WEBVTT 00:00:00.153 --> 00:00:12.153 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::. 00:00:14.310 --> 00:00:16.850 ‫[پاره‌ای از داستانی کوتاه به قلم رولد دال] 00:00:17.037 --> 00:00:24.530 ..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::. 00:00:24.652 --> 00:00:28.862 ‫[پاراه عمومی] ‫«قو» 00:00:28.887 --> 00:00:29.495 ‫[پاراه عمومی] 00:00:29.520 --> 00:00:32.310 ‫ارنی روز تولدش تفنگ هدیه گرفته. 00:00:32.390 --> 00:00:35.970 ‫تفنگش رو با جعبه‌ای گلوله برداشت ‫و رفت که ببینه چه شکاری نصیبش می‌شه. 00:00:36.060 --> 00:00:37.270 ‫دم خونه ریموند، 00:00:37.350 --> 00:00:40.100 ‫دو انگشتش رو تو دهنش کرد ‫و سوت زیر بلندی سر داد. 00:00:41.520 --> 00:00:44.390 ‫ریموند بهترین دوست ارنی بود. ‫خونه‌شون چهار خونه اون‌طرف‌تر بود. 00:00:44.470 --> 00:00:46.470 ‫تفنگش رو بالای سرش گرفت. 00:00:46.560 --> 00:00:49.810 ‫ریموند گفت: «ای وای! ‫می‌تونیم باهاش خوش بگذرونیم!» 00:00:50.390 --> 00:00:53.720 ‫دو پسر داستانمون حرکت کردن. ‫صبح شنبه‌ای در ماه مه بود. 00:00:53.810 --> 00:00:55.770 ‫درختان شاه‌بلوط پرشکوفه... 00:00:55.850 --> 00:00:58.180 ‫و زالزالک‌های پرچین سفید رنگ بودن. 00:00:58.270 --> 00:01:01.100 ‫ارنی و ریموند که داشتن ‫تو مسیر بین پرچین‌ها پیش می‌رفتن، 00:01:01.180 --> 00:01:03.180 ‫به هر پرنده کوچکی ‫که به چشمشون می‌خورد شلیک کردن. 00:01:03.270 --> 00:01:06.100 ‫از سهره سرسیاه و صعوه جنگلی گرفته ‫تا سسک گلوسفید معمولی و زردپره لیمویی. 00:01:06.180 --> 00:01:09.220 ‫وقتی به خط راه‌آهن رسیدن، ‫۱۴ پرنده کوچک... 00:01:09.310 --> 00:01:10.810 ‫از طنابی آویزون بودن. 00:01:11.640 --> 00:01:14.810 ‫ارنی دستش رو دراز کرد و گفت: ‫«اونجا رو ببین!» 00:01:14.890 --> 00:01:16.720 ‫پسرکی داشت شاخه‌های... 00:01:16.810 --> 00:01:19.430 ‫درختی کهن‌سال رو با دوربین نگاه می‌کرد. 00:01:19.520 --> 00:01:21.060 ‫«واتسونه! ای پسرک رو اعصاب.» 00:01:22.560 --> 00:01:24.430 ‫پیتر واتسون جثه کوچک و نحیفی داشت. 00:01:24.520 --> 00:01:27.470 ‫صورتش کک‌مکی بود ‫و عینکی با شیشه کلفت به چشم داشت. 00:01:27.560 --> 00:01:28.810 ‫دانش‌آموز نابغه‌ای بود، 00:01:28.890 --> 00:01:31.680 ‫یا این که ۱۳ سال بیشتر نداشت، ‫به سال آخر مدرسه رسیده بود. 00:01:31.770 --> 00:01:34.520 ‫عاشق موسیقی ‫و نوازنده پیانوی خوبی بود. 00:01:34.600 --> 00:01:37.100 ‫تو بازی مهارتی نداشت. ‫ساکت و مؤدب بود. 00:01:39.020 --> 00:01:42.270 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫یواشکی به پسرک نزدیک شدن. 00:01:44.270 --> 00:01:46.810 ‫پسرک ندیدشون، ‫آخه دوربین جلوی چشمش بود... 00:01:46.890 --> 00:01:49.470 ‫و به شدت شیفته مشاهداتش شده بود. 00:01:50.430 --> 00:01:52.810 ‫ارنی تفنگ رو سمتش گرفت ‫و فریاد کشید: «دست‌ها بالا!» 00:01:52.890 --> 00:01:54.520 ‫پیتر واتسون از جا پرید. 00:01:56.520 --> 00:01:59.180 ‫دو مزاحم داستان رو ‫با دوربینش نگاه کرد. 00:01:59.270 --> 00:02:01.470 ‫ارنی فریاد کشید: ‫«زود باش! دست‌ها بالا!» 00:02:01.560 --> 00:02:02.890 ‫پیتر واتسون حرکت نکرد، 00:02:02.970 --> 00:02:05.680 ‫دوربینش رو با دو دست جلوی خودش گرفته بود. 00:02:05.770 --> 00:02:07.520 ‫نگاهی به ریموند و ارنی انداخت. 