WEBVTT 00:00:00.876 --> 00:00:40.876 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::. 00:00:42.674 --> 00:00:59.126 ..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::. 00:02:11.600 --> 00:02:15.465 ‫زشتست زیبا و زیباست زشتی 00:02:15.757 --> 00:02:19.703 ‫بگردیم در میغ دود پلشتی 00:02:24.267 --> 00:02:30.217 ‫کدامین گاه دگربار خواهد بودِمان دیدار؟ ‫به تندرکوب، رخش‌انداز یا باران‌بار؟ 00:02:30.240 --> 00:02:35.735 ‫بدان گاه که آشوب بنشیند. ‫شکست آید یکی را، دیگری روی ظفر بیند. 00:02:35.849 --> 00:02:39.284 ‫- زان پیش که خورشید رخت برچیند. ‫- به کدامین مکان؟ 00:02:39.396 --> 00:02:41.269 ‫بر خلنگزار. 00:02:41.348 --> 00:02:45.677 ‫بدانجاست دیدارمان با مکبث. 00:03:36.476 --> 00:03:43.371 ‫تراژدی «مکبث» از ویلیام شکسپیر 00:06:14.595 --> 00:06:17.465 ‫- این مرد خون‌آلوده کیست؟ ‫- درود، دوست دلیر! 00:06:17.576 --> 00:06:21.224 ‫دانسته‌هایت از میدان نبرد را ‫تا آنگاه که از آن به در آمدی، با پادشاه بگوی. 00:06:21.503 --> 00:06:23.738 ‫بازار کارزار آشفته بود. 00:06:23.761 --> 00:06:28.104 ‫مک‌دانُلد سنگدل، دستۀ یاغیانش را ‫از سوی جزایر غربی راهی کرد... 00:06:28.316 --> 00:06:31.417 ‫و بخت به ستیزه‌جویی شومش، روی خوش نشان می‌داد. 00:06:31.499 --> 00:06:33.573 ‫اما مکبث دلیر... 00:06:33.611 --> 00:06:35.066 ‫براستی سزاوار این نامست! 00:06:35.072 --> 00:06:37.757 ‫صف دشمن را بشکست تا با آن بندۀ فرومایه رویارو شد... 00:06:37.780 --> 00:06:43.842 ‫و بی هیچ درود و بدرودی، ‫از ناف تا چانه از هم چاکش داد. 00:06:45.633 --> 00:06:47.928 ‫همخویش دلیر، جوانمرد شایسته... 00:06:47.960 --> 00:06:51.319 ‫در همین مجال، پادشاه نروژی با سلاح‌های تازه... 00:06:51.357 --> 00:06:54.553 ‫و مردانی تازه‌نفس، تاخت و تازی دیگر آغازید. 00:06:54.930 --> 00:06:58.387 ‫این کار، سرداران ما، مکبث و بَنکو را که نهراساند؟ 00:06:59.486 --> 00:07:03.815 ‫چرا. همچو شاهینی از گنجشک، ‫یا شیری از خرگوش. 00:07:03.930 --> 00:07:06.937 ‫گفتارت چنان برازندۀ توست که زخم‌هایت. 00:07:06.985 --> 00:07:08.952 ‫هر دو حاکی شرفند. 00:07:09.023 --> 00:07:11.274 ‫نزد زخم‌بند ببریدش. 00:07:22.121 --> 00:07:25.378 ‫- شهریار در پناه خدا باد! ‫- اخبار چیست، سپه‌سالار شایسته‌ام؟ 00:07:25.415 --> 00:07:27.699 ‫پادشاه نروژ با سپاهی گران، 00:07:27.828 --> 00:07:31.779 ‫به دستیاری این نابکارترین خیانتکار، سپه‌سالار کودور، 00:07:31.827 --> 00:07:36.156 ‫در گیر و دار نبردی شوم بود تا این که مکبث دلیر، شوی بلونا، ‫(ایزدبانوی جنگ در اساطیر روم باستان) 00:07:36.342 --> 00:07:41.394 ‫با پادشاه نروژ، تن به تن روبرو می‌شود، ‫تا سر سرکشش را به زیر آرد... 00:07:41.472 --> 00:07:44.902 ‫و دست آخر، پیروزی ازآن ما شد! 00:07:45.027 --> 00:07:47.245 ‫چه خوش است! 00:07:47.315 --> 00:07:50.834 ‫این سپه‌سالار کودور دیگر دل ما را نتواند فریفت. 00:07:50.925 --> 00:07:53.623 ‫بروید مرگ بی‌امانش را آواز دهید... 00:07:54.454 --> 00:07:57.022 ‫و با لقبی که وی را بود، 00:07:57.977 --> 00:08:00.081 ‫مکبث را درود گویید. 00:09:21.031 --> 00:09:25.244 ‫روزی به این زشتی و زیبایی هرگز ندیده بودم. 00:09:52.682 --> 00:09:54.436 ‫اینان چیستند؟ 00:09:55.788 --> 00:10:01.445 ‫چنین ژولیده و چنین ژنده‌پوش که به زمینیان نمی‌مانند ‫و با این‌همه بر زمین جای دارند. 00:10:03.557 --> 00:10:06.617 ‫سخن گویید، اگر می‌توانید. ‫چیستید؟ 00:10:08.495 --> 00:10:10.467 ‫درود، مکبث! 00:10:11.193 --> 00:10:13.920 ‫درود بر تو، سپه‌سالار گلامز! 00:10:16.128 --> 00:10:17.936 ‫درود، مکبث! 00:10:17.961 --> 00:10:20.279 ‫درود بر تو، سپه‌سالار کودور! 00:10:20.294 --> 00:10:24.975 ‫درود، مکبث! ‫که زین پس پادشاهی خواهد کرد. 00:10:29.256 --> 00:10:33.689 ‫به حقیقت سوگند، ‫بگویید زادۀ پندارید یا همینید که می‌نمایید؟ 00:10:34.793 --> 00:10:41.279 ‫دوست بزرگوارِ مرا با لقب کنونی‌اش می‌خوانید ‫و نویدی بزرگ می‌دهید که گویی هوش از سرش برده، 00:10:42.237 --> 00:10:44.605 ‫با من اما سخن نمی‌گویید. 00:10:45.783 --> 00:10:48.554 ‫اگر توان آن را دارید که در جوانه‌های زمان بنگرید... 00:10:48.620 --> 00:10:54.076 ‫و بگویید کدام دانه خواهد رویید و کدام نه، ‫پس با من سخن گویید؛ 00:10:54.087 --> 00:10:58.165 ‫- با منی که نه چشم بر مهرتان دارم نه از کینتان بیم. ‫- درود! 00:10:58.248 --> 00:10:59.796 ‫درود! 00:11:00.056 --> 00:11:03.773 ‫ای کِه‌تر از مکبث و مِه‌تر از او. 00:11:03.884 --> 00:11:07.585 ‫نه آنچنان نیکبخت، اما نیکبخت‌تر از او. 00:11:07.698 --> 00:11:11.614 ‫شاهان از نسل تو باشند، ‫گرچه خود شاهی نکنی. 00:11:11.866 --> 00:11:14.764 ‫پس درود بر شمایان، مکبث و بَنکو. 00:11:14.788 --> 00:11:18.704 ‫بنکو و مکبث، درود بر شمایان. 00:11:19.802 --> 00:11:23.798 ‫بمانید، ای کم‌گویان! ‫بیشتر بگویید. 00:11:25.782 --> 00:11:29.512 ‫می‌دانم که با مرگ [پدرم،] ساینل، سپه‌سالار گلامز می‌شوم، 00:11:30.941 --> 00:11:33.266 ‫اما سپه‌سالار کودور چرا؟ 00:11:34.074 --> 00:11:37.039 ‫بگویید این خبر شگفت را از کجا گرفته‌اید... 00:11:37.109 --> 00:11:42.081 ‫و یا چرا در این خلنگزار بایر، ‫با درودهای پیشگویانۀ خویش راه بر ما بسته‌اید. 00:11:48.480 --> 00:11:50.318 ‫به کجا ناپدید شدند؟ 00:11:54.725 --> 00:11:56.651 ‫به هوا... 00:12:04.137 --> 00:12:09.891 ‫وانچه پیکرشان می‌نمود، ‫نسیمی شد در باد. 00:12:11.794 --> 00:12:15.304 ‫براستی آنهایی که سخن گفتیمشان، وجود داشتند؟ 00:12:15.853 --> 00:12:20.059 ‫یا نکند ریشۀ عقل‌دزدک خورده‌ایم ‫که عقل را در بند می‌کند. 00:12:32.276 --> 00:12:34.583 ‫فرزندان تو شاه خواهند شد. 00:12:34.647 --> 00:12:38.596 ‫- تو نیز پادشاه خواهی شد. ‫- و سپه‌سالار کودور همچنین. مگر همین نگفتند؟ 00:12:38.618 --> 00:12:42.240 ‫با همین آهنگ و به همین واژه‌ها. 00:12:51.251 --> 00:12:54.043 ‫سپه‌سالار کودور زنده است... 00:12:54.880 --> 00:12:57.213 ‫و پادشاه شدنم... 00:12:57.758 --> 00:13:01.672 ‫در گسترۀ باورها نمی‌گنجد، 00:13:02.780 --> 00:13:05.693 ‫همانا که سپه‌سالاری کودور. 00:13:33.668 --> 00:13:37.454 ‫پادشاه مژدۀ پیروزی‌ات را با شادی دریافت کرده، مکبث. 00:13:37.547 --> 00:13:42.912 ‫پیک از پسِ پیک تگرگ‌وار می‌رسد ‫و همه بارندۀ ستایش‌ها از تو بهر پاسداری زین پادشاهی‌اند. 00:13:43.033 --> 00:13:45.732 ‫ما را فرستاده‌اند تا سپاس خداوندگار خود را به تو رسانیم... 00:13:45.824 --> 00:13:49.206 ‫و تو را به پیشگاهش فراخوانیم، ‫نه که خود پاداشت دهیم. 00:13:49.234 --> 00:13:53.104 ‫و به پایندانی سرفرازی‌ای برزگتر ازین، ‫مرا فرموده است تا تو را از سوی وی... 00:13:53.313 --> 00:13:56.100 ‫سپه‌سالار کودور بخوانم. 00:13:57.401 --> 00:13:58.550 ‫چه؟ 00:13:59.861 --> 00:14:02.815 ‫شیطان یارای راست‌گویی دارد؟ 00:14:03.135 --> 00:14:04.612 ‫سپه‌سالار کودور زنده است. 00:14:05.165 --> 00:14:07.165 ‫چرا مرا جامۀ عاریت می‌پوشانید؟ 00:14:07.212 --> 00:14:08.893 ‫آن که سپه‌سالار کودور بود، زنده است، 00:14:09.010 --> 00:14:12.601 ‫اما جانش در گروی حکمیست گران ‫و جانیست شایان ستاندن. 00:14:12.685 --> 00:14:16.932 ‫خیانت‌های بزرگ که بدان کرده اقرار ‫و شده اثبات، وی را سرنگون ساخته. 00:14:27.806 --> 00:14:31.673 ‫سپه‌سالاری گلامز و کودور... 00:14:31.894 --> 00:14:34.681 ‫بزرگ‌ترینشان هنوز ناپیداست. 00:14:35.273 --> 00:14:37.598 ‫سپاسگزار زحماتتانم. 00:14:42.988 --> 00:14:45.660 ‫امید نداری که فرزندانت شاه شوند؟ 00:14:45.709 --> 00:14:49.887 ‫چون آنانی که مرا سپه‌سالار کودور نامیدند، ‫ایشان را نویدی کم ازین ندادند. 00:14:51.038 --> 00:14:57.123 ‫این نوید، اگر باور شود، ‫چه بسا بالاتر از سپه‌سالاری کودور... 00:14:57.336 --> 00:15:00.204 ‫در تو آرزوی تاج و تخت را برافروزد. 00:15:02.841 --> 00:15:07.620 ‫اغلب، کارگزاران سیاهی با ما حقایقی را ‫در میان می‌گذارند تا به تباهی بکشانندمان. 00:15:07.680 --> 00:15:12.721 ‫با حقایقی حقیر دلمان را می‌برند ‫تا به سخت‌ترین صورت بزنندمان زمین. 00:15:19.733 --> 00:15:23.031 ‫این وسوسه از عالمِ غیب، نه بد تواند بود، 00:15:23.780 --> 00:15:25.336 ‫نه خوب. 00:15:27.076 --> 00:15:32.730 ‫اگر بد است، چرا با بیان حقیقت در آغاز، ‫مرا طعم کامروایی چشانده؟ 00:15:34.844 --> 00:15:37.365 ‫من سپه‌سالار کودور هستم. 00:15:41.741 --> 00:15:48.613 ‫اگر خوب است، چرا دل به وسوسه‌ای می‌سپارم ‫که خیال هراس‌آسایَش موی بر تنم راست می‌کند... 00:15:48.953 --> 00:15:53.924 ‫و قلب استوارم را وامی‌دارد که بر ضد سرشت خویش، ‫سر به دیوار دنده‌هایم فروکوبد؟ 00:15:55.603 --> 00:16:00.431 ‫ترس‌های حیّ و حاضر دون‌تر از خیال‌های هراس‌آمیزند. 00:16:00.692 --> 00:16:06.029 ‫اندیشه‌ام، که جنایت در آن جز نقش خیالی نیست، 00:16:06.238 --> 00:16:09.607 ‫چنان چارستون وجودم را می‌لرزاند... 00:16:09.867 --> 00:16:13.308 ‫که توان کنش در گرداب گمان می‌افتد... 00:16:13.908 --> 00:16:16.508 ‫و پندار پوک، باور بایسته می‌انگارد. 00:16:25.217 --> 00:16:27.371 ‫سپاسگزارم، آقایان. 00:16:36.846 --> 00:16:39.681 ‫بنگرید دوستمان چگونه در خود فرورفته. 00:16:40.403 --> 00:16:45.546 ‫بخت اگر خواهد مرا پادشاهی دهد، ‫بی‌کوششِ من تواند تاج بر سرم نهد. 00:16:45.779 --> 00:16:47.587 ‫مکبث بزرگوار! 00:16:48.763 --> 00:16:52.049 ‫در انتظار فراغت یافتنتانیم. 00:16:54.638 --> 00:16:56.194 ‫بر من ببخشایید. 00:16:56.858 --> 00:17:00.060 ‫چیزهایی از یادرفته در ذهن کُندم به کار بودند. 00:17:00.400 --> 00:17:02.475 ‫به پیشگاه شهریار برویم. 00:18:21.542 --> 00:18:23.766 ‫زنده باد شهریار! 00:18:33.938 --> 00:18:37.467 ‫هیچ چیزِ وی در زندگی، برازنده‌تر از ترکش نبود. 00:18:37.533 --> 00:18:40.418 ‫چنان کسی جان سپُرد که در مرگ خویش پژوهیده... 00:18:40.464 --> 00:18:43.379 ‫تا گرانبهاترین داشته‌اش را همچو بی‌بهاترین چیز دور افکند. 00:18:43.405 --> 00:18:46.744 ‫هیچ شگردی نیست که بتوان با آن ‫نقش خاطر را در رخ خواند. 00:18:46.835 --> 00:18:50.914 ‫او نیک‌مردی بود که من به وی پشتگرمی تمام داشتم. 00:19:22.561 --> 00:19:25.928 ‫«...درود بر تو که پادشاهی خواهی کرد! 00:19:27.985 --> 00:19:34.091 ‫نیک آن دیدم که این را با تو، ‫عزیزترین شریکم در فخر و فر، به میان بگذارم... 00:19:34.693 --> 00:19:39.581 ‫تا از بزرگی‌ای که نویدت داده‌اند، ‫بی‌خبرت ننهم. 00:19:41.037 --> 00:19:45.027 ‫این را در دل بدار و خدا نگهدارت.» 00:19:48.253 --> 00:19:50.951 ‫سپه‌سالار گلامز و کودور تویی... 00:19:51.279 --> 00:19:54.471 ‫و همان خواهی شد که تو را نوید داده‌اند. 00:19:55.802 --> 00:19:58.173 ‫اما از نهاد تو بیم دارم. 00:19:58.430 --> 00:20:03.970 ‫چون چنان سرشار از عطوفت انسانیست ‫که بعیدست نزدیک‌ترین راه را به پیش گیرد. 00:20:05.436 --> 00:20:07.788 ‫تو خواهان بزرگی هستی، 00:20:08.231 --> 00:20:13.036 ‫از بلندپروازی نیر بهره‌وری، ‫اما بی آن شرارتی که همراهش می‌باید. 00:20:13.654 --> 00:20:17.153 ‫آنچه را که سخت خواهانی، ‫پارسایانه خواهان آنی. 00:20:17.365 --> 00:20:21.123 ‫بازی نادرست را نخواهی، اما برد نادرست را خواهی. 