..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
اگه يک تيم کاوشگر فرازميني درحال بررسي زمين بودند
چه فکري راجع به ما ميکردند؟
ما کي هستيم؟
آيا بعنوان يک نژاد، قادر به تغييرات اساسي هستيم؟
يا چيزي در دي‌ان‌اي ما وجود دارد که سرنوشت ما رو تعيين ميکنه؟
آيا توسط اجداد فراموش شده خود خارج از اختيار خود
به مسيرهايي هدايت ميشويم؟
آيا ميتوانيم فرزندان خود را از شر شياطيني که ما رو
شکنجه و تسخير ميکنند، برهانيم؟
آيا ميتوانيم به آينده خود اعتماد کنيم؟
از زمان تمدن باستاني پارس،
و احتمالا حتي قبل از آن، در اين انديشه بوديم که
آيا در طبيعت انسان، علت نابودي خودش نهان است يا خير.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام سايت .:: @bollbolljan ::.
اگر روي زمين مکانهاي مقدس براي گونه‌ي ما وجود داشته باشد
قطعا اين يکي از آنهاست.
قديمي‌ترين محلي که آتش در راستاي نياز انسان اهلي شد.
بيش از يک ميليون سال قبل در اينجا.
جايي که امروزه در آفريقاي جنوبي به اسم واندِرْوِرک شناخته ميشود.
اجداد ما گردهم آمدند و براي اولين بار قلب فرهنگي انسان رو مشتعل کردند.
هر انسان زنده‌ي امروزي روي زمين عضوي از
گونه‌اي به نام"هومو ساپينس" است
يا معروف به " انسان خردمند"
و اجداد امشب ما "هومو ارکتوس"هستند
يا "انسان راست قامت"
هنوز مثل ما نشدند، ولي درون ما وجود دارند
خيلي ازشون اطلاعي نداريم.
گمان ميکنيم در اوقات پيري و بيماري از يکديگر مراقبت ميکردند.
ميدونيم که ابزارسازان ماهري بودند.
اطراف آتشي مانند اين بود که شروع به پختن غذا کرديم.
براي هم قصه گفتيم.
و براي ساختن يک هويت مشترک آموزش ديده به خويشاوندان.
زندگي و انسان‌ها براي اولين بار صدها سال يا
هزاران سال قبل تکامل يافتند شايد ما اغلب چيزهايي که
در رابطه گذشته و چگونگي تبديل شدن به چيزي که هستيم رو بدونيم.
ولي در عوض، گونه‌ي ما صدها هزار سال قدمت داره.
هومو ارکتوس، 2ميليون سال.
نخستين‌ها، ده‌ها ميليون سال.
پستانداران، 200ميليون سال.
و حيات، حدود 4ميليارد سال قدمت داره.
ولي تنها بخشي از اجدادمان براي ما شناخته شده هستند
ما روي زمين در پي خاکستر و استخوان
حيواناتي ميگرديم که تنها مدرک بجا مانده از بشريت ما هستند.
ما تازه با يک آينده در ذهنمان شروع به زندگي کرديم
و از قصد به ثبت مستندات از کسي که هستيم و
چيزي که بهش اعتقاد داشتيم در 5هزار سال قبل، کرديم.
با اينحال يک چيز از دوران هومو ارکتوس تا
پارس باستانيِ عظيم، ثابت ماند.
شيفتگي ما به آتش.
و اينجا در پرسپوليس حقيقت داشت
يک مجموعه باشکوه که توسط امپراطوران باستاني در قرن
6ام قبل از دوران حاضر ساخته شد.
وقتي که پارس تنها ابرقدرت روي زمين بود.
اين پادشاهان بزرگ خداي به اسم اهورا مزدا را پرستش ميکردند.
که متاسفانه سرچشمه‌ي اون در طي زمان از بين رفت.
پيامبر اون، زرتشت بود.
هر معبد زرتشتي توسط آتش تقديس ميشد.
يک نقش اساسي در عبادت زرتشتي ايفا ميکرد
سمبل خلوص خدا و نور درون
اذهان هدايت شده بود.
مراقبت کردن از يک آتش ابدي در طي قرن‌ها
يکي از آيين‌هاي مذهبي زرتشتيان بود.
آنها اين اولين دستاورد حقيقي انساني را
اهلي سازي آتش،
بعنوان هدف اصلي عبادت خود انتخاب کردند.
خداوندگار، اهورا مزدا، خواسته‌ي زيادي نداشت.
درخواست مراسم قرباني کردن نداشت
ازتون پول نميخواست.
تنها چيزي از انسان‌ها ميخواست پندار نيک
گفتار نيک و کردار نيک بود.
ولي بنا به دلايلي، اکثر مردم قادر به اجابت کردن
اين درخواست‌هاي ساده نبودند.
اغلب، افکار بد و سخنان شيطاني داشتند
و برخي مرتکب جرايمي پليد شدند.