00:02:07.600 --> 00:02:11.100 ‫نترسیده بود، ولی می‌فهمید ‫نباید سر به سر این دو نفر بذاره. 00:02:11.180 --> 00:02:13.720 ‫سال‌ها بود که از توجهشون رنج کشیده بود. 00:02:13.810 --> 00:02:14.850 ‫دست‌ها بالا. 00:02:14.930 --> 00:02:16.810 ‫تنها کار منطقی همین بود. 00:02:16.890 --> 00:02:19.720 ‫ریموند رفت جلو و دوربینش رو ازش گرفت. 00:02:19.810 --> 00:02:21.680 ‫با عصبانیت گفت: «جاسوسی کی رو می‌کنی؟» 00:02:21.770 --> 00:02:23.930 ‫پیتر واتسون احتمالات مختلف رو در نظر گرفت. 00:02:24.020 --> 00:02:26.720 ‫می‌تونست برگرده و فرار کنه، ‫اما طی چند ثانیه می‌گرفتنش. 00:02:26.810 --> 00:02:29.310 ‫می‌تونست فریاد بزنه و کمک بخواد، ‫ولی صداش به گوش کسی نمی‌رسید. 00:02:29.390 --> 00:02:31.560 ‫در نتیجه، صرفا می‌تونست ‫خونسردیش رو حفظ کرده... 00:02:31.640 --> 00:02:33.930 ‫و سعی کنه خودش رو ‫با گفت‌وگو نجات بده. 00:02:34.020 --> 00:02:36.430 ‫پیتر گفت: ‫«داشتم دارکوب سبزی رو تماشا می‌کردم.» 00:02:36.520 --> 00:02:37.460 ‫«چی رو تماشا می‌کردی؟» 00:02:37.484 --> 00:02:39.680 ‫«دارکوب سبز نری بود.» ‫اسم علمیش پایکوس ورایدسه. 00:02:39.770 --> 00:02:43.020 ‫«داشت تنه اون درخت خشکیده رو ‫سوراخ می‌کرد و دنبال لارو می‌گشت.» 00:02:43.100 --> 00:02:45.060 ‫ارنی تفنگش رو نشونه گرفت ‫و گفت: «کجاست؟» 00:02:45.140 --> 00:02:47.350 ‫«‌میکشمش!» ‫پیتر با نگاهی به طناب... 00:02:47.430 --> 00:02:50.430 ‫حاوی پرندگان روی شونه ریموند گفت: ‫«نه‌خیر، نمی‌کشی!» 00:02:50.520 --> 00:02:54.020 ‫«همین که فریاد کشیدی، فرار کرد. ‫دارکوب‌ها خیلی ترسوئن.» 00:02:59.810 --> 00:03:01.680 ‫ریموند در گوش ارنی چیزی گفت. 00:03:01.770 --> 00:03:04.100 ‫ارنی روی پاش زد و گفت: «چه فکر بکری!» 00:03:04.180 --> 00:03:06.890 ‫تفنگش رو زمین گذاشت ‫و به سمت پسرک رفت. 00:03:06.970 --> 00:03:08.390 ‫به زمین انداختش. 00:03:08.470 --> 00:03:11.270 ‫ریموند طنابی از جیبش درآورد ‫و بخشی ازش رو برید. 00:03:11.350 --> 00:03:13.430 ‫دستان پیتر رو از مچ محکم به هم بستن. 00:03:13.520 --> 00:03:15.060 ‫ریموند گفت: «حالا پاش رو ببندیم.» 00:03:15.140 --> 00:03:17.770 ‫پیتر تقلا کرد ‫و مشتی نثار شکمش کردن. 00:03:17.850 --> 00:03:19.560 ‫نفس بند اومد و تکون نخورد. 00:03:19.640 --> 00:03:22.060 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫قوزک پاش رو با طناب بیشتری بستن... 00:03:22.140 --> 00:03:23.600 ‫و عین مرغ گرهش زدن. 00:03:23.680 --> 00:03:25.140 ‫ارنی تفنگش رو برداشت... 00:03:25.220 --> 00:03:28.430 ‫و پسرک رو بلند کردن ‫تا به سمت خط راه‌آهن ببرن. 00:03:28.520 --> 00:03:30.430 ‫صدای پیتر واتسون اصلا در نیومد. 00:03:30.520 --> 00:03:33.310 ‫معلوم نبود می‌خوان چیکار کنن، ‫ولی حرف زدن باهاشون به درد نمی‌خورد. 00:03:33.390 --> 00:03:35.220 ‫از پشته پایین بردنش... 00:03:35.310 --> 00:03:38.390 ‫و از درازا رو خط راه‌آهن گذاشتنش. ‫همین خط رو می‌گم. 00:03:40.390 --> 00:03:41.600 ‫همین خط رو می‌گم. 00:03:41.680 --> 00:03:44.640 ‫همین بلا ۲۷ سال پیش سرم اومده بود. ‫بنده پیتر واتسون هستم. 00:03:46.180 --> 00:03:47.770 ‫ارنی گفت: «باز هم طناب می‌خوایم.» 