00:20:22.928 --> 00:20:27.418 ‫بیا به نزدم، تا شور و شر خویش را در گوشت ریزم. 00:20:28.020 --> 00:20:32.260 ‫درود، مکبث! ‫درود، سپه‌سالار کودور! 00:20:32.299 --> 00:20:37.666 ‫آه، همخویش گرامی! ‫در عذاب بودم که هنوز تو را سپاس نگزارده‌ام. 00:20:37.801 --> 00:20:42.792 ‫مرا جز این چه مانده که گویم، ‫من چه در پای تو ریزم که سزاوار تو بُود! 00:20:44.887 --> 00:20:48.264 ‫بالاترین پاداش من همین خدمتگزاری ‫و وفاداریست که بر گردن دارم. 00:20:48.344 --> 00:20:50.612 ‫آنچه بر شهریار است، پذیرش خدمتگزاری‌های ماست. 00:20:50.651 --> 00:20:51.977 ‫خوش آمدی! 00:20:52.002 --> 00:20:56.820 ‫به تازگی تو را چون نهالی کاشته‌ام ‫و خواهمت کِشت تا بَرومند گردی. 00:20:57.197 --> 00:21:00.364 ‫بنکوی بزرگوار، که کم ازین شایسته نیست. 00:21:00.408 --> 00:21:04.094 ‫بگذار تا در آغوشت کشم و بر قلبم بفشارمت. 00:21:04.439 --> 00:21:08.104 ‫من اگر آنجا برومند شوم، آن بَر ازآن خودتان است. 00:21:13.901 --> 00:21:19.103 ‫پسران، خویشان، سپه‌سالاران ‫و شمایان که مرا نزدیک‌ترین کسانید، 00:21:19.260 --> 00:21:22.577 ‫بدانید که ما فرزند ارشد خویش، 00:21:23.084 --> 00:21:25.943 ‫مالکوم را به جانشینی برمی‌گزینیم؛ 00:21:29.513 --> 00:21:34.569 ‫که زین پس او را امیرِ کامبرلند می‌نامیم. 00:21:51.809 --> 00:21:53.953 ‫درود بر امیر کامبرلند! 00:21:54.130 --> 00:21:57.182 ‫درود بر امیر کامبرلند! 00:21:57.888 --> 00:22:02.430 ‫به [سرای مکبث در] اینوِرْنِس برانیم ‫تا پیوندمان را استوارتر کنیم. 00:22:05.432 --> 00:22:07.676 ‫من خود پیکِ پیشاهنگ خواهم شد... 00:22:07.699 --> 00:22:10.329 ‫و مژدۀ فرارسیدنتان را شادمانه ‫به گوش همسرم خواهم رساند. 00:22:10.544 --> 00:22:15.336 ‫- پس خاکسارانه عذر می‌طلبم. ‫- ای سپه‌سالار شایسته‌ام... 00:22:18.888 --> 00:22:20.927 ‫چه خویشاوند بی‌همتاییست! 00:22:21.245 --> 00:22:23.967 ‫«امیر کامبرلند!» 00:22:25.867 --> 00:22:30.295 ‫اینست آن سدی که می‌باید ‫از فرازش برجَهَم، یا به فرودی برافتم، 00:22:30.627 --> 00:22:32.846 ‫چرا که بر سر راهم جا گرفته. 00:22:33.461 --> 00:22:35.998 ‫مکبث! مکبث! مکبث! 00:22:38.083 --> 00:22:41.165 ‫اختران، اخگرانتان را کنید پنهان. 00:22:41.595 --> 00:22:46.428 ‫مگذارید سویی افتد برین وسوسه‌های سیاه و نهان. 00:23:25.929 --> 00:23:30.224 ‫سپه‌سالار بزرگِ گلامیز و کودور! 00:23:32.546 --> 00:23:36.436 ‫بزرگتر ازین دو زین پس. 00:23:37.204 --> 00:23:40.162 ‫نامه‌ات مرا ازین اکنونِ نامعلوم جدا ساخت... 00:23:40.196 --> 00:23:42.866 ‫و حال، آینده را در دم حس می‌کنم. 00:23:43.120 --> 00:23:45.093 ‫دلبند عزیزم... 00:23:45.825 --> 00:23:48.269 ‫دانکن امشب بدینجا می‌آید. 00:23:54.208 --> 00:23:58.307 ‫- و کی می‌رود؟ ‫- فردا، چنان که خود خواسته. 00:24:05.345 --> 00:24:08.476 ‫فردایی که خورشید هرگز نخواهد دید. 00:24:17.231 --> 00:24:21.750 ‫سپه‌سالارم، چهره‌ات کتابی را می‌ماند ‫که از آن چیزهای شگفت می‌توان خواند. 00:24:22.391 --> 00:24:24.823 ‫کار آن که در راهست را باید ساخت... 00:24:25.031 --> 00:24:29.076 ‫و بِه است کارِ گران امشب را به دستان من واگذاری. 00:24:29.166 --> 00:24:31.140 ‫دنبالۀ سخن برای گاهی دیگر. 00:24:31.148 --> 00:24:34.949 ‫چون گلِ بی‌آزار بنمای، اما ماری باش در زیر آن. 00:24:35.875 --> 00:24:38.153 ‫باقی کار را به من واگذار. 00:25:41.817 --> 00:25:47.447 ‫حتی غُراب پرکشیده، خراشیده ورود محتوم دانکن را ‫به زیر تیراندازهای باروی من آواز می‌دهد. 00:25:48.031 --> 00:25:53.122 ‫بشتابید، ای ارواحِ پاسدارِ اندیشه‌های مرگبار! ‫همین‌جا مرا ز زنانگی تهی کنید... 00:25:53.161 --> 00:25:57.377 ‫و سراپا سرریزم کنید از هولناک‌ترین سندگدلی‌ها. 00:25:58.117 --> 00:26:03.071 ‫خونم را سنگین کنید. ‫راه و روزن هر نرم‌دلی را بربندید... 00:26:03.277 --> 00:26:07.262 ‫تا هیچ عذاب وجدانی، عزم مرگبار مرا نلرزاند. 00:26:12.013 --> 00:26:14.549 ‫این کوشک چه جای دل‌پذیریست. 00:26:14.704 --> 00:26:19.862 ‫هوایش، نرم و دلکش خود را ‫به جان آرام‌یافتۀ ما آشنا می‌کند. 00:27:14.910 --> 00:27:19.284 ‫فرارس ای شب تار وندر سیاه‌ترین دود دوزخ خود را فروپوش... 00:27:19.317 --> 00:27:22.448 ‫تا چاکوی برّایم، زخمی که می‌زند را نبیند... 00:27:22.456 --> 00:27:27.478 ‫و آسمان از پس پردۀ تاریک شب ننگرد ‫و فریاد سر ندهد که «دست بدار! دست بدار!» 00:27:50.975 --> 00:27:55.138 ‫بانوی میزبانِ زیبا و بزرگوار، ‫امشب را میهمانتانیم. 00:27:55.230 --> 00:27:56.313 ‫همیشه در خدمتتانم... 00:28:02.183 --> 00:28:04.389 ‫دستتان را به من دهید. 00:28:08.256 --> 00:28:10.248 ‫مرا نزد میزبانم بَرید. 00:28:10.261 --> 00:28:14.334 ‫ما وی را بسیار دوست می‌داریم ‫و عنایاتمان در حق وی بی‌پایان است. 00:29:05.479 --> 00:29:10.414 ‫اگر انجامش، به سرانجامش می‌رسانْد، ‫پس چه بهتر که زودتر انجام می‌شد. 00:29:12.678 --> 00:29:17.143 ‫اگر که این خونریزی، می‌توانست پیامد دلخواه را به بار آورد... 00:29:17.617 --> 00:29:21.737 ‫و با به کامِ مرگ رفتن او، کامیابم کند، 00:29:22.330 --> 00:29:27.476 ‫اگر که همین یک ضربت، ‫بنیان و پایان کارها درین دنیا می‌بود، 00:29:28.085 --> 00:29:32.205 ‫به همین دنیا، بر همین ساحل و سَنار زمان، 00:29:32.782 --> 00:29:35.119 ‫جهان باقی را با آن سودا می‌کردم. 00:29:35.676 --> 00:29:38.310 ‫درود بر میزبانمان! 00:29:51.534 --> 00:29:55.112 ‫اما چنین کارها را همین‌جا نیز داوری‌ای هست، 00:29:55.154 --> 00:29:58.514 ‫چون آن که سرمشق خونریزی می‌دهد، 00:29:58.574 --> 00:30:02.359 ‫همان سرمشق، روزی گریبانش را می‌گیرد. 00:31:02.221 --> 00:31:05.472 ‫او از دو جهت، اینجا آسوده‌خاطرست. 00:31:05.810 --> 00:31:09.581 ‫نخست از این جهت که من خویشاوند و تابع اویم، 00:31:09.627 --> 00:31:12.057 ‫دو دلیل محکم بر ضد این کار؛ 00:31:13.781 --> 00:31:16.571 ‫وز جهت دیگر، میزبان اویم... 00:31:18.327 --> 00:31:22.262 ‫که می‌باید در به روی قاتل وی بربندد، ‫نه این که خود چاکو به دست گیرد. 00:31:25.161 --> 00:31:26.448 ‫گذشته ازین‌ها، 00:31:27.268 --> 00:31:31.541 ‫این دانکن، قدرتش را چنان با نرمی به کار گرفته... 00:31:32.548 --> 00:31:35.422 ‫و در مقام والای خویش چنان پاکدل بوده... 00:31:35.510 --> 00:31:39.874 ‫که فضایل وی همچو فرشتگانی، نفیرنواز، 00:31:40.447 --> 00:31:44.062 ‫زین کار شومِ شنیعِ جان‌ستانی او داد خواهند خواست... 00:31:44.742 --> 00:31:50.135 ‫و ترحم، همچو نوزادی برهنه، سوار بر توفان... 00:31:50.196 --> 00:31:54.587 ‫یا در رکاب کرّوبیان آسمانیِ تازَنده ‫بر پشت پیک‌های ناپیدای هوا، 00:31:54.652 --> 00:32:00.251 ‫این کردۀ هولناک را چنان در هر چشمی ‫خواهد دمید، که باد در اشک غرقه شود. 00:32:02.285 --> 00:32:06.448 ‫مرا مَهمیزی نیست که به پهلُوانِ ‫عزم خویش فروکوبم، 00:32:06.577 --> 00:32:09.262 ‫جز بلندپروازی پرّانی... 00:32:09.490 --> 00:32:13.162 ‫که چنان بلند بر زین می‌پرد کز دگر سو فرو می‌افتد. 00:32:13.792 --> 00:32:15.896 ‫چرا تالار را ترک کردی؟ 00:32:16.744 --> 00:32:18.990 ‫مرا خواسته؟ 00:32:19.320 --> 00:32:21.741 ‫نمی‌دانی که چنین کرده؟ 00:32:23.044 --> 00:32:26.623 ‫درین کار بیش ازین پیش نخواهیم رفت. 00:32:29.695 --> 00:32:31.521 ‫او تازه مرا جاه بخشیده... 00:32:31.770 --> 00:32:35.390 ‫و خیلِ مردم، مرا به زیور زرین نگاه خویش آراسته‌اند... 00:32:35.415 --> 00:32:41.222 ‫که تا در اوج درخشندگیست می‌باید به خود آویخت، ‫نه آنکه چنین زود دورشان افکند. 00:32:51.623 --> 00:32:55.404 ‫چه شد آن اسب امیدی که سوارش بودی؟ 00:32:57.920 --> 00:33:00.542 ‫از سرمستی به خواب رفته... 00:33:00.844 --> 00:33:05.654 ‫و اکنون چشم گشوده تا رنگ و رو باخته ‫به خیالپردازی‌های خویش بنگرد؟ 00:33:09.098 --> 00:33:11.930 ‫زین پس عشق تو را نیز چنین [ناپایدار] می‌شمارم. 00:33:22.362 --> 00:33:26.554 ‫تو را بیمست از آن که در اعمال و بی‌باکی، ‫چنان آمال خود باشی؟ 00:33:26.585 --> 00:33:27.726 ‫خواهشمندم، آرام. 00:33:27.742 --> 00:33:30.341 ‫می‌خواهی چونان بزدلان در ارج و جاه خویش زندگی کنی؟ 00:33:30.379 --> 00:33:33.373 ‫همچو آن گربۀ مسکین که می‌گوید: 00:33:33.795 --> 00:33:36.467 ‫«ماهی خوشست، اما کو دلِ به آب زدن.» 00:33:36.630 --> 00:33:41.823 ‫من دل و زَهرۀ آنچه از مرد برآید را دارم. ‫آنکه دلِ بالاتر از آن داشته باشد، مرد نیست. 00:33:46.349 --> 00:33:50.498 ‫پس کدام جانوری بود که تو را واداشت این اقدام را بر من فاش سازی؟ 00:33:51.730 --> 00:33:54.959 ‫زمانی که دلش را داشتی، ‫آنگاه مرد بودی... 00:33:55.558 --> 00:33:59.373 ‫و اگر دلِ بالاتر از آن یابی، ‫بسی مردتر از مرد خواهی شد. 00:34:15.209 --> 00:34:17.396 ‫درود بر سپه‌سالار کودور. 00:34:31.241 --> 00:34:33.184 ‫اگر ناکام شدیم؟ 00:34:36.767 --> 00:34:38.505 ‫ناکام می‌شویم. 00:34:40.066 --> 00:34:44.095 ‫اما تو کمر به این کار ببند و ببین که نخواهیم شد. 00:34:47.203 --> 00:34:51.065 ‫من با دو پرده‌دار دانکن چنان شراب‌خواری ‫و نوشانوشی به راه می‌اندازم... 00:34:51.548 --> 00:34:55.432 ‫که هوش، این پاسدار مغز، ‫در سرشان بخار شود. 00:34:56.613 --> 00:34:58.972 ‫به جامشان دوا می‌ریزم. 00:35:03.152 --> 00:35:07.174 ‫آنگاه که تنِ سیراب ز شرابشان، ‫مرده‌وار در خوابی خوکانه فرو می‌رود، 00:35:07.797 --> 00:35:12.049 ‫من و تو با آن دانکن بی‌نگهبان چه نتوانیم کرد؟ 00:35:52.823 --> 00:35:55.380 ‫جز پسر مزای، 00:35:55.661 --> 00:35:59.995 ‫چرا که سرشت نترسِ تو را جز نرینه آوردن نشاید. 00:37:08.004 --> 00:37:09.722 ‫چه پاسی از شبست، پسر؟ 00:37:09.738 --> 00:37:13.171 ‫ماه به زیر آمده. ناقوسِ شب را هنوز ننواخته‌اند. 00:37:13.364 --> 00:37:16.604 ‫- نزدیک ۱۲ به زیر می‌رود. ‫- به گمانم دیرتر از آنست، پدر. 00:37:16.617 --> 00:37:17.476 ‫بیا، 00:37:20.601 --> 00:37:22.310 ‫شمشیرم را بگیر. 00:37:26.022 --> 00:37:28.311 ‫آسمان تنگ‌چشم شده. 00:37:28.919 --> 00:37:31.215 ‫شمع‌هایش همه خاموشند. 00:37:33.650 --> 00:37:35.543 ‫این را هم بگیر. 00:37:38.624 --> 00:37:43.715 ‫خستگی چون باری از سُرب بر پلک‌هایم ‫سنگینی می‌کند، اما به خواب نمی‌روم. 00:37:45.745 --> 00:37:51.214 ‫ای فرشتگان رحمت، به زنجیر کشید این اندیشه‌های دوزخی را ‫که طبیعت به هنگام آسایش در به رویشان می‌گشاید. 00:37:51.882 --> 00:37:52.956 ‫که آنجاست؟ 00:37:53.686 --> 00:37:55.104 ‫یک دوست. 00:37:56.385 --> 00:37:59.242 ‫چه شده سرورم، هنوز نخفته‌اید؟ ‫شاه در بستر است. 00:38:00.021 --> 00:38:02.601 ‫امشب، شادتر از همیشه بوده... 00:38:03.269 --> 00:38:06.270 ‫و کسانِ شما را بخشش‌های گران فرستاده است. 00:38:06.654 --> 00:38:10.191 ‫چون آمادگی نبود، مقصودمان، ‫بندۀ عیوب و کاستی‌ها شد. 00:38:10.214 --> 00:38:11.772 ‫همه چیز مهیاست. 00:38:17.465 --> 00:38:20.234 ‫دیشب، خواب آن سه خواهر جادوگر را دیدم. 00:38:21.496 --> 00:38:24.063 ‫برای تو حقایقی عیان کرده‌اند. 00:38:24.500 --> 00:38:26.431 ‫من دیگر به آنان نمی‌اندیشم. 00:38:26.816 --> 00:38:29.954 ‫با این حال، آنگاه که قادر به ‫کاستن زمانی از خدمتگزاری باشیم... 