چرا؟
همه‌اش بخاطر قطب مخالف اهورا مزدا بود
انگره مئنيو
اينجا بود که ابليس متولد شد.
از شاخ کوتاهش گرفته تا سم‌ها.
زرتشتي، دين غالب بر يونان تا
هندوستان، براي هزار سال بود.
عجيب نيست که انقدر روي اديان بعدي
تاثير گذاشته بودند.
براي زرتشتيان، تمام پليدي‌هاي دنيا
جرم‌هاي مرتکب شده توسط انسان
همچنين فجايعي مانند بلاياي طبيعي و بيماري
همگي نتايج شرارت بي‌وقفه‌ي انگره مئنيو بود.
خداي آنها، اهورا مزدا
از انسان‌ها براي شکست شيطان توقع ياري داشت.
هر شخصي با اعمالش ميتوانست ميزان کل آينده دنيا رو
به سمت خير يا حتي شر، منحرف بکنه.
در اين دنياي ماقبل علم
وقتي شيطان، سر زشتش را برافراشته ميکرد
چرا بهتر از گفتن تسخير اهريمني به ذهن ميامد؟
اين داستانِ خير و شر نيست
گلاويز شدن خدا و شيطان.
در اصل يک داستان در مورد شکارچي و طعمه‌اش است.
در اين مورد، شکارچي ميکروسکوپي است و در درون
بدن قرباني، تکثير ميشه.
ميکروب‌هاي بيماري‌زا شکارچيان نيرومندي هستند.
نه اينکه صرفا حمله بکنند و بکشند،
بلکه بر ميزبان احاطه پيدا ميکنند.
رفتارش رو تغيير ميدهند تا ميکروارگانيسم‌هاي خود را به ديگر ميزبانان منتقل بکنند.
ما در جريان خون اون سگ بيچاره
و بدشانسي که بي‌خبر از همه جا
فقط از روي شانس با يک خفاش هار برخورد داشت
و الان متن اصلي يک داستان زامبي شده، قرار داريم.
اون گلوله‌ها، ويروس هاري هستند.
در حال تزريق شدن به جريان خون اين سگ
آرام و دوست‌دار انسان، به سمت سر سگ ميروند
درست به سمت سامانه عصبي احساسي. (سيستم ليمبيک)
جايي که دکمه کنترل خشم قرار دارد.
با حمله به سلول‌هاي عصبي
ويروس هاري، حيوون بي‌نوا رو تبديل ميکنه
به يک مهاجم وحشي و
غارتگر و شرور که نسبت به هيچکس، وفاداري و عشق نداره.
حيوانات هار نترس هستند.
حالا که سيستم ليمبيک فتح شده
گروه ديگري از ويروس‌هاي هاري به سمت دستگاه
توليد بزاق در گلوي سگ اعزام ميشوند.
مسئوليت اونها، پرکار کردن دستگاه است
درحالي که عصب بلعيدن رو فلج ميکنند.
با اينکار، احتمال اينکه بزاق مسموم از سگ به
هدف ديگر منتقل بشه رو به حداکثر ميرسونه.
ولي چطور اين درجه از همکاري تاکتيکي توسط
يک ويروس، ممکن است؟
چطور يک ويروس ميفهمه کدام قسمت از مغز يک موجود
جايگاه خشم است؟
خود ما تا همين چند وقت پيش متوجه نشده بوديم.
اين قدرت تکامل توسط انتخاب طبيعي است.
زمان کافي و جهشي اتفاقي
فارق از اينکه چقدر تخصصي بوده باشه...
توانايي يک ويروس در فلج کردن گلوي قرباني
موثر خواهد بود.
اگه احتمال زنده موندن ويروس رو تقويت بکنه
منتقل خواهد شد.
تنها چيزي که در هر نسل نياز دارد، حمل شدن
بيماري توسط قرباني است.
که اون آتش خبيث رو شعله‌ور نگه دارد.
دگرگوني از نگهبان خانوادگي بودن به ...
يک شيطان وحشي، تکميل شد.
سگ، خشمگينِ. هرچند اصلا نميدونه چرا.
يک بي‌نوا که گروگانِ ويروس درون خودش شده
نيمتونه در برابر انگيزه حمله مقاومت بکنه.
اگه حمله موفق باشه.
ويروس‌هاي موجود در بزاق سگ از طريق
جراحت يا پارگي، وارد جريان خون قرباني ميشوند.
سپس، آماده‌ي غلبه کردن به قرباني جديد ميشوند.
ويروس هاري، يک فريبکار ماهرِ.
از قرباني شناخت داره و ميدونه چطور کنترلش بکنه.
حمله‌هاش رو برنامه ريزي ميکنه دفاع رو دور ميزنه
نفوذ ميکنه، از جناحين مياد کودتا رو در بطن
شکارش تکميل ميکنه و مهربان ترين عضو ما رو تبديل
به بي‌رحمترين ميکنه.
