WEBVTT 00:00:15.018 --> 00:00:17.898 ‫«یک زوج» 00:00:25.053 --> 00:00:28.893 ‫«بر اساس آثار سوفیا تولستوی» 00:00:28.917 --> 00:00:48.917 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:04:06.203 --> 00:04:08.122 ‫اولین کاری که امروز دلم میخواهد... 00:04:09.164 --> 00:04:10.202 ‫انجام دهم، 00:04:12.284 --> 00:04:14.323 ‫این است که برایت نامه بنویسم، لئو. 00:04:24.324 --> 00:04:26.363 ‫می‌خواهم آن روز را به خاطر آورم، 00:04:26.923 --> 00:04:30.002 ‫که ما را تا سال‌های زیادی ‫که با هم گذراندیم، پیوند داد. 00:04:31.643 --> 00:04:35.281 ‫عادت روزانه‌ی نوشتن برای یکدیگر را آموختیم، 00:04:37.883 --> 00:04:39.803 ‫حتی زمانی که زیر یک سقف زندگی می‌کردیم. 00:04:42.123 --> 00:04:43.562 ‫من هجده سال دارم... 00:04:45.323 --> 00:04:47.960 ‫در شب عروسیمان بود، ‫که دفتر خاطراتت را دادی تا بخوانم. 00:04:48.202 --> 00:04:49.362 ‫هجده سا داشتم... 00:04:54.762 --> 00:04:57.081 ‫چه شب وحشتناک و شگفت‌انگیزی بود... 00:04:59.802 --> 00:05:01.241 ‫شبی مملو از بی‌خوابی. 00:05:04.642 --> 00:05:06.681 ‫خودم را در این ملک عظیم می‌بینم، 00:05:07.082 --> 00:05:10.121 ‫متوجه زنانی می‌شوم ‫که با آن‌ها رابطه داشته‌ای، 00:05:10.362 --> 00:05:14.000 ‫از جمله همسایه‌ای که با هم ‫پسر دو ساله‌ای دارید. 00:05:17.882 --> 00:05:20.360 ‫اکنون با تو نبودن موجب عذابم است، 00:05:23.602 --> 00:05:27.400 ‫اما قلب من عمیق‌تر ‫و لطیف‌تر به تو روی می‌آورد. 00:05:34.200 --> 00:05:36.918 ‫از تو بابت خوشبختی‌ای که در گذشته ‫به من دادی، سپاسگزارم. 00:05:38.161 --> 00:05:40.559 ‫متأسفم که همیشه در زندگیمان، 00:05:40.800 --> 00:05:43.400 ‫آنقدر استوار و صلح‌آمیز پیش نرفتیم. 00:05:43.920 --> 00:05:45.199 ‫اما زندگی مشترکمان که تمام نشده. 00:05:47.881 --> 00:05:48.999 ‫یا نکند شده؟ 00:05:52.720 --> 00:05:54.439 ‫نکند زندگی مشترکمان به پایان رسیده؟ 00:06:17.160 --> 00:06:18.918 ‫قدرت تو مرا درهم شکست. 00:06:19.799 --> 00:06:23.958 ‫قدرت تو زندگی و شخصیت ‫من را در هم شکست. 00:06:25.759 --> 00:06:27.398 ‫مگر به اندازه کافی قوی نبوده‌ام؟ 00:06:28.838 --> 00:06:30.877 ‫هرچند که کم انرژی نگذاشته‌ام. 00:06:51.877 --> 00:06:54.197 ‫وقتم را صرف سرکوب کردن ‫استعدادهایم می‌کنم... 00:06:54.550 --> 00:06:55.582 ‫برای تو، 00:06:56.771 --> 00:06:58.324 ‫از زندگی خود غافل می‌شوم، 00:07:00.197 --> 00:07:01.964 ‫خودم را برای خانواده‌ام فدا می‌کنم. 00:07:02.117 --> 00:07:03.837 ‫آیا رسالتم چنین است؟ 00:07:06.798 --> 00:07:08.996 ‫در ابتدا گاهی به من می‌گفتی: 00:07:09.196 --> 00:07:11.156 ‫«تو مایه رنجشم هستی، ‫هیچ پیشرفتی از خود نداشته‌ای،» 00:07:12.277 --> 00:07:14.316 ‫«آدم‌های احمق به دنبال دردسر هستند.» 00:07:14.516 --> 00:07:17.116 ‫«از این ذهنیت است که هراس دارم.» 00:07:21.556 --> 00:07:23.955 ‫احساساتت نسبت به من ‫دائماً در تغییر است. 00:07:25.076 --> 00:07:27.436 ‫از احساس شور و شوق... 00:07:28.597 --> 00:07:29.915 ‫به بی‌تفاوتی می‌روی. 00:07:31.356 --> 00:07:34.394 ‫از عزت و احترام به مقابلش می‌روی، 00:07:34.555 --> 00:07:37.034 ‫می‌گویی که ابراز علاقه‌هایت دروغین بوده، 00:07:37.236 --> 00:07:39.515 ‫که من بدبخت‌ترین موجود دنیا هستم. 00:07:41.316 --> 00:07:42.795 ‫به همین سبب... 00:07:43.715 --> 00:07:44.955 ‫از من دوری می‌کنی، 00:07:46.155 --> 00:07:47.435 ‫مرا طرد می‌کنی، 00:07:48.755 --> 00:07:50.475 ‫سرزنش‌هایت بس ظالمانه است. 00:07:50.995 --> 00:07:52.475 ‫در قدیم عادت به گریه داشتم، 00:07:52.715 --> 00:07:55.555 ‫با این تصور که پیش خود ‫تصور می‌کنی من احمق، 00:07:55.756 --> 00:07:59.113 ‫و بی‌سواد هستم. ‫و از ازدواج با زنی که به هیچ عنوان، 00:07:59.315 --> 00:08:01.514 ‫تو را درک نمی‌کند، پشیمان شده‌ای. 00:08:02.315 --> 00:08:04.634 ‫از اینکه گیر من افتاده بودی، ‫احساس شرم و تأسف داشتم. 00:08:07.115 --> 00:08:10.234 ‫واقعاً دلم به حالت می‌سوخت، ‫برای مشکلی غیرقابل جبران زاری می‌کردم. 00:08:11.234 --> 00:08:14.113 ‫بدبخت کردن تو برایم مثل عذاب بود. 00:08:15.754 --> 00:08:17.193 ‫سال‌ها گذشت... 00:08:21.474 --> 00:08:22.593 ‫تا فهمیدم. 00:08:24.394 --> 00:08:27.992 ‫سال‌ها طول کشید تا بفهمم ‫که خلق و خویت، مشکلات درونی‌ات، 00:08:28.194 --> 00:08:30.113 ‫ریشه در مسئله‌ای دیگری داشت: 00:08:32.474 --> 00:08:33.713 ‫حسادتت. 00:08:37.233 --> 00:08:39.952 ‫دلهره‌ات از اینکه مبادا ‫دیگر دوستت نداشته باشم، 00:08:41.474 --> 00:08:43.473 ‫از اینکه مبادا عشقم به تو ناکافی باشد. 00:09:12.872 --> 00:09:16.751 ‫یادت هست روزی را که من ‫گفتگوی شادی با معلم آرتور داشتم، 00:09:18.072 --> 00:09:20.431 ‫گفتگویی زیبا اما بی‌جا بود... 00:09:21.432 --> 00:09:23.630 ‫سپس خشمگین شدی. 00:09:24.392 --> 00:09:27.590 ‫من که دزدمونای بی‌گناه باشم، ‫با آرامش به پرسش‌هایت پاسخ دادم. 00:09:28.112 --> 00:09:31.450 ‫تقصیر من بود که نفهمیده بودم ‫چه مشکلاتی را پشت سر می‌گذاشتی. 00:09:33.111 --> 00:09:34.711 ‫شروع به گریه کردم. 00:09:35.351 --> 00:09:38.590 ‫کماکان تو را می‌پرستیدم، ‫خود را سرزنش می‌کردم، عاطل می‌خواندم، 00:09:39.031 --> 00:09:40.710 ‫احمق و بدبخت می‌خواندم، 00:09:40.911 --> 00:09:43.590 ‫و خودم را لایق موجود زیبایی ‫همچون تو نمی‌دیدم. 00:09:47.910 --> 00:09:49.829 ‫به قدری عاشقت بودم... 00:09:51.591 --> 00:09:53.228 ‫که چشمانم کور شده بود. 00:09:57.911 --> 00:09:59.550 ‫هنوز هم عاشقت هستم. 00:10:01.791 --> 00:10:03.389 ‫تو نور روشن‌گر زندگی‌ام هستی. 00:10:04.950 --> 00:10:07.109 ‫رشته افکارم از دیدگاه‌های تو می‌گذرد. 00:10:08.350 --> 00:10:10.389 ‫با دید تو به همه‌چیز می‌نگردم، 00:10:10.950 --> 00:10:12.868 ‫دنیا را از چشمان تو می‌بینم. 00:10:15.231 --> 00:10:17.189 ‫اما نمی‌توان تنها با... 00:10:17.709 --> 00:10:18.828 ‫پرندگان، 00:10:19.829 --> 00:10:20.868 ‫گل‌ها، 00:10:22.109 --> 00:10:23.749 ‫برهوت، 00:10:25.910 --> 00:10:27.148 ‫نگارش، 00:10:28.508 --> 00:10:29.789 ‫و آزادی زندگی کرد. 00:10:30.708 --> 00:10:32.788 ‫نباید نثر زندگی را از قلم انداخت. 