00:38:30.380 --> 00:38:35.172 ‫و اگر شما نیز فرصتی عنایت کنید، ‫می‌توانیم ساعتی را در آن باره سخن گوییم. 00:38:35.473 --> 00:38:37.507 ‫هر گاه فراغتی یافتید. 00:38:37.923 --> 00:38:40.320 ‫مایۀ عزتتان خواهد شد. 00:38:40.936 --> 00:38:46.023 ‫اگر بهر افزاییدنش، از کفَش ندهم، ‫به شور خواهیم نشست. 00:38:52.406 --> 00:38:54.664 ‫در این میان، خوش بیاسایید. 00:38:55.113 --> 00:38:56.710 ‫سپاس، سرورم. 00:38:57.312 --> 00:38:59.164 ‫شما نیز چنین. 00:39:28.729 --> 00:39:32.398 ‫این خنجرست که دسته به جانبِ دست، 00:39:33.015 --> 00:39:35.585 ‫پیش چشمم می‌بینم؟ 00:39:44.665 --> 00:39:46.187 ‫بیا، 00:39:47.353 --> 00:39:49.351 ‫بگذار به چنگت گیرم. 00:39:52.822 --> 00:39:57.710 ‫به چنگم نیامدی، اما پیش چشممی هنوز. 00:39:59.496 --> 00:40:05.594 ‫ای رؤیای شوم، مگر ‫چنان که به چشمان محسوسی، به دستان نیستی؟ 00:40:09.639 --> 00:40:11.881 ‫یا نکند خنجری خیالینی، 00:40:12.066 --> 00:40:15.791 ‫آفریده‌ای دروغین، زادۀ ذهنی تب‌زده؟ 00:40:19.958 --> 00:40:21.690 ‫هنوز می‌بینمت... 00:40:22.576 --> 00:40:27.862 ‫در شمایل همانا ملموس ‫چون این خنجر که اکنون می‌کشم. 00:40:30.078 --> 00:40:33.820 ‫تو مرا به همان راه رهنمایی ‫که رهسپارش بودم... 00:40:34.745 --> 00:40:37.987 ‫و همان سلاحی هستی که به کارش می‌بستم. 00:40:42.344 --> 00:40:45.599 ‫چشمانم یا فریب دیگر حس‌ها را خورده‌اند... 00:40:46.292 --> 00:40:48.869 ‫یا گوی سبقت ازشان ربوده‌اند. 00:40:50.303 --> 00:40:51.916 ‫هنوز تو را می‌بینم! 00:40:53.251 --> 00:40:57.060 ‫و بر تیغ و دسته‌ات، چکه‌های خون را... 00:40:57.444 --> 00:40:59.245 ‫که پیش ازین نبود. 00:41:02.825 --> 00:41:04.612 ‫چنین چیزی در کار نیست. 00:41:06.208 --> 00:41:09.912 ‫این همان کار خونبارست که تو را ‫پیش چشمانم شمایل می‌بخشد. 00:41:14.012 --> 00:41:19.659 ‫اکنون بر نیمی از جهان، ‫طبیعت مرده می‌انگارد... 00:41:22.761 --> 00:41:27.946 ‫و جنایتِ لاغراندام، ‫خبردار به دست دیده‌بانش، گرگ، 00:41:27.991 --> 00:41:30.416 ‫که زوزۀ وی ساعت اوست، 00:41:31.134 --> 00:41:36.276 ‫با گام‌های دزدانه، چون شَهلِنگ‌های تارکوئینِ درازدست، ‫(سکستوس تارکوئین، شاهزادۀ رومی که به زنی نجیب‌زاده تجاوز کرد) 00:41:36.311 --> 00:41:40.444 ‫شبح‌آسا سوی خیالِ در سرش روانه می‌شود. 00:41:44.054 --> 00:41:46.760 ‫ای زمین آسوده و استوار، 00:41:47.453 --> 00:41:50.363 ‫مشنو که گام‌هایم به کدام سو می‌روند، 00:41:51.308 --> 00:41:55.486 ‫بهر آن که مبادا سنگ‌هایت از مکانم دم زنند. 00:42:02.420 --> 00:42:05.183 ‫مشنو صدایش را دانکن، 00:42:05.222 --> 00:42:09.644 ‫چرا که این ناقوسِ ماتم، ‫تو را به بهشت می‌خواند... 00:42:09.677 --> 00:42:11.801 ‫یا به جهنم. 00:44:26.707 --> 00:44:27.825 ‫مکبث... 00:45:14.844 --> 00:45:16.068 ‫هان! 00:45:18.362 --> 00:45:21.562 ‫دریغا، ترسم از آنست که بیدار شده باشند ‫و کار به انجام نرسیده باشد. 00:45:21.593 --> 00:45:24.707 ‫سوءقصدست که ما را نابود می‌کند نه جنایت. 00:45:26.131 --> 00:45:27.140 ‫هان! 00:45:29.552 --> 00:45:30.781 ‫آرام. 00:45:32.390 --> 00:45:34.280 ‫نالۀ جغد بود، 00:45:34.460 --> 00:45:38.847 ‫آن ناقوس‌نواز منحوس که عبوسانه‌ترین ‫شب‌خوش‌ها را سر می‌دهد. 00:45:39.982 --> 00:45:41.206 ‫شوهرم؟ 00:46:06.883 --> 00:46:08.524 ‫کار را تمام کردم. 00:46:12.274 --> 00:46:14.257 ‫صدایی نشنیدی؟ 00:46:16.114 --> 00:46:18.762 ‫تنها فغان جغد و ضجۀ زنجره‌ها. 00:46:18.808 --> 00:46:20.219 ‫مگر تو سخن نگفتی؟ 00:46:20.235 --> 00:46:21.423 ‫- کی؟ ‫- هم‌اکنون. 00:46:21.439 --> 00:46:23.079 ‫- پایین که می‌آمدم؟ ‫- آری. 00:46:23.095 --> 00:46:24.210 ‫بشنو! 00:46:25.833 --> 00:46:29.217 ‫- که در اتاق دوم خوابیده؟ ‫- دانِلبِین. 00:46:34.378 --> 00:46:36.252 ‫این منظرۀ غم‌انگیزیست. 00:46:36.282 --> 00:46:39.562 ‫مضحکست که بگوییم منظرۀ غم‌انگیزیست. 00:46:40.537 --> 00:46:42.748 ‫گویی صدای فریادی شنیدم. 00:46:42.849 --> 00:46:44.732 ‫«دیگر مخوابید. 00:46:45.673 --> 00:46:48.454 ‫مکبث، خونِ خواب می‌ریزد.» 00:46:50.342 --> 00:46:51.683 ‫خواب بی‌گناه، 00:46:52.589 --> 00:46:55.652 ‫خوابی که الیاف گوریدۀ پریشانی را می‌ریسد، 00:46:55.736 --> 00:47:01.190 ‫همان مرگِ زندگی هر روزه، ‫گرمابۀ کار توانفرسا، مرهم روان‌های زخمین، 00:47:01.218 --> 00:47:04.380 ‫دستپخت جاافتادۀ طبیعت، ‫خوراک نوشین بزم زندگی. 00:47:04.387 --> 00:47:06.683 ‫- مقصودت چیست؟ ‫- باز فریادی آمد... 00:47:06.814 --> 00:47:11.452 ‫سوی تمام اهل خانه. ‫«سپه‌سالار گلامز، خون خواب ریخته، 00:47:11.645 --> 00:47:16.982 ‫زینرو سپه‌سالار کودور نخواهد خوابید. ‫مکبث دیگر نخواهد خوابید!» 00:47:17.003 --> 00:47:19.358 ‫که بود که چنین فریاد کرد؟ 00:47:20.704 --> 00:47:24.476 ‫نباید بدین کارها چنین‌گونه اندیشید، 00:47:25.203 --> 00:47:27.516 ‫دیوانه‌امان خواهد کرد. 00:47:29.717 --> 00:47:31.440 ‫بیا. 00:47:32.051 --> 00:47:35.378 ‫کمی آب بیاب و این شاهد ناپاک را از دستانت بشوی. 00:47:46.698 --> 00:47:50.365 ‫این خنجرها را چرا از آنجا آوردی؟ 00:47:53.265 --> 00:47:55.854 ‫باید آنجا افتاده باشند. 00:47:56.413 --> 00:47:58.136 ‫دیگر نخواهم رفت. 00:47:58.693 --> 00:48:02.354 ‫از اندیشیدن به آنچه کرده‌ام بیمناکم. ‫باز دیدنش را جرئتی ندارم. 00:48:02.910 --> 00:48:05.506 ‫ای سست‌نهاد! 00:48:07.320 --> 00:48:09.555 ‫خنجرها را به من دِه. 00:48:20.375 --> 00:48:22.443 ‫اگر خونش روانست، 00:48:23.387 --> 00:48:26.474 ‫روی خادمان را آغشته و گلگون می‌کنم... 00:48:27.428 --> 00:48:30.135 ‫زیرا باید گنه‌کار نمایند. 00:48:58.294 --> 00:49:00.244 ‫این در کوفتن از کجاست؟ 00:49:02.495 --> 00:49:05.951 ‫مرا چه شده که هر صدایی هراسانم می‌دارد؟ 00:49:16.673 --> 00:49:18.634 ‫این‌ها کدام دستانند؟ 00:49:19.612 --> 00:49:21.844 ‫چشمان مرا قلع می‌کنند! 00:49:23.128 --> 00:49:27.784 ‫این دستان خونین را اقیانوس بی‌کرانِ نپتون می‌تواند بشوید؟ ‫(ایزد دریا در اساطیر روم باستان) 00:49:27.832 --> 00:49:28.939 ‫نه، 00:49:30.126 --> 00:49:35.514 ‫این دستان منست که دریاهای بی‌شمار را خونبار خواهد کرد... 00:49:36.650 --> 00:49:39.569 ‫و سبز را سراسر سرخ. 00:49:45.787 --> 00:49:48.494 ‫دستانم به رنگ دستان توست، 00:49:51.939 --> 00:49:55.255 ‫اما عار می‌دانم که دلی چنین رنگ‌باخته داشته باشم. 00:49:59.121 --> 00:50:01.561 ‫اندکی آب، رنگ این کار را از ما خواهد شست. 00:50:05.021 --> 00:50:07.495 ‫زان پس کارمان چه آسانست! 00:50:15.991 --> 00:50:17.678 ‫به اتاق خویش برویم. 00:50:17.903 --> 00:50:22.184 ‫جامۀ خوابت را بپوش، مبادا رویدادی ما را بخواند ‫و فاش سازد که شب‌زنده‌دار بوده‌ایم. 00:50:23.385 --> 00:50:25.971 ‫چنین درمانده غرق در اندیشه‌های خویش مباش. 00:50:26.509 --> 00:50:31.131 ‫همان بِه که خویش ز یاد بَرم تا کار خویش به یاد نیاورم. 00:50:35.554 --> 00:50:38.596 ‫دانکن را با این در کوفتنت بیدار کن! 00:50:38.986 --> 00:50:41.182 ‫ای کاش می‌توانستی. 00:50:52.333 --> 00:50:54.938 ‫در کوبیدن یعنی این! 00:50:55.647 --> 00:51:00.346 ‫اگر آدم دربان دوزخ بود، ‫کمتر کلید می‌چرخاند این‌چنین! 00:51:00.453 --> 00:51:06.700 ‫به نام بَعْلِ زَبوب سوگند، کیستی؟ ‫(بَعْلَ‌الذُّباب. یکی از هفت حاکم جهنم. نامی منسوب به اهریمن) 00:51:12.580 --> 00:51:17.827 ‫تق و تق! به نام آن یکی شیطان سوگند، کیستی؟ 00:51:19.183 --> 00:51:23.762 ‫تق و تق! آرام نداری. تو دیگر کیستی؟ 00:51:24.698 --> 00:51:30.047 ‫آن که از راه تن‌پروری به آتش جاودانی می‌رسد؟ 00:51:33.668 --> 00:51:36.628 ‫دربانیِ شیطان دیگر بس است. 00:51:37.732 --> 00:51:40.441 ‫اینجا سردتر از آنست که دوزخ باشد. 00:51:41.069 --> 00:51:43.361 ‫آمدم، آمدم! 00:51:48.615 --> 00:51:51.816 ‫رفیق، مگر شب دیر به بستر رفته‌ای ‫که تا به این دیری خواب مانده‌ای؟ 00:51:51.852 --> 00:51:55.458 ‫بله سرورم، تا خروس‌خوان دوم مِی‌گساری می‌کردیم... 00:51:56.193 --> 00:52:00.331 ‫و مِی‌خواری، سرورم، مایۀ سه چیز است. 00:52:00.378 --> 00:52:05.347 ‫- کدام سه چیز؟ ‫- عرض می‌کنم. سرخی بینی، خواب و شاش. 00:52:05.502 --> 00:52:10.054 ‫شهوت را، سرورم، بیدار می‌کند و هم می‌خواباند. 00:52:10.077 --> 00:52:15.071 ‫هوس را بیدار می‌کند اما جلوی اجرا را می‌گیرد. 00:52:15.361 --> 00:52:17.949 ‫کامجویت می‌کند، ناکامت می‌کند؛ 00:52:18.143 --> 00:52:21.011 ‫برانگیخته‌ات می‌کند، درآویخته‌ات می‌کند؛ 00:52:21.120 --> 00:52:24.982 ‫دلگرمت می‌کند، دلسردت می‌کند؛ 00:52:25.203 --> 00:52:29.177 ‫کاری می‌کند راست باشی و کج باشی! 00:52:29.185 --> 00:52:32.951 ‫- به گمانم می‌خواریِ دیشب تو را خوب فریفته. ‫- بله سرورم. تا بیخ حلق! 00:52:32.965 --> 00:52:34.568 ‫اربابت از خواب برخاسته؟ 00:52:34.583 --> 00:52:35.435 ‫روز بخیر. 00:52:35.460 --> 00:52:37.075 ‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر عالی‌جناب. 00:52:37.091 --> 00:52:40.419 ‫- شهریار برنخاسته، سپه‌سالار ارجمند؟ ‫- هنوز نه. 00:52:40.444 --> 00:52:45.060 ‫مرا فرموده بود که سپیده‌دم به دیدارش آیم. ‫نزدیک است که دیر کنم. 00:52:47.216 --> 00:52:48.880 ‫شما را نزد او می‌برم. 00:53:13.679 --> 00:53:15.120 ‫این دَرست. 00:53:15.794 --> 00:53:19.291 ‫جسارت می‌ورزم و صدایش می‌کنم، ‫چرا که به این کار گماشته شده‌ام. 00:53:23.673 --> 00:53:25.614 امروز شاه ازینجا می‌رود؟ 00:53:25.988 --> 00:53:28.200 ‫بله، می‌رود. خود چنین گُزید. 00:53:28.753 --> 00:53:30.186 ‫شبِ آشفته‌ای بود. 00:53:30.389 --> 00:53:32.860 ‫آنجا که ما خفته بودیم، ‫به دودکشمان باد می‌وزید... 00:53:32.901 --> 00:53:34.180 ‫و آنطور که می‌گفتند... 00:53:34.458 --> 00:53:38.660 ‫از آسمان ناله‌های زار می‌آمده ‫و فغان‌های غریبِ مرگ. 00:53:38.891 --> 00:53:41.922 ‫عده‌ای می‌گویند که زمین شوریده بوده و به خود لرزیده. 00:53:41.947 --> 00:53:44.799 ‫- شب ناآرامی بود. ‫- وای، وحشت! 00:53:47.662 --> 00:53:49.660 ‫وحشت، وحشت! 00:53:49.748 --> 00:53:52.429 ‫- دیوانگی، سرانجام شاهکارش را به بار آورده! ‫- چه شده؟ 00:53:52.559 --> 00:53:56.903 ‫جنایت دست به آستان مقدس خداوندگارمان برده ‫و گوهر جانِ آستان را از درون ربوده. 00:53:56.941 --> 00:54:00.184 ‫- جان را؟ از چه می‌گویی؟ ‫- مقصودت شهریارست؟ 00:54:00.861 --> 00:54:03.077 ‫به سخن وانداریدم. 00:54:03.470 --> 00:54:07.020 ‫بنگرید، وانگه خود سخن گویید. 00:54:09.259 --> 00:54:10.723 ‫برخیزید! 00:54:11.460 --> 00:54:13.035 ‫بـرخـیـزیـد! 00:54:13.151 --> 00:54:15.434 ‫ناقوسِ هشدار را بنواز! 00:54:15.858 --> 00:54:18.567 ‫جنایت و خیانت! 00:54:19.085 --> 00:54:23.166 ‫مالکوم و دانلبین! بنکو! برخیزید! 00:54:24.087 --> 00:54:29.480 ‫خوابِ قشنگ، این بدل مرگ را از تن بزدایید ‫و به چشمانِ خودِ مرگ بنگرید! 00:54:29.741 --> 00:54:33.641 ‫بیدار شوید! بیدار! ‫و سیمای مهیب رستاخیز را ببینید. 00:54:33.758 --> 00:54:38.813 ‫فلیئنس! بنکو! ‫برخیزید چونان که از گورتانست... 