00:03:51.890 --> 00:03:53.930 ‫کارشون که تموم شد، ‫پیتر واتسون رو درمانده... 00:03:54.020 --> 00:03:55.680 ‫وسط خط راه‌آهن بسته بودن. 00:03:55.770 --> 00:03:58.430 ‫نمی‌تونست جایی جز سر و پاش رو تکون بده. 00:03:58.520 --> 00:04:01.350 ‫ارنی و ریموند رفتن عقب ‫تا کار خودشون رو نظاره کنن. 00:04:01.430 --> 00:04:03.350 ‫ارنی گفت: «کارمون حرف نداشت.» 00:04:03.430 --> 00:04:06.310 ‫پسرک بسته به راه‌آهن گفت: ‫«این کارتون قتل محسوب می‌شه.» 00:04:06.390 --> 00:04:08.310 ‫ارنی گفت: «صد در صد قتل نیست.» 00:04:08.390 --> 00:04:10.350 ‫«به فاصله کف قطار و زمین بستگی داره. 00:04:10.430 --> 00:04:13.890 ‫«شاید اگه صاف بخوابی، ‫جون سالم به در ببری.» 00:04:14.560 --> 00:04:17.970 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر از پشته بالا رفته ‫و پشت چند بوته نشستن. 00:04:18.060 --> 00:04:20.180 ‫ارنی پاکتی سیگار در آورد. ‫سیگار کشیدن. 00:04:20.270 --> 00:04:22.470 ‫پیتر می‌دونست قرار نیست آزادش کنن. 00:04:22.560 --> 00:04:24.470 ‫پسران دیوانه و خطرناکی بودن. 00:04:24.560 --> 00:04:27.020 ‫پسران دیوانه، خطرناک و احمقی بودن. 00:04:27.100 --> 00:04:29.850 ‫پیتر با خود گفت: ‫«باید سعی کن خونسردیم رو حفظ و فکر کنم.» 00:04:29.930 --> 00:04:32.060 ‫همون‌جا بی‌حرکت دراز کشید ‫و احتمالات رو بررسی کرد. 00:04:32.140 --> 00:04:34.020 ‫مرتفع‌ترین بخش بدنش، دماغش بود. 00:04:34.100 --> 00:04:37.770 ‫ارتفاع نوک دماغش از کف خط راه‌آهن رو ‫ده سانتی‌متر تخمین زد. 00:04:37.850 --> 00:04:40.430 ‫یعنی خیلی زیاد بود؟ ‫با احتساب این قطارهای دیزلی معلوم نیست. 00:04:40.520 --> 00:04:43.560 ‫سرش رو شن بین دو ریل‌بند بود. 00:04:43.640 --> 00:04:45.890 ‫باید سعی کنه سرش رو ‫کمی پایین‌تر ببره. 00:04:45.970 --> 00:04:48.810 ‫سرش رو به چپ و راست تکون داد، ‫شن رو کنار زد... 00:04:48.890 --> 00:04:51.600 ‫و کم‌کم حفره‌ای واسه خودش ایجاد کرد. 00:04:51.680 --> 00:04:54.020 ‫محاسبه کرد سرش رو ‫پنج سانتی‌متر دیگه پایین کشیده. 00:04:54.100 --> 00:04:56.100 ‫سرش در خطر نیست؛ ‫ولی پاش چی می‌شه؟ 00:04:56.180 --> 00:04:59.020 ‫پاش رو کفتری بست ‫تا تقریبا صاف بشه، 00:04:59.100 --> 00:05:00.810 ‫بعدش صبر کرد ‫تا قطار از راه برسه. 00:05:00.890 --> 00:05:04.470 ‫با خودش گفت یعنی ممکنه ‫در حین عبور قطار از روی سرش، 00:05:04.560 --> 00:05:07.600 ‫خلائی ایجاد بشه و تنش رو بالا بکشه؟ ‫ممکنه ایجاد بشه. 00:05:07.680 --> 00:05:09.180 ‫باید تمام حواسش رو به کار بگیره... 00:05:09.270 --> 00:05:12.060 ‫و کل بدنش رو به زمین فشار بده. 00:05:12.140 --> 00:05:15.890 ‫«شل نشو. محکم بمون ‫و خودت رو به زمین فشار بده.» 00:05:15.970 --> 00:05:18.100 ‫پیتر آسمون بالای سرش رو نگاه کرد... 00:05:18.180 --> 00:05:20.970 ‫و دید یه ابر کومه‌ای ‫داره رد می‌شه. 00:05:21.060 --> 00:05:22.810 ‫هواپیمای از میان ابر رد شد. 00:05:22.890 --> 00:05:25.060 ‫هواپیمای تک‌باله بال بالایی ‫با بدنه قرمز رنگ بود. 00:05:25.140 --> 00:05:29.220 ‫حدس زد پایپر کابی قدیمی باشه. ‫تا ناپدید شدنش تماشاش کرد. 00:05:29.310 --> 00:05:30.430 ‫بعدش ناگهان... 