00:10:33.789 --> 00:10:34.989 ‫فرزندانمان، 00:10:38.150 --> 00:10:39.469 ‫بیماری‌هایمان، 00:10:39.669 --> 00:10:40.787 ‫پخت و پزمان، 00:10:44.109 --> 00:10:46.028 ‫عیب‌ها و دعواهایمان. 00:10:47.388 --> 00:10:50.028 ‫تو عمداً این مسائل را نادیده می‌گیری. 00:10:51.268 --> 00:10:53.907 ‫من مانند تو نمی‌شوم، من تو نیستم. 00:10:57.148 --> 00:10:59.466 ‫اگر به این شکل ادامه بدم، ‫در حق خودم ظلم کرده‌ام. 00:11:19.467 --> 00:11:24.346 ‫چرا من را جلوی دوستان ‫و میهمانان کوچک می‌کردی؟ 00:11:26.226 --> 00:11:27.746 ‫مدام وسط حرفم می‌پریدی. 00:11:28.147 --> 00:11:29.826 ‫همیشه در جمع کارت این بود. 00:11:31.427 --> 00:11:34.307 ‫نشاط و شادابی من موجب خشم... 00:11:34.713 --> 00:11:36.345 ‫و سوء ظن تو بود. 00:11:36.752 --> 00:11:38.384 ‫موجب حسادت معروفت بود. 00:11:41.466 --> 00:11:44.185 ‫تو همسر را با دو نیمه ‫از ورق کاغذی مقایسه می‌کنی: 00:11:44.707 --> 00:11:47.865 ‫«اگر کمی پارگی‌اش کشیده شود، جدا می‌شود.» 00:11:48.067 --> 00:11:49.945 ‫«خاصیت دعوا و جدال است.» 00:11:50.466 --> 00:11:53.225 ‫«همانند اشک‌های کوچکی ‫در رابطه‌های خوب هستند.» 00:11:54.186 --> 00:11:57.585 ‫«روابط صمیمانه یک زوج باید حفظ شود.» 00:11:58.386 --> 00:12:00.585 ‫«هیچ‌گاه نگذارید آن کاغذ پاره شود.» 00:12:05.506 --> 00:12:07.425 ‫من به سختی خودم را آرام می‌کنم. 00:12:09.065 --> 00:12:10.744 ‫تحریک‌پذیر هستم، 00:12:11.704 --> 00:12:14.225 ‫من هم عصبانی و حسود می‌شوم. 00:12:16.664 --> 00:12:18.504 ‫مثل خودت هم پر از شور هستم. 00:12:19.146 --> 00:12:21.943 ‫مگر یادت نیست بعد از فروکش خشمم، ‫به دری می‌زدم... 00:12:22.144 --> 00:12:25.424 ‫که در آن مطالعه می‌کردی، ‫تا ببینمت، ببوسمت، 00:12:26.785 --> 00:12:28.263 ‫ازت بخواهم تا مرا ببخشی؟ 00:12:33.465 --> 00:12:35.784 ‫«با عجله داخل شد و شروع به غلونمایی کرد،» 00:12:36.544 --> 00:12:39.542 ‫«به زعم او تغییرات ناممکن هستند،» 00:12:40.824 --> 00:12:42.064 ‫«که از وضع موجود ناراضی است،» 00:12:42.504 --> 00:12:44.543 ‫«و باید به ناکجاآباد فرار کند.» 00:12:46.984 --> 00:12:49.862 ‫«من به او ترحم کردم، ‫اما به خوبی می‌دانم که فایده‌ای ندارد.» 00:12:50.103 --> 00:12:53.583 ‫«تا لحظه مرگم قرار است آسیابی بادی ‫به گردن من و فرزندانم باشد.» 00:12:54.023 --> 00:12:57.703 ‫«شاید باید یاد بگیرم که چطور ‫در این شرایط، غرق نشوم.» 00:12:57.904 --> 00:12:59.182 ‫«اما فرزندانم چه؟» 00:13:00.023 --> 00:13:01.902 ‫«ظاهراً شرایط بدین قرار است.» 00:13:03.662 --> 00:13:06.262 ‫«کوته‌نظری من موجب رنجشم است.» 00:13:07.283 --> 00:13:09.362 ‫«مانند فردی بیمار آرامش کردم.» 00:13:15.262 --> 00:13:16.902 ‫دفتر خاطراتت را خوانده‌ام. 00:13:20.102 --> 00:13:22.142 ‫هیچ‌چیز در دنیا بیشتر از نگاه‌هایت، 00:13:22.983 --> 00:13:24.182 ‫لطافتت، 00:13:25.622 --> 00:13:26.782 ‫قدردانی‌ات از زحماتم، 00:13:27.422 --> 00:13:29.301 ‫مهربانی‌ات نسبت به من، 00:13:32.422 --> 00:13:33.861 ‫مرا خوشحال نمی‌کند. 00:13:39.502 --> 00:13:41.261 ‫هیچ‌وقت یاد نگرفتی عذرخواهی کنی. 00:14:06.462 --> 00:14:08.220 ‫مراقبت از فرزندان، 00:14:10.541 --> 00:14:13.419 ‫شب‌های بی‌خوابی با کودکان و با خودت، 00:14:14.540 --> 00:14:16.499 ‫درست کردن وعده‌های غذایی ده نفره، 00:14:17.180 --> 00:14:18.860 ‫تبعیت از دستورات، 00:14:20.900 --> 00:14:24.259 ‫اداره خانه، آماده‌سازی تخت میهمانان، 00:14:26.980 --> 00:14:29.620 ‫چندین و چند بار کپی کردن دست‌نوشته‌هایت، 00:14:31.339 --> 00:14:32.458 ‫تمام این مواد... 00:14:33.019 --> 00:14:34.539 ‫برایم به قدری طاقت‌فرساست، 00:14:36.300 --> 00:14:39.258 ‫که جایی برای هیچ احساسی جز خستگی، 00:14:41.380 --> 00:14:42.818 ‫در من باقی نمی‌گذارد. 00:14:44.139 --> 00:14:48.738 ‫به همین دلیل هر نارضایتی و سوء ظن تو، ‫برایم به این شدت ناامیدکننده بود. 00:14:49.579 --> 00:14:50.586 ‫آری، 00:14:50.960 --> 00:14:53.738 ‫منظورم بی‌اعتمادی‌هایت پس از ازدواجمان است. 00:14:53.939 --> 00:14:56.297 ‫فکر می‌کنی جذب مردان دیگری شده‌ام؟ 00:14:56.499 --> 00:14:58.417 ‫عدم اعتمادت آزارم می‌دهد! 00:15:00.418 --> 00:15:01.738 ‫اشک در چشمانت، 00:15:03.859 --> 00:15:05.618 ‫نگاه شیرینت، 00:15:06.578 --> 00:15:07.736 ‫شیرین اما غمگین... 00:15:08.018 --> 00:15:09.337 ‫به قدری دوستت دارم، 00:15:09.938 --> 00:15:11.218 ‫که می‌خوام در آغوش بگیرمت، 00:15:11.458 --> 00:15:14.218 ‫اما با وجود این تصور که به من اعتماد نداری، ‫فقط اذیت می‌شوم. 00:15:15.418 --> 00:15:16.777 ‫حرفم را باور نداری. 00:15:21.257 --> 00:15:22.457 ‫اعتماد، 00:15:23.578 --> 00:15:26.897 ‫محبت و سادگی، بهترین ویژگی‌هایی است ‫که می‌توانی در زندگی به من دهی. 00:15:28.298 --> 00:15:30.337 ‫با همین چند ویژگی خوشبختم می‌کنی. 00:15:37.937 --> 00:15:43.096 ‫آنچه که متوجه نمی‌شدم و نمی‌شوم، ‫علت تغییرات آنی خلق و خوی‌ات است. 00:15:46.937 --> 00:15:48.335 ‫از من خواستگاری می‌کنی. 00:15:51.136 --> 00:15:53.136 ‫با چنین لطافتی ابراز علاقه می‌کنی، 00:15:54.336 --> 00:15:57.095 ‫به من اهمیت می‌دی، ‫از ویژگی‌هایم تمجید می‌کنی. 00:15:58.017 --> 00:16:00.976 ‫اما عمر این شور آتشین تو، ‫بیش از لحظه‌ای نیست. 00:16:02.416 --> 00:16:04.895 ‫خوشحال شدم که در دفتر خاطراتت خواندم: 00:16:06.935 --> 00:16:10.135 ‫«یک سال از آخرین باری که در این دفتر ‫نوشته‌ام گذشته. سال خوبی بود.» 00:16:10.816 --> 00:16:14.255 ‫«رابطه بین من و سونیا بهتر و محکم‌تر شده.» 00:16:15.016 --> 00:16:16.255 ‫«یکدیگر را دوست داریم،» 00:16:16.455 --> 00:16:19.734 ‫«هیچ‌کس را در دنیا از هم عزیزتر نمی‌دانیم.» 00:16:21.095 --> 00:16:23.614 ‫«صداقت در رابطه ما جاری است.» 00:16:23.815 --> 00:16:25.934 ‫«نه رازی داریم و نه خجالتی داریم.» 