ما تحت کنترل يک نيروي ناديده هستيم.
ويروس‌ها، ميکروب‌ها هورمون‌ها، دي‌ان‌اي خود ما.
کي برنامه نويسي تموم ميشه و اراده آزاد شروع ميشه...
اصلا همچين اتفاقي ممکن است؟
آيا زنبورعسل اراده‌ي آزاد داره؟
وقتي زنبورعسل ميميره، يک ماده شيميايي بخصوص آزاد ميکنه.
يک فرومون مرگ است که بويي خاص دارد
به هم قطارانش علامت ميده که اون رو از کندو جدا کنند.
فرومون مرگ، اسيد اولئيک است.
اگه يک زنبور کاملا سالم با يک قطره
اسيد اولئيک برخورد کند چه ميشود؟
بعد، مهم نيست که چقدر صميمي و سرحال باشه
لگدزنان، جيغ کشان توسط نعش‌کش‌ها به ...
به بيرون از کندو حمل ميشه.
آيا زنبورها از خطر مصموميت توسط تجزيه جنازه توي
کندو، باخبر هستند؟
آيا از رابطه‌ي بين مرگ و اولئيک اسيد آگاه هستند؟
اصلا ميدونند مرگ چيه؟
ما ميدونيم؟
در طي ده‌ها ميليون سال زندگي جمعي و اشتراکي
زنبورها، هرگز به جز مرگ راهي نبود که زنبور
اولئيک اسيد توليد بکنه.
پس براي زنبورها، هيچ ابهامي وجود نداره.
بوي اولئيک اسيد هميشه يعني زنبور مرده.
هيچ دليلي وجود نداره که تکامل، بخواد تفاوت و جرئيات
عالي‌تري ايجاد بکنه.
سيستم ظريف و متفکر براي تعيين موقعييت
کار غيرصروري است.
ادراک زنبور، متناسب با نيازهاي زنبور است.
تقريبا شرايط مشابهي براي "پروانه" نيز صدق ميکند.
اين طفلک اصلا نميدونه که مشکل کجاست.
براي 190 ميليون سال است که "پروانه" وجود دارد
و پنجره شفاف فقط هزار سال.
تعجبي نداره که هيچ صدايي توي مغز پروانه بهش نميگه که:
اگه همش به يک چيزي برخورد ميکني
حتي اگر نميبينيش، بايد سعي کني دور بزنيش.
تا همين اواخر در مقياس زماني طبيعت
هيچ جزايي براي پروانه‌هاي فاقد اين نداي دروني وجود نداشت.
پروانه‌ها در دنياي بدون پنجره‌ي شيشه‌اي تکامل يافتند.
خب وقتي همين رفتار مشابه و
بي‌برنامه که فاقد هرگونه سيستم
کنترلي نظارتي در "حيوانات برتر" ميبينيم
چه نتيجه‌اي بايد بگيريم؟
وقتي تخم غاز از توي لونه بيرون ميوفته
آيا غاز مادر که روي تخم‌ها براي چندين هفته
خوابيده بود، اهميت بدست آوردن دوباره‌ي تخمي که بيرون افتاده رو درک ميکنه؟
متوجه ميشه که يکي کم شده؟
در اصل، اون هرچيزي که نزديک لونه باشه بازيابي ميکنه.
از جمله توپ پينگ‌پونگ بطري آبجو.
ارزش اين رفتار در ژن غاز واضحه.
اون يک چيزي درک ميکنه، اما از نگاه ما
خيلي زياد حاليش نيست.
آيا يک سوسک، احساس داره؟
حس هوشياري؟
يا فقط يک ربات ظريفِ که توسط مواد ارگانيک ساخته شده؟
يک ماشين با پايه کربن همراه سنسور و محرک
برنامه و زيرروال که همه کاملا با توجه به
دستورالعمل دي‌ان‌اي فعاليت ميکنند؟
ما شايد تمايل داشته باشيم اين قضيه رو ارائه بديم که حشرات
يا حتي غازها، ماشين‌هاي بي‌مغز هستند.
ولي خود ما چي؟
حيوانات ديگر، ممکن است به چي فکر بکنند؟
اگه ميتونستيم ارتباط برقرار کنيم ممکن بود چي به ما بگويند؟
وقي به دقت آنها رو مشاهده ميکنيم
آيا شواهدي از تصميم گيري خودجوش رو پيدا نميکنيم؟
وقتي ژنتيک خويشاوندي تمام زندگي‌هاي زمين رو در نظر ميگيريم
آيا پذيرفتني است که انسان‌ها روحي جاويدان دارند و
حيوانات ديگر ندارند؟
در طبيعت، برنامه‌ي بازيابي تخم غاز، کافي است.
ولي وقتي جوجه‌ها بيرون ميان از تخم بخصوص قبل از اينکه
آماده ترک لونه باشند
مادر بشکلي ظريف و دقيق نکات نهان در
صدا، چهره و بوي آنها را شناسايي ميکند.