00:05:30.520 --> 00:05:34.310 ‫صدای ارتعاش محو جالبی ‫از دو طرفش شنید. 00:05:34.390 --> 00:05:37.560 ‫صدای به شدت آروم و ضرب‌آهنگ‌داری بود ‫که به زور شنیده می‌شد... 00:05:37.640 --> 00:05:40.390 ‫و انگار از فاصله دوری ‫روی خط راه‌آهن می‌اومد. 00:05:46.140 --> 00:05:48.890 ‫پیتر سرش رو بلند کرد، ‫به انتهای خط راه‌آهن... 00:05:48.970 --> 00:05:51.100 ‫که تا ۱۶۰۰ متر رؤیت می‌شد نگاه کرد... 00:05:51.180 --> 00:05:52.180 ‫و قطار رو دید. 00:05:52.270 --> 00:05:55.180 ‫اولش نقطه سیاهی بود، ‫اما در همون چند ثانیه‌ای که سرش بالا بود، 00:05:55.270 --> 00:05:56.770 ‫نقطه مذکور بزرگ و بزرگ‌تر شد... 00:05:56.850 --> 00:05:59.220 ‫و کم‌کم دیگه شبیه نقطه نبود، 00:05:59.310 --> 00:06:02.520 ‫بلکه به شکل جلوی مربعی‌شکل ‫و بزرگ موتور دیزلی قطار در اومد. 00:06:02.600 --> 00:06:05.060 ‫پیتر سرش رو خوابوند ‫و محکم به حفره‌ای که در زمین... 00:06:05.140 --> 00:06:06.970 ‫ایجاد کرده بود فشار داد. 00:06:07.060 --> 00:06:08.520 ‫پاش رو کفتری بست. 00:06:08.600 --> 00:06:11.560 ‫چشمش رو محکم بست ‫و بدنش رو به زمین فشرد. 00:06:11.640 --> 00:06:14.430 ‫قطار با صدای انفجار مانندی نزدیک شد. 00:06:14.520 --> 00:06:16.180 ‫چون گلوله‌ای از بالای سرش رد شد. 00:06:16.270 --> 00:06:18.850 ‫باد شدید و پر سروصدایی ‫به عبور انفجارمانند قطار... 00:06:18.930 --> 00:06:22.310 ‫چون طوفانی وارد سوراخ دماغ ‫و ریه‌اش شد. 00:06:22.390 --> 00:06:25.060 ‫صداش گوش‌خراش بود. ‫داشت با بادش خفه می‌شد. 00:06:25.140 --> 00:06:27.180 ‫انگار هیولایی تشنه به خون ‫داشت غرش کنان... 00:06:27.270 --> 00:06:31.100 ‫قورتش می‌داد ‫و تو شکمش افتاده بود. 00:06:31.180 --> 00:06:33.890 ‫ولی بعدش تموم شد. ‫قطار رد شد. 00:06:33.970 --> 00:06:36.470 ‫پیتر واتسون چشمش رو باز کرد ‫و دید آسمون سفید... 00:06:36.560 --> 00:06:39.060 ‫و ابر بزرگ سفید رنگ ‫هنوز بالای سرشه. 00:06:39.140 --> 00:06:41.640 ‫همه‌چی تموم شده ‫و موفق شده بود. 00:06:48.140 --> 00:06:49.810 ‫- ارنی گفت: ‫- بازش کن. 00:06:49.890 --> 00:06:52.680 ‫ریموند طناب اسارت پیتر ‫بر خط راه‌آهن رو برید. 00:06:52.770 --> 00:06:55.100 ‫«پاش رو باز کن، ‫ولی دستش رو باز نکن.» 00:06:55.180 --> 00:06:57.470 ‫ریموند طناب دور قوزک پاش رو برید. 00:06:57.560 --> 00:07:00.600 ‫ارنی گفت: «عه، هنوز اسیری رفیق.» 00:07:00.680 --> 00:07:04.640 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر پیتر واتسون رو ‫از مزرعه بعدی رد کرده و به سمت دریاچه بردن. 00:07:04.720 --> 00:07:07.350 ‫مچ دستان اسیرشون ‫هنوز بسته بود. 00:07:07.430 --> 00:07:09.430 ‫ارنی با دست خالیش ‫تفنگ رو برداشته بود... 00:07:09.520 --> 00:07:12.430 ‫و ریموند دوربینی که از پیتر ‫گرفته بود رو در دست داشت. 00:07:16.060 --> 00:07:17.470 ‫دریاچه دراز و کم‌عمق بود... 00:07:17.560 --> 00:07:19.810 ‫و درختان بید سرافرازی دم ساحلش بودن. 00:07:19.890 --> 00:07:21.680 ‫آب وسط دریاچه زلال بود، 00:07:21.770 --> 00:07:24.220 ‫ولی آب دم ساحلش ‫مملو از نی بود. 00:07:24.310 --> 00:07:26.970 ‫ارنی گفت: «خب، من پیشنهاد می‌کنم...» 00:07:27.060 --> 00:07:29.020 ‫«تو دستش رو بگیری، ‫من پاش رو بگیرم،» 00:07:29.100 --> 00:07:33.020 ‫«بعدش ببینیم چقدر پشت ‫نیزار پرتابش می‌کنیم.» 00:07:33.100 --> 00:07:35.720 ‫ریموند وسط حرفش پرید و گفت: ‫«اونجا رو ببین! بیا بکشیمش!» 