00:16:27.975 --> 00:16:29.255 ‫«حال خیلی خوبی دارم،» 00:16:30.455 --> 00:16:32.374 ‫«کنار او خوشبختم،» 00:16:33.214 --> 00:16:35.694 ‫«گویی که یک در میلیون احتمال داشت ‫چنین همسری پیدا کنم.» 00:16:36.575 --> 00:16:39.452 ‫اما ناامیدی‌های لحظه‌ای تو بس عمیق، 00:16:39.855 --> 00:16:41.174 ‫و غیرقابل جبران است، 00:16:42.295 --> 00:16:45.253 ‫گویی که زخم‌های تازه‌ای بر روحت نیست، 00:16:46.334 --> 00:16:47.894 ‫و مدت‌هاست آن‌ها را داشته‌ای. 00:16:48.933 --> 00:16:51.973 ‫این همان ناامیدیست که ممکن است ‫وقتی کودک خردسالی برای اولین بار، 00:16:52.173 --> 00:16:55.173 ‫جنازه‌ای پوسیده می‌بیند، احساس می‌کند. 00:16:55.534 --> 00:16:57.572 ‫علایق تو به مسائل دیگری است. 00:16:58.533 --> 00:16:59.773 ‫نگارش، 00:17:00.212 --> 00:17:02.803 ‫نظارت بر املاک، مشاغل، 00:17:02.853 --> 00:17:03.893 ‫کلاس‌هایت... 00:17:06.934 --> 00:17:08.412 ‫دیگر مرا نمی‌بینی. 00:17:08.613 --> 00:17:10.412 ‫اگر از من حالم را بپرسی، 00:17:10.653 --> 00:17:12.332 ‫و بپرسی امروز چه کار کرده‌ام، 00:17:15.333 --> 00:17:17.173 ‫پاسخ‌هایم برایت جالب توجه نیست. 00:17:21.693 --> 00:17:22.892 ‫اما چرا چنین است؟ 00:17:25.013 --> 00:17:26.212 ‫مگر من چه اشتباهی کرده‌ام؟ 00:17:31.133 --> 00:17:32.691 ‫چرا انقدر دور، 00:17:33.452 --> 00:17:35.091 ‫مطرود و سرد هستی؟ 00:17:39.213 --> 00:17:41.011 ‫در ذهنم سوالات بیهوده می‌پرسم. 00:17:45.492 --> 00:17:47.212 ‫در دفتر خاطراتت خواندم: 00:17:48.852 --> 00:17:50.571 ‫«او به آرامی می‌خوابد،» 00:17:52.532 --> 00:17:56.051 ‫«هر روزش را با این تصور که رفتارم ‫خارج از انصاف است، می‌گذراند.» 00:17:57.132 --> 00:18:00.571 ‫«به خیالش قربانی هوس‌های بی‌پایان من است.» 00:18:01.172 --> 00:18:03.331 ‫«به بچه شیر می‌دهد، ‫به اندازه کافی مشغله دارد.» 00:18:03.532 --> 00:18:05.730 ‫«اکنون صحبت کردن با او غیر ممکن است،» 00:18:06.132 --> 00:18:08.690 ‫«در حالی که ممکن است ‫مسائل خود به خود حل شوند.» 00:18:08.891 --> 00:18:11.730 ‫«نه، او دوستم نداشت. دوستم ندارد.» 00:18:13.171 --> 00:18:15.331 ‫«اکنون از این مسئله معذب و رنجورم،» 00:18:16.250 --> 00:18:18.450 ‫«اما آیا تا این حد خودم را فریب داده بودم؟» 00:18:27.211 --> 00:18:29.050 ‫آیا مرا به چشم انسان می‌بینی؟ 00:18:30.650 --> 00:18:33.849 ‫من برات شخص هستم؟ شیء هستم؟ 00:18:35.089 --> 00:18:36.449 ‫تو به من احتیاج داری. 00:18:37.330 --> 00:18:39.769 ‫نه به یک زن، بلکه به من. ‫من هم کنارت هستم. 00:18:40.049 --> 00:18:43.449 ‫وقتی مرا خسته کردی و امیالت تمام شد، 00:18:44.104 --> 00:18:45.205 ‫مرا فراموش می‌کنی، 00:18:46.249 --> 00:18:49.368 ‫به من پشت می‌کنی و باری دیگر ‫سر و کله‌ات پیدا می‌شود. 00:18:52.210 --> 00:18:54.608 ‫اما من هستم که همیشه ‫می‌خواهم تو را راضی نگه دارم. 00:18:56.010 --> 00:18:59.968 ‫رویایم این بود تا با عشقی خالص، ‫زندگیمان را پیش ببریم. 00:19:03.449 --> 00:19:05.888 ‫چرا امروز انقدر مهربانی، 00:19:06.089 --> 00:19:08.088 ‫فقط خوبی‌هایم را می‌بینی، 00:19:08.369 --> 00:19:10.568 ‫در حالی که روز بعد، ‫پس از گذشت لطافت‌هایت، 00:19:11.128 --> 00:19:13.007 ‫من مقصر همه‌چیز می‌شوم؟ 00:19:13.248 --> 00:19:17.608 ‫آنقدر چموش می‌شوی که به هر طریق ‫می‌خوای به من آسیب بزنی. 00:19:18.930 --> 00:19:20.368 ‫من چطور باید بفهمم... 00:19:21.968 --> 00:19:23.527 ‫که چه گناهی کرده‌ام؟ 00:19:24.488 --> 00:19:27.087 ‫آیا ممکن است هیچ‌گاه کار درستی نکرده باشم؟ 00:19:28.528 --> 00:19:31.767 ‫می‌خواهم خوب باشم، ‫کسی از عیب‌هایم غافل نشود، 00:19:31.968 --> 00:19:34.247 ‫و مهم‌تر از همه هرگز خودم را نبخشم. 00:19:40.107 --> 00:19:44.007 ‫وقتی فرزند کوچکمون روی سینه‌ام دراز کشیده ‫و دیگری مرا در آغوش می‌گیرد، 00:19:44.208 --> 00:19:46.127 ‫به قدری احساس خوشبختی می‌کنم، 00:19:49.168 --> 00:19:54.045 ‫که دیگر حسادت، اندوه، پشیمانی و میلی ندارم. 00:19:55.527 --> 00:19:56.886 ‫هیچ‌کدام را ندارم. 00:19:58.687 --> 00:20:00.966 ‫از نظر تو، من چیزی بیش از سگی رذل نیستم. 00:20:08.287 --> 00:20:10.206 ‫آن‌وقت تو برای من چه هستی؟ 00:20:35.966 --> 00:20:39.925 ‫گاهی چنان در غم و اندوه فرو می‌روی ‫که نمی‌توانی از آن رهایی پیدا کنی. 00:20:40.606 --> 00:20:41.884 ‫من نیز نمی‌توانم کمکی کنم. 00:20:42.565 --> 00:20:44.405 ‫فکر مرگ تو را عذاب می‌دهد، 00:20:44.685 --> 00:20:46.564 ‫می‌ترساند یا فروتن می‌کند، 00:20:46.844 --> 00:20:49.244 ‫اما آرامش را از تو سلب می‌کند. 00:20:54.285 --> 00:20:56.523 ‫«کودکان و افراد پیر شبیه همدیگر هستند،» 00:20:57.484 --> 00:21:00.164 ‫«با این حال کودک نمی‌داند ‫چگونه از خود محافظت کند،» 00:21:00.365 --> 00:21:01.803 ‫«و فقط خودش را دوست دارد.» 00:21:02.285 --> 00:21:04.524 ‫«پیرمرد عادت دارد از خود محافظت کند،» 00:21:04.724 --> 00:21:06.164 ‫«اما خودش را دوست ندارد.» 00:21:07.364 --> 00:21:09.843 ‫«کودک زندگی را دوست دارد ‫و از مرگ نمی‌ترسد.» 00:21:12.024 --> 00:21:13.783 ‫«پیرمرد زندگی را دوست ندارد،» 00:21:14.804 --> 00:21:15.924 ‫«و از مرگ می‌ترسد.» 00:21:18.204 --> 00:21:21.482 ‫«تنها آرامش خاطر از هراس مرگ این است ‫که همه‌مان در معرضش هستیم.» 00:21:27.883 --> 00:21:31.323 ‫اغلب می‌گویی که آرزوی مرگ داری، ‫اما من این حرفت را باور ندارم. 00:21:32.723 --> 00:21:34.402 ‫مگر اینکه، طبق حرف سنکا... 00:21:40.242 --> 00:21:43.322 ‫«ما اغلب به این علت آرزوی مرگ داریم، ‫چون از آن می‌ترسیم.» 00:21:58.243 --> 00:22:00.281 ‫در هر فردی رازی نهفته است. 00:22:01.603 --> 00:22:04.241 ‫باز کردن افکار دیگران دشوار است. 00:22:08.122 --> 00:22:12.720 ‫حتی صادق‌ترین و شفاف‌ترین ما ‫همیشه ماسک بر چهره دارند، 00:22:13.202 --> 00:22:15.720 ‫که آنچه در اعماق وجودشان ‫نهفته را مخفی می‌کند. 00:22:21.401 --> 00:22:24.080 ‫بعضی‌ها نقابشان بهتر از روحشان است. 00:22:26.202 --> 00:22:29.001 ‫بعضی‌ها برعکس، ‫روحی لطیف و دوست داشتنی دارند، 00:22:29.441 --> 00:22:31.440 ‫که نمی‌دانند چطور ابراز کنند. 00:22:37.001 --> 00:22:39.159 ‫آیا ابراز کردن آنقدر مهم است؟ 