448 --> 00:07:35.955 ‫زنی عملگرا و با ریشه‌هایی عمیق 00:07:36.166 --> 00:07:40.838 ‫بئاتریش در راستینگی گیاهان ‫الهامی یافت برای آموزش... 00:07:40.924 --> 00:07:49.103 ‫جاسینتو، پدرو، ژوآوو، ‫نونو، تِرِسا، و ژوزِه‌ی نوزاد 00:07:49.921 --> 00:07:53.385 ‫وقتی به خودش اجازه داد ‫برای خودش وقت بگذارد 00:07:53.410 --> 00:07:57.691 ‫افکار بئاتریش در ‫جستجوی آغاز زمان بودند 00:07:57.964 --> 00:08:02.104 ‫این‌جا، ‫خدا را همان‌قدر باور داشت که الفبا را 00:08:02.242 --> 00:08:08.523 ‫اول آب [آفریده شد]، ‫بعد درختان و بعد از آن پرندگان 00:08:11.413 --> 00:08:13.850 ‫اما طولی نکشید که ‫زولمیرا را به یاد آورد 00:08:13.920 --> 00:08:18.764 ‫و فهمید که این نظریات [نامبرده] ‫جز هدر دادن وقت نبودند 00:08:19.247 --> 00:08:23.825 ‫چرا که زولمیرا بود که پهلو به پهلوی او، ‫دیوارهای خانه 00:08:23.926 --> 00:08:30.074 ‫و ریشه‌های بچه‌ها را برپا نگه‌می‌داشت، ‫بساط صبحانه می‌چید و ملافه‌ها را عوض می‌کرد 00:08:30.523 --> 00:08:35.522 ‫در اَزَل، ‫بی‌گمان زولمیرا بود و بَس 00:08:37.201 --> 00:08:41.771 ‫بئاتریش به یاد نداشت زولمیرا ‫از کی در آن‌جا کار می‌کرد 00:08:41.964 --> 00:08:46.995 ‫اما طاووس‌ها دیگر بخشی از ‫محله‌ای بودند که او ساکنش شده بود 00:08:47.774 --> 00:08:51.875 ‫هرروز صبح با سیگار ‫زولمیرا آغاز می‌شد 00:08:51.998 --> 00:08:58.662 ‫بعد از آن در را می‌گشود و اجازه ‫می‌داد فصول، به خانه یورش بیاورند 00:09:30.530 --> 00:09:33.783 ‫تریش، من یک ماه پیش رفتم 00:09:33.808 --> 00:09:37.706 ‫اما قسم می‌خورم که دست‌کم یک ‫سال و نیمه گذشته را در دریا بودم 00:09:38.308 --> 00:09:40.558 ‫دلتنگ تو و بچه‌ها هستم 00:09:41.572 --> 00:09:43.821 ‫به ملوانان اطرافم نگاه می‌کنم 00:09:43.846 --> 00:09:48.486 ‫و در آن‌ها اندوهِ ‫دلتنگی دیار را می‌بینم 00:09:49.338 --> 00:09:53.767 ‫اغلب می‌دانم که دریا کاری ‫به کار مشکلات من ندارد 00:09:54.921 --> 00:09:58.209 ‫[دریا] خودش نگرانی زیاد دارد، بئاتریش! 00:09:58.373 --> 00:10:04.417 ‫هرروز باید کُلی موج بسازد، ‫ماهی‌های زیادی او را خانه‌ی خود می‌دانند 00:10:04.442 --> 00:10:08.512 ‫ارواح بسیاری برای همیشه ساکنش شده اند 00:10:09.972 --> 00:10:15.714 ‫دریا کار آسانی ندارد ‫و برایش دلسوزی می‌کنم 00:10:16.533 --> 00:10:19.713 ‫اما نمی‌توان زمان درازی به آن نگاه کنم، ‫چون تن و بدنم آب می‌رود 00:10:19.738 --> 00:10:24.042 ‫و این‌قدر کوچک می‌شود ‫که سرگیجه می‌گیرم 00:10:28.280 --> 00:10:30.266 ‫می‌دانم که او قبل ‫از ما هم این‌جا بوده 00:10:30.291 --> 00:10:34.236 ‫و وقتی چاره‌ای جز مردن ‫برای ما باقی نمانده باشد نیز 00:10:34.361 --> 00:10:37.141 ‫همین‌جا خواهد ماند 00:10:38.727 --> 00:10:45.313 ‫همیشه از دیدن چیزی چنین بی‌کران ‫که به درون ما می‌رود یکّه می‌خوردم 00:10:49.170 --> 00:10:54.185 ‫امشب، پیش از برگشتن به کابینم، ‫از کنار آشپز کشتی گذشتم 00:10:54.451 --> 00:10:59.982 ‫ "ازش پرسیدم: "شام چی داریم، تاوارس" ‫"برنج قلبی، ناوبان" 00:11:00.925 --> 00:11:06.244 ‫خودبخود دستم رو روی قلبم گذاشتم، ‫محض اطمینان 00:11:07.924 --> 00:11:11.352 ‫بعد به یاد آوردم که حتی اگر تاوارس ‫به طرز شرم‌آوری تصمیم می‌گرفت 00:11:11.377 --> 00:11:15.267 ‫تا دست کند و قلبم را از جا در‌آورد، ‫چیزی پیدا نمی‌کرد 00:11:15.649 --> 00:11:20.258 ‫چراکه قلب من در خشکی مانده است، با تو 00:11:27.562 --> 00:11:29.780 ‫می‌خوره به یک ناو هواپیمابر 00:11:35.646 --> 00:11:37.069 ‫G9. 00:11:37.887 --> 00:11:41.332 ‫G9... می‌خوره به آب 00:11:45.643 --> 00:11:47.635 ‫F7. 00:11:47.892 --> 00:11:49.469 ‫F7... 00:11:52.171 --> 00:11:54.397 ‫می‌خوره به آب 00:11:56.764 --> 00:11:58.678 ‫J1. 00:11:59.161 --> 00:12:00.692 ‫آب 00:12:41.302 --> 00:12:43.005 ‫گرفتمت! 00:12:45.563 --> 00:12:47.759 ‫مرا اسماعیل صدا کن 00:12:47.850 --> 00:12:50.382 ‫چند سال پیش، مهم نیست چقدر 00:12:50.407 --> 00:12:56.763 ‫اندک پولی در کیف داشتم، ‫و چیزی در ساحل نظرم را جلب نکرد 00:12:56.964 --> 00:13:01.215 ‫فکر کردم دوباره به دریا ‫بزنم و جهانِ آبی را ببینم 00:13:01.293 --> 00:13:05.946 ‫این‌گونه به جنگ ملالت ‫می‌روم و چرخه را میزان می‌کنم 00:13:05.971 --> 00:13:08.275 ‫هروقت که شروع ‫می‌کنم به شکلک درآوردن 00:13:08.300 --> 00:13:11.995 ‫ ‫هروقت که نوامبرِ خیس و نمناکی در روحم است 00:13:12.020 --> 00:13:14.934 ‫هروقت که مقابل ‫انبارهای تابوت درنگ می‌کنم 00:13:15.004 --> 00:13:18.496 ‫و هر خاکسپاری‌ای را که به آن برمی‌خورم، ‫دنبال می‌کنم 00:13:18.521 --> 00:13:22.026 ‫مخصوصا وقتی که ‫مالیخولیا بر من چیره می‌شود 00:13:22.051 --> 00:13:28.011 ‫و تنها عقل سلیم از زدن و ‫انداختن کلاه مردم باز می‌داردم 00:13:28.036 --> 00:13:33.355 ‫می‌فهمم که وقتش رسیده ‫در اولین فرصت به دریا بزنم 00:13:43.284 --> 00:13:48.409 ‫مثل بچه‌ها، زولمیرا هم به قصه‌هایی ‫که بئاتریش می‌گفت گوش می‌داد 00:13:48.675 --> 00:13:51.948 ‫و مثل پرندگان که گرانش ‫را به چالش می‌کشند 00:13:51.973 --> 00:13:55.027 ‫زولمیرا قوانین قصه‌گویی ‫را به چالش می‌کشید 00:13:55.807 --> 00:13:58.901 ‫, ‫میان قصه‌های ترسناکی که زولمیرا ساخته بود 00:13:58.995 --> 00:14:02.486 ‫آن یکی که بچه‌ها را بیش از ‫همه می‌ترساند و مسحور می‌کرد 00:14:02.534 --> 00:14:07.854 ‫قصه‌ی کشتی‌ای بود که در ‫جزیره‌ای دور پهلو گرفته بود 00:14:08.766 --> 00:14:14.615 ‫شب‌هنگام، وقتی که خدمه آتش روشن کردند، ‫جزیره شروع به حرکت کرد 00:14:14.648 --> 00:14:19.819 ‫و ملوانان را ترساند، ‫و بعد آن‌ها فهمیدند که جزیره 00:14:19.898 --> 00:14:22.523 ‫درواقع یک نهنگ بوده است 00:14:24.162 --> 00:14:28.343 ‫با جثه‌ای که داشت، ‫مثل آب خوردن کشتی و ملوان‌ها را 00:14:28.368 --> 00:14:30.797 ‫به اعماق دریا فرستاد 00:14:31.489 --> 00:14:35.503 ‫شاید بخاطر همین بود که وقت حمام، ‫همگی از 00:14:35.528 --> 00:14:38.435 ‫کف وانِ حمام می‌ترسیدند 00:14:50.524 --> 00:14:54.883 ‫شب که می‌شد، ‫حتی طاووس‌ها هم بعد از یک روز گشت و گذار 00:14:55.220 --> 00:14:59.360 ‫پناه می‌گرفتند 00:15:01.078 --> 00:15:05.172 ‫زولمیرا همچه که آخرین نخ سیگارش ‫را می‌کشید به این موضوع فکر می‌کرد 00:15:05.540 --> 00:15:10.696 ‫اما قبل از خوابیدن، ‫به دعاهای بتائریش گوش می‌داد 00:15:10.721 --> 00:15:16.743 ‫اگرچه او باورمند [به خدا] نبود، ‫از شنیدن این دعاها خوشش می‌آمد 00:15:27.122 --> 00:15:32.356 ‫وقتی می‌بینم که در خیابان‌ها می‌دوند، ‫باید در و پنجره‌ها را ببندم 00:15:32.381 --> 00:15:36.584 ‫تا مبادا قلب وحشتزده‌م ‫سراسیمه به دنبال اون‌ها بره 00:15:36.881 --> 00:15:43.137 ‫وقتی از درخت بالا می‌رن، ‫فقط احتمال سقوط رو در نظر می‌گیرم 00:15:43.162 --> 00:15:47.771 ‫اما در چشم‌های اون‌ها فقط ‫وعده‌ی پرواز وجود داره 00:15:47.796 --> 00:15:50.702 ‫ای مادر [مقدس]، ‫که مادران زیادی را پیش از من دیده ای 00:15:50.842 --> 00:15:57.576 ‫قلبی به بزرگی یک نهنگ به من عطا کن، ‫که به آرامی در میان طوفان‌ها غوطه‌ور شود 00:15:58.434 --> 00:16:01.676 ‫یا قلبی به بلندای نوک درختان 00:16:02.044 --> 00:16:06.762 ‫تا که، دورادور، ‫پرواز فرزندانم را دنبال کنم 00:16:06.887 --> 00:16:09.919 ‫که ترسی از باد ندارند 00:16:29.901 --> 00:16:33.455 ‫- گیاه‌ها هم فکر می‌کنن؟ ‫- چی؟ 00:16:33.641 --> 00:16:36.922 ‫گیاه‌ها. اون‌ها هم فکر می‌کنن؟ 00:16:37.731 --> 00:16:39.238 ‫گمونم. 00:16:43.168 --> 00:16:48.113 ‫درخت‌ها چی؟ ‫اون‌ها هم قبل از ما وجود داشتن؟ 00:16:49.684 --> 00:16:52.857 ‫این درخت‌ها تولد ‫مامان و بابا رو دیدن 00:16:52.882 --> 00:16:57.318 ‫و این درخت‌ها تولد ‫والدین والدین ما رو دیدن 00:16:57.343 --> 00:17:02.147 ‫و این‌ها تولد والدین ‫والدین والدین ما رو دیدن 00:17:03.138 --> 00:17:07.888 ‫- حالا عمر ما هم به اندازه درخت‌ها می‌شه؟ ‫- گمون نکنم 00:17:21.486 --> 00:17:24.407 ‫عمر خیلی از ‫سرخ‌چوب‌های کالیفرنیا 00:17:24.601 --> 00:17:28.380 ‫به زمانی می‌رسه ‫که کلمبوس وارد آمریکا شد 00:17:28.405 --> 00:17:32.827 ‫این سرخ‌چوب‌ها در مقایسه با بعضی از کاج‌ها، ‫جوانه‌ی محض حساب می‌شن 00:17:33.122 --> 00:17:36.575 ‫کاج‌هایی که وقتی بشر خط ‫رو اختراع کرد سبز شدند 00:17:37.645 --> 00:17:41.692 ‫درخت‌هایی هستند که زمانی که ابراهیم ‫به دنیا اومد هم کهن حساب می‌شدند 00:17:41.933 --> 00:17:47.620 ‫و درخت‌های دیگری که پدید اومدن ‫و ناپدید شدن تمامی تمدن‌ها رو دیدن 00:17:48.886 --> 00:17:51.315 ‫بئاتریش از تمام این‌ها باخبر بود 00:17:51.525 --> 00:17:56.790 ‫و می‌دونست چطور باید صبر ‫و آگاهی درختان رو داشته باشه 00:17:56.883 --> 00:18:03.298 ‫رابطه او با هنریک ‫مثل رابطه او با خدا بود 00:18:03.383 --> 00:18:10.688 ‫گرچه یکدیگر را نمی‌دیدند، ‫حضور او را در جای‌جای خانه حس می‌کرد 00:18:21.604 --> 00:18:25.088 ‫عزیز دلم، ‫بابت عکس‌هایی که برام فرستادی ممنون 00:18:27.161 --> 00:18:33.912 ‫خواب جاسینتو، پدرو، نونو، ‫ترسا، ژوآوو و زی رو می‌دیدم 00:18:34.214 --> 00:18:37.519 ‫که دارند بدون اینکه من بتونم ‫ببینم‌شون یا بشنوم‌شون بزرگ می‌شن 00:18:37.808 --> 00:18:42.057 ‫از خدا خواستم اجازه بده ‫خاطره تن تو رو حفظ کنم 00:18:42.814 --> 00:18:47.079 ‫و این‌قدر نامه‌هات رو خوندم که ‫بعضی کلمات دیگه قابل خوانش نیست 00:18:49.283 --> 00:18:52.875 ‫ دلم برای بردن دماغم ‫بین امواج موهایت تنگ شده است 00:18:52.900 --> 00:18:55.838 ‫هنریک از دور بزرگ شدن ‫خانواده را نظاره می‌کرد 00:18:57.435 --> 00:19:00.664 ‫او تنها هنگام تولد ‫جاسینتو حاضر بود 00:19:00.766 --> 00:19:04.500 ‫و ترسا را تنها وقتی دید ‫که چهار-ساله شده بود 00:19:04.804 --> 00:19:06.669 ‫بچه‌های او بزرگ می‌شدند 00:19:06.702 --> 00:19:12.858 ‫و هنریک به داستان‌ها و جزئیاتی که ‫بئاتریس تعریف می‌کرد متوسل شده بود 00:19:13.458 --> 00:19:16.293 ‫او در چهارچوب عکس‌ها می‌نگریست 00:19:16.363 --> 00:19:21.214 ‫و قانع شده بود که فرزندانش در این ‫چهارچوب برای همیشه کوچک باقی می‌مانند 00:19:26.206 --> 00:19:34.073 ‫اما این از آرزوهای خودخواهانه‌ی والدین ‫است: این‌که بچه‌ها خیلی بزرگ نخواهند شد 00:19:34.681 --> 00:19:40.102 ‫او می‌دانست که وقتی بچه‌ها ‫کوچک اند تنها متعلق به والدین اند 00:19:40.127 --> 00:19:45.228 ‫و وقتی بزرگ می‌شوند والدین ‫باید آن‌ها را با تمام دنیا قسمت کنند 00:19:46.244 --> 00:19:49.467 ‫از آن‌جا که او دریا را انتخاب کرده بود، ‫لحظاتی را که همه‌چیز... 00:19:49.492 --> 00:19:53.852 ‫برای اولین بار رخ می‌داد، از دست داد 00:19:57.242 --> 00:20:02.216 ‫از ساز و کار طبعیت رنج می‌برد، ‫می‌دانست که تن فرزندانش 00:20:02.241 --> 00:20:06.006 ‫بیش از این در حصار نازک ‫عکس‌ها گرفتار باقی نمی‌ماند 00:20:08.483 --> 00:20:12.506 ‫بازوان آن‌ها اینک ‫توان تازه‌ای داشت 00:20:12.685 --> 00:20:17.106 ‫و چشم‌هاشان می‌توانست فراسوی ‫دیوارهای خانه را نظاره کند 00:20:20.121 --> 00:20:25.308 ‫هیچ قاب عکسی توان نگه داشتن آن‌ها را نداشت 00:20:47.849 --> 00:20:49.895 ‫من هم کمی می‌خوام، لطفا 00:20:50.840 --> 00:20:53.176 ‫- کی یک تکه کیک می‌خواد؟ ‫- من! 00:20:53.329 --> 00:20:55.563 ‫من فقط چندتا آب‌نبات می‌خوام 00:20:59.250 --> 00:21:00.945 ‫کیک داره می‌آد! 00:21:01.255 --> 00:21:09.262 ‫تولدت مبارک! ‫تولدت مبارک! 00:21:23.092 --> 00:21:29.341 ‫تولدت مبارک جاسینتوی عزیز، ‫تولدت مبارک! 00:21:35.401 --> 00:21:40.588 ‫دوازده-ساله شدم و در مدرسه یاد ‫گرفتم انسان می‌تواند تا 100 سال عمر کند 00:21:40.674 --> 00:21:46.422 ‫اما حشرات روزپا 24 ساعت، ‫و مگس‌ها 4 هفته 00:21:46.455 --> 00:21:50.798 ‫سنجاقک‌ها 4 ماه، ‫موش‌ها نهایت یک سال 00:21:50.923 --> 00:21:57.650 ‫موش‌ کور سه سال، خرگوش‌ها 10، ‫خفاش‌ها 15، سگ‌ها نهایت 20، و گربه‌ها 25 00:21:58.043 --> 00:22:03.050 ‫شترمرغ تا 50 هم می‌رسه و ‫یک نهنگ پیر 210-ساله هم پیدا شده 00:22:03.168 --> 00:22:05.605 ‫و یک لاک‌پشت پیر 250-ساله 00:22:06.533 --> 00:22:11.447 ‫از روی کشتی خود، آیا پدر همان ‫ماهی را که من می‌بینم، می‌بیند؟ 00:22:38.777 --> 00:22:43.420 ‫پرنده مقدس، که در آسمان هستی، ‫بال‌هایت مقدس باد 00:22:43.445 --> 00:22:48.710 ‫بیایَد پرواز تو سوی ما. سقف ‫خانه‌های ما را حراست کن 00:23:01.368 --> 00:23:04.118 ‫قبل از این‌که بفهمن مُرده 00:23:04.326 --> 00:23:09.849 ‫باورشون نمی‌شد که ‫پرنده دیگه نتونه پرواز کنه 00:23:10.208 --> 00:23:15.692 ‫جاسینتو خواست ببینه می‌شه مراسم خاکسپاری ‫برگزار کرد یا نه، ژوآوو حتی یک دعا هم ساخت 00:23:15.964 --> 00:23:19.878 ‫همگی به باغ رفتیم و دیدن نگرانی ‫اون‌ها بابت سعادت ابدی پرنده 00:23:19.903 --> 00:23:23.548 ‫خیلی متاثرکننده بود 00:23:23.573 --> 00:23:26.822 ‫بعد رویداد عجیبی رخ داد، هنریک 00:23:26.847 --> 00:23:34.821 ‫خیلی جدی، نونو به من نگاه کرد ‫و پرسید: "مامان، بابا مُرد، نه؟" 00:23:34.846 --> 00:23:38.539 ‫از این‌که حتما مکث ‫دراماتیکی کرده بودم یکّه خوردم 00:23:38.564 --> 00:23:42.751 ‫و بعد ترسا زد زیر ‫گریه و گفت: "بابا مُرد" 00:23:43.204 --> 00:23:45.189 ‫جاسینتو پدرو رو بغل کرد 00:23:45.236 --> 00:23:49.820 ‫و ژوآووی طفلی، ‫که خیلی زود بزرگ شده بود، نقش زمین شد 00:23:49.845 --> 00:23:54.657 ‫آخرش برگشتم گفتم: "احمق ‫نباشید! مگه بابا دریا نیست؟" 00:23:54.743 --> 00:23:59.798 ‫جاسینتو گفت: "اما شاید همون‌جا مرده ‫باشه و برای همینه که هنوز برنگشته" 00:23:59.823 --> 00:24:06.104 ‫ترسا ادامه داد: "طفلکی بابا!" و ‫پدرو: "حتما خداحافظی هم نکرد." 00:24:07.774 --> 00:24:10.023 ‫توی همین گیر و دار بود، ‫که زی فرار کرد 00:24:10.048 --> 00:24:14.032 ‫و وقتی که پیداش کردم، ‫داشت با خوشحالی مورچه می‌خورد 00:24:16.163 --> 00:24:19.233 ‫دست‌کم وقتی هنوز این‌قدر کوچک ان، ‫همه‌چیز رو زود فراموش می‌کنن 00:24:19.258 --> 00:24:21.703 ‫و بعد گریه و تلاطم سپری شد 00:24:21.728 --> 00:24:26.790 ‫مراقب بودم همون ‫بچه‌هایی باشن که هستن 00:24:34.451 --> 00:24:38.435 ‫تو خونه، زولمیرا و بچه‌ها از ‫این بازی‌های عجیب می‌کردن 00:24:39.002 --> 00:24:45.135 ‫ترسا گفت زولمیرا داره ‫به‌شون زبان پرنده‌ها رو یاد می‌ده 00:24:47.204 --> 00:24:52.719 ‫گاهی این‌طور به نظر می‌آد که پرنده‌های ‫باغ تو اتاق‌‌خواب‌های ما زندگی می‌کنن 00:24:55.125 --> 00:25:00.616 ‫فصل‌ها می‌گذرن و ما، مثل همیشه، ‫تو رو با اشتیاقی به یاد می‌آریم 00:25:00.641 --> 00:25:05.125 ‫که به چهاردیواری ‫خونه محدود نمی‌شه 00:25:24.213 --> 00:25:27.642 ‫امروز جزیره فوگو رو ‫به مقصد آنگولا ترک کردیم 00:25:28.681 --> 00:25:32.985 ‫دقایقی قبل از بادبان گشودن نامه‌ای به ‫دست‌مون رسید که سخت به‌ش نیاز داشتیم 00:25:33.454 --> 00:25:36.226 ‫دو هفته بدون نامه مانده ‫بودیم و تصور نمی‌کنی 00:25:36.251 --> 00:25:43.250 ‫این چطور می‌تونه یک مرد رو ‫به جنونی توصیف‌ناپذیر بکشونه 00:25:44.922 --> 00:25:50.099 ‫آلوِس، ملوان راهنما، اینقدر به هم ریخته ‫بود که تو دریای آزاد کشتی رو ترک کنه 00:25:50.124 --> 00:25:53.647 ‫می‌گفت طاقتش دیگه طاق شده 00:25:54.928 --> 00:25:59.750 ‫بی‌اینکه متوجه باشد، سارجنت سیلوا راموس ‫چند روز گذشته رو به پاهاش نگاه می‌کرد 00:25:59.775 --> 00:26:03.032 ‫تا چهره پدر و مادرش رو از یاد نبره 00:26:03.930 --> 00:26:09.477 ‫از اون‌جا که خوابم نمی‌برد، ‫شروع کردم به دیدن چیزها 00:26:12.330 --> 00:26:15.225 ‫م 00:26:15.250 --> 00:26:17.023 ‫من 00:26:17.048 --> 00:26:18.660 ‫ع من 00:26:18.685 --> 00:26:21.262 ‫عِ من 00:26:21.287 --> 00:26:23.541 ‫عِشق من 00:26:23.566 --> 00:26:25.524 ‫عشق من، 00:26:25.549 --> 00:26:28.433 ‫عشق من، م 00:26:28.458 --> 00:26:35.834 ‫عشق من، من 00:26:35.859 --> 00:26:37.805 ‫عشق من، خ من 00:26:37.830 --> 00:26:39.822 ‫عشق من، خا من 00:26:39.847 --> 00:26:41.342 ‫عشق من، خان من 00:26:41.367 --> 00:26:43.393 ‫عشق من، خانه من 00:26:43.418 --> 00:26:45.697 ‫عشق من، خانه من د 00:26:45.722 --> 00:26:47.941 ‫عشق من، خانه من، در 00:26:47.966 --> 00:26:49.474 ‫عشق من، خانه من در د 00:26:49.499 --> 00:26:51.707 ‫عشق من، خانه من در در 00:26:51.732 --> 00:26:56.138 ‫عشق من، خانه من در دریا 00:27:01.165 --> 00:27:07.181 ‫روزهایی که نامه می‌آد، ‫سکوت مرگباری در کشتی حکمفرما می‌شه 00:27:07.213 --> 00:27:11.422 ‫اما وقتی جهت باد عوض می‌شه، می‌تونم حس کنم ‫این کلمات تاثیرگذار توسط خانواده‌هایی... 00:27:11.447 --> 00:27:15.022 ‫نوشته شده، مثلا خانواده خودمون، 00:27:15.047 --> 00:27:18.679 ‫که یاد گرفتن با اشتیاق‌شون چطوری تا کنن 00:27:21.805 --> 00:27:25.266 ‫"عزیز من، ‫کلمات تو مرا لبریز از شادی ساخته اند 00:27:25.291 --> 00:27:29.304 ‫و نامه‌ات را نزدیک قلبم نگه می‌دارم، ‫همان‌جایی که خودت را نیز نگه داشته ام 00:27:29.329 --> 00:27:31.853 ‫شکر خدا حال و روز ‫فرزندان‌مان هم خوب است 00:27:31.878 --> 00:27:35.670 ‫آرماندو، این‌جا همه‌چیز روبراه است 00:27:35.695 --> 00:27:39.903 ‫حال ژوزه کارلوس خوب است، شکر خدا، ‫برای تو بوسه‌های فراوان می‌فرستد 00:27:39.935 --> 00:27:43.899 ‫طفلکی کارمیندا باید عمل ‫دیگری را روی پایش انجام می‌داد 00:27:43.924 --> 00:27:47.420 ‫اما ما به او گوشزد کرده ‫بودیم که دارد پا به سن می‌گذارد 00:27:47.445 --> 00:27:50.737 ‫حالا به سرش