00:54:38.887 --> 00:54:42.530 ‫و همچو ارواح گام بردارید تا شاهد این وحشت باشید! 00:54:42.834 --> 00:54:44.543 ‫ناقوس را بنواز! 00:55:37.208 --> 00:55:42.119 ‫چه شده است که بانگ سهمگینِ شیپوری، ‫چنین خفتگانِ خانه را گرد هم فرا می‌خواند؟ 00:55:42.246 --> 00:55:44.465 ‫بگویید! بگویید! 00:55:44.668 --> 00:55:48.590 ‫بانوی بزرگوار، آنچه بر زبان دارم، ‫برازندۀ گوش‌های شما نیست. 00:55:48.740 --> 00:55:53.215 ‫ای بنکو، بنکو! سرور عالی‌قدرمان کشته شده. 00:55:53.636 --> 00:55:55.676 ‫آه، دریغا! 00:55:56.389 --> 00:55:57.566 ‫چه؟ 00:55:58.510 --> 00:56:00.120 ‫در خانۀ ما؟ 00:56:00.934 --> 00:56:03.339 ‫به هر کجا هولناکست. 00:56:05.089 --> 00:56:08.579 ‫تمنا می‌کنم، انکار کن و بگو اینگونه نیست. 00:56:08.776 --> 00:56:13.117 ‫چه خوش روزگاری به سر برده بودم، ‫گر پیش ازین پیشامد مرده بودم. 00:56:13.178 --> 00:56:16.385 ‫چرا که زین پس، جهان فانی را زیستن سودی نیست. 00:56:16.395 --> 00:56:19.707 ‫همه چیز بازیچه است. ‫نکونامی و نیک‌مردی دگر مرده‌اند. 00:56:19.721 --> 00:56:23.354 ‫- چه رخ داده؟ ‫- بدینجایی و نمی‌دانی. 00:56:24.000 --> 00:56:26.527 ‫پدر عالی‌قَدرت کشته شده. 00:56:35.528 --> 00:56:36.774 ‫به دست که؟ 00:56:37.006 --> 00:56:39.316 ‫گویا نگهبانان خوابگاهش این کار را کرده‌اند. 00:56:39.664 --> 00:56:43.685 ‫دستان و چهره‌هایشان همه آغشته به خون بود؛ ‫خنجرهایشان نیز چنین. 00:56:43.816 --> 00:56:47.597 ‫با این همه، پشیمانم از خشم خویش که چرا آنان را کشتم. 00:57:02.225 --> 00:57:04.234 ‫چرا چنین کردی؟ 00:57:04.779 --> 00:57:10.257 ‫چه کسی می‌تواند در یک آن هم هشیار و حیران، ‫هم آرام و جوشان، و هم بی‌طرف و طرفدار باشد؟ 00:57:10.273 --> 00:57:11.531 ‫هیچ کس! 00:57:11.849 --> 00:57:15.403 ‫دانکن بدینسو افتاده بود، ‫پوست سیمگونش آغشته به خون خسروانی... 00:57:15.437 --> 00:57:19.468 ‫بدانجا هم قاتلانش، غوته‌ور در رنگ و روی کسب و کارشان. 00:57:20.021 --> 00:57:23.258 ‫کیست که او را دلی پرمهر باشد... 00:57:23.790 --> 00:57:27.948 ‫و در آن دل، جرئت ابراز مهر، ‫اما دست به هیچ کاری نبرد؟ 00:58:03.542 --> 00:58:07.829 ‫بیایید زود جامۀ رزم بپوشیم و در تالار گرد هم آییم... 00:58:08.239 --> 00:58:12.606 ‫تا از چند و چون این کار بس خونین جویا شویم ‫و بیشتر بدانیم. 00:58:13.405 --> 00:58:15.887 ‫هراس و دودلی بی‌قرارمان کرده‌اند. 00:58:16.133 --> 00:58:18.821 ‫اما من خود را به دستان خدا می‌سپارم... 00:58:19.408 --> 00:58:24.047 ‫و در پناه او، رودرروی دسیسۀ مستور، ‫با این بدخواهی خائنانه می‌جنگم. 00:58:24.063 --> 00:58:26.688 ‫- من نیز چنین. ‫- همه‌امان چنین. 00:58:31.609 --> 00:58:33.446 ‫تو چه خواهی کرد؟ 00:58:34.454 --> 00:58:36.977 ‫بیا آنان را به خود واگذاریم. 00:58:37.872 --> 00:58:41.586 ‫- من به انگلستان می‌روم. ‫- من به ایرلند. 00:58:42.086 --> 00:58:45.654 ‫سرنوشتِ گره‌ناخورده، ‫هر دویمان را ایمن‌تر نگاه خواهد داشت. 00:58:46.541 --> 00:58:49.484 ‫اینجا که ماییم، پشت هر لبخندی خنجریست. 00:58:49.967 --> 00:58:54.408 ‫این تیر جان‌ستانِ رها ز کمان، ‫هنوز در آسمان است. 00:58:56.772 --> 00:58:58.599 ‫پس سوی اسب‌ها رَویم... 00:59:00.669 --> 00:59:03.993 ‫و بگذار بدرودگویی را نادیده گیریم... 00:59:07.998 --> 00:59:20.821 دانلود رايگان جديدترين فيلم ها و سريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:59:47.403 --> 00:59:49.479 ‫از کار جهان چه خبر، مَکداف؟ 00:59:50.228 --> 00:59:52.691 ‫چطور؟ نمی‌بینی؟ 00:59:52.895 --> 00:59:56.259 ‫معلوم است این کار بس خونین را که کرده؟ 00:59:58.903 --> 01:00:01.418 ‫آنانی که مکبث کشتشان. 01:00:01.803 --> 01:00:04.465 ‫دریغ از روزگار! چه سودایی به سر داشتند؟ 01:00:04.503 --> 01:00:06.311 ‫گماشته شده بودند. 01:00:07.394 --> 01:00:10.837 ‫دو پسر شاه، مالکوم و دانلبین، ‫راه کشیده و گریخته‌اند؛ 01:00:10.900 --> 01:00:13.561 ‫که سبب بدگمانی به آن‌ها می‌شود. 01:00:14.924 --> 01:00:18.428 ‫پس بسیار محتملست که پادشاهی ازآن مکبث شود. 01:00:18.606 --> 01:00:22.346 ‫هم‌اکنون پادشاه نامیده شده ‫و به اِسکون رفته تا ردای پادشاهی بپوشد. 01:00:22.593 --> 01:00:26.786 ‫- شما به اسکون نمی‌روید؟ ‫- نه، همخویشم. من به خانه‌ام، فایف می‌روم. 01:00:26.851 --> 01:00:30.255 ‫باشد، من به آنجا می‌روم. 01:00:30.568 --> 01:00:34.213 ‫امیدوارم کارها همه آنجا روبراه باشد. بدرود. 01:00:59.285 --> 01:01:01.260 ‫اکنون به همه دست یافته‌ای. 01:01:01.806 --> 01:01:05.479 ‫پادشاهی، سپه‌سالاری کودور و گلامز، 01:01:06.196 --> 01:01:09.259 ‫همان‌گونه که زنان جادوگر نویدت دادند... 01:01:10.669 --> 01:01:14.541 ‫و من هراسانم که مبادا ‫دست به شریرانه‌ترین کار برده باشی. 01:01:22.129 --> 01:01:25.423 ‫اما آن‌ها گفتند که پادشاهی در دودمان تو نمی‌ماند؛ 01:01:26.216 --> 01:01:29.907 ‫که من ریشه و پدر شاهان بسیاری خواهم بود. 01:01:31.100 --> 01:01:33.455 ‫اگر سخن راست روا می‌دارند، 01:01:34.155 --> 01:01:36.918 ‫چرا لوح‌خوان سرنوشت من نباشند... 01:01:37.792 --> 01:01:40.251 ‫و مرا امید نبخشند؟ 01:01:45.122 --> 01:01:49.600 ‫درود بر مکبث، پادشاه اسکاتلند! 01:01:50.119 --> 01:01:54.553 ‫درود بر مکبث، پادشاه اسکاتلند! 01:02:14.208 --> 01:02:16.294 ‫این هم از بزرگترین میهمانمان. 01:02:17.410 --> 01:02:21.140 ‫اگر او را از یاد برده بودیم، ‫جایش در جشن بزرگ ما خالی می‌بود. 01:02:26.978 --> 01:02:31.133 ‫امشب خوانی شکوهمند گسترده‌ایم، سرورا، ‫و من خواهان حضورتانم. 01:02:31.159 --> 01:02:33.531 ‫هر آنچه شهریار فرمان دهد، 01:02:33.813 --> 01:02:38.304 ‫که در قبالشان مرا وظیفۀ فرمانبرداری ‫با ناگسستنی‌ترین پیوند تا ابد بسته شده. 01:02:39.669 --> 01:02:42.547 ‫- نیمروز که شد راهی می‌شوی؟ ‫- آری، سرور گرامی. 01:02:42.944 --> 01:02:44.523 ‫راه دوری می‌روی؟ 01:02:44.967 --> 01:02:49.023 ‫سرورم، به آن دوری که زمانِ میانِ کنون تا شام را پر کند. 01:02:49.821 --> 01:02:52.664 ‫- جشن ما را از یاد مبر. ‫- سرورم، نخواهم برد. 01:02:57.321 --> 01:03:03.271 ‫به گوشمان رسیده که همخویشانِ خونریزمان در ایرلند و انگلستان ‫پناه گرفته‌اند و به پدرکشی سنگدلانۀ خویش اعتراف نمی‌کنند. 01:03:03.643 --> 01:03:07.915 ‫اما این بماند برای فردا. سوی اسبت بشتاب. ‫بدرود تا شب‌هنگام که بازمی‌گردی. 01:03:10.815 --> 01:03:13.348 ‫- فلیئنس هم با شما می‌آید؟ ‫- آری، سرور گرامی. 01:03:13.802 --> 01:03:17.567 ‫امیدوارم اسب‌هایتان چالاک و سخت‌پا باشند. بدرود. 01:03:28.047 --> 01:03:30.677 ‫- آن مردان، چشم‌براه مایند؟ ‫- آری، سرورم. 01:03:30.721 --> 01:03:32.747 ‫نزد ما بیاورشان. 01:03:34.214 --> 01:03:38.691 ‫چنین بودن هیچ است، مگر با دل‌آسودگی چنین. 01:03:39.520 --> 01:03:42.022 ‫ترس از بنکو در دلم جاریست... 01:03:42.181 --> 01:03:48.608 ‫و در قلمروی سرشت او، وی را خردیست ‫رهنمای کنش با اطمینان و آسوده‌دلی به هنگام بی‌باکی و پُردلی. 01:03:48.950 --> 01:03:51.642 ‫تنها از وجود اوست که بیمناکم... 01:03:52.011 --> 01:03:55.033 ‫و پیش اوست که فرشتۀ نگاهبانم سراسیمه می‌گردد. 01:04:00.390 --> 01:04:04.576 ‫تا هنگام شام تنها خواهیم ماند. ‫تا آنگاه، خدا نگهدارتان! 01:04:08.601 --> 01:04:13.309 ‫هنگامی که آن خواهران، نخست بر من ‫نام شاهی نهادند، بدیشان پرخاشی نمود... 01:04:13.596 --> 01:04:16.037 ‫و خواست با او سخن گویند. 01:04:17.199 --> 01:04:20.599 ‫آنگاه، پیشگویانه او را... 01:04:21.022 --> 01:04:23.789 ‫پدرِ خاندانی از شاهان نامیدند. 01:04:24.283 --> 01:04:27.447 ‫بر سرم، تاجی بی‌بار و بر نهادند... 01:04:27.464 --> 01:04:30.130 ‫و به چنگم، عصایی سِتَروَن... 01:04:30.470 --> 01:04:35.600 ‫تا به دست ناخویشی که جانشینم است، ‫ز چنگالم برون آید. 01:04:37.305 --> 01:04:39.044 ‫اگر چنین باشد، 01:04:39.666 --> 01:04:43.281 ‫در راه فرزندانِ بنکو، روانم را آلوده‌ام... 01:04:43.516 --> 01:04:47.760 ‫و در راه آنان، خون دانکنِ نازنین را ریخته‌ام... 01:04:48.243 --> 01:04:49.975 ‫که تا شاهشان کنم، 01:04:50.553 --> 01:04:52.998 ‫تخم و ترکۀ بنکو را. 01:05:07.051 --> 01:05:08.622 ‫در نزدیکی بمان. 01:05:10.418 --> 01:05:13.693 ‫- دیروز نبود که با هم گفت‌وگو کردیم؟ ‫- بلی، دیروز بود، سرورم. 01:05:20.940 --> 01:05:22.417 ‫بسیار خب، 01:05:22.987 --> 01:05:25.464 ‫در گفته‌های من تأمل نکردید؟ 01:05:26.119 --> 01:05:30.448 ‫بدانید این او بود که در روزگاران گذشته، ‫شما را چنان سیه‌روز می‌داشت؛ 01:05:30.554 --> 01:05:33.461 ‫که شما می‌اندیشیدید کار مای بی‌گناه است. 01:05:33.488 --> 01:05:35.378 ‫ما را ازین آگاه ساختید. 01:05:37.205 --> 01:05:42.391 ‫آیا شکیبایی را در نهادتان چنان چیره می‌بینید، ‫که توانید از این‌ها همه چشم بپوشید؟ 01:05:42.659 --> 01:05:47.340 ‫آیا چنان انجیل‌پرستید که برای این مردک شریف ‫و فرزندانش دعای خیر کنید؟ 01:05:47.416 --> 01:05:51.937 ‫او که زورگویی‌اش، شما را به لبۀ گور کشانده ‫و کسانتان را تا ابد به خاک سیاه نشانده. 01:05:55.193 --> 01:05:57.401 ‫ما مرد هستیم، سرورم. 01:05:59.204 --> 01:06:02.959 ‫آری، به جدول جانداران، در ردۀ مردانید! 01:06:04.337 --> 01:06:09.667 ‫چنان که سگان شکاری و تازی، ‫دورگه، اسپانیایی، ولگرد، پشمین، 01:06:09.682 --> 01:06:14.167 ‫شناگر و گرگ‌زاد، همگی با نام سگ خوانده می‌شوند. 01:06:15.100 --> 01:06:17.035 ‫آدمیان نیز به همین منوال. 01:06:23.112 --> 01:06:27.305 ‫اینک، اگر شما را در ردۀ مردان جایگاهیست، 01:06:27.527 --> 01:06:31.923 ‫نه در پست‌ترین ردیف مردانگی، بگویید [چنینست]... 01:06:33.208 --> 01:06:36.159 ‫تا من با دلتان از آن کاری دم زنم... 01:06:37.386 --> 01:06:40.370 ‫که انجامش، دشمنتان را از میان برمی‌دارد... 01:06:40.689 --> 01:06:43.604 ‫و شما را به دل و جان ما می‌نشانَد؛ 01:06:43.896 --> 01:06:47.123 ‫مایی که تا او می‌زیَد، تندرستیم اما بیمارانه، 01:06:47.665 --> 01:06:50.537 ‫تندرستی‌ای که با مرگ او بی‌نقص می‌بود. 01:06:50.831 --> 01:06:52.235 ‫من مَردم، سرورم، 01:06:52.237 --> 01:06:55.946 ‫مردی که جور و جفای این جهان، ‫چنان جان‌به‌لبش کرده که دیگر مرا، 01:06:55.964 --> 01:06:59.149 ‫مرا ابایی نیست به در افتادن با جهان. 01:07:00.016 --> 01:07:01.511 ‫من نیز چنین. 01:07:02.099 --> 01:07:04.854 ‫هر دویتان می‌دانید که بنکو دشمنتان بوده. 01:07:04.855 --> 01:07:06.270 ‫- آری سرورم. ‫- آری سروم، اما... 01:07:06.286 --> 01:07:08.136 ‫دشمن من نیز هست! 01:07:09.474 --> 01:07:14.153 ‫و هرچند می‌توانم او را بی‌پرده ‫با قدرت خویش از پیش چشم بردارم... 01:07:14.197 --> 01:07:16.932 ‫و آشکارا ارادۀ خویش را بر این کار گمارم؛ 01:07:17.658 --> 01:07:19.432 ‫اما نباید چنین کنم، 01:07:20.120 --> 01:07:25.784 ‫برای خاطر تنی چند که دوستانِ من و اویند، ‫و مهرشان را نمی‌توانم از کف دهم. 01:07:27.071 --> 01:07:31.609 ‫و از همین‌روست که من به یاری شما دل بسته‌ام؛ 01:07:32.002 --> 01:07:37.345 ‫تا این کار را از چشم مردم، ‫به چندین دلیل، پوشیده دارم. 01:07:37.647 --> 01:07:39.636 ‫سرورم، گوش به فرمان شماییم. 