00:07:35.810 --> 00:07:37.810 ‫پیتر واتسون برگشت و سریع دیدش. 00:07:37.890 --> 00:07:40.810 ‫لانه‌ای متشکل از کلی نی و سازوئیان... 00:07:40.890 --> 00:07:43.020 ‫که ارتفاعش از سطح آب ۶۰ سانت بود. 00:07:43.100 --> 00:07:47.310 ‫روی لانه هم قوی سفید باشکوهی ‫با آرامش چون بانوی دریاچه نشسته بود. 00:07:47.390 --> 00:07:50.810 ‫داشت آگاهانه و نظاره‌گر ‫پسران رو نگاه می‌کرد. 00:07:50.890 --> 00:07:53.270 ‫ریموند فریاد کشید: «پشم‌هام! چه خوشگله!» 00:07:53.350 --> 00:07:56.810 ‫ارنی دست اسیرشون رو ول کرد ‫و تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند. 00:07:56.890 --> 00:08:00.430 ‫پیتر با لکنت گفت: ‫«اینجا منطقه حفاظت‌شده پرندگانه.» 00:08:00.520 --> 00:08:02.310 ‫ارنی گفت: «چیه؟» 00:08:02.390 --> 00:08:05.560 ‫پیتر حس کرد داره بدجوری خشمگین می‌شه. 00:08:05.640 --> 00:08:07.350 ‫سعی کرد با خونسردی صحبت کنه. 00:08:07.430 --> 00:08:09.770 ‫«قو محافظت‌شده‌ترین پرنده انگلستانه...» 00:08:09.850 --> 00:08:11.923 ‫«و کسی به پرنده‌ای ‫تو لونه خودش شلیک نمی‌کنه.» 00:08:11.947 --> 00:08:13.310 ‫«ممکنه جوجه قوهاش زیرش باشن.» 00:08:13.390 --> 00:08:16.600 ‫«خواهش می‌کنم شلیک نکن. نباید شلیک کنی. ‫خواهش می‌کنم شلیک نکن! بس کن!» 00:08:18.180 --> 00:08:20.350 ‫گلوله با سر باشکوه قو برخورد کرد... 00:08:20.430 --> 00:08:23.520 ‫و گردن سفید درازش ‫به آرامی کنار لونه‌اش افتاد.» 00:08:33.890 --> 00:08:34.770 ‫بازش کن. 00:08:47.720 --> 00:08:50.100 ‫«دستش رو باز کن ریموند. ‫سگ پرنده‌یابمونه.» 00:08:50.180 --> 00:08:53.060 ‫ریموند طناب دور مچ دستان ‫پسرک رو برید. 00:08:53.140 --> 00:08:54.220 ‫«برو بیارش!» 00:08:54.310 --> 00:08:55.520 ‫گفتم: «قبول نمی‌کنم.» 00:08:56.390 --> 00:08:59.470 ‫ارنی با کف دستش ‫محکم به صورت پیتر کوبید. 00:08:59.560 --> 00:09:02.140 ‫قطره‌ای خون از یکی ‫از سوراخ‌های دماغش جاری شد. 00:09:02.220 --> 00:09:05.810 ‫«اگه دوباره سعی کنی ازم نافرمانی کنی، ‫بهت قول می‌دم...» 00:09:05.890 --> 00:09:08.720 ‫«تک‌تک دندون‌های سفید ‫و درخشان بالا و پایین...» 00:09:08.810 --> 00:09:10.850 ‫«جلوی دهنت رو خرد می‌کنم. فهمیدی؟» 00:09:10.930 --> 00:09:11.890 ‫پیتر چیزی نگفت. 00:09:11.970 --> 00:09:14.180 ‫ارنی عربده کشید: ‫«جوابم رو بده! فهمیدی؟» 00:09:14.270 --> 00:09:16.930 ‫پیتر واتسون به آرامی گفت: ‫«آره، متوجه شدم.» 00:09:17.810 --> 00:09:19.640 ‫پیتر که داشت به آرامی ‫از ساحل عبور کرده... 00:09:19.720 --> 00:09:22.060 ‫و وارد آب می‌شد، ‫اشک از صورتش سرازیر شد. 00:09:22.140 --> 00:09:25.720 ‫به سمت جسد قو رفت ‫و با دو دستش شفیقانه بلندش کرد. 00:09:25.810 --> 00:09:29.310 ‫دو جوجه قو با کرک خاکستری زیرش بودن. 00:09:29.390 --> 00:09:31.640 ‫وسط لونه به هم چسبیده بودن. 00:09:31.720 --> 00:09:34.020 ‫ارنی از ساحل فریاد کشید: «تخم نداره؟» 