در مورد جوجه‌هاش آموزش ديده.
حالا مال خودش رو خيلي خوب ميشناسه و با
اشياء بيگانه يا حتي ديگر جوجه‌ها اشتباه نميگيره
هرچند که از نظر مشاهدات انساني خيلي شبيه يکديگر هستند.
دوباره دوستمون سوسک رو در نظر بگيريد.
ميتونه ببينه، راه بره، بدود، استشمام کند، مزه کند
پرواز کند، جفتگيري کند، بخورد مدفوع کند و تخم ريزي کند.
يک برنامه داخلي درون مغزي که فقط يک ميليگرم جرم داره
براي به انجام رساندن اين عملکردها داره
به همراه اندام‌هاي
ظريف و تخصصي براي انجام اين برنامه.
ولي فقط همين؟
آيا کسي کنترل رو بعهده داره؟
کسي که داخله؟
کسي اين عملکردها رو کنترل ميکنه؟
و منظورم ما از "کسي" چيست؟
يا شايد سوسک صرفا حاصل برآيند عملکردهاست و نه چيزي بيشتر؟
بدون مقام اجرايي، بدون روح حشره‌اي؟
مسافر قاچاقي داريم.
ميبيني چطوري نسبت به من مثلث بندي ميکنه
سعي داره اين هيولاي عظيم و پهناور 3بعدي که
مقابلش قرار داره رو کشف بکنه.
مگس همينطور قدم ميزنه بدون نگراني
تا وقتي که يک لوله روزنامه رو برميداري و سريعا پرواز ميکنه
ميدونيم اين رفتار به سيستم عصبي مگس متصله.
برخي دانشمندان اگه ازشون در مورد هوشياري مگس
سوال بکني، عصبي ميشوند.
در درون، داخل مغز کوچکش
آيا هيچ درکي از انتخابي که ميکنه نداره؟
هيچ آگاهي نسبت به ماهيت خودش؟
نه حتي يک ميلي‌گرم خودآگاهي؟
ذره‌اي اميد نسبت به آينده؟
حتي مقداري رضايت نسبت به انجام درست کار روزانه؟
اگه مغزش يک ميليونوم جرم مغز ما باشه
آيا بايد منکر اين احساس و تفکر
يکي ميليونوم خودمان بشويم؟
و اگر، بعد از محاسبه با دقت اين مقدار ماده
اصرار داريم که هنوز يک ربات است
چطوري مطمئن باشيم که همچين حکمي نسبت به خود ما صدق نميکنه؟
کاملا انساني يعني چي؟
آيا چيزي هست که فقط مال ما باشه؟
آيا ناظران فرازميني تخيلي ما
فکر ميکنند که چيزي وجود دارد که ما رو نسبت به ديگر موجودات
زنده‌ي روي زمين، متمايز ميکنه؟
چيزي که همه، يا تقريباً همه ما
از هر فرهنگي در طي تاريخ
انجام داديم و هنوزم انجام ميديم؟
چيزي که هيچ حيوان ديگري انجامش نميده؟
افلاطون يکي از اولين مفسراني بود که
انسان بودن رو تعريف کرد.
عنوان کرد: انسان يک 2پاي بدون‌پر است.
وقتي خبر تعريف افلاطون به ديوژنِ فيلسوف رسيد
يک مرغ پرکنده رو به آکادمي افلاطون برد
از دانشجويانِ گردآمده خواست به انسانِ افلاطون درود بفرستند.
شاگرد افلاطون، ارسطو
يک تلاش ديگه کرد.
اون گفت: " انسان يک حيوان اجتماعي است"
انسان يک حيوان با سياست است.
ولي مورچه‌ها
زنبورهاي عسل و موريانه‌ها
ساختار اجتماعي منسجم‌تر و بهتري نسبت به ما دارند.
فيلسوف فرانسوي قرن 16ام ميشل دو مونتني، نوشت
"صادقانه، هيچ حيواني خيانتکارتر از انسان، در دنيا وجود ندارد"
ولي اون هيچوقت با کرم شب‌تاب ، آشنا نشده بود.
ميدونيد که چطور کرم شب‌تاب براي جلب مونث، چشمک ميزنند؟
خب، برخي از مذکرها با اضافه کردن چشمک خودشون
نور دوستان ديگه رو خراب ميکنند.
انگار پيام رومانتيک دوستت که به دوست دخترش فرستاده هک بکني
و تبديلش بکني به يک پيام توهين آميز.
مونث، بي ميل ميشه و خرابکار الان خودش يک شانسي
براي جذبش داره.
پسر، چقدر بي‌رحم.
فيلسوفِ اسکاتلنديِ قرن هجدهم، آدام اسميت،
در مدافعه از سرمايه‌داري و اقتصاد آزاد
اينگونه نوشت که ميلِ به مبادله،
براي مبادله‌ي چيزي با چيزِ ديگر،
در ديگر گونه‌هاي حيواني قابل مشاهده نيست.