01:07:39.651 --> 01:07:42.652 ‫- حتی اگر جان‍... ‫- دل و جرئت از سر و رویتان می‌بارد. 01:07:46.008 --> 01:07:50.018 ‫باید امشب انجام شود، ‫در جایی به دور از کاخ... 01:07:50.326 --> 01:07:54.605 ‫و برای آنکه هیچ ناهمواری و دشواری‌ای در کار نماند، 01:07:54.860 --> 01:07:58.745 ‫فلیئنس، پسرش که همراه اوست... 01:07:59.322 --> 01:08:03.809 ‫و نابودنش به همان اندازه مهم است که نبود پدرش، 01:08:04.497 --> 01:08:08.876 ‫باید در آن شبِ تار به همان سرنوشت پدر دچار آید. 01:08:16.277 --> 01:08:19.978 ‫- بروید جداگانه تصمیم بگیرید. ‫- تصمیممان را گرفته‌ایم، سرورم. 01:08:25.152 --> 01:08:27.592 ‫بگویشان که کجا کمین کنند. 01:10:02.280 --> 01:10:04.074 ‫چه شده، سرورم؟ 01:10:08.253 --> 01:10:10.313 ‫چرا گوشه می‌گیری... 01:10:11.437 --> 01:10:15.136 ‫و با اندوه‌بارترین خیال‌ها همنشینی می‌کنی؟ 01:10:16.152 --> 01:10:20.857 ‫چیزهایی را که چاره‌ای نیست، باید از یاد بُرد. ‫آنچه شده، دیگر شده. 01:10:23.800 --> 01:10:27.759 ‫ما آن مار را زخمی کرده‌ایم، نه این که کشته باشیمش. 01:10:30.436 --> 01:10:35.686 ‫باشد که بندبند هستی از هم گسسته گردد، ‫پیش از آن که در هراس، خوراک خوریم... 01:10:35.774 --> 01:10:41.361 ‫و در عذابِ این خواب‌های هولناک ‫که شبانگاه می‌لرزانندمان، سر به بالش نهیم. 01:10:42.937 --> 01:10:45.093 ‫بهترست با مردگان باشیم... 01:10:45.240 --> 01:10:49.520 ‫تا که زیر شکنجۀ ذهن خویش، ‫در بی‌خودیِ بی‌وقفه، درازکش. 01:10:52.629 --> 01:10:54.660 ‫دانکن به گور خویش است. 01:10:54.958 --> 01:10:59.529 ‫پس از تبِ گاه و بی‌گاه زندگی، ‫اکنون به خوشی می‌خوابد. 01:11:00.180 --> 01:11:02.685 ‫خیانت، هر چه بوده به بار آورده. 01:11:03.550 --> 01:11:06.691 ‫نه پولاد، نه زهر، 01:11:07.037 --> 01:11:12.082 ‫نه بدخواهِ آشنا، نه لشکرکشِ بیگانه، ‫دست هیچ‌چیز دیگر به او نمی‌رسد. 01:11:12.105 --> 01:11:14.597 ‫مکن اینگونه، سرور مهربانم. 01:11:15.920 --> 01:11:18.531 ‫چین از چهرۀ ناسوده‌ات بگشا. 01:11:19.996 --> 01:11:23.355 ‫امشب را در میان میهمانان خویش، ‫خوشرو و خندان باش. 01:11:25.840 --> 01:11:27.798 ‫چنین خواهم بود، دلبندم. 01:11:29.267 --> 01:11:30.843 ‫تو نیز چنین باش. 01:11:48.967 --> 01:11:53.550 ‫آه که سرم سرای کژدم‌هاست، همسر عزیزم. 01:11:59.352 --> 01:12:03.099 ‫تو می‌دانی بنکو و پسرش، فلیئنس، زنده‌اند. 01:12:05.946 --> 01:12:09.467 ‫اما طبیعت که آنان را سند جاودانگی نداده. 01:12:10.845 --> 01:12:13.368 ‫ولی هنوز مایۀ آرامشی هست. 01:12:13.481 --> 01:12:15.870 ‫آنان بی‌دفاعند. 01:12:18.762 --> 01:12:21.251 ‫پس دلت را شاد کن. 01:12:23.287 --> 01:12:26.626 ‫چون پیش از آنکه شب‌پرۀ گوشه‌گزین بال گیرد... 01:12:26.793 --> 01:12:29.409 ‫و خَزوکِ سرگین‌زاد، 01:12:29.492 --> 01:12:32.699 ‫به ندای هِکات، زنگولۀ خمیازه‌کش شب را... ‫(ایزدبانوی جادوگری و ساکن جهان زیرین در اساطیر یونان بوستان) 01:12:32.708 --> 01:12:35.269 ‫با زمزمه‌های خواب‌آور خویش نوازد، 01:12:35.600 --> 01:12:39.918 ‫آنگاه کاری کرده خواهد شد که دل‌ها را بلرزاند. 01:12:41.076 --> 01:12:43.043 ‫چه خواهد شد؟ 01:12:48.097 --> 01:12:53.069 ‫در پی دانستنش مباش، نازنینم، ‫که چون کرده شد بر آن آفرین گویی. 01:12:59.739 --> 01:13:02.393 ‫فرارس ای شبِ دیده‌دوز، 01:13:02.935 --> 01:13:06.506 ‫و چشمان مهروَرز روز را بدوز... 01:13:07.292 --> 01:13:13.880 ‫و با دستان ناپیدا و خون‌آلودت، ‫آن عهدنامه‌ای را که هراسانم می‌دارد، 01:13:13.888 --> 01:13:16.020 ‫باطل و هزار‌پاره کن. 01:13:18.936 --> 01:13:24.048 ‫روشنایی تیره می‌گردد، ‫و کلاغ سوی بیشۀ زاغان بال می‌کشد. 01:13:25.055 --> 01:13:29.599 ‫نیک‌سرشتانِ روز کم‌کم، ‫می‌خمند و می‌خوابند، 01:13:30.072 --> 01:13:34.062 ‫به همان گه سیه‌کاران شب، ‫سوی مُسته‌هاشان خیزانند. 01:13:49.923 --> 01:13:52.197 ‫تو را که گفت به ما بپیوندی؟ 01:13:52.865 --> 01:13:54.085 ‫مکبث. 01:13:55.107 --> 01:13:59.424 ‫نباید به او بدگمان بود، زیرا وی وظایف ما را... 01:13:59.440 --> 01:14:02.966 ‫و آنچه را که بر آنیم، به همان گونه بازفرمود. 01:14:03.629 --> 01:14:09.253 ‫پس با ما بمان. آسمان باختر هنوز ‫با اندک پرتویی از روز، کورسو می‌زند... 01:14:09.350 --> 01:14:12.268 ‫و آن که چشم‌براهش هستیم، نزدیک می‌شود. 01:14:20.401 --> 01:14:22.482 ‫بنا به ساعت، اکنون روز است، 01:14:23.124 --> 01:14:26.477 ‫حال آنکه شب تار، دارد چراغ راه را می‌کُشد. 01:14:27.332 --> 01:14:31.274 ‫از چیرگی شب است یا روگیری روز... 01:14:31.612 --> 01:14:36.579 ‫که تاریکی، چهرۀ زمین را در گور می‌کند، ‫آنگاه که روشناییِ جانبخش می‌باید بوسه‌اش زند؟ 01:14:37.723 --> 01:14:39.633 ‫امشب باران می‌بارد. 01:14:41.787 --> 01:14:43.602 ‫بگذار فروریزد! 01:14:47.243 --> 01:14:48.340 ‫خیانت! 01:15:25.661 --> 01:15:27.911 ‫بگریز، فلیئنس جان، بگریز! 01:15:31.204 --> 01:15:32.584 ‫بـگـریـز! 01:15:40.057 --> 01:15:41.199 ‫بـگـریـز! 01:15:52.355 --> 01:15:55.230 ‫بگریز، فلیئنس. 01:16:34.376 --> 01:16:36.303 ‫رویت خونین است. 01:16:39.762 --> 01:16:42.739 ‫- خون بنکوست. ‫- کارش ساخته شد؟ 01:16:42.808 --> 01:16:46.130 ‫سرورم، گلویش بریده شده. ‫این را من کردم. 01:16:46.410 --> 01:16:48.374 ‫تو بهترینِ گلوبُرانی. 01:16:48.634 --> 01:16:51.706 ‫اما چه خوبست آن که با فلیئنس همین کرده باشد. 01:16:51.775 --> 01:16:54.771 ‫اگر تو چنین کرده باشی، ‫بی‌همتا می‌شوی. 01:16:54.865 --> 01:16:57.662 ‫سرور عالی‌قدرم، فلیئنس گریخته. 01:16:59.949 --> 01:17:02.416 ‫باز آن تب به جانم می‌تازد. 01:17:03.175 --> 01:17:08.021 ‫اگر چنین نمی‌شد، چه سرزنده و بی‌نقص می‌بودم، ‫منسجم چو مرمر، مستحکم چو سنگ، 01:17:08.092 --> 01:17:13.636 ‫اما اکنون تا زانو، زمین‌گیر، زندانی، ‫و زنجیر به شکوک و هراس‌های سرکش خویشم. 01:17:13.822 --> 01:17:16.099 ‫- از بنکو اما مطمئنی؟ ‫- آری سرور بزرگوارم. 01:17:16.142 --> 01:17:20.638 ‫امن و امان در جویی، با بیست... ‫بیست زخمِ کاری بر سرش افتاده. 01:17:22.163 --> 01:17:24.962 ‫مار سالخورده بدانجا افتاده. 01:17:25.600 --> 01:17:30.440 ‫بچه‌ماری که گریخته، روزی بنا به طبیعتِ خویش، ‫زهر به بار خواهد آورد؛ 01:17:30.658 --> 01:17:32.809 ‫گرچه هنوز دندان برنیاورده. 01:17:33.256 --> 01:17:36.417 ‫اکنون برو. فردا باز سخن خواهیم گفت. 01:18:46.724 --> 01:18:52.685 ‫همه جایگاه خویش را می‌دانید. بنشینید. ‫بر مه‌تر و که‌ترتان از دل درود. 01:18:52.769 --> 01:18:54.301 ‫سپاس شهریارا. 01:18:55.018 --> 01:18:56.932 ‫بانوی میزبانمان، بر تخت خویش می‌ماند. 01:18:57.408 --> 01:19:01.325 ‫ما خود در میان جمع می‌نشینیم ‫و میزبان فروتنتان خواهیم شد. 01:19:02.785 --> 01:19:07.340 ‫- سرور عالی‌قدرم، اشارتی به شادخواری نکردید. ‫- چه شیرین به یاد آوردی. 01:19:14.411 --> 01:19:18.135 ‫این را به شادیِ همۀ میهمانان می‌نوشم... 01:19:18.928 --> 01:19:22.484 ‫و به یاد دوست عزیزمان، بنکو، ‫که جایش خالیست. 01:19:23.167 --> 01:19:24.509 ‫کاش بدینجا می‌بود. 01:19:25.445 --> 01:19:27.120 ‫بنکو! 01:19:29.201 --> 01:19:33.375 ‫حال، گوارشِ خوش پیرو اشتهایتان باد، ‫و سلامتی پیرو هر دو! 01:19:33.467 --> 01:19:35.154 ‫شهریار جلوس نمی‌فرمایند؟ 01:19:40.752 --> 01:19:43.767 ‫شهریارا، ما را به همنشینیِ خود مفتخر نمی‌کنید؟ 01:19:46.469 --> 01:19:49.689 ‫- میز جایی ندارد. ‫- سرورم، اینجا خالیست. 01:19:51.099 --> 01:19:53.129 ‫- کجا؟ ‫- اینجا، سرور بزرگوارم. 01:20:23.771 --> 01:20:25.578 ‫ای‍... این کار کدامتان است؟ 01:20:25.607 --> 01:20:26.984 ‫چه کاری سرورم؟ 01:20:26.990 --> 01:20:29.266 ‫نمی‌توانی بگویی کار من بوده. 01:20:30.529 --> 01:20:33.786 ‫- کاکلِ خونینت را بر من متکان. ‫- آقایان، برخیزید. 01:20:34.424 --> 01:20:35.870 ‫شهریار ناخوش است. 01:20:35.886 --> 01:20:37.420 ‫بنشینید دوستان ارجمند. 01:20:37.868 --> 01:20:40.497 ‫سرورم از روزگار جوانی، بارها چنین حالی بوده. 01:20:40.525 --> 01:20:45.561 ‫خواهش می‌کنم بنشینید. تب و لرزه‌اش گذراست، ‫تا دمی دیگر حالش باز خوب می‌شود. 01:20:47.913 --> 01:20:49.343 ‫مگر مرد نیستی؟ 01:20:49.349 --> 01:20:53.862 ‫هستم، آن هم از نترس‌هایش که جرئت کرد ‫به آنچه بنگرد که رنگ از رخسار شیطان می‌بَرد. 01:20:53.876 --> 01:20:55.407 ‫چه چرندیاتی! 01:20:55.680 --> 01:20:58.203 ‫این همان نقش خیالِ ترس‌های توست. 01:20:58.481 --> 01:21:01.385 ‫همان خنجر معلق‌درهواییست که گفتی سوی دانکن بردتَت. 01:21:01.401 --> 01:21:02.889 ‫شرم‌آورست! 01:21:05.035 --> 01:21:09.843 ‫چرا چنین چهره‌هایی به خود می‌گیری؟ ‫اکنون که کار تمام شده، به هیچ نمی‌نگری جز چارپایه. 01:21:10.182 --> 01:21:13.722 ‫خداوندا، نگاه کن! ‫بنگر! ببین! چه می‌گویی؟ 01:21:13.772 --> 01:21:15.173 ‫ره کِش از دیدگانم! 01:21:15.241 --> 01:21:19.204 ‫بگذار زمین خاکت کند! ‫استخوانت پوکیده است، خونت سردست. 01:21:19.270 --> 01:21:22.843 ‫به آن چشمانت که خشم‌آلود می‌نگرند، ‫هیچ بینشی نیست. 01:21:24.348 --> 01:21:26.338 ‫هر آنچه شیرمردی کند، من هم کنم. 01:21:26.352 --> 01:21:29.822 ‫به هر شکلی خواهی باش، جز این، ‫وانگاه تن استوارم به هیچ لرزه نخواهد افتاد. 01:21:30.362 --> 01:21:34.098 ‫دور شو، شبح وحشتناک! ‫ای نمایش خیالین، دور شو! 01:21:39.185 --> 01:21:40.284 ‫چه شد؟ 01:21:41.651 --> 01:21:43.987 ‫دیوانگی ز مردانگی تهی‌ات کرده؟ 01:21:58.056 --> 01:22:01.282 ‫- اگر این منم بدینجا، پس او را بدیدم. ‫- وَه که شرم‌آورست! 01:22:04.384 --> 01:22:07.341 ‫پیش ازین، در روزگاران دیرین هم خون ریخته‌اند... 01:22:07.905 --> 01:22:12.074 ‫و همان گه نیز، به جنایت‌هایی که ‫گوش را یارای شنیدنش نیست، دست برده‌اند. 01:22:12.670 --> 01:22:16.866 ‫روزگاری بوده که چون کاسۀ سر کسی ‫شکافته می‌شد، جان می‌داد... 01:22:16.872 --> 01:22:18.546 ‫و همین و بس. 01:22:18.727 --> 01:22:20.377 ‫اما اکنون دوباره برمی‌خیزند، 01:22:20.740 --> 01:22:24.684 ‫با بیست زخم مرگبار بر تاج سرشان ‫و ما را از جایمان می‌رانند. 01:22:24.693 --> 01:22:29.589 ‫عیشمان را تباه کردی؛ مجلسمان را ‫با این شاهکار آشوبِ خویش بر هم زدی. 01:22:34.680 --> 01:22:40.435 ‫چگونه چنین چیزهایی می‌توانند باشند ‫و چون ابر تابستانی ما را فراگیرند اما در حیرت فرونبرندمان؟ 01:22:41.922 --> 01:22:46.623 ‫کاری می‌کنید اکنون غریب باشم، ‫حتی برای این سرشتی که خود صاحبم. 01:22:47.486 --> 01:22:50.883 ‫اکنونی که می‌بینم شما را توان دیدن چنین مناظریست... 01:22:51.520 --> 01:22:55.330 ‫و یارای نگاهداری سرخیِ مادرزاد گونه‌های خویش، 01:22:56.563 --> 01:22:59.524 ‫حال آنکه گونه‌های مرا ترس رنگ پرانده. 01:22:59.797 --> 01:23:04.281 ‫سرورم، کدام مناظر؟ 01:23:05.752 --> 01:23:08.554 ‫خواهش می‌کنم، چیزی مگویید، ‫حالش بدتر و بدتر می‌شود. 01:23:08.893 --> 01:23:11.633 ‫پرس‌وجو برآشفته‌اش می‌کند. ‫شب همگی‌اتان خوش. 01:23:14.147 --> 01:23:17.088 ‫در بند ترتیب رفتنتان مباشید، ‫بلکه بی‌درنگ بروید. 01:23:20.017 --> 01:23:20.905 ‫شبتان خوش... 01:23:21.163 --> 01:23:23.591 ‫ و امیدست حال شهریار بهتر شود. 01:23:24.746 --> 01:23:26.609 ‫شب همگی بخیر و خوشی. 01:23:27.954 --> 01:23:32.233 ‫می‌گویند بهایش خونست. ‫«بهای خون، خونست.» 