00:22:42.680 --> 00:22:44.879 ‫بیشتر مردم طوری زندگی می‌کنند ‫که انگار کور هستند. 00:22:45.161 --> 00:22:46.440 ‫رقصیدن در تاریکی، 00:22:46.881 --> 00:22:48.680 ‫در پیروی امیال ناشناخته. 00:22:52.080 --> 00:22:55.999 ‫قبل از ازدواجمان از خود پرسیدم: ‫«چطور شوهرم را نزد خود نگه دارم؟» 00:22:57.080 --> 00:22:59.559 ‫«با مادر و همسری مهربان و صادق بودن.» 00:23:03.000 --> 00:23:04.439 ‫کلمات توخالی. 00:23:06.440 --> 00:23:07.719 ‫هیچ‌کس نمی‌تواند... 00:23:08.320 --> 00:23:09.518 ‫آنچه لازم است را توضیح دهد. 00:23:14.879 --> 00:23:16.398 ‫عشق زیادی می‌خواهد... 00:23:17.159 --> 00:23:19.398 ‫زندگی کوچک و کم می‌شود، 00:23:21.398 --> 00:23:23.798 ‫بدون رویابافی، تنوع یا جشن و سرور، 00:23:24.118 --> 00:23:26.078 ‫بدون مشارکت در زندگی اجتماعی، 00:23:26.319 --> 00:23:27.758 ‫تو این‌طور خواستی، 00:23:27.939 --> 00:23:30.358 ‫و اطمینان حاصل کردی ‫که خواسته‌ات برآورده شود. 00:23:53.358 --> 00:23:55.197 ‫تو کاملاً در ذهن خود زندگی می‌کنی، 00:23:56.477 --> 00:23:57.676 ‫در افکارت، 00:23:58.237 --> 00:23:59.917 ‫در آنچه که می‌خواهی ایجاد کنی. 00:24:00.677 --> 00:24:02.876 ‫هدف از زندگی‌ات همان دنیای خیالی‌ات است. 00:24:03.358 --> 00:24:06.797 ‫فقط برای استراحت یا تنوع پیش ما برمی‌گردی. 00:24:08.518 --> 00:24:13.076 ‫به من می‌گویی: «هنرمند بهترین‌ها را ‫از زندگی خود می‌گیرد و در کارش می‌گذارد.» 00:24:13.176 --> 00:24:16.176 ‫به همین دلیل است که اثرش زیبا ‫و زندگی‌اش رقت‌انگیز است.» 00:24:16.957 --> 00:24:20.435 ‫فکر می‌کنی زندگی نداری، ‫یا زندگی‌ات رقت‌انگیز است؟ 00:24:20.636 --> 00:24:23.355 ‫که چیزی نیست؟ ‫زندگی‌ات هیچ نیست. 00:24:24.517 --> 00:24:27.276 ‫زندگی‌ات همانند زندگی من، مهیج و غنی است. 00:24:27.477 --> 00:24:28.955 ‫زندگی من هیچ نیست. 00:24:32.836 --> 00:24:35.555 ‫من نقاشی می‌کشم، ‫لباس‌های تو و بچه‌ها را می‌دوزم، 00:24:35.756 --> 00:24:37.275 ‫هر روز به آن‌ها درس می‌دهم. 00:24:37.476 --> 00:24:40.956 ‫به آنها موسیقی یاد می‌دهم، ‫پیانو می‌زنم، برایشان کتاب می‌خوانم. 00:24:41.436 --> 00:24:42.916 ‫درخت می‌کارم. 00:24:44.956 --> 00:24:47.115 ‫دست نوشته‌هایت را اصلاح و کپی می‌کنم. 00:24:47.315 --> 00:24:48.674 ‫درموردشان نظر می‌دهم. 00:24:49.076 --> 00:24:52.475 ‫من در تمام مراحل نگارش تو ‫با شخصیت‌هایت زندگی می‌کنم. 00:24:55.075 --> 00:24:56.594 ‫تو به ما علاقه‌ای نداری. 00:24:57.274 --> 00:25:00.514 ‫نه به من و نه به فرزندانمان، ‫نه به زندگی درونی ما، 00:25:00.715 --> 00:25:02.714 ‫نه به شادی‌ها یا غم‌هایمان. 00:25:06.835 --> 00:25:11.114 ‫با وجود خانواده‌ات، ‫در دنیایی جدا از واقعیت سیر می‌کنی. 00:25:12.075 --> 00:25:13.594 ‫ما تو را ترک نکردیم، 00:25:14.078 --> 00:25:15.219 ‫تو ما را ترک کردی. 00:25:20.395 --> 00:25:21.474 ‫به من گفتی: 00:25:21.914 --> 00:25:22.993 ‫«آثار من،» 00:25:23.594 --> 00:25:24.754 ‫«تمام آثار من،» 00:25:24.954 --> 00:25:27.914 ‫«تو را به خود جذب کرد، ‫و به قدری ضعیف جذب کرد،» 00:25:28.114 --> 00:25:32.953 ‫«که اگر روزی آن‌ها را بخوانی، ‫از روی کنجکاوی است.» 00:25:33.914 --> 00:25:36.832 ‫«فرزندانمان که حتی ذره‌ای ‫جذب آن آثار نخواهند شد.» 00:25:40.314 --> 00:25:44.872 ‫«فکر می‌کنی که زندگی‌ام یک طرف است ‫و نوشتن من در طرف دیگر.» 00:25:45.474 --> 00:25:47.513 ‫«اما نوشته‌هایم خود من است!» 00:25:51.272 --> 00:25:53.712 ‫«در زندگی واقعی، ‫نمی‌توانستم نظرات خود را بیان کنم.» 00:25:53.873 --> 00:25:58.192 ‫«در زندگی واقعی، ‫به ضرورت زندگی خانوادگی امتیاز دادم.» 00:25:59.993 --> 00:26:02.871 ‫"من آن را زندگی می‌کنم، ‫اما روح من این زندگی را رد می‌کند.» 00:26:05.633 --> 00:26:08.592 ‫«این زندگی که مال من نیست، ‫تو آن را زندگی من می‌دانی،» 00:26:09.473 --> 00:26:12.472 ‫«در حالی که آن زندگی که من می‌گویم،» 00:26:12.712 --> 00:26:15.592 ‫«برایت فرقی با مهملات ندارد.» 00:26:15.792 --> 00:26:19.832 ‫«تو علت رنج من هستی. ‫که ناخواسته...» 00:26:20.512 --> 00:26:22.231 ‫«مرا می‌رنجانی.» 00:26:31.153 --> 00:26:33.070 ‫نمی‌شود کسی را به زور نگه داشت. 00:27:22.670 --> 00:27:24.869 ‫یک بار روی زمین نشسته بودم... 00:27:27.790 --> 00:27:29.868 ‫«چیکار می‌کنی؟ ناسلامتی باردار هستی!» 00:27:32.750 --> 00:27:34.068 ‫«پارچه‌ها را مرتب می‌کنم.» 00:27:35.429 --> 00:27:36.828 ‫«زود بلند بشو!» 00:27:37.109 --> 00:27:38.668 ‫بیرون رفتی و در را کوبیدی. 00:27:40.309 --> 00:27:44.148 ‫دنبالت دویدم تا به سمت اتاق مطالعه‌ات بروم. ‫در اتاق بودی، عصبانی و خشمگین. 00:27:44.428 --> 00:27:45.428 ‫«چه می‌خواهی؟» 00:27:45.709 --> 00:27:47.188 ‫«برو! گفتم برو!» 00:27:49.228 --> 00:27:52.868 ‫مات و مبهوت نزدیک‌تر می‌شوم. ‫سینی قهوه‌جوش... بوم! 00:27:53.148 --> 00:27:56.347 ‫همه‌چیز ریخت. ‫تمام ظروف در اتاق شکسته شد. 00:27:57.387 --> 00:27:58.587 ‫دستانت را گرفتم، 00:27:59.348 --> 00:28:00.427 ‫عصبانی‌تر شدی، 00:28:00.667 --> 00:28:02.707 ‫فشارسنج را از دیوار برداشتی، 00:28:02.988 --> 00:28:04.307 ‫و خردش کردی! 00:28:10.468 --> 00:28:14.507 ‫به سمت اتاقم دویدم ‫و از ته دل گریه کردم. 00:28:16.307 --> 00:28:19.746 ‫چگونه یک اشتباه کوچک می‌تواند ‫تو را به چنین خشم بکشاند؟ 00:28:23.987 --> 00:28:25.747 ‫احساس می‌کنم رها شده‌ام 00:28:27.028 --> 00:28:28.586 ‫شوهر همدم که دارم. 00:28:29.427 --> 00:28:31.865 ‫حتی شوهر عاشقم نیز از من دوری می‌کرد. ‫اما چرا؟ 00:28:32.817 --> 00:28:33.824 ‫چرا؟ 00:28:40.987 --> 00:28:42.985 ‫باردار بودم. بچه‌ام را از دست دادم. 00:28:45.587 --> 00:28:48.545 ‫تا به امروز علت عصبانیتت را نفهمیده‌ام. 00:28:55.026 --> 00:28:56.944 ‫دلیلی برای عصبانیتت وجود داشت؟ 00:28:59.226 --> 00:29:00.585 ‫شاید هم دلیلی نداشت. 00:29:43.304 --> 00:29:45.304 ‫اغلب به من می‌گویی ‫که ما به قدری صمیمی هستیم، 00:29:45.905 --> 00:29:48.024 ‫که نمی‌توانیم از دیگری جدا باشیم. 