چنين چيزي حقيقت دارد؟
شامپانزه‌ها به تجارت علاقمند هستند و مفهوم آن را به خوبي درک ميکنند.
غذا در ازاي سکس، ماساژ در ازاي سکس،
خيانت به سرگروه در ازاي سکس،
درخواستِ گذشتن از جونِ بچه خود در ازاي سکس،
تقريبا همه‌چيز در ازاي سکس.
خيله‌خب، اما ما تنها گونه‌اي هستيم که دستي در هنر داره، درسته؟
البته اين آثارِ هنري رو يه مرغ کريچ‌ساز خلق کرده.
همچنين اين اثر
و اين يکي.
ما تنها گونه‌اي هستيم که از بچه‌هاي خود از سن کودکي
تا بزرگسالي مراقبت ميکنيم.
بازم اشتباه‌ست.
فيل‌ها هم حداقل مثل ما از بچه‌هاي خود نگهداري ميکنند.
بسيارخب، ما تنها گونه‌اي هستيم که حيوانات ديگر رو با اسير کردن
به بردگي مي‌گيريم و ازشون استفاده مي‌کنيم.
اين سوسک بيچاره‌ي دشتِ آفريقا رو مشاهده کنيد
اين «زنبور جواهر» در حال تعقيب آن است تا آن را چيزخور کند و در زيرزمينِ خود
به بردگي بگيرد.
زنبور، سمي را در خود دارد که باعث مي‌شود سوسک اراده‌ي فرارِ
خود را از دست بدهد.
اين سوسک حتي روشنايي هم
موجب فرار آن نمي‌شود.
حالا اين زنبور، سوسک را به سمت خانه خود کشان کشان مي‌برد،
يک تخم هم بر روي بدنِ سوسک به جا مي‌گذارد،
و سپس ورودي رو با سنگ و تکه چوب مسدود مي‌کند.
هدف از زنده نگه داشتنِ اين سوسک تا وقتيـکه ممکن است
تازه نگه داشتنِ اعضاي اوست.
تخم زنبور بدنِ سوسک را مي‌شکافد
و از آن تغذيه مي‌کند.
زمانيکه کامل رشد کرد،
از گورِ سوسک به بيرون مي‌آيد.
بله، اما استفاده از ابزار و تکنولوژي چي؟
بوسيدن؟
در آخر ممکنـه اينطور باشه که،
تنها وجه تمايز گونه‌ي ما، نيازِ روانيِ ما به خاص بودنـه؟
اينجارو يادتون مياد؟
يادبودي از شاخه‌هاي شکسته‌ي درختِ زندگيـه.
بيشتر مملو از تلفاتِ فاجعه محيطي
و رقابتيِ که خيلي قبلتـر از اينکه ما به اينجا بيايم رخ داده،
اما دالاني داره که خودِ ما ساختيم.
چيزي که در وراي اينجا وجود داره تماميِ گونه‌هاييست که خودِ ما
موجبِ انقراضـشون شديم.
ممکنه ارتباطي بين اين وهمِ گسترده‌ي مجزا بودنِ ما
با ديگر طبيعت باشه؟
مشخصتـرين تفاوتِ ما انسان‌ها با حيوانات
اينست که ما آن‌ها را مطيع خواسته‌هاي خود مي‌کنيم،
ازشون کار مي‌کشيم، پوشش،
خوراک، بدون هيچ نشوني از اضطراب گناه يا پشيموني روشون آزمايش انجام ميديم
و به طور کامل از بين ميبريمـشون.
اما همه‌ي ما ميدونيم که اين بي‌فکري اثري سوء
بر روي ما ميذاره.
ما ماشين يا روبات‌هايي هستيم که سرنوشتِ ما
بدون احتمالِ درز کردن در دي‌ان‌ايِ ما نوشته شده؟
آيا دي‌ان‌اي سرنوشت است؟
و اگه هست، آيا قدرتِ نوشتنِ داستان‌هايي حماسي درمورد شجاعت و دينداري رو داره؟
خيله‌خب، فقط با هدفِ استدلال،
فرض کنيد که ما چيزي جز جمع کلي
از ميراثِ ژنتيکيِ خود نيستيم.
اونقدرا هم که بنظر مياد بد نيست.
بافت‌هايي در درونِ دي‌ان‌ايِ ما وجود داره که هر ذره‌اشون
به اندازه تمومِ افسانه‌هاي حماسيِ موجود دليرانه‌ست.
اين مادر با پرش کردن بطور عمد جونِ خودش رو
به خطر ميندازه تا گله رو آگاه کنه و براشون زمان بخره...
تا بچه‌اش و باقيِ گله بتونن فرار کنن.
اگه اين دليرانه نيست، پس چيه؟
و با اين همه، اين کنشِ دليرانه‌ در برنامه‌نويسيِ اين آهوي تامسون کدگذاري شده.