زده است ‫که به فقرا دست یاری برساند 00:27:50.762 --> 00:27:54.140 ‫پسر عزیز من، به درگان باربارای ‫مقدس دعا کرده که شاید نامه‌ای از تو بیاید 00:27:54.165 --> 00:27:57.258 ‫و به بانوی مقدسِ ملوانان، ‫که حافظ تو باشد 00:28:03.680 --> 00:28:06.938 ‫دانیل، می‌دانی شنا بلد نیستم 00:28:06.963 --> 00:28:11.040 ‫فکرش را که می‌کنم که وسط اقیانوس هستی، ‫بدجوری توی دلم خالی می‌شود 00:28:11.682 --> 00:28:17.065 ‫فکر امواج چهارستون تنم را می‌لرزاند، ‫و برای من دریا فقط از دور زیباست 00:28:17.090 --> 00:28:20.441 ‫فکر تو در میان دریاهای دور، ‫بند دلم را پاره می‌کند 00:28:20.473 --> 00:28:22.394 ‫اما خیلی به تو افتخار می‌کنم 00:28:22.419 --> 00:28:28.589 ‫کاش که کاپه ورده نزدیک‌تر ‫بود. حتی نمی‌فهمم تو کجا هستی 00:28:28.614 --> 00:28:32.948 ‫او می‌گوید نمی‌تواند نامه بفرستد ‫چون بی‌امان به گریه می‌افتد 00:28:32.973 --> 00:28:36.027 ‫عذرخواهی کرده و ‫خواسته با او صبوری کنی 00:28:36.971 --> 00:28:40.650 ‫بوسه‌ها از طرف مادرت و میمی، ‫که عشقش نثارت باد 00:28:43.639 --> 00:28:47.419 ‫این توان را به من بده که ‫چیزهایی داشته باشم تنها ازآن خودم 00:28:47.444 --> 00:28:50.568 ‫مهم نیست که گاهی ‫چقدر غریبانه است 00:28:50.685 --> 00:28:54.560 ‫به من فرصت و شهامت شکیبایی بده، ‫اگرچه ندانم برای چه 00:28:55.443 --> 00:28:59.658 ‫به من شهامت بده تا بدانم ‫گاهی همه‌چیز بر وفق مراد نیست 00:28:59.683 --> 00:29:02.421 ‫چون گاهی اوضاع روبراه نیست 00:29:02.446 --> 00:29:05.897 ‫به من توان بده که وارونه‌ی خود باشم 00:29:05.922 --> 00:29:09.657 ‫و، ‫عاقبت، آن هنگام که تمام مغازه‌ها را بستی 00:29:09.683 --> 00:29:13.145 ‫وقتی موسیقی تمام ‫کافه‌ها را قطع کردی 00:29:13.170 --> 00:29:16.456 ‫وقتی دیگر کسی در ‫دفاتر کار باقی نمانده است 00:29:16.481 --> 00:29:20.887 ‫و وقتی خیابان‌ها به ‫اوج تنهایی خود می‌رسند 00:29:21.565 --> 00:29:26.432 ‫بگذار ایستاده بمیرم، مثل درختان 00:29:48.207 --> 00:29:52.715 ‫درد زانوهای او یک‌باره بروز نکرد، ‫که رفته‌رفته پیدا شد 00:29:53.213 --> 00:29:57.854 ‫تا اوقتی جاسینتو شبانه ‫سه سانتی‌متر رشد کرد 00:30:00.064 --> 00:30:06.086 ‫پیکر او رشد می‌کرد تا پذیرای ‫آرزوها و امیال بزرگ‌تری باشد 00:30:06.111 --> 00:30:12.994 ‫که مرزهایی را که استخوان‌هایش تعریف کردند، ‫درمی‌نوردید، 00:30:14.124 --> 00:30:19.023 ‫با این‌حال، وقتی در باب پایان ‫کودکی با خودش چک و چانه می‌زد 00:30:19.374 --> 00:30:24.982 ‫تمام چیزهای استثنایی که ‫دنیای کسانی را که از گرانش 00:30:25.007 --> 00:30:29.139 ‫ترسی نداشتند را می‌ساخت، ‫هنوز درون او زنده بود 00:30:34.694 --> 00:30:40.952 ‫به نظر جاسینتو همیشه عجیب بود ‫که دانه‌ای کوچک‌تر از کف دستش 00:30:41.083 --> 00:30:46.138 ‫می‌تونه درختی رو در خود داشته ‫باشه که بلنداش به 100 متر می‌رسه 00:30:47.361 --> 00:30:52.462 ‫جاسینتو سرانجام این فکر ‫آزاردهنده را از سر بیرون کرد 00:30:52.765 --> 00:30:58.242 ‫به علاوه، او درد زانوها، ‫قوزک‌ها و شانه‌هاش را فراموش کرد 00:30:58.520 --> 00:31:03.848 ‫همچنین دردی را که پهن شدن قفسه سینه‌ش ‫هنگام ایجاد فضای لازم برای قلبی بزرگ‌تر 00:31:04.029 --> 00:31:06.097 ‫باعث شده بود از یاد برد 00:31:06.122 --> 00:31:13.052 ‫که حالا می‌توانست گنجایش چیزهای دیگری را در ‫کنار خانه، خواهر و برادر و خودش داشته باشد 00:31:13.544 --> 00:31:18.989 ‫قلبی که شروع کرده بود ‫مقاصد خودش را داشته باشد 00:31:24.761 --> 00:31:30.191 ‫من دست‌هام رو بهتر ‫از چهره‌م می‌شناسم 00:31:30.339 --> 00:31:35.626 ‫هرروز صبح من با این دوستان معتمد ‫آغاز می‌شد: 00:31:35.651 --> 00:31:42.596 ‫من را می‌شستند، خشک می‌کردند و ‫خودشان را وقف موهای مجعد من می‌کردند 00:31:43.023 --> 00:31:47.163 ‫با چنان مهارتی که از وجودش باخبر نبودم، ‫آن‌ها موی ترسا را می‌بافتند 00:31:47.280 --> 00:31:51.764 ‫و دزدکی پاها و باسن همه ‫بچه‌ها را نیشگون می‌گرفتند 00:31:52.522 --> 00:31:56.061 ‫با دقت زیاد ژاکت می‌بافند، 00:31:56.138 --> 00:32:00.302 ‫اتو می‌کنند، ‫رخت‌ها و روزها را تا می‌کنند 00:32:01.074 --> 00:32:05.433 ‫آن‌ها که فکر می‌کنند این دست‌ها ‫هستند که به ما متعلق اند اشتباه می‌کنند 00:32:05.805 --> 00:32:09.125 ‫این ماییم که به دست‌ها تعلق داریم 00:32:10.366 --> 00:32:13.998 ‫آن‌ها اند که می‌دانند ‫کی درختان را هرس کنند 00:32:14.023 --> 00:32:17.661 ‫کی ازگیل‌های ژاپنی را بچینند، ‫کی علف‌ها را بیرون بکشند 00:32:17.686 --> 00:32:21.069 ‫و همان‌ها اند که بعد ‫از روزی طولانی، 00:32:21.094 --> 00:32:25.631 ‫همچه که لبخند پرندگان را تماشا می‌کنم، ‫سرم را نگه می‌دارند 00:32:26.444 --> 00:32:29.304 ‫وقتی که همه تو خونه خوابیده ان 00:32:29.475 --> 00:32:33.012 ‫و وقتی خسته‌تر از اون ‫بودم که باهاشون مخالفت کنم 00:32:33.037 --> 00:32:37.858 ‫دست‌ها شروع می‌کنن ‫به گرد آوردن [آثار] کودکی بچه‌هامون 00:32:37.990 --> 00:32:42.630 ‫با پنهان‌کاری از اون‌ها مراقبت می‌کنن، ‫انگار که عتیقه ان 00:32:42.925 --> 00:32:44.597 ‫و همین‌طور هم هستند 00:32:44.753 --> 00:32:48.722 ‫تا جایی که ثابت می‌کنند ‫که آن‌ها قبلا بچه بوده اند 00:32:48.877 --> 00:32:52.197 ‫گاهی در عجب ام که چه چیزی ‫ممکنه دست‌های یک مادر رو برانگیزه 00:32:52.230 --> 00:32:56.933 ‫از کودکیِ بچه‌هاش حفاظت کنه 00:32:57.003 --> 00:33:02.994 ‫آیا ترسِ ما از به جا نیاوردن اون‌ها در هنگامیه ‫که [بزرگ‌تر می‌شوند و] به فکر خودشون می‌افتند؟ 00:33:03.937 --> 00:33:09.561 ‫وقتی که بزرگ شن ما باید بریم تو زیرزمین، ‫هنریک 00:33:09.647 --> 00:33:11.894 ‫و بی‌اینکه کسی بفهمه 00:33:11.927 --> 00:33:18.373 ‫بچه‌هامون رو ملاقات کنیم، ‫یعنی بچگی‌هاشون رو [ملاقات کنیم] 00:34:32.655 --> 00:34:36.381 ‫یک بار جاسینتو به مجموعه ‫تمبرهای پدرش نگاه انداخت 00:34:36.406 --> 00:34:39.108 ‫و فقط متوجه تصاویرش شد 00:34:39.451 --> 00:34:43.224 ‫آن زمان پرسش‌های او در ‫یک کتاب گیتاشناسی می‌گنجید 00:34:43.279 --> 00:34:47.130 ‫و تنها به حیواناتی مربوط می‌شد ‫که در نقاط دور زندگی می‌کردند 00:34:47.292 --> 00:34:50.659 ‫که از قضا آن‌ها‌ ‫هم پرتغال نامیده می‌شدند 00:34:52.691 --> 00:34:58.174 ‫بعد، پرسش‌های او بزرگ‌تر شدند 00:34:59.213 --> 00:35:03.330 ‫تک‌تک چهره‌ها را مشاهده ‫کرد و ترس آن‌ها را 00:35:03.447 --> 00:35:06.892 ‫هنگام [تماشای] ورود مردان بیگانه ‫از سوی دریا متصور شد 00:35:06.955 --> 00:35:10.563 ‫درحالی که می‌گفتند آن ‫مکان اکنون متعلق به آن‌هاست 00:35:10.588 --> 00:35:13.111 ‫همچه که شلاق‌ها و ‫قلم‌پرهاشان را بیرون می‌کشیدند 00:35:13.136 --> 00:35:19.065 ‫پرتغالی‌ها بی‌درنگ نوشتن ‫به آن‌ها را شروغ کردند 00:35:21.446 --> 00:35:27.376 ‫فکر این‌که نمی‌شود دست ‫به کشف قاره‌ای زد که 00:35:27.409 --> 00:35:30.588 ‫از قبل میلیون‌ها سکنه دارد، ‫دست از سر جاسینتو برنمی‌داشت 00:35:30.932 --> 00:35:33.970 ‫تا آن‌وقت او دیگر دانشجو شده بود 00:35:33.995 --> 00:35:38.080 ‫و با مشکلات تنفسی روبرو.‌ 00:35:38.124 --> 00:35:42.431 ‫بئاتریش متقاعد شده ‫بود که پسرش آسم دارد 00:35:42.456 --> 00:35:49.057 ‫اما مشکل جاسینتو نبود ‫اکسیژن در آن کشور بود 00:35:49.082 --> 00:35:54.715 ‫و سرزمین‌های پدری خیالی‌ش، ‫که همه‌چیز در آن به اسم آن مرد بود 00:35:54.740 --> 00:35:58.849 ‫و هرچه را که او لمس کرده بود، ‫خفه شده بود 00:36:00.963 --> 00:36:03.393 ‫اغلب بحث می‌کردند 00:36:04.055 --> 00:36:06.539 ‫بئاتریش خشم پسرش را درک نمی‌کرد 00:36:06.999 --> 00:36:09.456 ‫هنگام عشای ربانی هیچکس مشکلی نداشت 00:36:09.481 --> 00:36:15.605 ‫همه 11:50 صبح آمدند، ‫در وقت مناسب بوسیدن و پول بخشیدن به فقرا 00:36:15.630 --> 00:36:18.350 ‫هنگام ظهر کشیش ‫عشای ربانی را آغاز کرد 00:36:18.535 --> 00:36:23.777 ‫اما جاسینتو از بابت گرد و غبار ‫روی قاب عکس‌ها دلخور بود، 00:36:23.885 --> 00:36:28.252 ‫که مدتی آن‌قدر طولانی ‫آن‌جا مانده بودند که همه گفتند: 00:36:28.445 --> 00:36:31.928 ‫"اما این‌که غبار ‫نیست! رنگ قاب عکسه!" 00:36:32.179 --> 00:36:37.862 ‫جاسینتو می‌دانست که آن ‫زنگار فرسوده رنگ قاب نبود 00:36:37.887 --> 00:36:45.566 ‫پس هربار که به آینه نگاه می‌کرد، ‫به‌جای خودش، غبار می‌دید 00:36:45.840 --> 00:36:50.488 ‫بتائریش از کتاب جامعه* نقل ‫قول آورد: "هر کاری زمانی دارد" 00:36:50.668 --> 00:36:56.097 ‫جاسینتو می‌دانست که تا آن وقت، ‫زمان هیچوقت طرف او را نگرفته است 00:36:56.122 --> 00:36:59.849 ‫و شاید از همین رو که او تقریبا ‫داشت تسلیم این موضوع می‌شد 00:36:59.990 --> 00:37:04.724 ‫باز به سراغ مجموعه تبمرها رفت، ‫تا آخرین سال‌های