00:09:38.640 --> 00:09:41.020 ‫پیتر جواب داد: «نه، اصلا تخم نداره.» 00:09:46.270 --> 00:09:48.930 ‫جسد قو رو تا ساحل دریاچه حمل کرد. 00:09:49.020 --> 00:09:52.810 ‫به آرامی رو زمین گذاشتش ‫و رو به دو پسر دیگه ایستاد. 00:09:52.890 --> 00:09:56.060 ‫چشم همچنان اشک‌آلودش ‫مملو از خشم بود. 00:09:56.140 --> 00:09:58.560 ‫گفت: «خودتون باید می‌مردین.» 00:09:58.640 --> 00:10:02.060 ‫انگار ارنی کمی یکه خورد، ‫اما سریع به خودش اومد. 00:10:02.140 --> 00:10:05.270 ‫جرقه کوچک و خطرناکی ‫در چشم کوچک و خطرناکش به رقص در اومد. 00:10:07.520 --> 00:10:09.020 ‫«چاقوت رو بده من ریموند.» 00:10:11.640 --> 00:10:14.560 ‫مفصلی در مرز استخوان ‫بال و بدن پرنده هست. 00:10:14.640 --> 00:10:18.140 ‫ارنی چاقوش رو تو مفصل مذکور فرو کرد ‫و زردپی‌اش رو برید. 00:10:18.220 --> 00:10:19.930 ‫چاقوش تیز بود، ‫راحت برید... 00:10:20.020 --> 00:10:22.350 ‫و بالش خیلی زود ‫صحیح و سالم جدا شد. 00:10:22.430 --> 00:10:25.100 ‫ارنی قو رو چرخوند ‫و اون یکی بالش رو هم کند. 00:10:25.180 --> 00:10:27.680 ‫دستش رو به سمت ریموند دراز کرد ‫و گفت: «طناب بده.» 00:10:30.220 --> 00:10:32.560 ‫ارنی ۸ قطعه طناب ‫تقریبا ۹۰ سانتی برید. 00:10:32.640 --> 00:10:36.060 ‫قطعات طناب رو دونه دونه ‫بالای بال بزرگ قو بست. 00:10:36.140 --> 00:10:37.390 ‫«دستت رو باز کن.» 00:10:40.640 --> 00:10:43.100 ‫پیتر واتسون در این صبح زیبای ماه مه، 00:10:43.180 --> 00:10:44.720 ‫زیر آفتاب کنار دریاچه ایستاده بود... 00:10:44.810 --> 00:10:47.140 ‫و بال‌های عظیم، شل ‫و نسبتا خونین... 00:10:47.220 --> 00:10:49.520 ‫به طور عجیبی از دو دستش آویزون بودن. 00:10:49.600 --> 00:10:52.600 ‫ارنی دست زد ‫و کمی روی چمن رقصید. 00:10:59.640 --> 00:11:01.930 ‫پیتر واتسون پرسید: ‫«کارتون تموم شد؟» 00:11:02.020 --> 00:11:04.520 ‫ارنی گفت: «قو که حرف نمی‌زنه.» 00:11:04.600 --> 00:11:08.600 ‫دم ساحل دریاچه قدم زدن ‫تا به درخت بید سرافرازی رسیدن. 00:11:08.680 --> 00:11:10.810 ‫شاخه‌هاش از ارتفاع زیادی آویزان بودن... 00:11:10.890 --> 00:11:13.390 ‫و تقریبا با سطح دریاچه در تماس بودن. 00:11:14.100 --> 00:11:15.720 ‫«آقا قوئه، الان باید...» 00:11:15.810 --> 00:11:17.970 ‫«بری بالای دختر، ‫وقتی به نوک درخت رسیدی،» 00:11:18.060 --> 00:11:20.350 ‫«بالت رو باز کرده و پرواز می‌کنی!» 00:11:20.430 --> 00:11:22.270 ‫ریموند عربده کشید: «حرف نداره!» 00:11:22.350 --> 00:11:23.770 ‫پیتر خیلی خوشحال شد... 00:11:23.850 --> 00:11:26.930 ‫که قراره به نوک درخت بره ‫و از این اوباش دور بشه. 00:11:27.020 --> 00:11:29.100 ‫به بالای درخت که رسید، ‫همون بالا می‌مونه. 00:11:29.180 --> 00:11:31.680 ‫شک داشت که ممکنه به دنبالش ‫از درخت بالا برن. 00:11:31.770 --> 00:11:34.100 ‫اگه بالا می‌اومدن هم ‫می‌تونست رو شاخه نازکی بره... 00:11:34.180 --> 00:11:36.350 ‫که تحمل وزن دو نفر از توانش خارج باشه. 00:11:36.430 --> 00:11:38.060 ‫بالا رفتنش از درخته ‫خیلی راحت بود، 00:11:38.084 --> 00:11:40.310 ‫آخه می‌تونست اولش ‫شاخه‌های آویزونش رو بگیره. 