چنين چيزي باعث ميشه که کمتر دليرانه باشه؟
ريسک خورده شدن خودش رو در ازاي نجات خويشاوندانش ميپذيره
نکته همينه
انتخاب خويشاوندي حرکتِ ژنتيکيِ فداکاري است که
بين قلمروهاي حيات حتي ما انسان‌ها رايج است.
ترديد داريد؟
پس در اين آزمايش نظري با من همراه باشيد:
تصور کنيد سعي داريد در شب به طرز عميقي بخوابيد،
با دونستنِ اينکه بچه‌هاتون دارن از گرسنگي ميميرن،
بي‌خانمان شدند يا اينکه شديدا مريض‌اند.
تقريبا براي همه‌ي ما، چنين چيزي غيرممکنـه،
اما روزانه به راحتي 16 هزار کودک از طريقِ گرسنگي، غفلت يا بيماري
که قابل پيشگيريـه ميميرن.
کودکان در حاليـکه ما به راحتي ميخوابيم و اين برنامه رو تماشا مي‌کنيم ميميرن.
خيلي دور هستن.
مستقيما ربطي به ما ندارن.
حالا بگيد که به واقعيتِ انتخاب خويشاوندي باور
داريد يا خير.
ما براي محافظت از حاملينِ دي‌ان‌اي خودمون جونمون رو هم فدا مي‌کنيم و
و از رنج و دردِ کساني که دي‌ان‌ايِ ما رو ندارند رد مي‌شويم.
انتخاب خويشاوندي ميتونه باعث بشه که ما براي نجاتِ يک برادر جونمون رو فدا کنيم،
اما همچنين عوام‌فريبي و خودبرترپنداري
رو رواج ميده.
«ما» برعليهِ «آن‌ها».
يک آزمايش نظريِ ديگه:
تصور کنيد اولين دسترسي رو به سياره‌اي تازه
کشف شده داريد.
از روش‌هاي متعددي براي اثبات کردن اينکه اين دنيا
موجودات زنده‌ي حيرت‌آورِي رو تامين مي‌کنه استفاده مي‌کنيم.
شما تمايل به ارتباط داريد، اما نه با گونه‌هاي
عقرب، مار کبري يا کوسه‌هاي سفيد عظيم.
شما به دنبالِ موجودي هستيد که با ملايمتِ همراه با درک و شعور
پاسخگو باشه.
ماکاک‌ها عضو مهربانتـرين گروه از گونه‌هاي
ممکن بر روي سطح زمين هستند.
اين موضوع با مجموعه‌اي از آزمايشات وحشتناک اجرا شده در سال 1960
اثبات شد.
به 15 ماکاک فقط درصورتيکه مايل به غل‌زنجير شدن بودند
و يا حاضر بودند که به يه ماکاک غيرمرتبطي که زجرکشيدنـش
کاملا عيان بود شوک الکتريکي وارد کنند غذا مي‌دادند.
اگه از شوک وارد کردن به ماکاکِ ديگري سر باز مي‌زدند، بايد گرسنگي مي‌کشيدند.
بعد از ياد گرفتن چم و خم کار،
اغلب ماکاک‌ها از غل‌وزنجير کردنِ خودشون سر باز مي‌زدند.
در يک آزمايش، فقط درصد کمي حاضر به انجام اينکار بودند،
درحاليـکه دو سوم ترجيح مي‌دادند که گرسنگي بکشند.
يکي از ماکاک‌ها حاضر شده بود به مدت دو هفته گرسنگي بکشه
اما به دوستانـش آسيبي نرسونه.
اين قسمتيِ که منو واقعا تحت تاثير ميذاره.
ماکاک‌هايي که در آزمايشات قبلي خودشون شوک بهشون وارد شده بود
حتي کمتر تمايل داشتند که تن به غل‌وزنجير بدهند.
جايگاه اجتماعيِ و جنسيت نزديکان ماکاک‌ها تاثيرِ کمي بر روي
بي‌ميل بودنـشون براي آسيب رسوندن به ديگران داشت.
اين آزمايشات ما رو از نگاه اجمالي انداختن به اين موجودات غيرانسانِ
مقدس که به فداکاري براي نجات ديگري تمايل دارند، باز مي‌دارد
حتي با آن‌هايي که خويشاوند نزديکشان نيستند.
خودخواهيِ بي مروتِ ويروس هاري،
و همدليِ متعالِ اين ماکاک‌ها،
پايانِ اين زنجيره‌اي است که
خودِ ما در آن هستيم.
سير تکاملِ پياپي مغزهاي بزرگتر در ميان
نسل‌هاي اجداد ما بوده که
زايمان بچه رو به تجربه‌اي طاقت‌فرسا تبديل کرده.
احساسات، دست کم در پستانداران،
اساسا از طريق پايينتـرين و
قديميتـرين بخشِ مغز کنترل ميشه...