01:23:32.486 --> 01:23:36.742 ‫آورده‌اند که سنگها از جای می‌غلتیده‌اند ‫و درختان سخن می‌گفته‌اند. 01:24:16.683 --> 01:24:18.565 ‫چه پاسی از شب است؟ 01:24:20.510 --> 01:24:22.745 ‫پاسِ گیرودار با سپیده‌دم. 01:24:23.147 --> 01:24:24.898 ‫نمی‌توان گفت. 01:24:42.351 --> 01:24:46.848 ‫این را چه می‌گویی که مکداف، از آمدن ‫به میهمانیِ بزرگ ما سر باز زده است؟ 01:24:47.833 --> 01:24:49.573 ‫از کجا این را می‌دانید، سرورم؟ 01:24:50.895 --> 01:24:52.827 ‫از این و آن می‌شنوم. 01:24:54.057 --> 01:24:58.198 ‫در خانۀ هیچ‌یکشان نیست که خبرچینی نداشته باشم. 01:25:04.251 --> 01:25:07.459 ‫تو را چرخۀ تمام جانداران کم است، خواب. 01:25:09.531 --> 01:25:11.599 ‫بیا، می‌رویم بخوابیم. 01:25:32.407 --> 01:25:35.029 ‫بایستی باز نزد خواهران جادوگر رَوَم. 01:25:35.624 --> 01:25:37.857 ‫مرا بیش ازین باید گویند. 01:25:38.206 --> 01:25:42.381 ‫زیرا دیگر سرِ آن دارم که از بدترین راه، ‫بدترین چیزها را بدانم. 01:25:43.724 --> 01:25:46.771 ‫در برابر خواستۀ من، ‫هیچ سدی نمی‌باید راه بندد. 01:25:50.567 --> 01:25:55.244 ‫چنان در خون غوته‌ورم که دیگر ‫اگر دست از کار هم کشم، 01:25:55.272 --> 01:25:58.941 ‫بازگشتنم را همانا جانفرساست که پیش رفتنم. 01:26:01.816 --> 01:26:06.415 ‫چیزهای شگفتی به سر دارم ‫که راهی دستان خواهند شد، 01:26:07.195 --> 01:26:10.834 ‫چیزهایی که پیش از تأمل، ‫باید برشان دست برد. 01:26:13.656 --> 01:26:16.518 ‫ما هنوز در کارمان خامدستیم. 01:27:52.192 --> 01:27:57.568 ‫به گِزگِزی که نوک شستانست ‫چیزی خبیث بدین سو روانست 01:28:00.964 --> 01:28:03.898 ‫این چیست، عجوزگانِ مرموز و موذیِ نیمه‌شب؟ 01:28:04.144 --> 01:28:07.016 ‫- چه می‌کنید؟ ‫- کاری بدون نام. 01:28:07.028 --> 01:28:11.557 ‫دوچندان، دوچندان، رنج دردمندان ‫آتش دیگ و جوشش و غلیان 01:28:11.564 --> 01:28:12.581 ‫دوچندان، دوچندان... 01:28:12.601 --> 01:28:16.820 ‫غوکی زیر سنگی سرد ‫خفته سی شبانه‌روز 01:28:16.893 --> 01:28:22.397 ‫زهر خویش پرورانده در درون ‫تو جوش اول به دیگ افسون 01:28:22.642 --> 01:28:28.229 ‫چشم سمندرک و پای وَک ‫موی شب‌پره و زبان سگ 01:28:28.394 --> 01:28:34.113 ‫زبان افعی و نیش کورمار ‫بال بچه‌جغد و پوست سوسمار 01:28:34.220 --> 01:28:39.284 ‫دماغ ترک و لب تاتاری ‫بریده در ماه‌گرفتگی 01:28:39.566 --> 01:28:44.516 ‫گوشت تنِ مارِ آبگیر ‫به جوش و پز درون دیگ 01:28:44.839 --> 01:28:50.284 ‫جگر جهود کفرگفتار ‫زردآب بز و شاخۀ سُرخدار 01:28:50.316 --> 01:28:54.501 ‫شما را به هر آنچه پیروی می‌کنید، ‫به هر گونه که از نامَده باخبرید، سوگند. 01:28:54.528 --> 01:28:57.419 ‫- به آنچه می‌گویم، پاسخ گویید! ‫- بگو! 01:28:57.534 --> 01:28:59.591 ‫- بپرس! ‫- پاسخت می‌گوییم. 01:28:59.911 --> 01:29:04.228 ‫از زبان ما می‌خواهی بشنوی یا کارفرمایانمان؟ 01:29:05.810 --> 01:29:08.537 ‫فراخوانشان، بگذار ببینمشان. 01:29:17.583 --> 01:29:23.383 ‫با خون اَنتر خنکش ساز ‫وانگه افسونت مهیاست 01:30:04.638 --> 01:30:07.818 ‫- بگو ای نیروی ناشناس... ‫- او اندیشه‌هایت را می‌داند. 01:30:07.891 --> 01:30:11.239 ‫مکبث، مکبث، مکبث. 01:30:12.214 --> 01:30:16.350 ‫بترس از مکداف، آن سپه‌سالار فایف. 01:30:16.352 --> 01:30:18.599 ‫درست بر رگِ ترسم انگشت نهادی. 01:30:19.432 --> 01:30:22.661 ‫- بمان و بیش بگو! ‫- او فرمانبر کسی نیست. 01:30:36.314 --> 01:30:42.275 ‫خونریز و نترس و سرسخت باش. ‫بر نیروی بشری خنده زن، 01:30:42.316 --> 01:30:45.388 ‫زیرا که هیچ زادۀ زنی، مکبث را آسیب نمی‌رساند. 01:30:45.612 --> 01:30:48.547 ‫«هیچ زادۀ زنی، مکبث را آسیب نمی‌رساند.» 01:30:50.832 --> 01:30:54.350 ‫پس زنده بمان مکداف. ‫مرا چه نیازی به ترس از توست؟ 01:30:54.517 --> 01:30:59.519 ‫اما با این حال، خاطر خود را جمع‌تر می‌کنم ‫و از سرنوشت، عهدنامه‌ای می‌گیرم. 01:31:00.148 --> 01:31:01.613 ‫تو نخواهی زیست! 01:31:16.529 --> 01:31:21.111 ‫- مکبث هرگز روی شکست نخواهد دید. ‫- هرگز، هرگز. 01:31:21.113 --> 01:31:27.962 ‫مگر آنگاه که جنگل بزرگ بِرنام، ‫از فراز تپۀ دانْسینِین، برابرش صف آراید. 01:31:34.549 --> 01:31:36.605 ‫هرگز چنین نخواهد شد! 01:31:37.070 --> 01:31:39.622 ‫که تواند جنگل را به خدمت در آرد... 01:31:39.636 --> 01:31:43.551 ‫و درخت را فرمان دهد ‫که ریشۀ در خاک‌دوانده‌اش را بَرکَند؟ 01:31:43.568 --> 01:31:46.257 ‫چه بختِ خوشی، خوشست! 01:31:48.611 --> 01:31:51.117 ‫اما دلم برای دانستن یک چیز دیگر می‌تپد. 01:31:51.997 --> 01:31:56.752 ‫- فرزندان بنکو روزی بر تخت پادشاهی خواهند نشست؟ ‫- بیش ازین مپرس. 01:31:56.776 --> 01:32:02.281 ‫همین را بگویید و بس! ‫اگر نگویید، نفرین ابدی بر شمایان باد! 01:32:04.230 --> 01:32:06.338 ‫تو بسیار به روح بنکو می‌مانی. 01:32:06.826 --> 01:32:08.974 ‫تاجت بر تخم چشمانم داغ می‌نهد. 01:32:30.984 --> 01:32:34.289 ‫چه؟ یعنی این صف تا روز رستاخیز دنباله دارد؟ 01:32:35.307 --> 01:32:37.581 ‫اکنون می‌بینم که راست است؛ 01:32:39.643 --> 01:32:43.398 ‫چرا که بنکوی خونین‌کاکل بر من لبخند می‌زند... 01:32:43.514 --> 01:32:45.428 ‫و بر فرزندان خویش اشاره می‌کند! 01:33:10.883 --> 01:33:12.361 ‫چه شدند؟ 01:33:17.648 --> 01:33:19.121 ‫رفته‌اند! 01:33:38.551 --> 01:33:41.555 ‫نابود باد آن هوایی که بر پشتش سوارند! 01:33:41.619 --> 01:33:44.581 ‫و نفرین بر آنانی که به ایشان اعتماد می‌کنند! 01:34:08.719 --> 01:34:10.387 ‫مکداف گریخته. 01:34:13.430 --> 01:34:16.816 ‫- می‌دانی به کجا پناه جسته؟ ‫- به دربار انگلستان... 01:34:17.245 --> 01:34:19.142 ‫جایی که پسر دانکن است. 01:34:19.493 --> 01:34:21.210 ‫مکداف نیز بدانجا رفته... 01:34:21.607 --> 01:34:23.954 ‫تا از پادشاه انگلستان درخواست کند... 01:34:24.006 --> 01:34:28.589 ‫که [لشکر] نورث‌آمبرلند و سیواردِ جنگاور را ‫به یاری‌اش گسیل کند؛ 01:34:29.839 --> 01:34:33.858 ‫تا بتوانیم به یاری آنان، ‫باری دیگر خورش را به خوانمان... 01:34:34.090 --> 01:34:39.446 ‫و خواب را به شبستانمان بازگردانیم، ‫و چاکوهای خونین را از جشن و بزممان برچینیم. 01:34:39.498 --> 01:34:42.295 ‫کاش فرشته‌ای آسمانی به دربار انگلستان پرواز کند... 01:34:42.308 --> 01:34:47.662 ‫تا که هر چه زودتر [پیام مکداف را برساند و] ‫به این کشورِ زجرکِشمان، برکت الهی بازگردد. 01:34:50.061 --> 01:34:51.272 ‫بانوی مهربان. 01:34:54.365 --> 01:34:56.647 ‫دانکن نازنین مرده. 01:35:04.167 --> 01:35:08.393 ‫مکبث براستی برای دانکنِ نازنین دل می‌سوزاند. ‫اما دریغا که دیگر مرده بود. 01:35:08.398 --> 01:35:11.377 ‫و بنکوی دلاور، دیر راه خویش پیمود. 01:35:11.427 --> 01:35:14.987 ‫که اگر بخواهید، می‌توان گفت ‫فلیئنس او را کشته، زیرا فلیئنس گریز نمود. 01:35:15.008 --> 01:35:17.747 ‫آدمی نبایست دیر بگوید بدرود! 01:35:17.768 --> 01:35:22.354 ‫مالکم و دانلبین چه دیوسیرت بودند ‫که پدر نازنین خویش را کشتند! 01:35:22.356 --> 01:35:25.674 ‫براستی لعنت بر ایشان! ‫مکبث را چه به فغان آوردند! 01:35:25.692 --> 01:35:31.252 ‫- به گمان من اگر پسران دانکن به چنگش می‌افتادند... ‫- که خدا نکند زمانی بیفتند. 01:35:31.273 --> 01:35:33.941 ‫خوب می‌دانستند که پدرکشی را چه عاقبتیست! 01:35:34.369 --> 01:35:36.795 ‫فلیئنس نیز همچنین. 01:35:37.070 --> 01:35:38.411 ‫بگذریم. 01:35:46.037 --> 01:35:47.420 ‫اخبار چیست؟ 01:35:53.133 --> 01:35:54.927 ‫مکداف به انگلستان گریخته. 01:35:56.694 --> 01:35:59.278 ‫- به انگلستان گریخته؟ ‫- آری سرورم. 01:36:01.114 --> 01:36:04.932 ‫ای زمان، تو بر هنرنمایی‌های هولناکم پیشدستی می‌کنی. 01:36:30.720 --> 01:36:35.632 ‫به کوشک مکداف بی‌خبر خواهم تاخت. ‫فایف را خواهم گرفت. 01:36:35.871 --> 01:36:39.807 ‫همسر، کودکانش و هر نگون‌بختی را که... 01:36:40.019 --> 01:36:44.060 ‫از تخم و ترکۀ اوست، به دم تیغ خواهم سپرد. 01:36:45.130 --> 01:36:47.362 ‫چو دیوانگان نباید لاف زد. 01:36:47.618 --> 01:36:51.206 ‫این کار را پیش از آن خواهم کرد ‫که آتش عزمم بخوابد. 01:37:03.842 --> 01:37:06.787 ‫- بایستی شکیبا باشید، خانم. ‫- اما او نبود. 01:37:06.810 --> 01:37:10.545 ‫گریزَش دیوانگی بود. کاری هم که نکرده باشیم، ‫ترس و هراس، ما را خائن می‌نماید. 01:37:10.573 --> 01:37:13.286 ‫- شما نمی‌دانید که گریزش از سر ترس بوده یا خردمندی. ‫- خردمندی؟ 01:37:13.296 --> 01:37:18.583 ‫زن و فرزند و خانه و زندگی و نام و نشانِ خود را ‫گذاشتن و گریختن خردمندیست؟ 01:37:19.453 --> 01:37:21.177 ‫او ما را دوست نمی‌دارد. 01:37:21.824 --> 01:37:23.639 ‫در ذاتش عاطفه‌ای نیست. 01:37:23.669 --> 01:37:28.921 ‫حتی گنجشک ناچیز هم با همۀ خُردی‌اش، ‫در لانه می‌ماند و با جغد بر سر جوجگانش می‌جنگد. 01:37:29.532 --> 01:37:34.366 ‫- همه از سر ترس است نه از سر مهر. ‫- بانوی عزیزتر از جان، خواهشمندم بردبار باشید. 01:37:36.095 --> 01:37:39.701 ‫و بدانید که شوهرتان، شریف، خردمند و باریک‌بین است... 01:37:39.778 --> 01:37:42.433 ‫و گرم و سرد گیتی را بهتر چشیده. 01:37:43.896 --> 01:37:47.358 ‫بنده رهسپار می‌شوم. ‫بزودی بدینجا بازخواهم گشت. 01:37:48.663 --> 01:37:51.362 ‫اوضاع در بدترین حالت، یا حل می‌شوند... 01:37:51.670 --> 01:37:54.531 ‫یا که به همان حالت پیشین خویش باز می‌گردند. 01:37:57.482 --> 01:38:01.511 ‫عمو جان نازنین، ‫خداوند یار و همراهت! 01:38:01.852 --> 01:38:04.498 ‫پسرم پدر دارد، اما بی‌پدر است. 01:38:05.208 --> 01:38:06.810 ‫دیگر رهسپار می‌شوم. 01:38:56.820 --> 01:39:00.684 ‫- با درد بی‌پدری چه می‌کنی؟ ‫- نه! تو با درد بی‌شوهری چه می‌کنی؟ 01:39:00.728 --> 01:39:03.531 ‫می‌توانم بیست‌تا از هر بازاری بخرم. 01:39:08.658 --> 01:39:11.997 ‫- پدر من خائن بود؟ ‫- آری، خائن بود. 01:39:14.145 --> 01:39:17.630 ‫- خائن چیست؟ ‫- آن که عهد می‌بندد و می‌شکند. 01:39:18.568 --> 01:39:20.677 ‫همۀ کسانی که چنین می‌کنند، خائنند؟ 01:39:20.717 --> 01:39:24.100 ‫همۀ کسانی که چنین می‌کنند، خائنند ‫و باید دار زده شوند. 01:39:24.992 --> 01:39:27.609 ‫- که باید دارشان زند؟ ‫- مردان شریف. 01:39:27.633 --> 01:39:33.308 ‫پس عهدشکنان همه نادانند، زیرا آنقدری ازشان هست ‫که مردان شریف را بگیرند و آنان را دار زنند. 01:39:33.804 --> 01:39:35.872 ‫خدا به دادت برسد، وروجک. 01:39:36.173 --> 01:39:38.859 ‫اگر مرده بود، برایش گریه و زاری می‌کردی. 01:40:29.424 --> 01:40:31.052 ‫شوهرت کجاست؟ 01:40:31.432 --> 01:40:35.998 ‫امیدوارم در چنان جای پلیدی نباشد ‫که آدم پستی چون تو بیابدش. 01:40:38.276 --> 01:40:40.048 ‫او خائن است. 01:40:42.702 --> 01:40:46.917 ‫- دروغ می‌گویی، تبهکار درازگوش! ‫- چه گفتی؟ جوجه! 01:40:49.885 --> 01:40:52.106 ‫تخم و ترکۀ خیانت! 01:40:59.479 --> 01:41:01.773 ‫مرا کشت، مادر. 01:41:51.401 --> 01:41:52.904 ‫جز راه رفتن... 01:41:53.262 --> 01:41:55.760 ‫و کارهای دیگر که می‌کند، 01:41:56.352 --> 01:41:58.324 ‫زبانش بر چه چیزهایی رواست؟ 01:41:58.354 --> 01:42:00.918 ‫سخنانی که پشت سرش نخواهم گفت. 01:42:00.937 --> 01:42:04.602 ‫به پزشک می‌توانی بگویی ‫و بسیار هم کار بجاییست. 