00:29:48.464 --> 00:29:50.422 ‫حتی اگر مایه عذاب بود، ‫همچنان دوستت داشتم، 00:29:52.103 --> 00:29:53.182 ‫با اشتیاق دوستت داشتم، 00:29:53.864 --> 00:29:54.983 ‫شاعرانه دوستت داشتم، 00:29:55.983 --> 00:29:56.982 ‫با حسادت دوستت داشتم. 00:29:59.144 --> 00:30:01.062 ‫عاشق این متنی هستم که برایم خواندی: 00:30:03.704 --> 00:30:05.183 ‫«شعر آتشی است...» 00:30:06.183 --> 00:30:07.341 ‫«که در روح روشن می‌شود.» 00:30:07.622 --> 00:30:10.223 ‫«این آتش می‌سوزد، گرم می‌شود ‫و روشن می‌شود.» 00:30:12.983 --> 00:30:15.263 ‫«برخی سوزش را احساس می‌کنند، ‫برخی دیگر گرما را احساس می‌کنند.» 00:30:16.103 --> 00:30:19.302 ‫«بعضی دیگر نور را می‌بینند، ‫برخی اصلاً چیزی را درک نمی‌کنند.» 00:30:20.222 --> 00:30:25.061 ‫«جمعیتی که شاعران را قضاوت می‌کنند، ‫نه سوختگی، نه گرما و نه نور حس نمی‌کنند.» 00:30:28.103 --> 00:30:31.460 ‫«به هر حال، همه فکر می‌کنند ‫که شعر فقط در جهت اشراق است.» 00:30:32.101 --> 00:30:34.581 ‫«کسانی که اینطور فکر می‌کنن، ‫خود را نویسنده می‌دانند،» 00:30:35.382 --> 00:30:37.700 ‫«و فانوس به دست می‌خواهند ‫مسیر زندگی را روشن سازند.» 00:30:39.782 --> 00:30:42.461 ‫«به نظر آن‌ها طبیعی است ‫که نور بیشتری مورد نیاز است،» 00:30:42.742 --> 00:30:44.701 ‫«آن هم در جایی که ‫مملو از تاریکی و هیاهو است.» 00:30:46.782 --> 00:30:49.340 ‫«دیگران می‌دانند آنچه که مهم است، ‫گرما است،» 00:30:49.902 --> 00:30:53.260 ‫بنابراین آنچه برای گرم کردن سهل است را ‫با گرمایی مصنوعی گرم می‌کنند.» 00:30:54.221 --> 00:30:55.621 ‫«اما شاعر واقعی،» 00:30:56.342 --> 00:30:59.419 ‫«ناخواسته و مبتلا به آن، ‫از خود تغذیه می‌کند،» 00:30:59.941 --> 00:31:01.220 ‫«و دیگران را می‌سوزاند.» 00:31:04.821 --> 00:31:06.059 ‫«در همین خلاصه می‌شود.» 00:31:14.820 --> 00:31:18.499 ‫«اکثر مردان زندگی‌هایشان را ‫مقابل آینه‌ای می‌گذرانند.» 00:31:44.900 --> 00:31:47.299 ‫می‌خواهم علاقه‌ام را با همان قدرت، 00:31:49.539 --> 00:31:51.857 ‫و همان شدتی که در ابتدا داشت، ببینی. 00:31:54.019 --> 00:31:56.498 ‫یاد روزهایی می‌افتم که اسکیت می‌کردیم. 00:32:01.338 --> 00:32:02.297 ‫ای وای... 00:32:27.418 --> 00:32:29.497 ‫زیبایی حرکات را تحسین می‌کردیم، 00:32:30.738 --> 00:32:33.056 ‫اجازه دادم از هوای سرد مست شوم، 00:32:36.178 --> 00:32:38.056 ‫تا قدرت و سلامتم تحت شعاع قرار گیرد. 00:32:38.658 --> 00:32:42.276 ‫شادی بچه‌ها باعث شد تا ‫غم و اندوه و همه‌چیز را فراموش کنم. 00:32:44.337 --> 00:32:45.616 ‫یک بار، 00:32:46.417 --> 00:32:49.975 ‫وقتی هیچ‌چیز عشق و خوشبختی ‫ما را مختل نکرده بود، مثل یک روح بودیم، 00:32:50.657 --> 00:32:52.216 ‫در تمام موارد یکسان بودیم: 00:32:53.297 --> 00:32:55.096 ‫آموزش و پرورش کودکان، 00:32:56.256 --> 00:32:58.096 ‫زندگیمان در روستا، 00:32:58.296 --> 00:32:59.775 ‫دیدمان به زندگی. 00:33:00.495 --> 00:33:03.335 ‫با هم بزرگ شدیم و به یک جهت نگریستیم. 00:33:05.216 --> 00:33:08.255 ‫تردیدها و سؤالات ما را از زندگی باز نداشت. 00:33:11.416 --> 00:33:12.695 ‫تو از ما مراقبت می‌کردی، 00:33:13.776 --> 00:33:16.294 ‫هر روز همه‌چیز بهتر و شیرین‌تر بود. 00:33:20.536 --> 00:33:23.374 ‫آینده فرزندانمان را با هم تصور می‌کردیم. 00:34:24.414 --> 00:34:26.572 ‫این روزها به سختی با من صحبت می‌کنی. 00:34:27.533 --> 00:34:29.452 ‫طوری رفتار می‌کنی که حس کنم ‫انگار که دروغ می‌گویم، 00:34:30.732 --> 00:34:32.413 ‫انگار به اندازه کافی دوستت ندارم. 00:34:35.574 --> 00:34:36.892 ‫من زندگی‌ات را مسموم می‌کنم، 00:34:40.652 --> 00:34:42.291 ‫و مدام در حال گریه و زاری‌ام. 00:34:43.092 --> 00:34:44.891 ‫بدون مهلت تلاش می‌کنم. 00:34:46.093 --> 00:34:49.332 ‫از عدم امکان دستیابی به آنچه ‫می‌خواهم انجام دهم، رنج می‌برم. 00:34:51.592 --> 00:34:54.631 ‫من به جان در بدنم خلاصه شده‌ام، ‫اما دارم خفه می‌شوم. 00:34:59.452 --> 00:35:00.691 ‫تو برایم بنویس: 00:35:08.692 --> 00:35:11.850 ‫«من درمورد کمبود عشق صحبت می‌کنم، ‫نه از جانب من بلکه از جانب تو.» 00:35:12.052 --> 00:35:14.891 ‫«دوستت دارم. مدام به تو فکر می‌کنم ‫و دلم به حالت می‌سوزد.» 00:35:16.810 --> 00:35:19.890 ‫«من در تو خصومتی غیرقابل کاهش می‌بینم،» 00:35:21.011 --> 00:35:22.850 ‫«بنابراین نمی‌توانم بنویسم،» 00:35:26.211 --> 00:35:28.569 ‫«بلکه فقط می‌توانم دردم را ابزار کنم.» 00:35:47.130 --> 00:35:48.369 ‫دارم پژمرده می‌شوم. 00:35:49.810 --> 00:35:51.528 ‫وقتی مشغول نوشتن نیستی، 00:35:51.810 --> 00:35:54.568 ‫در روز چهار تا شش ساعت پیانو می‌زنی. 00:35:55.890 --> 00:35:57.568 ‫از گام، تمرین گرفته... 00:35:58.808 --> 00:36:00.209 ‫آن سونات وبر... 00:36:00.849 --> 00:36:02.169 ‫که من خیلی دوستش دارم. 00:36:04.210 --> 00:36:08.208 ‫وقتت را صرف پیاده‌روی‌های انفرادی می‌کنی. ‫به نظر می‌رسد می‌خواهی خود را مبهوت کنی، 00:36:08.908 --> 00:36:12.387 ‫از فکر کردن به پوچی زندگی و تمایل خود ‫برای پایان دادن به آن، دست بردار. 00:36:12.569 --> 00:36:13.968 ‫دیگر خسته شده‌ام. 00:36:16.368 --> 00:36:18.088 ‫خسته‌ام کرده‌ای. 00:36:27.048 --> 00:36:28.487 ‫«دنیا خالی بود،» 00:36:30.369 --> 00:36:33.007 ‫«جمعیت و قدرتمند غده‌ای بودند،» 00:36:33.528 --> 00:36:36.327 ‫«بی‌فصل، بی‌گیاه، بی‌درخت،» 00:36:37.609 --> 00:36:39.166 ‫«بی‌بشر، بی‌جان،» 00:36:41.688 --> 00:36:43.567 ‫«غده‌ای از جنس مرگ،» 00:36:46.048 --> 00:36:48.527 ‫«خرج و مرجی از خاک رس سخت،» 00:36:51.687 --> 00:36:53.166 ‫«رودها، دریاچه‌ها،» 00:36:54.167 --> 00:36:55.126 ‫«و اقیانوس‌ها،» 00:36:56.567 --> 00:37:00.046 ‫«همه ساکن ایستادند. و هیچ‌چیز ‫در اعماق ساکت آن‌ها تکان نمی‌خورد» 00:37:01.848 --> 00:37:05.205 ‫«کشتی‌های بدون ملوان، ‫روی دریا در حال پوسیدن بودند،» 00:37:08.767 --> 00:37:10.886 ‫«و دکل‌هایشان تکه‌تکه سقوط می‌کرد،» 00:37:11.847 --> 00:37:15.285 ‫«همان‌طور که می‌افتادند،» 00:37:17.885 --> 00:37:20.084 ‫«آن‌ها روی پرتگاه خوابیدند،» 00:37:21.566 --> 00:37:22.804 ‫«روی دریایی بدون موج.» 00:37:27.046 --> 00:37:28.486 ‫«امواج،» 00:37:29.687 --> 00:37:31.364 ‫«جزر و مد،» 00:37:33.485 --> 00:37:34.804 ‫«در قبر خود آرمیده بودند.» 