آن جهان را نظم و ترتیب دهد 00:37:05.537 --> 00:37:09.966 ‫اما تمبرها به اون نشان دادن که شاید ‫به زودی دیگر از غبار خبری نباشد 00:37:20.884 --> 00:37:27.173 ‫گاهی چشم‌های ترسا بر ‫پریز اتاق خواب درنگ می‌کرد 00:37:27.198 --> 00:37:31.783 ‫پریزها، که مادینه بودند، ‫به دیوارهای خانه چسبیده بودند 00:37:31.808 --> 00:37:33.830 ‫ناتوان از حرکت 00:37:34.172 --> 00:37:38.259 ‫اما بدون پریز، ‫نه برقی بود، نه گرما 00:37:38.640 --> 00:37:41.460 ‫و نه خشک‌کن‌ها و ماشین‌های اصلاح 00:37:42.396 --> 00:37:46.583 ‫و اما دوشاخه‌ها، ‫آن‌ها می‌توانستند آزادنه هرجای خانه بچرخند 00:37:46.886 --> 00:37:50.808 ‫و به هر پریزی که می‌خواهند وارد شوند 00:37:51.877 --> 00:37:59.666 ‫برعکس برادرهایش، ترسا می‌دانست ‫که بعضی کارها مردانه اند و بعضی زنانه 00:37:59.882 --> 00:38:06.592 ‫زن‌ها می‌بافند، می‌پختند، باردار می‌شدند، ‫به بچه‌ها می‌رسیدند، سقط می‌کردند 00:38:06.700 --> 00:38:09.457 ‫و خانه‌هایی را رتق و فتق ‫می‌کردند که متعلق به مردها بود 00:38:09.886 --> 00:38:15.316 ‫گردآوری دانش‌نامه‌ها، ‫کشف‌ها و جنگ‌ها کار مردها بود... 00:38:47.016 --> 00:38:52.867 ‫♪ گذرنامه‌ت رو بردار ♪ 00:38:52.976 --> 00:38:55.593 ‫♪ داخل کتاب دعا ♪ 00:38:57.023 --> 00:39:00.639 ‫♪ برای فریب دادن مرگ ♪ 00:39:02.763 --> 00:39:08.052 ‫♪ ژاکت شانست رو بردار ♪ 00:39:08.255 --> 00:39:11.411 ‫♪ این مال برادرم خوزه‌ست ♪ 00:39:11.763 --> 00:39:17.419 ‫♪ که خبر نداره گینه کجاست ♪ 00:39:20.020 --> 00:39:26.743 ‫♪ یوآخیم، عشق من، حالا می‌دونم ♪ 00:39:26.768 --> 00:39:31.479 ‫♪ که وقتی از این‌جا بری ♪ 00:39:32.244 --> 00:39:38.720 ‫♪من این‌جا سلولیت خواهم داشت ♪ ‫ (طراوتم رو از دست می‌دم) 00:39:40.009 --> 00:39:43.173 ‫♪ تو برهوت را پشت سر می‌گذاری ♪ 00:39:43.570 --> 00:39:46.952 ‫♪ من روزها را ♪ 00:39:47.327 --> 00:39:50.467 ‫♪ تو بند اشتیاق را می‌بُری ♪ 00:39:50.864 --> 00:39:58.239 ‫♪ و من تو را... از عکس‌ها ♪ 00:40:03.648 --> 00:40:12.640 ‫♪ و این آهنگ برای اینه که وانمود کنم ♪ 00:40:13.125 --> 00:40:18.531 ‫♪ وقتی که تنها هستم ♪ 00:40:18.935 --> 00:40:27.661 ‫♪ فاصله‌ای که آفریقایی‌ها بین ما انداختند ♪ 00:40:28.175 --> 00:40:32.572 ‫♪ هیچ برام مهم نیست ♪ 00:40:37.845 --> 00:40:39.860 ‫سالازار مُرد 00:40:39.885 --> 00:40:45.760 ‫چیزی که مدت‌ها حسرتش رو می‌کشیدیم، ‫اتفاق افتاد، هنریک: اون‌ها بزرگ شدن 00:40:47.369 --> 00:40:52.032 ‫وجود زی همه‌جای خونه ‫احساس می‌شه. او عاشق شده 00:40:52.572 --> 00:40:59.298 ‫زمستون بود که شروع شد و حالا ‫که بهاره او هیچوقت خونه نیست 00:41:00.688 --> 00:41:05.086 ‫باقی بچه‌ها مثل رودخانه اند و ‫من این جمله رو به خاطر دارم: 00:41:05.414 --> 00:41:09.055 ‫همه از خشونت رودها حرف می‌زنند 00:41:09.080 --> 00:41:14.432 ‫اما هیچکس هرگز از خشونت ‫حاشیه‌های دربرگیرنده رودها حرف نمی‌زند 00:41:16.401 --> 00:41:21.478 ‫یک‌روز، ترسا با خشم به خانه آمد و ‫گفت که هرگز مثل ما زندگی نخواهد کرد 00:41:21.610 --> 00:41:25.073 ‫او گفت که باور به اینکه همه‌چیزْ [همان] ‫اولین بار باب میل پیش می‌رود خیال خام است: 00:41:25.098 --> 00:41:29.043 ‫اولین شغل، ‫اولین ازدواج، اولین خانه 00:41:31.199 --> 00:41:34.605 ‫روز بعد، میان گریه و خشم 00:41:34.630 --> 00:41:39.450 ‫جاسینتو به من گفت که او قبول ‫ندارد که وظیفه بر لذت مقدم است 00:41:40.364 --> 00:41:46.216 ‫وقتی خواستم بغلش کنم، گفت: مامان، ‫مدار زمین هرروز عوض می‌شه، 00:41:46.241 --> 00:41:51.943 ‫"انگار داره به ما می‌گه ‫که ما هم باید عوض بشیم" 00:41:57.004 --> 00:41:59.683 ‫پدرو توسط پیده* دستگیر شده بود ‫(پلیس بین‌المللی و کشوری پرتغال) 00:42:00.229 --> 00:42:05.830 ‫ده شب نتوانستم چشم روی هم بگذارم، ‫و هر شب را در اتاق او گذراندم 00:42:09.406 --> 00:42:15.258 ‫حس می‌کنم دارند بزرگ‌تر می‌شوند ‫و می‌خواهند بلندتر پرواز کنند 00:42:15.283 --> 00:42:18.070 ‫می‌دانم آن‌ها را بزرگ ‫کردیم تا بهتر از ما شوند 00:42:18.095 --> 00:42:23.790 ‫اما حالا نمی‌دانم چطور با چیزی ‫که هستند و احساس می‌کنند کنار بیایم 00:42:24.032 --> 00:42:28.665 ‫رنج می‌کشم چون باور ‫دارم دنیا هم باید تغییر کند 00:42:28.946 --> 00:42:32.126 ‫اما نمی‌دانم چطور 00:43:03.253 --> 00:43:08.308 ‫قبلی از این‌ها ندیده بودم، ‫اما تو لوبیتو زیاد پیدا می‌شه 00:43:09.525 --> 00:43:13.321 ‫این نزدیک‌ترین فاصله‌ایه که ‫با یک موجود شگفت‌انگیز داشتم 00:43:13.484 --> 00:43:18.851 ‫یک اسب با دُم ماهی، که یک هیولای ‫دریایی نیست، بلکه یک معجزه دریاییه 00:43:19.491 --> 00:43:22.859 ‫یک هیپوکامپوس* مثل ‫همونی که تو مغز ماهاست ‫هیولای دریایی که نیمه ی پیشین بدنش اسب و بقیه ماهی است 00:43:22.884 --> 00:43:28.118 ‫که به‌م اجازه می‌ده خاطرات ‫تو و بچه‌ها رو حفظ کنم، تریش 00:43:30.492 --> 00:43:32.981 ‫وقتی پیداش کردم، ‫نیمه‌میر روی شن‌ها افتاده بودم 00:43:33.006 --> 00:43:35.302 ‫اما می‌تونستم فراسوش رو ببینم 00:43:35.443 --> 00:43:39.927 ‫و بعد چشم‌هاش و تپش ‫قلبش رو از میون بدنش دیدم 00:43:40.724 --> 00:43:44.269 ‫به من گفتن که نرهای این ‫موجود هستن که بچه دار می‌شن 00:43:44.294 --> 00:43:51.364 ‫اون موجود کوچک بیشتر شبیه توئه: ‫بچه‌ها و خاطرات رو نگه می‌داره 00:43:56.209 --> 00:44:01.146 ‫و حمل‌شون می‌کنه، گمون می‌کردم ‫اسب‌های دریایی از ازل این‌جا بودند 00:44:01.171 --> 00:44:04.476 ‫وگرنه از کجا یادمون ‫می‌اومد که کی هستیم؟ 00:44:04.733 --> 00:44:07.337 ‫این‌یکی که برات می‌فرستم، ‫خیلی شکننده‌ست و در عین حال زیبا 00:44:07.369 --> 00:44:10.618 ‫و از دریای پهناوری می‌گذره ‫که ما رو از هم جدا می‌کنه 00:44:10.713 --> 00:44:16.041 ‫این لبریز از خاطراتیه که ‫ما هنوز باهم خواهیم ساخت 00:44:56.688 --> 00:44:59.164 ‫هرروز رویه همون رویه سابقه 00:44:59.335 --> 00:45:03.045 ‫اما تا مغز استخوان تغییرات ‫آب و هوا رو حس می‌کنم 00:45:03.371 --> 00:45:06.363 ‫هنوز شیپور صبحگاهی ‫برام تاثیرگذاره 00:45:06.388 --> 00:45:09.333 ‫و خورشید رو از ‫زیر دریا بیرون می‌کشه 00:45:09.481 --> 00:45:14.043 ‫بعد از این‌همه سال روی ‫عرشه بودن هنوز از این‌که 00:45:14.068 --> 00:45:17.185 ‫هنوز دودستی به کارهای کوچکی که ‫روی خشکی می‌کنیم چسبیدیم، جا می‌خورم 00:45:17.321 --> 00:45:21.024 ‫انگار که با انجام دادن‌شون، ‫دریا [محیطی] انسانی‌تر می‌شه 00:45:22.141 --> 00:45:24.537 ‫دریا آن‌قدر تمام و کمال ‫دنیا رو زیر سلطه داره که 00:45:24.562 --> 00:45:28.226 ‫سیاره ما، زمین، ‫باید "اقیانوس" نام می‌گرفت 00:45:30.731 --> 00:45:32.540 ‫دو هفته‌س که رنگ خشکی رو ندیدیم 00:45:32.565 --> 00:45:36.142 ‫و می‌تونم حس کنم که چشم‌هام ‫وقت نگاه کردن به افق، تیزتر می‌شن 00:45:36.167 --> 00:45:40.457 ‫و فقط هم من نیستم. ‫150 نفر به‌ش خیره می‌شن 00:45:40.761 --> 00:45:44.221 ‫و به این فکر می‌کنن که خطی ‫که دریا رو از آسمون جدا کرده 00:45:44.246 --> 00:45:46.939 ‫تمام عزیزان ما رو در بر می‌گیره 00:45:46.964 --> 00:45:50.832 ‫این کار رو این‌قدر خوب انجام می‌دیم ‫که گاهی می‌بینیم خطوط تراز درختان 00:45:50.857 --> 00:45:55.341 ‫شهرها و خانه‌ها روی ‫اون خط پدیدار می‌شه 00:45:57.206 --> 00:46:00.581 ‫و وقتی سرانجام نگاه‌مون به خشکی می‌افته، ‫چشم‌هامون رو می‌مالیم 00:46:00.606 --> 00:46:07.536 ‫تا نکنه این هم یکی از توهماتی باشه که ‫امیال و خواسته‌هامون جعل می‌کنند 00:46:59.087 --> 00:47:01.829 ‫وقتی که دیگر شش فرزند ‫ریشه‌های عمیقی داشتند 00:47:01.869 --> 00:47:05.728 ‫و تن‌هاشان توان بالا رفتن به ‫سوی بالاترین رویاها را داشت 00:47:05.807 --> 00:47:10.721 ‫قلب بئاتریش شروع به ‫داشتن فضایی برای افق کرد 00:47:10.846 --> 00:47:13.299 ‫عشق خستگی‌ناپذیر ‫بئاتریش برای بچه‌هایش 00:47:13.324 --> 00:47:19.056 ‫حالا در عشقی به خشکی بازتاب می‌یافت، ‫که رویای خانه‌ای بر آن [خشکی] را در سر داشت 00:47:19.081 --> 00:47:24.066 ‫با فضایی برای فرزندانش، ‫نوه‌هایش و درختان میوه 00:47:26.080 --> 00:47:30.938 ‫درختان پرتقال اولین ساکنین ‫آن سرزمین متلاطم بودند 00:47:30.963 --> 00:47:37.377 ‫که بئاتریش چنان دوستش می‌داشت ‫که انگار دنباله خانواده‌ش بود 00:47:41.166 --> 00:47:46.157 ‫با آن راستینگی که او از گیاهان به ارث ‫برده بود، تمام درخت‌ها را رویاپردازی می‌کرد 00:47:46.282 --> 00:47:50.020 ‫حتی رویای آن را در سر ‫داشت که خانه رویاروی آب باشد 00:47:50.052 --> 00:47:55.528 ‫تا ریشه‌های معلق هنریک ‫همیشه جایی برای استراحت بیابند 00:47:56.162 --> 00:48:00.591 ‫بئاتریس هیچ‌گاه به ‫خوشحالی آن زمان نبود 00:48:00.981 --> 00:48:03.220 ‫وقتی به او نگاه انداختم 00:48:03.245 --> 00:48:11.565 ‫بدن پرنده-مانندم به شادی و آرامشی دست ‫یافت که فقط مادران توان بخشیدنش را دارند 00:48:36.891 --> 00:48:41.180 ‫در آلمانی "موتر"، در ارمنی "مای" 00:48:42.288 --> 00:48:47.202 ‫در بلغاری "میادا"، ‫در کاتالانی "ماره" 00:48:48.522 --> 00:48:54.405 ‫در چینی "موچی"، ‫در دانمارکی "مور" 00:48:55.037 --> 00:49:00.443 ‫در فرانسوی "مِره"، ‫در یونانی "میتِرا" 00:49:01.051 --> 00:49:06.153 ‫در عبری "ایما"، در هندی"مات" 00:49:06.769 --> 00:49:12.167 ‫در انگلیسی "مادِر"، ‫در لاتین "ماتِر" 00:49:12.527 --> 00:49:18.097 ‫در تایلندی "مای"، ‫در پرتغالی "مائه" 00:49:22.277 --> 00:49:26.925 ‫روزی که تریش مُرد، اولین کلمه‌ای ‫را که در زندگی‌ام به زبان آورده بودم 00:49:27.002 --> 00:49:29.955 ‫برای آخرین بار به زبان آوردم 00:49:30.525 --> 00:49:35.556 ‫نفس عمیقی کشیدم و ‫به آرامی با خودم گفتم: 00:49:37.047 --> 00:49:39.321 ‫"مادر". 