00:11:40.390 --> 00:11:42.310 ‫ارنی فریاد کشید: ‫«برو بالاتر! باز هم برو!» 00:11:42.390 --> 00:11:45.560 ‫پیتر واتسون بالاخره به جایی رسید ‫که دیگه نمی‌تونست بالاتر بره. 00:11:45.640 --> 00:11:48.680 ‫الان دیگه رو شاخه‌ای ‫به قطر مچ دست انسان ایستاده بود، 00:11:48.770 --> 00:11:51.180 ‫شاخه مذکور روز دریاچه دراز شده... 00:11:51.270 --> 00:11:53.060 ‫و نوکش شکوهمندانه آویزان شده بود. 00:11:53.140 --> 00:11:55.100 ‫همون‌جا ایستاد ‫و بعد از بالا رفتن، استراحت کرد. 00:11:55.180 --> 00:11:57.370 ‫خیلی بالا رفته بود. ‫حداقل ۱۵ متر از زمین فاصله داشت. 00:11:57.394 --> 00:11:58.720 ‫دیگه دو پسر داستان رو نمی‌دید. 00:11:58.810 --> 00:12:01.430 ‫دیگه دم درخت نبودن. 00:12:01.520 --> 00:12:02.680 ‫«حالا خوب گوش کن!» 00:12:02.770 --> 00:12:04.600 ‫از درخت فاصله گرفته بودن... 00:12:04.680 --> 00:12:08.020 ‫تا بتونن پسرک رو نوک درخت راحت ببینن. 00:12:08.100 --> 00:12:09.350 ‫پیتر واتسون ‫که حالا داشت... 00:12:09.430 --> 00:12:11.600 ‫از بالا نگاهشون می‌کرد، ‫متوجه کم‌پشتی و عرض کم... 00:12:11.680 --> 00:12:13.350 ‫برگ‌های درخت بید شد. 00:12:13.430 --> 00:12:15.310 ‫می‌شه گفت اصلا نمی‌تونست پناه بگیره. 00:12:15.390 --> 00:12:17.350 ‫«برو سمت نوک شاخه!» 00:12:17.430 --> 00:12:21.310 ‫«این‌قدر برو تا به بالای ‫آب گل‌آلود نازنین برسی! بعدش پرواز کن.» 00:12:21.390 --> 00:12:23.140 ‫پیتر واتسون تکون نخورد. 00:12:23.220 --> 00:12:26.140 ‫همچنان به دو شخص ریز ‫در مزرعه خیره بود. 00:12:26.220 --> 00:12:28.680 ‫تقریبا حرکت نمی‌کردن ‫و نظاره می‌کردنش. 00:12:28.770 --> 00:12:29.970 ‫«تا ده می‌شمارم،» 00:12:30.060 --> 00:12:33.770 ‫«اگه تا اون موقع بالت رو باز نکرده باشی ‫و پرواز نکنی، بهت شلیک می‌کنم.» 00:12:33.850 --> 00:12:36.310 ‫«یعنی امروز دو قو می‌کشم.» 00:12:36.390 --> 00:12:37.810 ‫«الان می‌شمارم.» 00:12:37.890 --> 00:12:43.560 ‫«یک، دو، سه، چهار، پنج، شش!» 00:12:43.640 --> 00:12:48.060 ‫پیتر واتسون اصلا تکون نخورد. ‫از این به بعد دیگه هیچ‌جوره تکون نمی‌خورد. 00:12:48.140 --> 00:12:51.390 ‫«هفت، هشت، نه، ده!» 00:12:51.470 --> 00:12:53.930 ‫پیتر می‌دید داره تفنگ رو ‫به شونه‌اش می‌چسبونه. 00:12:54.020 --> 00:12:55.390 ‫دقیقا خودش رو هدف گرفته بود. 00:12:55.470 --> 00:12:57.060 ‫صدای شلیک تفنگ... 00:12:57.140 --> 00:12:59.890 ‫و عبور گلوله از کنار سرش رو شنید. 00:13:03.220 --> 00:13:05.180 ‫وحشتناک بود، ولی تکون نخورد. 00:13:05.270 --> 00:13:07.560 ‫می‌دید ارنی داره گلوله دیگه‌ای ‫تو تفنگ می‌ذاره. 00:13:07.640 --> 00:13:10.720 ‫ارنی فریاد کشید: ‫«آخرین فرصتته! بعدی بهت می‌خوره!» 00:13:10.810 --> 00:13:11.640 ‫پیتر صبر کرد. 00:13:11.720 --> 00:13:13.430 ‫پسری که کنار پسر دیگه‌ای... 00:13:13.520 --> 00:13:15.930 ‫بغل آلاله‌های مرغزار دوردست ایستاده بود رو ‫تماشا می‌کرد. 00:13:16.020 --> 00:13:18.140 ‫دوباره تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند. 00:13:18.220 --> 00:13:21.520 ‫این بار که صدای شلیک تفنگ رو شنید، ‫گلوله با رانش برخورد کرد. 00:13:21.600 --> 00:13:24.310 ‫اصلا دردش نیومد، ‫ولی ضربه محکم و کوبنده‌ای بود. 00:13:24.390 --> 00:13:27.100 ‫انگار کسی با پتک بهش کوبیده بود... 00:13:27.180 --> 00:13:30.100 ‫و جفت پاهاش از روی شاخه مذکور افتادن. 