و فکر کردن، از طريق بالاترين
و جديدترين لايه‌هاي بيرونيِ تحول يافته.
توانايي اوليه‌ي فکر کردن منطبق شده بر
رفتارهاي موجودِ پيشينِ بود.
اين بارِ تکاملي است که با خود در حياط مدرسه،
در ازدواج، سر صندوق‌هاي راي،
در وحشيگري‌ها و در ميدان‌هاي جنگ
با خود به همراه داريم.
خب، چه چيزي رو درمورد آينده به ما ميگه؟
آيا چيزي جز تکرارِ ملالت‌بار مجموعه‌اي
بدون راهِ فراري براي نسل‌هاي بعدي‌ست؟
من داستاني رو بلدم که بهم اميد ميده.
داستان زندگي بدين صورتِ که ما ميتونيم تغيير کنيم.
از اين زماني که درش هستيم،
دونستنِ اينکه چقدر حقيقت داره سختـه.
هزاران سال پيش اتفاق افتاد،
که براي ما مدت زياديـه،
اما در تقويم کيهاني تنها پنج ثانيه‌ي پيش رخ داده.
تقويم کيهاني
کل زمان رو توي يک سال خلاصه مي‌کنه.
من راه بهتري براي درک اين مسئله‌ي سخت و دشوار ندارم
که ما همچنان خيلي جوونيـم،
و درمورد جهان مبتدي هستيم.
بيگ‌بنگ اولِ ژانويه رو تعريف کرد،
و شبِ 31 دسامبر در سال کيهاني همين لحظه‌ست.
تموم فرگشت‌هاي کيهاني، نزديک به 14 ميليارد سال،
تنها در يک سال خلاصه شده‌اند.
تنها پنج ثانيه‌ي پيش در تقويم کيهانيِ،
که بيانگر 2,200 سال پيش است،
بيشترِ دنيا در چنگِ فرمانروايانِ مستبد بود.
لشکريانـشون سرتاسر اين سياره وحشيگري کردند و شکنجه،
تجاوز، قتل و اسارتِ دسته‌جمعي
رو در هرکجا که خواستند گسترش دادند.
مرد جواني از مردابي تيره و تاريک به نام مقدونيه سر در آورد و
و در کمتر از يک دهه،
امپراطوري از درياي آدرياتيک گرفته تا آنسويِ
رود سند هندوستان پديد آورد.
در اين ميان، اسکندر مقدوني لشکرِ سرسختِ
پارسي را سرنگون کرد.
و در همون زمان،
پادشاه چاندراگوپتا مائوريا کلِ شمال هند رو تصرف کرد.
بيندوساره، پسرش، تخت پادشاهي رو بعد از مرگِش در دست گرفت.
وقتيکه مرگِ خودِ بيندوساره نزديک شد،
قصد داشت امپراطوريِ خودش رو به وارثِ دلخواهِ خودش واگذار کنه.
و در افسانه‌ها نقل شده که پسري ديگر،
کسي که بيندوساره ناديده مي‌گرفتدش،
براي طلبِ قدرت آنقدر سنگدل بود که تک تکِ
نود و نُه برادرِ ناتنيـش رو به قتل رسوند.
جامه‌ي پرزرق و برقي رو که فقط يک امپراطور حق پوشيدنـش رو داشت به تن کرد،
و اين پسر منفور در مقابل پدرِ رو به مرگ‌اش ايستاد و با تحقير و استهزاء اعلام کرد که،
«حال من جانشينِ تو هستم»!
اين شخص «آشوکا» بود...
و تازه داشت شروع مي‌کرد.
در قرن دوم «گاه‌شماري دوران مشترک»، آشوکا امپراطوري هندي
سلطنتي وحشت‌آور رو آغاز کرد که به اوج ظلم و بي‌رحمي مشهور است.
زمانيـکه وزراي آشوکا در مقابل فرمانـش براي قطع کردن
درختان ميوه سر باز زدند،
آشوکا در جواب به آن‌ها گفت: «بسيار خب، به جاي آن‌ها سرِ شما را قطع مي‌کنيم».
شيطان صفتيـش هيچ حد و مرزي نداشت.
آشوکا براي قربانيانِ از همه‌جا بي‌خبرش قصري باشکوه ساخت.
وقتي باخبر شده بودند ديگر دير شده بود که در اعماقِ اين قصر
اتاق‌هاي شکنجه‌اي به منظورِ اعمال پنج تا از دردناکتـرين
روش‌هاي مُردن وجود داشت.
بعدها به نام جهنمِ آشوکا شناخته شد.
اما اين بزرگترين خشونتِ آشوکا نبود.
عازم فتح کردنِ تمام هندوستان شد تا کارِ
پدربزرگـش را به اتمام برساند.
ملت کالينگا در جنوب،
ميدونستن که با چنين مرد ديوانه‌اي نميشد صلحي کرد.