00:50:13.281 --> 00:50:18.107 ‫اگرچه اواسط بهار بود، ‫وقتی مادرم را از دست دادیم 00:50:18.132 --> 00:50:23.421 ‫خزانی شبیه به اندوهی که ‫حس می‌کردیم بر ما فرو افتاد 00:50:24.084 --> 00:50:26.865 ‫هرروز که خورشید بالا می‌آمد 00:50:27.749 --> 00:50:32.834 ‫هرروز صبحی داشت، عصری و شبی 00:50:33.731 --> 00:50:38.742 ‫و هرروز رودخانه‌ها ‫خودشان را به دریا می‌افکندند 00:50:38.767 --> 00:50:41.540 ‫بی‌آنکه از طغیان آن ‫واهمه‌ای داشته باشند 00:50:42.680 --> 00:50:48.547 ‫و، برای ما، ‫همه اندوه بود. ما مثل طبیعی بی‌جان بودیم 00:50:48.654 --> 00:50:53.340 ‫ما دنیا را به چشمی می‌دیدیم ‫که انگار داخل یک نقاشی بودیم 00:50:53.365 --> 00:50:57.834 ‫درحالی که زندگی بیرون [تابلو] ‫همچنان به ادامه دادن اصرار می‌ورزید 00:51:01.207 --> 00:51:05.043 ‫اقامت‌های پدرمان ‫در دریا طولانی‌تر شد 00:51:06.002 --> 00:51:08.634 ‫به گمانم نگاه کردن به ‫ما برای او دشوار بود 00:51:08.659 --> 00:51:14.423 ‫همان‌طور که برای ما ‫دشوار بود به یکدیگر نگاه کنیم 00:51:14.448 --> 00:51:17.943 ‫از حرف‌هامان جز برای چیزهای ضروری، ‫کم کرده بودیم 00:51:17.968 --> 00:51:21.504 ‫و من به باغ خانه پناه بردم 00:51:21.529 --> 00:51:28.488 ‫چکمه‌های لاستیکی را می‌پوشیدم ‫و شن‌کش و بیلچه را دست می‌گرفتم 00:51:28.529 --> 00:51:30.416 ‫همه‌ی بوته‌ها را هرس می‌کردم 00:51:30.441 --> 00:51:37.345 ‫همه‌ی درخت‌ها را آب می‌دادم، ‫همین‌طور گیاهان و هر جنبنده‌ دیگری را 00:51:37.370 --> 00:51:39.750 ‫و، مثل وقتی که پنج-ساله بودم 00:51:39.775 --> 00:51:43.360 ‫تلاش کردم تا بعضی برگ‌های ‫مُرده را دوباره بر سر شاخه بنشانم 00:51:43.529 --> 00:51:50.099 ‫انگار که در سقوط آن‌ها اشتباه یا خطایی ‫در کار بود که من می‌توانستم برطرفش کنم 00:54:47.087 --> 00:54:51.430 ‫چند روز بعد برادرم ‫نونو سکوتی را که 00:54:51.455 --> 00:54:55.829 ‫بین‌مان شایع شده بود شکست ‫گفت: "ما شدیم عین ارواح" 00:54:56.134 --> 00:54:58.556 ‫و جز این هم نبودیم 00:55:02.404 --> 00:55:05.482 ‫مردگان نمی‌دانند که مرده اند 00:55:05.614 --> 00:55:08.778 ‫مرگ مسئله‌ای‌ست برای زندگان 00:55:09.482 --> 00:55:12.169 ‫هنوز آن روز به ‫خوبی به خاطر نمی‌آورم 00:55:12.247 --> 00:55:17.144 ‫چون روزهایی که همچین اتفاقات بزرگی می‌افته، ‫مثل مردن مادر 00:55:17.474 --> 00:55:20.169 ‫هیچوقت تبدیل به خاطره نمی‌شن 00:55:20.474 --> 00:55:26.419 ‫فقط برای همیشه به ما می‌چسبن، ‫مثل خال‌های پوستی که هیچ‌وقت نمی‌رن 00:55:27.535 --> 00:55:31.746 ‫این‌‌ها دردناک‌تر از ‫اون هستند که به مغز برسن 00:55:32.128 --> 00:55:34.948 ‫برای همینه که رو پوست‌مون نگه‌شون می‌دارین 00:55:35.463 --> 00:55:39.151 ‫مادر من فقط یک مادر ‫نبود: یک درخت بود 00:55:39.767 --> 00:55:46.844 ‫درخت‌ها عاشق زمین ان و به ما اجازه می‌دن از ‫شاخه‌هاشون بالا بریم، انگار که کار آسونیه 00:55:48.524 --> 00:55:53.133 ‫وقتی مادرم مُرد ما دیگه ‫نتونستیم از شاخه‌هاش تاب بخوریم 00:55:53.281 --> 00:55:56.234 ‫و افتادیم زمین، همه‌مون 00:55:56.922 --> 00:56:04.101 ‫هرگز فراموش نمی‌کنم دیدن این‌که دنیا ‫روی دست‌های اون کز کرده چجوری بود 00:56:15.492 --> 00:56:21.640 ‫در آلمانی "تاختِر"، ‫در ارمنی "داستری" 00:56:22.482 --> 00:56:27.279 ‫در بلغاری "دوستِریا"، در چینی "نیار" 00:56:27.964 --> 00:56:33.456 ‫در دانمارکی "داتِر"، ‫در فرانسوی "فیل" 00:56:34.721 --> 00:56:39.472 ‫در یونانی "کُوری"، ‫در هندی "بیتیت" 00:56:40.727 --> 00:56:45.875 ‫در انگلیسی "داوتِر"، در لاتین "فیله" 00:56:47.211 --> 00:56:52.047 ‫در رومانیایی "فیکا"، در تایلندی "لوکساو" 00:56:53.492 --> 00:56:56.452 ‫در پرتغالی "فیلا" 00:56:58.488 --> 00:57:03.729 ‫روزی که به دنیا آمدی برای اولین ‫بار کلمه "دختر" را به زبان آوردم 00:57:03.964 --> 00:57:10.823 ‫بعد بدون این‌که کسی بفهمه، ‫یک نفس عمیق کشیدم و آروم گفتم: 00:57:10.970 --> 00:57:13.572 ‫"این معجزه‌ست" 00:57:16.263 --> 00:57:18.770 ‫این اولین عکسمه 00:57:19.254 --> 00:57:24.019 ‫پدرم جاسینتو عکس رو گرفت، و تا امروز، ‫نمی‌دونه چطوریه که رو حالت فکوسه 00:57:24.044 --> 00:57:26.622 ‫آخه دست‌هاش می‌لرزیده 00:57:26.647 --> 00:57:31.006 ‫درباره من، مادرم فقط سر از چیزی ‫درآورد که 9 ماه تموم تصورش می‌کرده 00:57:31.404 --> 00:57:36.631 ‫این لحظه‌ایه که دیدار کردیم و ‫قول دادیم یکشنبه‌ها کیک شکلاتی بپزیم 00:57:36.724 --> 00:57:42.880 ‫ملودرام‌هایی که به گریه می‌اندازن‌مون ‫کرایه کنیم و اسم خیلی از درخت‌ها رو بدونیم 00:57:43.191 --> 00:57:49.200 ‫روزی که مادرم گفت: "کاتارینا، ‫دیدن پرواز تو باید خیلی قشنگ باشه" 00:57:50.411 --> 00:57:54.004 ‫17 سال بعد از گرفتن این عکس ‫پای پیاده وارد بیمارستان شدیم 00:57:54.489 --> 00:58:00.090 ‫رفتیم به اتاقش و من پرسیدم که ‫چرا مادرم ماسک اکسیژن نداشته 00:58:02.727 --> 00:58:06.633 ‫تو به پرستار گفتی که متاستاز [سرطان] ‫دیگه به ریه‌هاش زده بوده 00:58:06.727 --> 00:58:10.243 ‫برای همین مادرت برای نفس ‫کشیدن به اکسیژن نیاز داشت 00:58:11.249 --> 00:58:15.460 ‫من زل زدم به تو و چیزی نگفتم، ‫چون نمی‌دونستم چطور می‌شه چیزی گفت 00:58:16.484 --> 00:58:20.686 ‫و چون، سر موقع، ‫مغز تو واقعیت رو پذیرفت 00:58:21.725 --> 00:58:26.115 ‫چشم‌هات بازِ باز شد، ‫مثل همون وقت‌هایی که می‌خواهی گریه کنی 00:58:26.248 --> 00:58:28.935 ‫و به چهره آنا دست زدی 00:58:29.044 --> 00:58:31.294 ‫هیچی نگفتی 00:58:31.450 --> 00:58:35.606 ‫از اتاق رفتی و از ‫بیمارستان زدی بیرون 00:58:35.964 --> 00:58:37.581 ‫دنبالت اومدم 00:58:37.729 --> 00:58:42.346 ‫چند قدمی رفتی و پخش زمین شدی، ‫شکمت رو هم نگه داشته بودی 00:58:42.948 --> 00:58:47.884 ‫شبی بارونی بود و تو هم ‫تنهایی مشغول گریه بودی 00:58:48.735 --> 00:58:50.868 ‫خُشکم زد 00:58:51.492 --> 00:58:54.742 ‫خواهرم ترسا، ‫که کنارم بود، اومد جلو 00:58:55.241 --> 00:59:00.832 ‫حرفی نزد، ‫اما پالتوش رو درآورد و انداخت روت 00:59:00.857 --> 00:59:05.302 ‫تکون نخوردی. من هم نخوردم 00:59:05.327 --> 00:59:10.908 ‫زل زدم به‌ت، می‌دونستم که نتونستم ‫جلوی این مصیبت ناگزیر ازت مراقبت کنم 00:59:10.933 --> 00:59:15.604 ‫بدجوری احساس گناه می‌کردم، ‫خالی از کلماتی که تو رو تسلی بده 00:59:16.249 --> 00:59:21.533 ‫همچنین، سر از کار دنیا هم در نمی‌آوردم 00:59:46.028 --> 00:59:53.223 ‫مادربزرگ وقتی که من به دنیا اومدم نبودِ تو ‫فضا رو پر کرده بود، اما نمی‌تونستم حسش کنم 00:59:53.497 --> 00:59:54.903 ‫وقتی که مادرم مرد 00:59:54.928 --> 00:59:59.271 ‫من و پدرم در فقدان ‫کلمه "مادر" به هم پیوستیم 00:59:59.296 --> 01:00:02.780 ‫همان وقت سبزیِ چشم‌های ‫پدرم از بین رفته بود 01:00:02.805 --> 01:00:07.469 ‫و من از خاطرات درهایی که او قفل ‫کرده بود و تو باز می‌کردی خبر داشتم 01:00:08.054 --> 01:00:12.678 ‫بعد فهمیدم این نقشی از پدرم ‫بوده که هیچ‌وقت از وجودش باخبر نبودم: 01:00:12.772 --> 01:00:14.896 ‫نقشی که او در کنار تو داشت 01:00:15.294 --> 01:00:19.216 ‫نقشی که با مهاجرت ‫پرندگان ناپدید می‌شد 01:00:20.206 --> 01:00:23.657 ‫چندی پیش فهمیدم که تا صدها سال 01:00:23.682 --> 01:00:27.721 ‫مهاجرت پرندگان برای ‫بشر معمایی بوده است 01:00:27.813 --> 01:00:32.782 ‫زمستان که می‌شد پرندگان کجا می‌رفتند؟ ‫آن‌هایی که سرمی‌رسیدند از کجا می‌آمدند؟ 