00:37:35.926 --> 00:37:38.484 ‫«ماه، معشوقه‌شان، پیش‌تر منقضی شده بود،» 00:37:38.685 --> 00:37:42.005 ‫«بادها در هوای راکد پژمرده شده بودند،» 00:37:42.685 --> 00:37:45.084 ‫«و ابرها هلاک شده بودند،» 00:37:49.325 --> 00:37:51.324 ‫«تاریکی نیازی به کمک آن‌ها نداشت،» 00:37:53.324 --> 00:37:54.884 ‫«چرا که جهان را در بر گرفته بود.» 00:38:02.365 --> 00:38:04.723 ‫عمیقاً احساس ویرانی... 00:38:06.205 --> 00:38:07.284 ‫و تنهایی می‌کنم... 00:38:11.324 --> 00:38:14.644 ‫وقتی که پس از مشاجره و قهرهایمان، ‫این شعر از بایرون را به خاطر می‌آوردم. 00:38:43.403 --> 00:38:45.281 ‫وقتی فکر می‌کنم که نوشتی... 00:38:45.482 --> 00:38:49.282 ‫«بیداری من در شک و تردید، ‫نسبت به واقعیت دنیای بیرون بود.» 00:38:49.803 --> 00:38:51.962 ‫«تمام معانی زندگی برایم رنگ باخته است.» 00:38:52.843 --> 00:38:54.602 ‫اگر برایت سخت است، 00:38:55.522 --> 00:38:58.881 ‫چطور می‌توانی چنین دیدگاهی را ‫به دوستان و خانواده‌ات تحمیل کنی؟ 00:39:04.962 --> 00:39:09.081 ‫من دیگر به خاطر نمی‌آورم که کدام‌یک از ما ‫این نزاع را شروع کرد یا چه چیزی باعثش شد. 00:39:10.282 --> 00:39:11.440 ‫احتمالا من مقصر بوده‌ام. 00:39:13.802 --> 00:39:16.241 ‫من تو را به خاطر نادیده‌گرفتن ‫فرزندانمان سرزنش کردم، 00:39:16.722 --> 00:39:18.860 ‫برای اینکه گذاشتی تنها مراقبشان باشم. 00:39:19.902 --> 00:39:24.160 ‫من به تنهایی توان حمل بار خانواده... 00:39:25.682 --> 00:39:27.080 ‫و طرد شدن توسط تو را نداشتم. 00:39:28.121 --> 00:39:30.080 ‫دعوایمان خیلی شدید بود. 00:39:30.741 --> 00:39:33.020 ‫فقط می‌خواستی راهت را بکشی و بروی. 00:39:33.360 --> 00:39:34.600 ‫این خواسته‌ات در رفتارت حس می‌شد. 00:39:36.041 --> 00:39:38.199 ‫گویی که قلبم تار و مار شده بود. 00:39:39.400 --> 00:39:41.360 ‫پس از خارج شدن فریاد کشیدی، 00:39:42.001 --> 00:39:44.360 ‫رفتی و تمام شب برنگشتی. 00:39:46.080 --> 00:39:48.119 ‫ساعت‌ها آنجا نشستم و گریه کردم، 00:39:49.121 --> 00:39:50.559 ‫حتی بی‌آنکه لباسم را عوض کنم. 00:39:52.040 --> 00:39:54.079 ‫صبح زود به بیرون رفتم. 00:39:55.740 --> 00:39:56.959 ‫صبح روشنی بود، 00:39:58.440 --> 00:40:00.358 ‫شگفت انگیز، آفتابی، 00:40:01.440 --> 00:40:03.359 ‫گیاهان با شبنم پوشیده شده بودند. 00:40:03.800 --> 00:40:04.959 ‫سرد بود، 00:40:06.960 --> 00:40:11.239 ‫اما طبیعت به قدری زیبایی باشکوه داشت ‫که به سمت رودخانه رفتم، 00:40:11.440 --> 00:40:12.718 ‫به حماممان رفتم. 00:40:13.359 --> 00:40:15.518 ‫همان‌جا لباسم را در آوردم و وارد آب شدم. 00:40:16.479 --> 00:40:17.519 ‫سرمایش را حس کردم. 00:40:21.159 --> 00:40:24.158 ‫یک ساعت دیگر آنجا ماندم. ‫می‌خواستم از شدت سرما بمیرم. 00:40:26.359 --> 00:40:29.437 ‫آنچه در آن زمان نسبت به تو ‫احساس می‌کردم مرا عذاب می‌داد: 00:40:29.639 --> 00:40:33.118 ‫«من می‌میرم، تو به تنهایی ‫باید از پس بچه‌ها بر بیایی.» 00:40:34.799 --> 00:40:37.437 ‫«بعد از من تو باید مراقبشان باشی.» 00:41:01.518 --> 00:41:04.437 ‫اشتیاق من به فرزندانمان، ‫سرانجام مرا دوباره زنده کرد، 00:41:05.797 --> 00:41:07.117 ‫و مرا راهی خانه کرد. 00:41:10.677 --> 00:41:12.076 ‫می‌خواستی بروی. 00:41:14.237 --> 00:41:15.476 ‫عاشق زن دیگری شده بودی. 00:41:16.678 --> 00:41:20.236 ‫نباید مثل قبل به تو ابراز علاقه می‌کردم، ‫رفتار رقت‌انگیزی می‌شد. 00:41:21.998 --> 00:41:23.635 ‫بار مضاعف روی دوشت می‌گذاشتم. 00:41:26.077 --> 00:41:29.035 ‫بالأخره به خانه آمدی ‫و تا جایی که می‌توانستیم جبران کردیم. 00:41:33.317 --> 00:41:34.915 ‫هر دو گریه کردیم. 00:41:37.397 --> 00:41:40.354 ‫خوشحال شدم که دیدم عشقم به تو نمرده است. 00:41:41.637 --> 00:41:45.115 ‫آن عشقی که در تمام ‫آن شب وحشتناک سوگوارش بودم. 00:41:52.076 --> 00:41:55.355 ‫بعد از آن دعوا، ‫مدت‌ها با هم اوقات خوشی سپری کردیم. 00:42:19.115 --> 00:42:20.673 ‫«چه عادت دردناکی،» 00:42:21.195 --> 00:42:22.753 ‫«چه تعهد سختی،» 00:42:23.034 --> 00:42:26.674 ‫«که به طور مداوم باید ‫نگران ملاقات با یکدیگر باشید،» 00:42:26.954 --> 00:42:29.753 ‫«در حالی که چیزی جز حرف‌های کوچک ندارید ‫تا به یکدیگر بزنید.» 00:42:30.834 --> 00:42:33.073 ‫«و برای برقراری ارتباط متقابل در مسائلی،» 00:42:33.274 --> 00:42:37.393 ‫«که قبلاً برای هر دو شناخته‌شده بود، ‫اما برای هیچکدام اهمیتی نداشت.» 00:42:38.354 --> 00:42:39.792 ‫«وارد خانه بشوم که فقط خارج بشوم،» 00:42:39.995 --> 00:42:42.832 ‫«شام را بیرون بخورم که دیرتر به خانه بروم،» 00:42:43.034 --> 00:42:46.192 ‫«بسیار خشنود از دیدن ‫سه سوئیسی در عرض پنج ساعت،» 00:42:46.634 --> 00:42:50.593 ‫«زنی که آدم به سختی می‌شناسد، ‫و به ندرت دوستش دارد.» 00:42:52.493 --> 00:42:56.412 ‫«کسی که ارزش زمان را به درستی در نظر بگیرد، ‫و ضرر آن چقدر جبران ناپذیر است،» 00:42:56.552 --> 00:42:59.032 ‫«باید به تلخی برای چنین ‫مصائب بزرگی عزاداری کرد.» 00:43:05.552 --> 00:43:09.632 ‫آن زمان را یادت هست با دوستانمان ‫«شخصیت‌ها» لا برویر را خواندیم؟ 00:43:09.872 --> 00:43:12.831 ‫و چگونه قسمت‌هایی از ‫دفتر خاطراتمان را ‌خواندیم؟ 00:43:35.272 --> 00:43:38.670 ‫«هنوز می‌خواهم بعد از ‫مکالمه تلفنی‌مان برایت بنویسم.» 00:43:39.351 --> 00:43:40.590 ‫«من غمگینم،» 00:43:41.511 --> 00:43:42.671 ‫«به شدت غمگینم.» 00:43:44.391 --> 00:43:45.831 ‫«می‌خواهم گریه کنم.» 00:43:46.391 --> 00:43:49.430 ‫«هیچ خواسته‌ای ندارم، ‫هیچ توانی برایم نمانده.» 