01:42:04.618 --> 01:42:07.368 ‫نه به شما خواهم گفت، نه به کسی دیگر، 01:42:07.387 --> 01:42:10.424 ‫چون کسی را ندارم که بگوید راست می‌گویم. 01:42:21.973 --> 01:42:25.956 ‫- چشمانش باز است. ‫- آری، اما حس بینایی‌اش بسته. 01:42:31.988 --> 01:42:35.326 ‫- اکنون چه می‌کند؟ ‫- کار همیشگی‌اش است. 01:42:35.366 --> 01:42:37.767 ‫گویی دستانش را می‌شوید. 01:42:55.282 --> 01:42:57.149 ‫هنوز لکه‌ای هست. 01:43:00.016 --> 01:43:02.208 ‫پاک شو، لکۀ ملعون! 01:43:03.079 --> 01:43:04.660 ‫گفتم، پاک شو! 01:43:08.872 --> 01:43:10.044 ‫یک. 01:43:12.050 --> 01:43:13.380 ‫دو. 01:43:15.551 --> 01:43:17.424 ‫اکنون زمان کار است. 01:43:21.390 --> 01:43:23.706 ‫دوزخ، تیره و تار است. 01:43:24.677 --> 01:43:26.698 ‫شرم سرورم، شرمت باد! 01:43:26.925 --> 01:43:28.838 ‫سرباز و ترس؟! 01:43:28.920 --> 01:43:34.005 ‫چرا از آن کس که می‌داند بترسیم، ‫حال آن که هیچ‌کس را توانِ بازخواستنمان نیست؟ 01:43:36.655 --> 01:43:40.778 ‫اما که گمان می‌کرد پیرمردِ نگون‌بخت، ‫این همه خون داشته باشد؟ 01:43:40.958 --> 01:43:43.221 ‫بَه بَه بَه... 01:43:43.558 --> 01:43:46.173 ‫سپه‌سالار فایف، همسری داشت. 01:43:47.782 --> 01:43:49.449 ‫اکنون به کجاست؟ 01:43:52.812 --> 01:43:55.727 ‫یعنی هرگز این دستان پاک نخواهند شد؟ 01:43:57.363 --> 01:44:01.247 ‫بس است، سرورم. بس است. ‫همه چیز را با این دلهرۀ خویش خراب می‌کنی. 01:44:01.264 --> 01:44:04.504 ‫برو، برو. تو از چیزی خبردار شده‌ای که نباید. 01:44:04.530 --> 01:44:07.216 ‫او چیزهایی گفته که نباید. از این خاطرجمعم. 01:44:09.465 --> 01:44:11.700 ‫هنوز بوی خون هست. 01:44:16.302 --> 01:44:20.744 ‫همۀ عطرهای عربستان هم ‫این دستان کوچک را خوش‌بو نخواهند کرد. 01:44:28.261 --> 01:44:32.596 ‫چه آهی به آسمان فرستاد! ‫دلش دریای اندوهست. 01:44:33.804 --> 01:44:37.611 ‫دستانت را بشوی، ‫جامۀ خوابت را بپوش. 01:44:38.180 --> 01:44:40.075 ‫چنین رنگ‌باخته مباش. 01:44:40.797 --> 01:44:44.685 ‫باز تو را می‌گویم، بنکو در خاک خفته است. ‫نمی‌تواند از گور خویش برخیزد. 01:44:44.800 --> 01:44:46.380 ‫که این‌طور... 01:44:48.459 --> 01:44:51.541 ‫به بستر رَویم، به بستر. 01:44:52.254 --> 01:44:54.459 ‫بیا... بیا، بیا! 01:44:55.302 --> 01:44:57.120 ‫بیا، دستت را به من دِه. 01:44:58.631 --> 01:45:01.284 ‫آنچه شده، دیگر ناشده نمی‌شود. 01:45:02.392 --> 01:45:04.764 ‫به بستر رویم، به بستر. 01:45:08.368 --> 01:45:11.458 ‫نیازش بیشتر به کشیش است تا به پزشک. 01:45:12.094 --> 01:45:15.759 ‫خدایا! خدایا، همۀ ما را ببخشای! 01:45:17.220 --> 01:45:18.526 ‫پهلویش بمان. 01:45:18.703 --> 01:45:22.694 ‫هر چیز دم‌دستی که بلای جانش است را ‫جابجا کن و چشم از او برمدار. 01:45:23.537 --> 01:45:26.142 ‫- شبت خوش. ‫- شب‌خوش، پزشک مهربان. 01:45:43.544 --> 01:45:45.732 ‫بیمارت در چه حالست، پزشک؟ 01:45:46.175 --> 01:45:48.232 ‫چندان بیمار نیست، سرورم. 01:45:48.233 --> 01:45:52.170 ‫بیشتر از هجوم خیال‌هایی رنجورست ‫که خواب را از او گرفته‌اند. 01:45:52.386 --> 01:45:54.091 ‫درمانش کن. 01:45:59.294 --> 01:46:02.754 ‫مگر تو نمی‌توانی روان آزرده را درمان کنی؟ 01:46:03.360 --> 01:46:06.325 ‫اندوهِ ریشه‌دوانده را از جان کَنی؟ 01:46:06.893 --> 01:46:10.136 ‫پریشانی‌های نگاشته در ذهن را بزدایی؟ 01:46:11.645 --> 01:46:16.216 ‫و با نوشدارویی فراموشی‌زا، 01:46:17.067 --> 01:46:21.895 ‫سینۀ انباشته را از بار گرانی که ‫بر دل سنگینی می‌کند، سبک کنی؟ 01:46:22.958 --> 01:46:26.747 ‫این دردیست که بیمار می‌باید خود درمان کند. 01:46:29.303 --> 01:46:32.746 ‫پس پزشکی‌ات را پیش سگان انداز. ‫مرا نیازی به آن نیست. 01:47:43.951 --> 01:47:48.302 ‫دیگر برایم خبری میاورید. ‫بگذارید که [مردانم] بگریزند. تک‌تکشان! 01:47:49.035 --> 01:47:53.655 ‫تا جنگل بِرنام به دانْسینِین نیاید، ‫دلم رها از هر هراسیست. 01:47:54.916 --> 01:47:59.148 ‫این پسرک، مالکوم، کیست؟ ‫مگر او را زن نزاده؟ 01:48:17.921 --> 01:48:21.781 ‫ارواحی که سرانجامِ آدمیان را می‌دانند، ‫با من چنین گفته‌اند: 01:48:22.172 --> 01:48:27.498 ‫«هیچ مترس مکبث. هرگز مردی که از زن بزاده، ‫بر تو چیره نخواهد گشت.» 01:48:29.101 --> 01:48:31.700 ‫پس بگریزید سپه‌سالاران بی‌وفا... 01:48:31.823 --> 01:48:35.255 ‫و با شکم‌بارگان انگلستانی بیامیزید. 01:49:07.506 --> 01:49:10.855 ‫کشورمان رفته‌رفته زیر یوغ از پا می‌افتد. 01:49:11.320 --> 01:49:13.841 ‫اشک و خونش روانست... 01:49:14.173 --> 01:49:17.862 ‫و هر روز، زخمی تازه بر تنش می‌نشیند. 01:49:18.909 --> 01:49:22.644 ‫هر سپیده‌دم، بیوگان و یتیمانی داغدار می‌گِریند. 01:49:23.683 --> 01:49:29.386 ‫اندوهانی از دل برآمده به گنبد آسمان می‌خورند ‫و باز می‌پیچند، چنان که گویی ملکوت برای اسکاتلند می‌نالد. 01:49:36.945 --> 01:49:38.536 ‫کیست که می‌آید؟ 01:49:42.867 --> 01:49:45.763 ‫هموطنی که از دور بر ما ناآشناست. 01:49:52.366 --> 01:49:54.699 ‫همخویشِ بسیار گرامی‌ام. 01:49:57.744 --> 01:49:59.392 ‫خوش آمدی. 01:50:07.569 --> 01:50:10.929 ‫- اسکاتلند هنوز به همان گونه است؟ ‫- افسوس بر این سرزمین نگون‌بخت. 01:50:10.967 --> 01:50:16.605 ‫خود را دیگر از یاد برده است. ‫نتوانیم سرزمین مادری‌امان بنامیمش، اما گورستانمان آری. 01:50:17.281 --> 01:50:21.400 ‫- تازه‌ترین مصیبت چیست؟ ‫- هر دم آبستن مصیبتی تازه است. 01:50:21.897 --> 01:50:24.938 ‫- از همسرم چه خبر؟ ‫- خوب است. 01:50:25.088 --> 01:50:27.157 ‫- فرزندانم چه؟ ‫- آن‌ها هم خوبند. 01:50:27.172 --> 01:50:31.940 ‫- جبار که آسایششان را بر هم نزده؟ ‫- نه. هنگامی که ترکشان کردم، آسوده بودند. 01:50:33.589 --> 01:50:36.624 ‫در سخن گفتن کم مایه مگذار. ‫اوضاع چگونه است؟ 01:50:36.632 --> 01:50:40.937 ‫حضور شما در اسکاتلند سرباز می‌آفریند ‫و زنان را به میدان جنگ می‌آورد تا به سیه‌روزی‌اشان پایان دهند. 01:50:40.944 --> 01:50:42.712 ‫بدانجا خواهیم آمد. 01:50:47.376 --> 01:50:52.641 ‫پادشاه بزرگوار انگلستان، ‫ده‌هزار سرباز و سیواردِ چیره‌دست را به ما سپرده. 01:51:04.072 --> 01:51:07.744 ‫سربازی کهنه‌کارتر و بهتر از او در ممالک مسیحی نیست. 01:51:18.262 --> 01:51:21.250 ‫کاش می‌توانستم این خبر خوشِ شما را ‫پاسخی خوش گویم. 01:51:21.322 --> 01:51:26.309 ‫اما مرا سخنانیست که می‌باید در بیابان ‫فریاد برآرم تا به هیچ گوشی نرسد. 01:51:26.775 --> 01:51:30.924 ‫- سخنانت در چه باره‌ایست؟ ‫- بیشترش تنها دربارۀ شماست. 01:51:32.244 --> 01:51:36.411 ‫اگر دربارۀ من است، از من پنهانش مدار. ‫زود، بگو تا بدانم. 01:51:37.339 --> 01:51:41.289 ‫بی‌خبر به کوشکت تاختند، ‫همسر و کودکانت را وحشیانه کشتند. 01:51:41.495 --> 01:51:43.630 ‫خدای مهربان! 01:51:52.538 --> 01:51:54.325 ‫مکن اینگونه! 01:51:55.903 --> 01:51:58.899 ‫هرگز دیدگانت را به زیر سرپوش مبر. 01:52:03.275 --> 01:52:05.703 ‫سخنان اندوهگین بر زبان آور. 01:52:09.553 --> 01:52:11.261 ‫فرزندانم را نیز؟ 01:52:11.320 --> 01:52:15.059 ‫همسرت، کودکانت، خادمینت. ‫هر که را که یافتند. 01:52:18.435 --> 01:52:20.378 ‫و من باید آنجا نمی‌بودم! 01:52:20.611 --> 01:52:22.487 ‫- همسرم را نیز کشتند؟ ‫- گفتمت. 01:52:22.510 --> 01:52:28.273 ‫بر دلت مرهم بگذار. بیا تا با کین‌خواهیِ سخت خویش، ‫درمانی برای این اندوه جانکاه بسازیم. 01:52:29.641 --> 01:52:31.787 ‫او خود بچه‌ای ندارد. 01:52:34.374 --> 01:52:36.569 ‫همۀ ماهرویانم را... 01:52:38.064 --> 01:52:39.790 ‫گفتی همه‌اشان را؟ 01:52:40.356 --> 01:52:42.489 ‫آه، سگ جهنم! 01:52:42.745 --> 01:52:46.440 ‫یعنی همۀ جوجگان زیبایم ‫و مادرشان را به دندان دریده؟ 01:52:46.445 --> 01:52:48.746 ‫مردانه با اندوهت روبرو شو! 01:52:48.982 --> 01:52:52.763 ‫چنین خواهم کرد، ‫اما مردانه نیز باید احساسش کنم. 01:52:54.149 --> 01:52:57.888 ‫چگونه می‌توانم آنچه مرا بود از یاد بَرَم، 01:52:59.000 --> 01:53:01.221 ‫کسانی که مرا عزیزترین بودند. 01:53:03.061 --> 01:53:06.413 ‫یعنی آسمان بر آنان نِگریست و جانبشان را نگرفت؟ 01:53:07.389 --> 01:53:10.238 ‫مکداف روسیاه، ‫همه‌اشان از برای تو تاخته شدند. 01:53:10.296 --> 01:53:14.620 ‫نه برای گناهان خودشان، ‫بلکه برای گناهان من بود که مرگ به جانشان افتاد. 01:53:16.415 --> 01:53:18.645 ‫خداوندا، اکنون آرامششان دِه. 01:53:18.968 --> 01:53:24.978 ‫دردت را تیزگرِ تیغ شمشیرت کن. ‫بگذار اندوه به خشم بدل گردد. 01:53:25.166 --> 01:53:27.165 ‫آتش دل را منشان، 01:53:27.289 --> 01:53:29.054 ‫برافروزش! 01:53:44.991 --> 01:53:46.481 ‫خداوند مهربان، 01:53:47.816 --> 01:53:50.282 ‫هر وقفه‌ای را از میان بردار. 01:53:50.556 --> 01:53:54.714 ‫خودْ این دیوِ اسکاتلند و مرا، رویارویِ هم بگذار. 01:53:54.734 --> 01:53:58.425 ‫سپاهمان آماده است. ‫مکبث رسیده و با مویی به شاخه بندست. 01:53:58.450 --> 01:54:01.091 ‫در تیغ‌رس من او را جا دِه. 01:54:01.474 --> 01:54:05.051 ‫اگر جان به در بُرد، تو نیز او را ببخش. 01:54:18.739 --> 01:54:22.995 ‫- جبار چه می‌کند؟ ‫- قلعۀ بزرگ دانسینین را باروبندی می‌کند. 01:54:23.274 --> 01:54:24.984 ‫برخی می‌گویند دیوانه است. 01:54:25.241 --> 01:54:28.796 ‫دیگرانی که کمتر از او بیزارند، ‫کارش را خشم و خروش دلاورانه می‌نامند. 01:54:28.807 --> 01:54:32.773 ‫فرمانبرانش تنها از روی وظیفه فرمان می‌برند؛ ‫نه از سر وفاداری. 01:54:32.795 --> 01:54:35.422 ‫اکنون پی می‌بَرد که ردای پادشاهی برازندۀ وی نیست. 01:54:35.455 --> 01:54:38.030 ‫همچو قبای غولی بر تن دزدی کوتاه‌قامت. 01:54:38.048 --> 01:54:41.116 ‫هر چه به درونش هست، ‫خود را برای بدانجا بودن سرزنش می‌کند. 01:54:41.137 --> 01:54:45.453 ‫سپاه انگلستان نزدیک است، ‫به سرکردگی مالکوم، عمویش سیوارد و مکداف بزرگوار. 01:54:45.461 --> 01:54:48.235 ‫بایستی نزدیک جنگل بِرنام با آنان دیدار کنیم. 01:54:48.913 --> 01:54:51.029 ‫از آنسو می‌آیند. 01:54:52.032 --> 01:54:54.779 ‫شیطان سیه‌رویت کند ای ابله رنگ‌پریده! 01:54:54.814 --> 01:54:57.218 ‫چرا همچو گوسفند هراسانی؟ 01:54:57.241 --> 01:54:59.397 ‫ده‌هزارتا... 01:54:59.906 --> 01:55:01.825 ‫گرگ؟ راهزن؟ 01:55:02.155 --> 01:55:03.481 ‫سرباز بودند، قربان. 01:55:04.042 --> 01:55:08.450 ‫ای پسرک بی‌جگر! ‫کدام س‍‌سربازان، کودن؟ 01:55:09.049 --> 01:55:12.554 ‫جانت برآید! آن گونه‌های بی‌رنگت، ‫اندرزگر ترس و هراسند. 01:55:12.749 --> 01:55:14.910 ‫کدام سربازان، رنگ‌باخته؟ 01:55:16.171 --> 01:55:19.716 ‫سپاه انگلستان، ق‍‌ق‍‌قربان. 01:55:25.912 --> 01:55:27.418 ‫سیطِن! 01:55:28.238 --> 01:55:30.248 ‫گورت را گم کن. 01:55:32.960 --> 01:55:35.606 ‫از درون بیزار می‌شوم آنگاه که می‌بینم... 01:55:35.762 --> 01:55:37.584 ‫سیطِن را خواندم! 01:55:38.632 --> 01:55:39.968 ‫سیطن... 01:55:42.425 --> 01:55:43.260 ‫سیطن... 01:55:43.278 --> 01:55:45.645 ‫های سیطن، سیطان... 01:55:46.056 --> 01:55:47.779 ‫سالیان درازی زیسته‌ام. 01:55:47.814 --> 01:55:52.585 ‫جریان زندگی‌ام همچو برگی زرد ‫به خزان دچار گشته... 01:55:53.757 --> 01:55:56.500 ‫و بر آنچه باید با پیرسالی بیاید، 01:55:56.529 --> 01:55:59.232 ‫چون عزت، وفاداری، 01:55:59.757 --> 01:56:01.559 ‫فرمانبری... 