01:00:33.290 --> 01:00:38.946 ‫مرغ‌های کتان همان زمانی می‌رفتند که ‫طرقه‌ها از سوی درختان زمستانی بلند می‌شدند 01:00:39.040 --> 01:00:43.868 ‫سر و کله فاخته‌ها در بهار پیدا می‌شد و ‫گذرشان هرگز با شاهین‌ها به هم نمی‌خورد 01:00:44.805 --> 01:00:49.476 ‫گرچه، مردمان باستان خیال ‫می‌کردن آن‌ دو یک گونه اند 01:00:50.062 --> 01:00:56.624 ‫با کمی تفاوت ظاهری و شخصیتی، ‫اما یک حیوان یکسان 01:00:56.733 --> 01:01:01.028 ‫آن‌ها به سادگی دستخوش ‫یک مسخ شده بودند 01:01:01.053 --> 01:01:07.014 ‫هرجا که بشر توان توضیح‌ را ندارد، ‫از خودش چیزی درمی‌آورد 01:01:17.803 --> 01:01:20.600 ‫کاتارینا، به کسی نگو 01:01:20.881 --> 01:01:23.780 ‫یک چراغ‌قوه بیار، و کلیدهای خونه 01:01:23.881 --> 01:01:27.959 ‫یک یادداشت بگذار که نه خیلی ‫کوتاه باشه نه خیلی طولانی 01:01:28.365 --> 01:01:33.982 ‫بگو: "من با پرنده‌ها رفتم، ‫لطفا به گیاه‌ها آب بدید" 01:01:34.007 --> 01:01:39.319 ‫خونه رو مرتب بگذار، یخچال رو هم ‫طوری پر کن که انگار فردا برمی‌گردی خونه 01:01:39.444 --> 01:01:42.888 ‫گریه نکن و زیاد هم حرف نزن 01:01:43.646 --> 01:01:47.684 ‫خاطراتم رو بردار. ‫من رو با خودت ببر 01:01:48.128 --> 01:01:50.309 ‫زمان را با خودت ببر 01:01:50.903 --> 01:01:56.777 ‫یک‌باره ناپدید نشو. اول با ‫صندلی‌ها و راحتی‌ها درهم شو 01:01:57.121 --> 01:02:02.729 ‫دیگه تلفن‌ها رو جواب نده ‫و توی فرش راهرو حل شو 01:02:02.754 --> 01:02:05.510 ‫از ارواح نترس 01:02:05.535 --> 01:02:11.980 ‫به قواره‌ای باش که می‌بینی، ‫نه قواره‌ای که حس می‌کنی 01:02:13.580 --> 01:02:15.580 ‫در جلویی را باز کردم 01:02:15.606 --> 01:02:19.089 ‫به آرامی بستمش طوری ‫که حتی سکوت هم آن‌را نشنید 01:02:19.129 --> 01:02:20.627 ‫همه خواب بودند 01:02:20.652 --> 01:02:24.808 ‫سوار اولین اتوبوسِ مقصدی ‫شدم که نزدیک‌ترین جا به آسمان بود 01:02:25.643 --> 01:02:28.094 ‫چیزهای زیادی بودند که نمی‌فهمیدم 01:02:28.128 --> 01:02:35.143 ‫اما می‌دانستم آسمان جایی‌ست که بشر هرچه را ‫که به چنگ نمی‌آید به آن‌جا پرتاب کرده است 01:02:35.168 --> 01:02:40.907 ‫خدا، مردگان، ابدیت، موجودات ناشناخته: ‫آن‌ها همه در جایی ناشناخته زندگی می‌کردند 01:02:40.932 --> 01:02:45.657 ‫و به شکلی متمدنانه آن‌را قسمت می‌کردند، ‫تا برای همه جا باشد 01:02:45.682 --> 01:02:48.867 ‫اگر آسمان محل زایش ‫ناشناخته‌ها بوده است 01:02:48.892 --> 01:02:53.962 ‫پس منظره پلی بوده ‫میان شناخته و ناشناخته 01:02:54.884 --> 01:02:57.478 ‫میان مرئی و نامرئی 01:02:57.883 --> 01:03:00.461 ‫و من راستی‌راستی می‌خواستم نامرئی باشم 01:03:01.906 --> 01:03:04.812 ‫می‌گن که، ‫منظره متعلق به کسی نیست 01:03:05.124 --> 01:03:09.326 ‫اما وقتی که دیدمش، ‫جونم هم براش می‌دادم 01:03:09.655 --> 01:03:15.310 ‫1, 2, 3, 4, 5... 01:03:15.403 --> 01:03:21.340 ‫6, 7, 8, 9, 10... 01:03:21.644 --> 01:03:27.815 ‫11, 12, 13, 14, 15... 01:03:28.167 --> 01:03:34.525 ‫16, 17, 18, 19, 20... 01:03:34.657 --> 01:03:41.907 ‫21, 22, 23, 24, 25... 01:03:42.406 --> 01:03:49.578 ‫26, 27, 28, 29, 30... 01:03:52.131 --> 01:03:54.271 ‫جاسینتو! 01:03:55.116 --> 01:03:56.351 ‫کتی! 01:03:56.935 --> 01:03:59.133 ‫- کاتارینا! ‫- جاسینتو! 01:03:59.243 --> 01:04:00.672 ‫جاسینتو! 01:04:00.758 --> 01:04:03.008 ‫- کاتارینا ‫- جاسینتو! 01:04:03.055 --> 01:04:05.664 ‫- کاتارینا! ‫- جاسینتو! 01:04:06.391 --> 01:04:08.625 ‫جاسینتو! 01:04:08.844 --> 01:04:10.938 ‫جاسینتو! 01:04:14.099 --> 01:04:16.294 ‫- کاتارینا! ‫- کاتارینا! 01:06:30.162 --> 01:06:32.177 ‫کاتارینا هرگز تصور نمی‌کرد 01:06:32.202 --> 01:06:36.746 ‫که یک روز به ابرها و ‫نوک ‌قله‌هایی حسادت کند 01:06:36.771 --> 01:06:40.810 ‫که تا بالاترین ارتفاعات قد کشیدند ‫و این چنین به آسمان پیوسته اند 01:06:41.450 --> 01:06:47.356 ‫ولی او در بند تن خویش بود، ‫که حالا برای احساسات او بسیار کوچک می‌نمود 01:06:47.965 --> 01:06:52.658 ‫میان او و آنچه که می‌دید ‫تمام مادران عالم جای می‌گرفتند 01:06:52.683 --> 01:06:55.331 ‫وقتی‌ که او به بالاترین خطوط خیره می‌شد 01:06:55.526 --> 01:07:00.151 ‫از فکر این‌که ورود به چشمان باریک او ‫برای کوهستان‌های غول‌آسا، چقدر ساده است 01:07:00.510 --> 01:07:06.690 ‫آزرده می‌شد، گویی که آن‌ها ‫می‌توانستند ظاهر و باطنش را ببینند 01:07:15.685 --> 01:07:19.184 ‫حقیقت این است که جاسینتو احساس ‫می‌کرد در حال کوچک‌تر شدن است 01:07:19.527 --> 01:07:23.636 ‫تن او بسیار بزرگ بود، ‫گویی که پوست بسیار زیادی داشت 01:07:23.932 --> 01:07:28.712 ‫در ابتدا احساس ‌کرد که نمی‌تواند به ‫سرانگشتانش اشراف داشته باشد، بعدها دست‌ها 01:07:28.737 --> 01:07:32.182 ‫و سرانجام اشراف داشتن ‫به شانه‌هایش را دشوار یافت 01:07:32.446 --> 01:07:35.655 ‫او به شکلی در حال کوچک ‫شدن بود که سلول‌های بدنش 01:07:35.680 --> 01:07:38.844 ‫به بزرگی کوهستان‌ها می‌شدند 01:07:39.686 --> 01:07:42.936 ‫اگرچه تلاش می‌کرد تا ‫در قواره‌ای باشد که می‌دید 01:07:43.067 --> 01:07:46.223 ‫جاسینتو در قواره‌ای بود که احساس می‌کرد 01:07:46.324 --> 01:07:50.058 ‫با این‌حال، این موضوعی معصومیت ‫خاصی به چشمانش بخشیده بود 01:07:50.083 --> 01:07:57.150 ‫حالا او توجه زیادی را معطوف دنیایی ‫می‌کرد که پرسش‌هایش به آسانی پدید می‌آمدند 01:07:57.175 --> 01:08:00.347 ‫می‌خواست بداند که [مادر] ‫هنوز در کدام عضو بدن او زنده است 01:08:00.372 --> 01:08:03.354 ‫کدام بخش بدنش او را ‫از همه بیشتر به یاد دارد 01:08:03.386 --> 01:08:07.462 ‫و کدام بخش بیشتر از همه شکل اوست 01:08:07.487 --> 01:08:10.262 ‫گاهی او به شکلی سودازده ‫روزهای بعد از آخرین باری که 01:08:10.287 --> 01:08:16.615 ‫"مادر" را به زبان آورده بود می‌شمرد و ‫اندوهی طاقت‌فرسا گریبانش را می‌گرفت 01:08:17.527 --> 01:08:21.699 ‫آن‌وقت او به تمام مادرانی فکر می‌کرد ‫که تاکنون وجود داشته اند و مرده بودند 01:08:21.996 --> 01:08:27.899 ‫و به تمام مادران مادرها، ‫و تمام مادران مادران مادرها 01:08:27.932 --> 01:08:31.174 ‫و تمام مادران ‫مادران مادران مادرها 01:08:31.774 --> 01:08:36.217 ‫و تمام مادران مادران ‫مادران مادران مادرها 01:08:36.242 --> 01:08:40.937 ‫و تمام مادران مادران ‫مادران مادران مادران مادرها 01:08:41.757 --> 01:08:45.717 ‫و می‌فهمید که احساسی ‫که دارد چیز جدیدی نیست 01:08:46.257 --> 01:08:48.593 ‫درواقع خیلی هم معمولی بود 01:08:48.762 --> 01:08:53.426 ‫اما باور داشت که تنها مادر ‫خودش یک درخت بوده است 01:08:53.753 --> 01:08:57.730 ‫دقیقا همین‌طور بود ‫و چشم‌های معصومش 01:08:57.755 --> 01:09:00.229 ‫به‌ او اجازه می‌داد شباهت‌ها را 01:09:00.254 --> 01:09:05.074 ‫بین بدن خودش و چیزهایی که ‫محاصره‌ش کرده بودند، ببیند 01:09:05.299 --> 01:09:11.375 ‫از داخل جثه کوچکش، ‫توجه زیادی به جزئیات می‌کرد 01:10:59.921 --> 01:11:04.101 ‫گفته می‌شود که، ‫بعد از دو ماه دوری 01:11:04.248 --> 01:11:09.474 ‫باخ به خانه برگشت و فهمید ‫همسرش ماریا باربارا مرده است 01:11:11.294 --> 01:11:16.497 ‫تنها در خانه و غرق در اندوه، ‫او پشت میز آشپزخانه نشست 01:11:16.849 --> 01:11:21.567 ‫و به دیوارها و خانه ‫خالی دورتادورش خیره شد 01:11:23.050 --> 01:11:27.894 ‫بعد برگی کاغذ آورد و ‫"چاکن" برای ویولون را نوشت 01:11:28.815 --> 01:11:35.566 ‫"چاکن" نه فقط برای فراخواندن مردگان، ‫که برای بیدار کردن‌شان ساخته شد 01:14:01.723 --> 01:14:04.863 ‫برای لحظه‌ای او دیگران ‫توان حس کردن تنش را نداشت 01:14:05.048 --> 01:14:09.571 ‫و جاسینتو قسم خورد که زبان ‫آدمیان دیگر برایش معنایی ندارد 01:14:10.133 --> 01:14:14.859 ‫او خودش را شناور بر هوا یافت، ‫و همان‌طور که زولمیرا یک‌بار گفته بود 01:14:15.100 --> 01:14:21.336 ‫زبان پرندگان تنها بر کسانی ‫فاش می‌شود که دیگر تنی ندارند 01:14:22.563 --> 01:14:25.344 ‫جاسینتو احساس کرد که متعلق به آن‌جاست 01:14:25.452 --> 01:14:31.469 ‫به آن مکانی که در فواصل هستی واقع شده است، ‫میان آسمان و زمین 01:14:31.930 --> 01:14:37.310 ‫بی‌وزنی، جاسینتو حالا حس می‌کرد ‫از زبان پرندگان سر درمی‌آورد 01:14:41.283 --> 01:14:45.023 ‫جاسینتو، زخم‌های قلب آدمی دیده نمی‌شود 01:14:45.048 --> 01:14:48.946 ‫مثل پرواز ما، که ردّی در آسمان باقی نمی‌گذارد 01:14:49.524 --> 01:14:52.696 ‫:وقتی از تو پرسیدند، بگو 01:14:53.047 --> 01:14:58.343 ‫همراه پرندگان رفتم، آن‌ها بال دارند و من محتاج قلبی نو هستم 01:14:59.045 --> 01:15:04.005 ‫هردو از نو شروع می‌کنیم. ما بال و پر عوض می‌کنیم و تو واژگانی تازه می‌یابی 01:15:04.341 --> 01:15:07.786 ‫واژگانی که تو را به معناهای تازه‌ای می‌رسانند 01:15:07.966 --> 01:15:11.310 ‫و وقتی که یادت نمی‌آید... 01:15:11.565 --> 01:15:14.339 ‫از خودت چیزی می‌سازی 01:15:25.645 --> 01:15:29.379 ‫یک‌روز جاسینتو از تریش ‫پرسید که چقدر او را دوست دارد 01:15:29.808 --> 01:15:35.308 ‫تریش پاسخ داد: "سعی کن بال و پر ‫یک پرنده رو بشمری، یا دونه‌های شن رو 01:15:35.566 --> 01:15:38.878 ‫ستاره‌های آسمون، یا امواج دریا رو" 01:15:38.964 --> 01:15:44.026 ‫"سعی کن فلس تمام ماهی‌ها رو بشمری، ‫یا موهای حیوانات رو 01:15:44.414 --> 01:15:48.502 ‫"علف‌های دشت‌های اطراف، ‫درخت‌ها و میوه‌هاشون رو 01:15:48.527 --> 01:15:52.597 ‫"و عدد نَشمُردنی خیلی از ‫چیزهای نشمردنی رو حساب کن" 01:15:52.806 --> 01:15:55.541 ‫جاسینتو گفت: "این‌که محاله" 01:15:55.566 --> 01:15:59.464 ‫"محال؟ نخیر، یک عالمه‌ست" 01:16:00.363 --> 01:16:03.938 ‫وقتی دست‌آخر به نوک ‫بلندترین کوه رسیدند 01:16:03.963 --> 01:16:06.461 ‫جاسینتو حس کرد به ‫قواره‌ی چیزیه که می‌بینه 01:16:06.486 --> 01:16:10.986 ‫و در تمام چیزهای ابدی ‫چشم‌های مادرش رو دید 01:16:11.565 --> 01:16:16.479 ‫بر بلندای بالاترین کوهستان، ‫جاسینتو دیگر توجهی به چشم‌انداز نداشت 01:16:16.811 --> 01:16:20.154 ‫و هرچه می‌دید بئاتریش بود 01:16:48.095 --> 01:16:54.749 ‫کاتارینا گاهی دلسرد می‌شد ‫و دلتنگ شفافیت مادرش می‌شد 01:16:54.774 --> 01:16:58.477 ‫تنها عقیده باقی‌مانده‌ش ‫این بود که مادران 01:16:58.502 --> 01:17:03.525 ‫تنها خدایان ‫بدونِ کافر بودند 01:17:12.615 --> 01:17:17.389 ‫به قصد فراموش کردن این‌که او که بود*، ‫او بلندترین کوه را تا بالا درنوردید 01:17:18.081 --> 01:17:23.322 ‫اما به آن‌جا که رسید، ‫کاتارینا عظمت چشم‌انداز، 01:17:23.611 --> 01:17:28.993 ‫امواج بی‌شمار یا گُستره گزاف ‫درختان و کوه‌ها را درنیافت 01:17:29.860 --> 01:17:34.594 ‫سخت نگاه کرد، ‫اما تنها خودش را یافت 01:17:54.082 --> 01:17:56.666 ‫خواب دیدم که ‫داشتی می‌اومدی دیدنم 01:17:56.691 --> 01:18:00.356 ‫خیلی ناجور بود، ‫چون نمی‌دونستم باید چه‌کار کنم 01:18:00.601 --> 01:18:03.624 ‫بدنم دیگر به بدن تو عادت نداشت 01:18:03.649 --> 01:18:07.422 ‫و قلبم، لبریز از شادی، ‫این اتفاق را باور نمی‌کرد 01:18:07.859 --> 01:18:12.717 ‫اما تو آمدی و من به‌ت گفتم: "مامان، ‫تو نمی‌تونی این‌جا باشی. تو مُردی" 01:18:13.092 --> 01:18:18.538 ‫و تو گفتی: "احمق نباش، ‫کاتارینا. من نمردم. نمی‌بینی این‌جام؟" 01:18:18.563 --> 01:18:23.418 ‫"باید یک کاری رو راست و ریس ‫می‌کردم و بیشتر از انتظارم طول کشید" 01:18:23.443 --> 01:18:27.951 ‫"بیشتر از انتظارت طول کشید؟ مامان، ‫الان 15 سال شده" 01:18:28.287 --> 01:18:32.083 ‫"همون‌جور که گفتم، ‫فکر نمی‌کردم این‌قدر وقتم رو بگیره" 01:18:32.108 --> 01:18:36.201 ‫"بعدا توضیح می‌دم. حالا از ‫خودت برام بگو. همین مهمه" 01:18:36.303 --> 01:18:39.068 ‫"حالت چطوره؟ اوضاعت چطور بوده؟" 01:18:39.093 --> 01:18:45.343 ‫و در اون لحظه خشکم زده، ‫چون نمی‌دونم چطور 15 سال رو خلاصه کنم 01:18:45.368 --> 01:18:49.906 ‫حتی دیگه نمی‌دونم چطور باهات حرف بزنم، ‫یا اینکه اصلا مادر داشتن چطوریه 01:18:49.931 --> 01:18:53.751 ‫فورا می‌پرسم: "کی ‫رسیدی؟ کجا ساکنی؟" 01:18:53.806 --> 01:18:58.376 ‫و تو، همیشه با زیرکی، ‫می‌گی: "اتاق کرایه کردم. اصلا هم آسون نبود" 01:18:58.486 --> 01:19:01.009 ‫"دیدی خونه تو لیسبون چقدر گرون شده؟" 01:19:01.034 --> 01:19:06.737 ‫- "یعنی چی که اتاق کرایه کردی؟" ‫- "نمی‌خواستم مزاحم تو و پدرت شم" 01:19:06.847 --> 01:19:10.017 ‫پس اوضاع واقعا از این قرار بود 01:19:10.126 --> 01:19:15.556 ‫تو کنارم بودی و من ‫کلی گفتنی برات داشتم 01:19:15.850 --> 01:19:20.995 ‫اما بابت یک جلسه عجله داشتم، برای ‫همین گوشی‌م رو برداشتم تا ساعت رو ببینم 01:19:21.020 --> 01:19:26.332 ‫- و تو گفتی: "این چیه؟" ‫- "این چیه؟ این تلفن همراهه" 01:19:26.449 --> 01:19:28.302 ‫"پس دکمه‌هاش کجاست؟" 01:19:28.327 --> 01:19:33.092 ‫و من به‌ت از گوشی‌های هوشمند ‫گفتم و این‌که حتی می‌شه بری تو اینترنت 01:19:33.631 --> 01:19:39.380 ‫تو جا خوردی و بعد، ‫یک‌باره، خیلی ناراحت شدی 01:19:39.849 --> 01:19:45.606 ‫"چطور این‌همه چیز رو از دست دادم؟ ‫نگاه کن چقدر عوض شدی! بزرگ شدی!" 01:19:46.129 --> 01:19:49.342 ‫و وقتی دیدم که چیزی نمونده بزنی زیر گریه، ‫فوری گفتم: 01:19:49.367 --> 01:19:55.039 ‫"نه، مامان، چیزی اون‌قدرها هم عوض نشده، ‫ولی هرچی رو که بخوای بدونی به‌ت توضیح می‌دم" 01:19:55.374 --> 01:19:58.459 ‫"وقت که داریم، نه؟" 01:19:58.600 --> 01:20:02.176 ‫تصمیم گرفتم به کسی نگم که از این‌ها گذشته، ‫تو زنده بودی 01:20:02.201 --> 01:20:06.467 ‫چون می‌ترسیدم به محض بیان کردنش، ‫ماجرا دروغ از آب دربیاد 01:20:06.608 --> 01:20:08.959 ‫و واقعا دلم می‌خواست تو زنده باشی 01:20:09.365 --> 01:20:13.624 ‫هرروز که بیدار می‌شدم، ‫می‌رفتم سر کار و با عجله می‌زدم بیرون 01:20:13.649 --> 01:20:18.688 ‫همیشه هم با این عذر که باید به چند تا ‫کار برسم، اما عوضش می‌اومدم دیدن تو 01:20:19.414 --> 01:20:21.164 ‫تو می‌خواستی همه‌چیز رو ببینی 01:20:21.189 --> 01:20:24.805 ‫تو لیسبون کیفت کوک بود و ‫می‌خواستی سوشی بخوری 01:20:24.830 --> 01:20:29.783 ‫از اون‌جایی که قبلا نخورده بودی، ‫اما حالا مُد شده بود 01:20:30.529 --> 01:20:33.239 ‫هرروز با کشف‌های ‫تازه‌ای همراه بود 01:20:33.264 --> 01:20:36.297 ‫مخصوصا ویکی‌پدیا ‫خیلی برات جالب بود 01:20:36.322 --> 01:20:40.587 ‫هرروز از یک کشف ‫جدیدت برام می‌گفتی 01:20:42.885 --> 01:20:47.228 ‫هیچ از خودت حرف نمی‌زدی، ‫همیشه از من حرف می‌زدی 01:20:47.253 --> 01:20:49.971 ‫و خیلی چیزها بود که ‫می‌خواستم ازت بپرسم 01:20:49.996 --> 01:20:54.175 ‫درباره خیلی چیزها ‫شک و شبهه داشتم 01:20:54.933 --> 01:20:57.230 ‫مامان، ‫تو بودی که با پرنده‌ها رفتی 01:20:57.698 --> 01:21:02.706 ‫اما همیشه بهار که ‫می‌اومد تو رو یاد می‌کردم 01:22:37.851 --> 01:22:40.701 ‫کی موهای بچه‌ها رو درست می‌کنه؟ 01:22:40.726 --> 01:22:45.105 ‫کی رومیزی رو صاف و ‫صوف می‌کنه و خونه رو می‌آفرینه؟ 01:22:45.130 --> 01:22:48.013 ‫کی چشم‌های بچه‌ها ‫رو راهنمایی می‌کنه؟ 01:22:48.254 --> 01:22:50.217 ‫مادران 01:22:50.242 --> 01:22:57.047 ‫دستان مادران، پر از ناکامی‌های گذشته، ‫اما محل رویش هرروزه‌ی گل‌های نو 01:22:57.484 --> 01:23:02.944 ‫در دستان یک مادر همیشه بستری ‫[پهن] است و همیشه فرصتی [در کار] 01:23:07.482 --> 01:23:11.451 ‫مادر من در بحث‌های درباره وجود ‫خدا و موجودات ناشناخته حضور دارد 01:23:11.621 --> 01:23:16.822 ‫او در پاییز هم هست، در برگ‌های ‫زردی که آرام روی پیاده‌رو می‌افتند 01:23:16.847 --> 01:23:21.893 ‫مادر من در مرتب کردن صندوق‌ها حضور دارد، ‫در مرتب کردن کودکی ما در گذر عمر 01:23:22.002 --> 01:23:26.829 ‫چه کس دیگری جز او اسباب‌بازی‌هایی را که ‫ژوآوو در 6 سالگی ساخته بود نگه می‌داشت؟ 01:23:26.854 --> 01:23:32.143 ‫مادرم در عیشِ عصرهنگام حضور دارد، در چای، ‫در کاناپه‌ای قهوه‌ای که دیگر وجود ندارد 01:23:32.168 --> 01:23:34.527 ‫و در مجموعه چوب‌های الف 01:23:34.552 --> 01:23:38.579 ‫مادرم در مونتارژیل است، ‫در درختان نارنجی که تمام سال میوه‌ می‌دهند 01:23:38.604 --> 01:23:44.776 ‫در عشق بی‌چون و چرای نسبت ‫به گل‌ها و در نام کوچکش، تریش 01:23:44.855 --> 01:23:49.665 ‫مادرم در شاه‌ماهی‌های سرخِ سِتوبال، ‫در تصمیمات احمقانه 01:23:49.698 --> 01:23:52.297 ‫در فروتنی و خشونت طبیعت حضور دارد 01:23:52.322 --> 01:23:55.306 ‫مادرم در نامه‌های عاشقانه ‫محبوس در صندوقچه‌ است 01:23:55.455 --> 01:23:58.347 ‫او در شام‌های شب کریسمس که ‫خواهرم آماده می‌کرد حضور دارد 01:23:58.372 --> 01:24:02.582 ‫مادرم در چشمان خواهرم است، ‫در بینی ژوآوو، در شانه‌های نونو 01:24:02.607 --> 01:24:05.354 ‫در ملایمت زی، در همدلی پدرو 01:24:05.379 --> 01:24:10.964 ‫مادرم در خنده‌های من حضور دارد، در کک مک‌های ‫من و در ناتوانی‌ام در برنامه‌ریزی کردن 01:24:11.283 --> 01:24:13.343 ‫ ‫مادرم در اصلاحات ارضی حضور دارد 01:24:13.368 --> 01:24:17.342 ‫مادرم در لباس‌های سرخ زندگی می‌کند، ‫در پرده‌های سبز-رنگ 01:24:17.367 --> 01:24:22.281 ‫و در صفحات گرامافونی که ضبط می‌کردیم ‫تا پدرمان بتواند صدای ما را در دریا بشنود 01:24:22.609 --> 01:24:28.491 ‫مادرم در غروب خورشید زندگی می‌کند ‫و هرروز به کف دریا شیرجه می‌رود 01:24:34.616 --> 01:24:43.225 ‫621, 622, 623, 624... 01:24:44.365 --> 01:24:53.365 ‫625, 626, 627, 628. 