00:43:49.671 --> 00:43:52.749 ‫«فکر نکن که مسببش تو هستی.» 00:43:53.670 --> 00:43:57.151 ‫«علت اینکه این نامه را برایت می‌نویسم، ‫این است که چنین حسی نداشته باشی.» 00:43:57.351 --> 00:44:00.830 ‫«خودت را لعن و نفرین نکن،» 00:44:01.070 --> 00:44:03.670 ‫«چرا که دلیلی برای سرزنش تو نیست.» 00:44:03.851 --> 00:44:06.490 ‫«ویژگی‌های زیادی در موردت وجود دارد، ‫مانند روابط تو...» 00:44:06.630 --> 00:44:08.189 ‫«با برخی از دوستانمان،» 00:44:08.870 --> 00:44:10.069 ‫«که مرا خوشحال می‌کند.» 00:44:12.230 --> 00:44:15.950 ‫«من می‌نویسم که نمی توان تو ‫یا به طور کلی زنان را با منطق حرکت داد:» 00:44:16.190 --> 00:44:20.388 ‫«منطق مثل نوعی خشونت ‫نامشروع شما را آزار می‌دهد.» 00:44:22.749 --> 00:44:24.628 ‫«برایم نامه بنویس، عزیزم.» 00:44:24.909 --> 00:44:28.389 ‫«اگر احساس نیاز به من ‫تو را خشنود می‌سازد،» 00:44:29.030 --> 00:44:31.668 ‫«من همان شادی را به اشتراک خواهم گذاشت. ‫خب، حرفم تمام شد.» 00:44:34.869 --> 00:44:37.828 ‫به نظر لطافت و دلبستگی قدیمی‌ات به من، 00:44:38.109 --> 00:44:39.109 ‫دوباره شعله‌ور شده است. 00:44:43.789 --> 00:44:45.948 ‫اما من دیگر به تو اعتماد ندارم. 00:44:49.549 --> 00:44:52.668 ‫دیگر از هوس‌های زودگذر ‫عاشقانه‌ات لذت نمی‌برم، 00:44:52.868 --> 00:44:57.107 ‫به سختی به آنها پاسخ می‌دهم، ‫از قلب و آزادی روحم محافظت می‌کنم. 00:44:57.308 --> 00:44:58.227 ‫به من گفتی: 00:44:58.468 --> 00:45:02.467 ‫«از گذشته هم به تو نزدیک‌تر خواهم شد.» 00:45:03.068 --> 00:45:04.788 ‫«بی‌حوصله شده‌ام، ‫احساس پوچی می‌کنم،» 00:45:05.508 --> 00:45:08.467 ‫«بدون تو و بدون کارم احساس ناجوری دارم،» 00:45:08.667 --> 00:45:11.386 ‫«برای بقا به هر دو نیاز دارم.» 00:45:12.148 --> 00:45:14.427 ‫«خودم را با خواب زیاد تسکین می‌دهم.» 00:45:14.907 --> 00:45:18.427 ‫«اگر خوب استراحت کنم، ‫بیشتر به تو و کارم می‌رسم.» 00:45:18.987 --> 00:45:21.787 ‫اما این «بهتر» فقط لحظه‌ای کوتاه دوام آورد. 00:45:22.988 --> 00:45:26.606 ‫من به خوبی از سرمستی عاشقانه‌ای ‫که مسبب جداییمان خواهد شد، باخبرم. 00:45:27.707 --> 00:45:29.426 ‫از آن لحظه می‌ترسیدم، وحشت داشتم. 00:45:30.907 --> 00:45:33.146 ‫من مغلوب این عشق و علاقه نخواهم شد، 00:45:33.427 --> 00:45:34.826 ‫قلبم خسته است. 00:46:19.786 --> 00:46:21.945 ‫آیا کسی، حتی بی‌کارترین آدم، 00:46:22.584 --> 00:46:25.824 ‫با ساده‌ترین زندگی ممکن، 00:46:26.026 --> 00:46:31.023 ‫از پس تمام وظایف محوله‌اش بر می‌آید؟ ‫وظایف بی‌پایان و بی حد و حصر هستند. 00:46:31.465 --> 00:46:33.416 ‫تو به کنار چاه رفتی، 00:46:34.065 --> 00:46:36.263 ‫بدون اینکه بپرسی آیا کوچولو بهتر است یا نه، 00:46:36.545 --> 00:46:38.584 ‫و اینکه آیا مادرش خسته است یا نه. 00:46:39.904 --> 00:46:42.863 ‫تو نسبت به ما، به خانواده‌ات، ‫خیلی کم‌لطفی کردی. 00:46:43.144 --> 00:46:45.583 ‫همیشه سخت‌گیر و بی‌تفاوت بودی. 00:46:47.744 --> 00:46:50.623 ‫در زندگینامه‌ات خواهند نوشت ‫که به جای خدمتکارت، 00:46:50.863 --> 00:46:52.223 ‫تمام زحمات را خودت انجام دادی، 00:46:53.224 --> 00:46:56.463 ‫اما هیچ‌کس نخواهد فهمید که ‫حتی برای لحظه‌ای آسودگی همسرت، 00:46:56.663 --> 00:46:59.463 ‫حاضر نشدی به فرزندانت خدمت کنی. 00:46:59.744 --> 00:47:03.504 ‫هیچ‌گاه هم در طی این سی سال، ‫یک بار کنار تخت فرزند مریضت نخوابیدی، 00:47:05.531 --> 00:47:07.168 ‫تا من بتوانم لحظه‌ای استراحت کنم. 00:47:08.423 --> 00:47:12.342 ‫کمبود خوابم را جبران کنم. ‫پیاده‌روی کنم یا نفس راحت بکشم. 00:48:13.613 --> 00:48:15.245 ‫من فقط کاری که... 00:48:15.461 --> 00:48:19.180 ‫قدرت انجامش را دارم، انجام می‌دهم. ‫بی‌آنکه تعادل درونی‌ام را ویران کنم. 00:48:19.460 --> 00:48:21.859 ‫تا با آرامش به کارهایی که نکرده‌ام فکر کنم. 00:48:22.100 --> 00:48:23.779 ‫«تو خیلی زحمت می‌کشی!» 00:48:26.940 --> 00:48:30.940 ‫این «خیلی» مرا به یاد ضرب‌المثلی می‌اندازد ‫که چینی‌ها روی خانه‌های خود نقاشی می‌کنند: 00:48:31.221 --> 00:48:34.619 ‫«چرا که یکی در بی‌کاری سیر کرده، ‫و دیگری از گرسنگی می‌میرد.» 00:48:35.779 --> 00:48:37.098 ‫روزگار ما نیز چنین است. 00:48:37.939 --> 00:48:42.419 ‫تو بر اساس انتخاب‌ها، سلایق، ‫نیازها و خواسته‌هایت زندگی می‌کنی... 00:48:44.779 --> 00:48:48.378 ‫اما من از روی ناچاری زندگی می‌کنم ‫و از گرسنگی می‌میرم، 00:48:48.900 --> 00:48:51.819 ‫تا زندگی معنوی و پرآرامشی کنارت داشته باشم. 00:48:52.980 --> 00:48:56.617 ‫حتی اگر زندگی‌ام سخت باشد، ‫از حیطه نویسندگی‌ات حمایت می‌کنم. 00:48:57.779 --> 00:48:59.418 ‫مثل همیشه که به تو می‌گویم: 00:48:59.619 --> 00:49:02.018 ‫«کار تو از من ضروری‌تر است.» 00:49:03.419 --> 00:49:05.257 ‫اما من نیز بی‌وقفه کار می‌کنم. 00:49:05.459 --> 00:49:07.257 ‫این است که مرا ناراحت می‌کند: 00:49:08.498 --> 00:49:10.698 ‫تو عاشق کارتان هستی، ‫به عشق آن زندگی می‌کنی، 00:49:11.298 --> 00:49:13.218 ‫اما کار و زندگی من فقط هرج و مرج است. 00:49:13.418 --> 00:49:15.858 ‫من زندگی ندارم، ‫حتی زندگی خانوادگی ندارم. 00:49:18.258 --> 00:49:21.058 ‫به سختی می‌توانم بار خانواده‌ای را ‫روی دوش خود حمل کنم. 00:49:25.179 --> 00:49:26.777 ‫چرا در این مسیر... 00:49:27.938 --> 00:49:29.016 ‫چنین فداکاری‌هایی می‌کنیم؟ 00:49:29.497 --> 00:49:31.697 ‫چرا انسان‌ها خود را فدا می‌کنند؟ 00:49:31.897 --> 00:49:33.976 ‫برای چه هدفی؟ برای چه کسی؟ 00:49:34.498 --> 00:49:37.337 ‫وقتی این فداکاری همیشگی ‫مادرانه را می‌بینم... 00:49:38.058 --> 00:49:41.536 ‫بچه‌ها چند ساعت خوشحال ‫می‌شوند و بعد چه؟ که چه شود؟ 00:49:42.736 --> 00:49:46.057 ‫برایشان این فداکاری امری عادی است. ‫من همیشه خودم را فدا می کنم. 00:49:46.257 --> 00:49:48.656 ‫آیا به دنبال عزت نفس هستم؟ 00:49:49.298 --> 00:49:53.576 ‫آیا لذت از خود ایثار باید ‫قوی‌تر از لذت زندگی باشد؟ 00:51:04.653 --> 00:51:06.893 ‫مشغول نوشتن در خاطراتم بودم، ‫که تو داخل شدی، 00:51:08.694 --> 00:51:10.892 ‫با اخمی وحشتناک که روی صورتت بود. 00:51:11.374 --> 00:51:15.893 ‫تا آن‌موقع بدون کلمه‌ای ناخوشایند ‫کننار می آمدیم: هیچ‌چیز. 00:51:24.093 --> 00:51:26.812 ‫«آمده‌ام بهت بگویم باید طلاق بگیریم.» 