00:13:30.180 --> 00:13:32.140 ‫تلاش کرد خودش رو ‫با دستش نگه داره. 00:13:32.220 --> 00:13:35.430 ‫شاخه نازکی که گرفته بود ‫خم شده و شکست. 00:13:44.600 --> 00:13:46.720 ‫برخی افراد وقتی بیش از حد ‫تحت فشار قرار می‌گیرن... 00:13:46.810 --> 00:13:49.060 ‫و طاقتشون طاق می‌شه، 00:13:49.140 --> 00:13:51.680 ‫راحت از هم پاشیده و تسلیم می‌شن. 00:13:51.770 --> 00:13:53.930 ‫اما معلوم نیست چرا بقیه ‫که تعدادشون... 00:13:54.020 --> 00:13:57.560 ‫انگشت‌شماره، همیشه شکست‌ناپذیرن. 00:13:57.640 --> 00:14:00.930 ‫آدم در حین جنگ و صلح ‫باهاشون روبه‌رو می‌شه. 00:14:01.020 --> 00:14:03.060 ‫روحیه سرکشی دارن... 00:14:03.140 --> 00:14:06.640 ‫و هیچی، از درد و شکنجه گرفته ‫تا تهدید به مرگ، 00:14:06.720 --> 00:14:08.850 ‫تسلیمشون نمی‌کنه. 00:14:08.930 --> 00:14:11.390 ‫پیتر واتسون کوچولو ‫از همین افراد بود. 00:14:11.470 --> 00:14:12.970 ‫در همین حین که داشت تقلا می‌کرد... 00:14:13.060 --> 00:14:16.060 ‫تا از نوک اون درخت سقوط نکنه، 00:14:16.140 --> 00:14:19.930 ‫ناگهان متوجه شد ‫قراره پیروز بشه. 00:14:20.020 --> 00:14:23.180 ‫سرش رو بالا گرفت و نور درخشانی ‫بر فراز آب دریاچه دید... 00:14:23.270 --> 00:14:27.850 ‫که اصلا نمی‌تونست ‫از زیبایی و جلالش چشم برداره. 00:14:27.930 --> 00:14:31.180 ‫نور داشت صداش می‌زد، ‫داشت جذبش می‌کرد، 00:14:31.270 --> 00:14:35.180 ‫اون هم به سمت نور شیرجه زده ‫و بالش رو باز کرد. 00:14:37.020 --> 00:14:39.930 ‫سه فرد مختلف گفتن صبح اون روز... 00:14:40.020 --> 00:14:42.100 ‫شاهد پرواز قوی سفید ‫بزرگی بر فراز دریاچه بودن: 00:14:42.180 --> 00:14:43.180 ‫یکیشون معلم مدرسه بود، 00:14:43.270 --> 00:14:46.060 ‫یکیشون مسئول تعویض کاشی‌های ‫سقف داروخانه بود، 00:14:46.140 --> 00:14:48.470 ‫یکیشون هم پسری مشغول بازی ‫در مزرعه کناری بود. 00:14:48.560 --> 00:14:51.560 ‫خانم واتسون که داشت ‫تو سینک آشپزخونه ظرف می‌شست، 00:14:51.640 --> 00:14:54.810 ‫همین که موجود سفید و بزرگی ‫تو حیاط پشتی... 00:14:54.890 --> 00:14:57.310 ‫خونه‌اش فرود اومد، 00:14:57.390 --> 00:14:59.930 ‫از پنجره بیرون رو نگاه کرد. 00:15:00.020 --> 00:15:01.680 ‫با عجله رفت بیرون. 00:15:01.770 --> 00:15:02.970 ‫کنار جسم کوچک و خمیده... 00:15:03.060 --> 00:15:05.640 ‫تک پسرش زانو زد. 00:15:06.520 --> 00:15:09.520 ‫با اشک و فریاد گفت: ‫«عزیز دلم! پسرک عزیزم!» 00:15:11.890 --> 00:15:13.140 ‫«چی به سرت اومده؟» 00:15:13.361 --> 00:15:17.075 00:15:17.283 --> 00:15:21.292 ‫[منبع الهام «قو» یکی از اخبار ‫روزنامه در وصف واقعه‌ای حقیقی بود...] 00:15:21.316 --> 00:15:23.973 ‫[که دال در «دفترچه ایده‌هایش» ‫ثبت کرده بود...] 00:15:23.997 --> 00:15:27.274 ‫[و سی سال بعد، در اکتبر ۱۹۷۶، ‫داستان کوتاهش را نوشت.] 00:15:27.601 --> 00:15:34.686 ..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::. 00:15:35.711 --> 00:15:51.791 بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.