01:25:11.603 --> 01:25:16.892 ‫بی‌اینکه خودش متوجه باشد، ‫زمان توسط جاسینتو سپری شد 01:25:17.375 --> 01:25:23.407 ‫که حالا موهای خاکستری داشت، خاطرات جدید، ‫خانواده‌ای که بزرگ شده بود، و 69 سال سن 01:25:24.376 --> 01:25:28.953 ‫وقتی که 57 ساله شد، ‫جاسینتو فهمید که او به آن سنی رسیده 01:25:29.047 --> 01:25:31.586 ‫که مادرش با در آن [سن] به ابدیت پیوسته است 01:25:31.688 --> 01:25:36.302 ‫او به خودش در آینه نگریست و در ‫باب هرکاری که کرده بود تامل کرد 01:25:36.327 --> 01:25:39.717 ‫همین‌طور در باب هرچه که ‫هنوز برایش رخ نداده بود 01:25:39.857 --> 01:25:43.161 ‫او به این نتیجه رسید که ‫اگر در همان لحظه می‌مرد 01:25:43.324 --> 01:25:46.794 ‫بسیار ناراحت می‌شد 01:25:50.164 --> 01:25:53.671 ‫بابا، وقتی تو متن این فیلم رو خوندی، ‫گفتی: 01:25:54.209 --> 01:25:56.974 ‫"بعضی اتفاقات دقیقا این‌شکلی نبوده" 01:25:57.364 --> 01:26:01.504 ‫من جواب دادم: "اگر اتفاقات این‌شکلی ‫نیفتاده، پس دیگه مشکل کجاست؟" 01:26:02.085 --> 01:26:06.293 ‫"اما می‌تونست بیفته! حتی ‫اسم من اصلا جاسینتو نیست!" 01:26:06.326 --> 01:26:10.356 ‫"اما می‌تونست باشه. خیلی ‫اصیل‌تر از هنریک می‌شد" 01:26:10.381 --> 01:26:12.646 ‫"آره، اما مادرم من رو هنریک صدا می‌زد" 01:26:12.801 --> 01:26:16.220 ‫"ببخشید، بابا، اما اگه دو تا هنریک ‫می‌داشتیم، فیلم گیج‌کننده می‌شد" 01:26:16.245 --> 01:26:20.128 ‫"کاتارینا، ‫بچه‌ها که اسم والدین‌شون رو معلوم نمی‌کنن!" 01:26:20.282 --> 01:26:22.414 ‫"زمان که عقبکی حرکت نمی‌کنه" 01:26:22.602 --> 01:26:26.984 ‫"می‌فهمم که شاید خیلی دلگرم‌کننده نباشه، ‫اما خب این‌جوریه دیگه" 01:26:27.601 --> 01:26:32.457 ‫"بابا، بگذار از یک برخورد که توو بازار ‫کهنه‌فروش‌ها برام پیش اومد تعریف کنم" 01:26:32.482 --> 01:26:37.708 ‫ "داشتم برای فیلم دنبال لباس می‌گشتم ‫که با یک خانم فروشنده‌ی خوب آشنا شدم" 01:26:38.042 --> 01:26:43.026 ‫"این رو بردار، خانم، ارزونه. و این ‫دامن هم ببر. با این پیراهن خوب درمی‌آد" 01:26:43.620 --> 01:26:46.596 ‫"ممنون، ‫اما برای خودم نمی‌خوام. برای فیلمه" 01:26:46.846 --> 01:26:49.705 ‫- "آه، تو فیلم درست می‌کنی؟" ‫- "دارم یکی درست می‌کنم" 01:26:49.846 --> 01:26:53.978 ‫به من نگاه کرد و گفت: "من ‫تو کار تئاتر بودم. عاشقش بودم" 01:26:54.093 --> 01:26:56.163 ‫لبخند زدم. "چه دورانی؟" 01:26:56.412 --> 01:27:02.146 ‫"خیلی سال پیش. به گمونم مال قبل از دورانی ‫بود که تو شورای شهر آمادورا کار می‌کردم" 01:27:02.411 --> 01:27:07.379 ‫"اون‌جا کار می‌کردید؟" ‫"آره. از 1981 تا 2001" 01:27:07.606 --> 01:27:11.230 ‫"پس شاید مادر من هم می‌شناختید، ‫همون‌جا کار می‌کرد" 01:27:11.360 --> 01:27:14.744 ‫- "اسمش چی بود؟" ‫- "آنا ماریا پینتو" 01:27:14.844 --> 01:27:18.469 ‫"معلومه که می‌شناسمش! ازش بپرس ببین..." 01:27:18.592 --> 01:27:23.873 ‫نگذاشتم جمله‌ش رو تموم کنه. ‫"دیگه نمی‌تونم بپرسم. آخه مُرده" 01:27:23.966 --> 01:27:28.967 ‫"چه بد شد! خیلی جوون بود. ‫حالا داره یادم می‌آد" 01:27:29.169 --> 01:27:32.097 ‫"چه زن زیبایی بود، ‫با کک‌مک و یک لبخند گشاده" 01:27:32.122 --> 01:27:35.239 ‫- "خیلی زن خوبی بود" ‫- "بله، بود." 01:27:35.862 --> 01:27:39.768 ‫"راستی که بود. این رو به‌خاطر ‫این نمی‌گم که مادر تو بوده" 01:27:40.079 --> 01:27:43.345 ‫"این اخبار ناراحتم کرد" 01:27:45.134 --> 01:27:47.836 ‫خانم فروشنده متاثر به ‫نظر می‌رسید و من گفتم: 01:27:47.861 --> 01:27:53.040 ‫"عجب تصادف شیرینی بود! ‫که بعد از این‌همه سال این‌جا هم رو دیدیم" 01:27:53.790 --> 01:27:57.118 ‫"راست می‌گی" ‫و بعد پیراهن رو داخل کیسه گذاشت 01:27:57.265 --> 01:28:01.812 ‫"این دامن هم هدیه‌ی من" ‫"ممنونم، خیلی قشنگه" 01:28:01.882 --> 01:28:06.734 ‫"از دیدن‌تون خوشحال شدم، ‫اما یادم رفت اسم‌تون رو بپرسم" 01:28:07.131 --> 01:28:10.881 ‫لبخند زد و گفت: "اِشپرانسا" (امید) 01:28:49.637 --> 01:28:52.661 ‫قبل از مرگ، ‫پدربزرگم از بچه‌هاش خواست 01:28:52.686 --> 01:28:56.537 ‫تا کمکش کنند نامه‌های ‫خودش و تریش رو بسوزاند 01:28:57.685 --> 01:29:01.739 ‫هنریک، که خیلی مریض‌احوال بود، ‫از پس این کار برنمی‌اومد 01:29:01.942 --> 01:29:06.528 ‫و خیلی براش سخت بود ‫تا سند عشقش رو بسوزونه 01:29:08.159 --> 01:29:12.423 ‫بچه‌ها روی خوش نشون ندادند، ‫چون براشون خیلی سخت بود 01:29:12.448 --> 01:29:17.620 ‫تا کلماتی را که از دست‌های ‫مادرشان بیرون آمده بسوزانند 01:29:18.168 --> 01:29:22.933 ‫اون کلمات شامل اشارات دست‌هایی ‫بود که اون‌ها رو بزرگ کرده بود 01:29:23.338 --> 01:29:25.690 ‫و دنیاشون رو شکل داده بود 01:29:25.924 --> 01:29:33.196 ‫با این‌حال، در ته دل، ‫می‌دونستند که اون نامه‌ها به دنیای خصوصی 01:29:33.221 --> 01:29:37.150 ‫مرد و زنی تعلق داشت که ‫از قضا والدین اون‌ها بودند 01:29:39.135 --> 01:29:44.767 ‫هر کدوم‌شون کلماتی رو که در اون ‫نامه‌های بسته‌بندی شده نهفته بود متصور شدند 01:29:44.883 --> 01:29:49.266 ‫اگر دست‌شون به اون کلمات نمی‌رسید، ‫این حق رو داشتن که از خودشون بسازن 01:29:49.291 --> 01:29:52.423 ‫و این چنین دوباره ‫مادرشون رو تصور کنن 01:30:17.367 --> 01:30:20.405 ‫روز بعد، وقتی همه خواب بودند 01:30:20.430 --> 01:30:23.099 ‫جاسینتو از خونه بیرون زد ‫و روانه‌ی دریاچه پشت سد شد 01:30:23.124 --> 01:30:25.837 ‫همون‌جایی که نامه‌ها رو سوزانده بودند 01:30:27.641 --> 01:30:33.094 ‫متاثر، ‫فهمید که بعضی چیزها از آتش نیرومندتر اند 01:30:49.644 --> 01:30:52.262 ‫روزی که اسباب و اثاثیه ‫باقی‌مونده رو از خونه‌ای بردند 01:30:52.287 --> 01:30:57.016 ‫که خانواده توش بزرگ شده بود، ‫پدربزرگم در خواب مُرد 01:30:57.041 --> 01:31:00.229 ‫درد نکشید. و ‫می‌دونست که ممکنه بره 01:31:00.689 --> 01:31:03.834 ‫همه‌چیز معصومانه آماده شده بود 01:31:03.859 --> 01:31:08.564 ‫و دست‌های فرزندان او چند ‫برابر شده بودند تا کودکی‌ای را که 01:31:08.589 --> 01:31:13.099 ‫به خوبی در صندوقچه‌ها مهر و موم شده بود، ‫با خود ببرند، مجموعه‌هایی بی‌پایان 01:31:13.124 --> 01:31:16.967 ‫[به قدر] چندین دهه، ‫و خاطرات مادرشان را 01:31:18.608 --> 01:31:21.301 ‫اما کسی به خاطر ‫نداشت تا دانه‌هایی را که 01:31:21.326 --> 01:31:25.294 ‫در تمام این سال‌ها، ‫بئاتریش در سراسر خانه پراکنده بود، بردارد 01:31:26.083 --> 01:31:30.474 ‫می‌گویند گیاهانی که از قیافه‌های ‫موذی دور باشن، سریع‌تر رشد می‌کنن 01:31:30.566 --> 01:31:33.939 ‫خانه برای یک ماه خالی مانده بود 01:31:33.964 --> 01:31:37.315 ‫و در طی آن مدت، ‫تمام دانه‌ها جوانه زدند 01:31:37.494 --> 01:31:41.611 ‫و طبیعت، که در گذشته در میان ‫دست‌های مادر آن‌ها زندگی می‌کرد 01:31:41.743 --> 01:31:43.601 ‫تمام خانه را تصاحب کرد 01:31:44.499 --> 01:31:47.163 ‫چراکه بئاتریش به ‫خودش اجازه مردن نمی‌داد 01:31:47.444 --> 01:31:52.209 ‫عشق او به زمین بسیار عظیم ‫بود و با فراچنگ آوردن خانه 01:31:52.606 --> 01:31:58.114 ‫به فرزندانش یادآوری کرد ‫که قسمت آن‌ها پرنده بودن است 01:35:29.804 --> 01:35:33.202 ‫عزیز من، چهار فرزند ارشدمان با من اند 01:35:33.567 --> 01:35:39.145 ‫که اگرچه خجالتی و عجیب، ‫اما می‌خواهند پیام‌شان را بگذارند 01:35:39.809 --> 01:35:44.714 ‫حتما باید به شیوه خودشان متاثر باشند، ‫چراکه می‌دانند قرار است صداشان را بشنوی 01:35:44.800 --> 01:35:47.749 ‫بی‌ این‌که تو را ببینند یا بشنوند 01:35:47.774 --> 01:35:54.140 ‫بهرحال، عزیز من، ما این‌جا هستیم، نزدیک تو، ‫و تو را غرق بوسه‌های گرم خود می‌کنیم 01:35:56.045 --> 01:35:58.920 ‫بابایی، من هنریک مانوئل ام 01:35:59.004 --> 01:36:01.778 ‫برات کلی ماچ می‌فرستم 01:36:01.803 --> 01:36:08.270 ‫و این هم بگم که هیچوقت یادمون نمی‌ره ‫از حضرت عیسی بخوایم که نگه‌دارت باشه 01:36:08.295 --> 01:36:12.521 ‫و این‌که کلی دلتنگت هستیم 01:36:12.809 --> 01:36:16.246 ‫- حالا نوبت پدروئه. پدرو! ‫- چیه؟ 01:36:16.271 --> 01:36:19.778 ‫- بیا با بابا حرف بزن! ‫- من حرف زدم! 01:36:22.297 --> 01:36:23.993 ‫چه قول و قراری گذاشتیم؟ 01:36:24.288 --> 01:36:26.920 ‫- تو چی می‌خوای بابایی...؟ ‫- عشق و بوسه‌ها 01:36:27.006 --> 01:36:28.584 ‫- بوسه‌های زیاد؟ ‫- درسته 01:36:28.881 --> 01:36:32.457 ‫نونو چطور؟ بیا با بابا حرف بزن! 01:36:33.284 --> 01:36:34.542 ‫چی گفتی؟ 01:36:34.821 --> 01:36:38.165 ‫اما باید بلندتر بگی، ‫وگرنه بابا صدات رو نمی‌شنوه! 01:36:38.281 --> 01:36:40.982 ‫بوسه‌های زیاد برای بابایی 01:36:41.007 --> 01:36:45.093 ‫یک عالم! ترسا کوچولو چطور؟ او ‫هم این‌جاست و می‌خواد برات کلی... 01:36:45.118 --> 01:36:46.819 ‫دامن مامان رو نگاه! 01:36:48.046 --> 01:36:50.351 ‫درسته؟ یک عالم بوسه! 01:36:50.801 --> 01:36:54.894 ‫دوست داری بابایی زود بیاد خونه، ‫مگه نه؟ 01:36:55.053 --> 01:36:56.427 ‫مطمئنی؟ 01:36:57.567 --> 01:37:00.247 ‫برای بابایی بوس بفرست! 01:37:00.271 --> 01:37:10.271 ..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::. 01:37:10.295 --> 01:37:20.295 بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.