00:51:27.533 --> 00:51:31.452 ‫«دیگر تحمل این زندگی را ندارم. ‫می‌روم، می‌روم.» 00:51:35.693 --> 00:51:39.811 ‫اگر خانه روی سرم فرو می‌ریخت، ‫از این بیشتر متحیر نمی‌شدم. 00:51:41.532 --> 00:51:42.852 ‫«چه شده؟» 00:51:43.813 --> 00:51:44.852 ‫«چیزی نشده.» 00:51:45.933 --> 00:51:49.012 ‫«وقتی بار زیاد به قاطر بسته شود، ‫زیر فشارش جان می‌دهد.» 00:51:52.772 --> 00:51:55.282 ‫متوجه حرفت نشدم. 00:51:55.332 --> 00:51:57.331 ‫و سپس فریادها، سرزنش‌ها‌، 00:51:57.532 --> 00:51:58.731 ‫و توهین‌هایت شروع شد... 00:51:59.293 --> 00:52:01.210 ‫من همه را بدون پاسخ تحمل کردم. 00:52:03.131 --> 00:52:05.410 ‫متوجه عصبانیتت بودم. 00:52:05.612 --> 00:52:06.713 ‫به من گفتی: 00:52:06.809 --> 00:52:09.168 ‫«هوای نزدیک تو آلوده است.» 00:52:14.251 --> 00:52:17.211 ‫من در آستانه هذیان، فلج شده بودم. 00:52:17.411 --> 00:52:19.330 ‫زبانم قاصر بود، اشک‌هایم جاری نمی‌شد. 00:52:19.531 --> 00:52:22.890 ‫«حتی اگر مرا بکشی، ‫دیگر لب به سخن نخواهم گشود» 00:52:25.571 --> 00:52:27.969 ‫این بار چه کار کرده بودم؟ 00:52:30.811 --> 00:52:32.730 ‫در لحظه اختیارم را از دست دادم. 00:52:34.851 --> 00:52:36.409 ‫بیرون دویدم. 00:52:37.170 --> 00:52:38.809 ‫با تنها فکری که در سر داشتم: 00:52:39.210 --> 00:52:41.090 ‫مردن، به هر طریقی که شده. 00:52:43.970 --> 00:52:47.009 ‫گریه و زاری کردم، ‫التماس کردی که برگردم. 00:52:53.850 --> 00:52:56.009 ‫«مرا به پلیس یا تیمارستان ببر!» 00:52:56.210 --> 00:52:58.488 ‫در برف افتادم، مرا بیرون کشیدی... 00:52:59.130 --> 00:53:00.968 ‫نیمه‌برهنه، خیس... 00:53:01.489 --> 00:53:02.768 ‫و در نهایت بیمار، 00:53:03.849 --> 00:53:06.089 ‫غیر طبیعی، گویی از بین رفته‌ام. 00:53:07.249 --> 00:53:09.129 ‫برو، از این خانه بیرون برو، 00:53:11.849 --> 00:53:15.128 ‫این زندگی و خواسته‌های ‫غیر قابل تحملت را تمام کن. 00:53:15.330 --> 00:53:17.287 ‫فکر و ذکر روز و شبم این شده. 00:53:20.689 --> 00:53:23.488 ‫چندین و چند روز از خانه بیرون نمی‌رفتم... 00:53:58.687 --> 00:54:02.767 ‫مهمانی ساده‌ای را که برای سالگرد ‫ده سالگیمان برگزار کردیم را به خاطر داری؟ 00:54:03.647 --> 00:54:07.566 ‫فرزندانمان، خواهرانم، ‫فرزندانشان و چند دوست صمیمی... 00:54:08.607 --> 00:54:10.686 ‫دیوید دوست مشترکمان به ما تبریک گفت: 00:54:10.886 --> 00:54:13.647 ‫«چنین رابطه شادی سزاوار ‫تعریف و تمجید است.» 00:54:16.766 --> 00:54:19.725 ‫تو در جواب گفتی: ‫«می‌توانست بهتر باشد.» 00:54:25.006 --> 00:54:29.125 ‫این جمله سندی بر خواسته‌های بی‌پایانت است، ‫که من هرگز نمی‌توانم آن.ها را برآورده کنم. 00:54:32.526 --> 00:54:33.885 ‫علی‌رغم تلاش‌هایم. 00:54:39.405 --> 00:54:41.485 ‫بدشگونی به زندگی ما هجوم آورده است. 00:55:23.692 --> 00:55:24.902 ‫من همیشه از اینکه می‌بینم شهوت، 00:55:24.964 --> 00:55:27.522 ‫جای خود را به جدایی می‌دهد، ‫شگفت زده می‌شوم. 00:55:33.965 --> 00:55:37.123 ‫گاهی در این زندگی مملو از بی‌تفاوتی، 00:55:38.044 --> 00:55:39.683 ‫ناامیدی وحشیانه‌ای حس می‌کنم. 00:55:40.564 --> 00:55:43.562 ‫می‌توانستم فرار کنم، ‫عاشق مرد دیگری شوم، 00:55:46.683 --> 00:55:52.362 ‫هر کاری جز اینکه با مردی که ‫با تمام وجود دوستش دارم، زندگی کنم. 00:55:54.242 --> 00:55:55.922 ‫تو می‌گویی: «عشقی وجود ندارد،» 00:55:56.362 --> 00:55:58.122 ‫«بلکه بدن دنبال ارضای نیازش است،» 00:56:00.043 --> 00:56:02.690 ‫«و نیاز عقلانی‌اش، ‫یار و یاورش داشتن است.» 00:56:05.043 --> 00:56:07.762 ‫من به زوج هایی که ‫علاوه بر عشق جسمانی، 00:56:07.923 --> 00:56:11.240 ‫از پیوند معنوی نیز لذت می‌برند، ‫حسادت می‌کنم. 00:56:41.801 --> 00:56:42.880 ‫به تدریج... 00:56:44.441 --> 00:56:45.519 ‫شعله وجودم را... 00:56:45.761 --> 00:56:46.880 ‫خفه می‌کنم... 00:56:55.600 --> 00:56:56.759 ‫امیالم و آرزوهایم را... 00:56:58.840 --> 00:57:00.560 ‫توانایی‌های گوناگونم را... 00:57:01.920 --> 00:57:03.238 ‫انرژی بی‌اندازه‌ام را خفه می‌کنم. 00:57:03.720 --> 00:57:05.639 ‫با تمام وجود دوستت دارم. 00:57:07.761 --> 00:57:10.959 ‫آری، این عشق را توهمی بود، ‫حاصل خیال بود. 00:57:11.920 --> 00:57:15.119 ‫من چه می‌خواهم؟ ‫من چرا ناراضی هستم؟ 00:57:16.080 --> 00:57:18.439 ‫چرا روح من قلع و قمع شده است؟ 00:57:20.280 --> 00:57:24.438 ‫آیا جوانی‌ام است که خواهان زندگی است، ‫در حالی که زندگی واقعی وجود ندارد؟ 00:57:24.639 --> 00:57:27.158 ‫یا دلم به حال کسانی که ‫ناراضی هستند می‌سوزد؟ 00:57:29.039 --> 00:57:30.878 ‫اما افراد شاد، خودخواه هستند. 00:57:31.879 --> 00:57:33.438 ‫خوشبختی از کجا نشات می‌گیرد؟ 00:57:34.119 --> 00:57:36.477 ‫از سرنوشت؟ اما سرنوشت چیست؟ 00:57:37.158 --> 00:57:38.357 ‫قانون طبیعت است؟ 00:57:39.959 --> 00:57:41.517 ‫حرکت کیهان است؟ 00:57:42.119 --> 00:57:43.518 ‫حکمت خدا... 00:57:44.039 --> 00:57:45.037 ‫خداوند است؟ 00:57:45.918 --> 00:57:47.797 ‫بله، بدون شک. 00:57:49.359 --> 00:57:51.037 ‫دعا به درگاه خداوند خوب است. 00:57:52.238 --> 00:57:53.718 ‫نمیتوانم بپذیرم... 00:57:53.918 --> 00:57:57.597 ‫که همه‌چیز در جهان ‫فقط حرکت اتم‌هاست. 00:57:58.118 --> 00:58:02.796 ‫اینکه حال خوب یا بد من ‫فقط به خوبی و بدی آب‌وهوا بستگی دارد. 00:58:06.518 --> 00:58:08.676 ‫تمام شادی‌ها به تدریج ناپدید می‌شوند. 00:58:11.117 --> 00:58:14.876 ‫من به فلسفه‌ای درونی رسیده‌ام، ‫که شامل زندگی روزمره است. 00:58:15.076 --> 00:58:17.395 ‫با همان نشاط، شادی، 00:58:17.637 --> 00:58:19.236 ‫تهیج تا حد امکان، 00:58:22.237 --> 00:58:26.116 ‫که با فروتنی و آرامش تسلیم ‫هوی و هوس دیگران می‌شود. 00:58:30.756 --> 00:58:32.556 ‫کم و بیش احساس خوبی دارم. 00:58:32.580 --> 00:58:44.580 ..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::. 00:58:44.604 --> 00:59:04.604 بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:59:10.274 --> 00:59:13.074 ‫[بر اساس دفتر خاطرات سوفیا تولستوی] 00:59:13.274 --> 00:59:15.754 ‫[و نامه هایی از لئو به سوفیا تولستوی]