01:56:01.733 --> 01:56:03.918 ‫و خیل دوستان، 01:56:05.428 --> 01:56:07.738 ‫نبایست چشم داشته باشم. 01:56:09.559 --> 01:56:12.824 ‫اما به جایشان، نفرین دیگران، 01:56:14.146 --> 01:56:17.278 ‫نه آشکارا، اما گیرا، 01:56:18.774 --> 01:56:20.644 ‫چاپلوسی، 01:56:21.695 --> 01:56:26.700 ‫دم زدنی که دل بی‌نوایشان، خرسندانه ‫دریغ خواهد کرد اما شهامتش را ندارد. 01:56:28.302 --> 01:56:32.018 ‫- سیطن؟ ‫- فرمایش شهریار چیست؟ 01:56:32.123 --> 01:56:36.299 ‫- اخبار تازه چیست؟ ‫- هر آنچه گفته شد درست است، سروم. 01:56:36.961 --> 01:56:40.216 ‫تا گوشت بر استخوانمست، خواهم جنگید. 01:56:40.718 --> 01:56:43.075 ‫- جوشنم را بیاور! ‫- نیازی نیست هنوز. 01:56:43.108 --> 01:56:45.177 ‫من می‌پوشم! 01:56:49.515 --> 01:56:52.297 ‫سواره‌های بیشتری بفرستید، ‫همه جا را زیر و رو کنید. 01:56:52.569 --> 01:56:55.121 ‫هر آنکه دم از ترس زد را دار زنید. 01:56:55.184 --> 01:56:58.486 ‫بیا، جوشنم را به تنم کن، ‫شمشیرم را بده. 01:56:59.335 --> 01:57:02.653 ‫پزشک جان، سپه‌سالاران از پیشم می‌گریزند. 01:57:02.973 --> 01:57:04.668 ‫زود باش، تنم کن. 01:57:06.545 --> 01:57:10.969 ‫اگر می‌توانستی ای پزشک، ‫که قارورۀ سرزمینم را بگیری، 01:57:11.111 --> 01:57:16.077 ‫مرضش را بیابی و علاجش کنی ‫تا تندرستی پیشینش بازگردد، 01:57:16.834 --> 01:57:20.803 ‫چنان برایت کف می‌زدم ‫که پژواکش باز تو را کف زند. 01:57:21.173 --> 01:57:22.889 ‫درش بیاور! 01:57:24.229 --> 01:57:30.836 ‫ریواسی، سِنایی، یا داروی شکم‌ران دیگری نیست ‫که این انگلستانی‌ها را از اینجا براند؟ 01:57:31.283 --> 01:57:32.952 ‫چیزی به گوشت خورده؟ 01:57:32.977 --> 01:57:35.473 ‫آری، سرورم. بسیجِ... 01:57:35.802 --> 01:57:38.418 ‫شاهانۀ شما چیزهایی به گوشمان می‌رساند. 01:57:42.486 --> 01:57:48.326 ‫تا جنگل برنام به دانسینین نیاید، ‫نه از مرگ می‌ترسم، نه از آنچه مرگ‌آورست. 01:57:55.807 --> 01:57:58.763 ‫اگر امن و امان از دانسینین بار بندم، 01:57:58.792 --> 01:58:01.775 ‫مال و منال نتواند کاری کند بازگردم. 01:58:43.563 --> 01:58:47.143 ‫- چه جنگلی رویاروی ماست؟ ‫- جنگل برنام. 01:59:21.127 --> 01:59:24.715 ‫«در روز پیروزی با من دیدار کردند... 01:59:26.931 --> 01:59:30.444 ‫و از پیشگویی بی‌نقصشان پی بردم که اینان... 01:59:30.469 --> 01:59:33.080 ‫دانشی دارند برتر از آدمیان میرا. 01:59:34.249 --> 01:59:38.147 ‫چنان که از این ماجرا در شگفت فرومانده بودم، 01:59:39.240 --> 01:59:42.006 ‫پیک‌های پادشاه رسیدند و مرا... 01:59:42.738 --> 01:59:44.996 ‫سپه‌سالار کودور خواندند. 01:59:45.958 --> 01:59:50.975 ‫به همان لقبی که پیش ازین، ‫خواهران جادوگر مرا درود گفته بودند... 01:59:51.573 --> 01:59:55.299 ‫و این چنین با من از رهاورد زمان سخن گفتند: 01:59:57.592 --> 02:00:00.253 ‫«درود بر تو که پادشاهی خواهی کرد!» 02:00:02.235 --> 02:00:07.119 ‫نیک آن دیدم که این را با تو، ‫عزیزترین شریکم در فخر و فر، به میان بگذارم... 02:00:07.275 --> 02:00:09.324 ‫تا از بزرگی‌ای که... 02:00:11.374 --> 02:00:13.020 ‫نویدت داده‌اند، 02:00:14.773 --> 02:00:17.452 ‫بی‌خبرت ننهم. 02:00:19.324 --> 02:00:21.453 ‫این را در دل بدار و... 02:00:24.215 --> 02:00:25.901 ‫خدا نگهدارت.» 02:00:30.255 --> 02:00:33.534 ‫درفش‌ها را بر باروهای بیرونی بیاویزید. 02:00:33.820 --> 02:00:36.270 ‫هنوز فریادِ «دارند می‌آیند» برپاست؟ 02:00:39.843 --> 02:00:43.926 ‫اما استحکام دژِمان بر هر محاصره‌ای پوزخند می‌زند. 02:00:43.958 --> 02:00:48.261 ‫بگذار آنقدر اینجا بمانند تا ‫گرسنگی و بیماری فروخورَدِشان. 02:00:53.478 --> 02:00:58.194 ‫اگر صفوفشان با یارانِ ما پر نمی‌بود، ‫پردل و پنجه در پنجه می‌جنگیدیم... 02:00:58.202 --> 02:01:00.108 ‫و آنان را تا سرزمینشان می‌راندیم. 02:01:03.174 --> 02:01:04.748 ‫این صدای چیست؟ 02:01:13.479 --> 02:01:16.981 ‫گویی طعم هراس را از یاد برده‌ام. 02:01:26.011 --> 02:01:30.930 ‫روزگاری بود که فریادی در دل شب، ‫همچو بید مرا می‌لرزاند... 02:01:34.260 --> 02:01:36.261 ‫و حکایتی هولناک، 02:01:36.643 --> 02:01:41.539 ‫موهایم را چنان بر اندام راست می‌کرد ‫که گویی جان درشان جاریست. 02:01:45.558 --> 02:01:48.214 ‫من از جام وحشت، سیر نوشیده‌ام. 02:01:52.844 --> 02:01:55.143 ‫آن ناله از برای چه بود؟ 02:01:56.336 --> 02:01:58.701 ‫سرورم، شهبانو مرده است. 02:02:05.628 --> 02:02:07.902 ‫می‌بایست روزی می‌مرد. 02:02:09.254 --> 02:02:12.220 ‫بایستی روزی این خبر را می‌آوردند. 02:02:15.780 --> 02:02:18.816 ‫فردا پشت فردا، پشت فردا، 02:02:18.995 --> 02:02:25.341 ‫همراه این گام‌های خُرد، روز پس از روز، ‫می‌خزد تا آخرین هجای لوح زمان... 02:02:26.650 --> 02:02:32.609 ‫و همۀ دیروزهامان، بر راه احمقان ‫تا مرگ غبارآلودشان نور افکنده‌اند. 02:02:47.667 --> 02:02:50.198 ‫خاموش شو ای شمع نیمه‌جان. 02:02:55.569 --> 02:02:58.746 ‫زندگی تنها سایه‌ایست دوپا. 02:02:59.011 --> 02:03:06.613 ‫بازیگری ناشیست که فرصتش بر صحنه را به خرامیدن ‫و برآشفتن می‌گذراند و دیگر از او چیزی نمی‌شنوی. 02:03:07.895 --> 02:03:11.752 ‫فسانه‌ایست از زبان دیوانه‌ای، 02:03:12.510 --> 02:03:14.882 ‫پر از خشم و هیاهو، 02:03:15.312 --> 02:03:17.463 ‫بیانگر هیچ. 02:03:18.196 --> 02:03:19.725 ‫سرور بزرگوارم! 02:03:20.014 --> 02:03:21.424 ‫زود سخن گو! 02:03:21.470 --> 02:03:24.994 ‫چیزی که دیده‌ام را باید شرح دهم، ‫اما نمی‌دانم چگونه. 02:03:25.029 --> 02:03:27.225 ‫خب؟ بگو چیست. 02:03:27.239 --> 02:03:30.049 ‫به دیده‌بانی که مشغول بودم، ‫سوی برنام نگریستم... 02:03:30.154 --> 02:03:33.300 ‫و ناگه، گویی، جنگل به راه افتاد. 02:03:33.391 --> 02:03:35.617 ‫دروغگوی مزدور! 02:03:35.642 --> 02:03:37.777 ‫از یک میلی می‌توان دیدش. 02:03:38.022 --> 02:03:39.861 ‫بیشه‌ای جنبان! 02:04:01.116 --> 02:04:03.167 ‫اگر دروغ گفته باشی، 02:04:03.221 --> 02:04:07.651 ‫زنده‌زنده به درختی آویزانت می‌کنم ‫تا از گرسنگی جان بدهی. 02:04:29.846 --> 02:04:34.734 ‫«تا جنگل برنام به دانسینین نیامده است، هیچ مترس.» 02:04:35.620 --> 02:04:40.091 ‫و اکنون جنگلی سوی دانسینین می‌آید. 02:04:44.954 --> 02:04:48.423 ‫هر سربازی شاخه‌ای بریده و پیش روی خود نگاه داشته. 02:04:48.446 --> 02:04:51.378 ‫با این کار شمار سپاهیان خویش را پنهان کرده‌اند... 02:04:51.447 --> 02:04:54.447 ‫و پاسبانان را به خطا انداخته‌اند. 02:05:05.368 --> 02:05:09.305 ‫دارم بیزار می‌شوم از این خورشید سوزان. 02:05:10.323 --> 02:05:15.538 ‫ای کاش که اکنون از کار بازمی‌ایستاد این جهان. 02:05:20.676 --> 02:05:23.071 ‫ناقوسِ خبردار را بنواز! 02:05:23.829 --> 02:05:28.043 ‫بوَز ای باد! بیا ویرانی! ‫لااقل زِرِه‌پوش می‌رویم از این دنیای فانی. 02:07:34.089 --> 02:07:36.696 ‫شیپورها را همه به صدا در آورید. 02:08:13.911 --> 02:08:17.907 ‫مکدافِ بزرگوار، شما و فرزندِ سیوارد، ‫نخستین یورشمان را رهبری کنید. 02:09:01.063 --> 02:09:04.141 ‫جبار، خود را بنمای! 02:09:12.989 --> 02:09:15.994 ‫کاری کن بیابمش ای بخت، ‫و دیگر هیچ نخواهم از تو. 02:09:25.532 --> 02:09:28.528 ‫اگر به تیغ کسی جز من جان دهی، 02:09:28.848 --> 02:09:31.971 ‫ارواحِ همسر و فرزندانم مرا وانخواهند نهاد. 02:09:40.165 --> 02:09:41.587 ‫نامت چیست؟ 02:09:43.635 --> 02:09:45.641 ‫از شنیدنش هراسان خواهی شد. 02:09:45.649 --> 02:09:49.245 ‫هرگز؛ هرچند نامت سوزان‌ترین نامِ دوزخیان باشد! 02:09:49.453 --> 02:09:51.740 ‫نامم مکبث است. 02:09:52.823 --> 02:09:56.222 ‫خودِ ابلیس نیز نمی‌توانست نامی ‫نفرت‌انگیزتر ازین در گوشم بخواند. 02:09:56.235 --> 02:10:00.377 ‫- نه، نه ترسناک‌تر از این. ‫- دروغست، جبار نفرت‌انگیز! 02:10:00.669 --> 02:10:03.733 ‫با شمشیرم، دروغی که گفتی را عیان می‌کنم. 02:10:49.478 --> 02:10:51.611 ‫تو از زن زاده بودی. 02:11:37.699 --> 02:11:40.284 ‫مرا چون خرسی به دیرک بسته‌اند. 02:11:41.396 --> 02:11:42.802 ‫راه گریزم نیست؛ 02:11:43.527 --> 02:11:46.418 ‫اما باید تا آخر با این سگ‌ها بجنگم! 02:11:48.301 --> 02:11:52.415 ‫من چرا چون سرداران دیوانۀ رومی کنم ‫و به شمشیر خویش بمیرم؟ 02:11:52.518 --> 02:11:56.189 ‫حال آنکه جان‌هایی را می‌بینم ‫که زخم شمشیر بر پیکر آنان خوش‌ترست. 02:11:57.950 --> 02:12:00.529 ‫آن کیست که از زن نزاده؟ 02:12:01.139 --> 02:12:04.201 ‫از آن کس باید هراسم، نه از دیگری. 02:12:04.903 --> 02:12:06.766 ‫بچرخ سگ جهنم، 02:12:07.376 --> 02:12:08.747 ‫بچرخ! 02:12:13.437 --> 02:12:16.483 ‫از میان همۀ مردان، تنها از تو روگردان بودم. 02:12:17.084 --> 02:12:19.104 ‫سخنی نیست برانم. 02:12:22.255 --> 02:12:24.935 ‫شمشیرم خود سخنرانست. 02:12:28.635 --> 02:12:32.066 ‫تو خون‌خوارتر از آنی که واژه‌ها وصفت کنند! 02:12:58.406 --> 02:13:00.101 ‫روانم... 02:13:00.491 --> 02:13:04.516 ‫همینک از خون کسانت بسی سرشار است. 02:13:07.289 --> 02:13:10.439 ‫تیغت را بر تارَک‌های زخم‌پذیر بیازمای. 02:13:13.256 --> 02:13:15.878 ‫مرا جانی طلسم‌شده است... 02:13:16.215 --> 02:13:19.282 ‫که به دست هیچ زادۀ زنی نبایست پایان یابد! 02:13:21.706 --> 02:13:26.785 ‫به طلسمت دل مبند و از آن فرشتۀ رانده‌ای ‫که تاکنون خدمتش کرده‌ای بپرس تا بگویدت، 02:13:26.816 --> 02:13:30.329 ‫مکداف را نابهنگام از زهدان مادرش برون کشیدند! 02:13:35.181 --> 02:13:37.902 ‫بریده باد زبانی که با من چنین می‌گوید، 02:13:38.072 --> 02:13:41.078 ‫زیرا گوهر مردانگی‌ام را خُرد می‌کند. 02:13:41.807 --> 02:13:46.446 ‫دیگر آن اهریمنان حیله‌گر را ‫که دوپهلو با ما دم می‌زنند را باور نخواهیم کرد. 02:13:46.934 --> 02:13:51.377 ‫آنانی که به گوشمان نویدها می‌خوانند ‫و به چشمداشتمان در همشان می‌شکنند. 02:13:53.280 --> 02:13:55.604 من ‫زانو نخواهم زد... 02:13:55.781 --> 02:13:59.619 ‫که بوسه‌زن خاک پای این جوانک، مالکوم، شوم... 02:13:59.681 --> 02:14:02.717 ‫و دشنام‌شنوی این مردم فرومایه گردم! 02:14:06.481 --> 02:14:09.528 ‫گرچه جنگل برنام به دانسینین آمده... 02:14:10.573 --> 02:14:14.144 ‫و تو نیز از زهدان زن نزاده‌ای، 02:14:15.257 --> 02:14:17.472 ‫اما من تا واپسین نفس هستم. 02:14:19.577 --> 02:14:22.144 ‫مکداف، شمشیر بر آر. 02:14:22.697 --> 02:14:26.898 ‫لعنت بر آن کس که گوید: «بس است، دست بدار.» 02:16:52.432 --> 02:16:56.028 ‫پیروزی‌ای به این بزرگی را، چه ارزان خریده‌ایم. 02:16:56.387 --> 02:16:59.546 ‫درود شاها، که اکنون پادشاهی تو راست. 02:17:00.273 --> 02:17:03.254 ‫بنگر که سر آن غاصب ملعون کجاست. 02:17:05.659 --> 02:17:07.930 ‫زمانه دیگر رهاست. 02:17:14.295 --> 02:17:18.195 ‫درود! 02:17:20.314 --> 02:17:23.018 ‫درود، پادشاه اسکاتلند! 02:17:23.338 --> 02:17:26.605 ‫درود، پادشاه اسکاتلند! 02:19:04.822 --> 02:19:22.287 ..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::. 02:20:24.375 --> 02:22:26.375 بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.