در حاليکه آشوکا شهر رو محاصره مي‌کرد شجاعانه در
جايگاه خود ايستادند.
وقتيـکه ديگه نتونستن تحمل کنن،
آشوکا سربازان خودش رو براي کشتنـشون فرستاد.
زمانيـکه آشوکا از پيروزيـش بازديد مي‌کرد،
شخصي حضور داشت که جرئت نزديک شدن بهش رو داشت.
اي پادشاهِ مقتدر، اي که آنقدر قدرتمندي که ميتواني در
لحظه‌اي جانِ صدها هزاران نفر رو بگيري.
قدرتِ واقعيت رو با زنده کردنِ
اين بچه‌ي مُرده به من نشون بده.
اين بينواي نترس که جرئت داشت آشوکا
رو با جنايت‌هاش روبه‌رو کنه که بود؟
هويتِ دقيقـش رو ما هم نميدونيم،
اما ميدونيم که پيرو آيين بودا بود،
و فيلسوفي با کمي شهرت که
تقريبا 200 سال عمر کرد.
بودا پرهيز از خشونت، آگاهي
و شفقت رو تبليغ مي‌کرد.
پيروانـش از ثروت چشم‌پوشي کردند تا بر روي زمين آموزه‌هاي
بودا را مصاديق خود بگسترانند.
اين راهب يکي از آن‌ها بود.
و با دانش و شجاعتِ خود،
در مردي بي‌رحم، رحم و مروت را بيدار کرد.
آشوکا ديگه مثل قبل نبود.
وي اين ستون را در کنار باقيِ
ستون‌ها در محلِ بزرگترين جناياتـش بنا کرد،
اولين قوانينِ آشوکا در بالاي آن حکاکي شد.
همه فرزندانِ من هستند.
من براي فرزندان خود رفاه و خوشحالي را آرزو دارم،
و براي همگان نيز همين را خواهانـم.
اينطور نبود که آشوکا قوانينِ انتخاب خويشاوندي رو
نقض کرده باشه.
بلکه تعريفِ آشوکا از خويشاوندانـش
به همگان گسترش پيدا کرده بود.
قرباني کردن حيوانات براي تشريفات مذهبي و شکار کردن
براي تفريح رو ممنوع کرد.
بيمارستان‌هاي دامپزشکي رو در سرتاسر هندوستان داير کرد،
و شهروندانـش رو به مهربان بودن با حيوانات نصيحت مي‌کرد.
آشوکا اطمينان حاصل کرد که چاه‌ها براي آوردن آب به سمت شهرها و روستاها
حفاري مي‌شدند.
در امتداد جاده‌هاي هندوستان درخت کاشت و پناهگاه ساخت
تا هميشه مسافرين احساسِ خوشايندي داشته باشند و
و حيوانات از نعمتِ سايه بهره ببرند.
آشوکا با کشورهاي کوچک همسايه‌اي که زماني
از شنيدنِ اسمش به خود مي‌لرزيدند قرارداد صلح امضاء کرد.
به مدت 30 سالِ ديگر بر هندوستان حکومت کرد،
و از آن زمان براي ساختِ مدرسه، دانشگاه، بيمارستان و حتي
آسايشگاه استفاده کرد.
زنان رو با تحصيلات آشنا کرد و منصوب شدنِ آن‌ها
به راهب را کاملا پذيرفت.
مراکز کنترل سلامتِ رايگان را براي همه تاسيس کرد و اطمينان حاصل کرد
که داروهاي جديد براي همگان قابل دسترسي باشد.
امر کرد که به همه‌ي مذاهب يکسان احترام گذاشته شود.
براي همه‌ي زندانيان بناحق و با خشونت رفتار شده
دستور به بررسي قضايي داد.
معابد و قصرهاي دوران حکومتِ آشوکا،
و بيشتر ستون‌هايي که در سرتاسر هندوستان بنا کرد،
توسط متعصب‌هاي مذهبي نسل به نسل نابود شد،
و با چيزي که از نظرشون خدانشناسي به حساب ميومد هتک حرمت شد.
علي‌رغم تلاش‌هاي آن‌ها، همچنان ميراثِ او زنده مانده است.
آيين بودايي تبديل به يکي از
تاثيرگذارترين نگرش‌هاي مذهبي شد.
قوانين آشوکا به زبان آرامي بر روي سنگ حکاکي شد،
زبانِ عيسي مسيح،
چندصدسال زودتر از متولد شدنـش.
آشوکا فرستاده‌هاي آيين بودايي رو براي آموزش شفقت،
مروت، خضوع و عشق به صلح
به خاورميانه فرستاد.
مي‌شنويد؟
اين يکي از معدود معابدِ آشوکاست که از ويرانگران به جا مونده،
غاري در تپه‌هاي باربارِ هندوستان.
به انعکاس صدايي که داره معروفـه.
آوا موج‌هاي صداي من از ديوارها کمونه مي‌کنه تا وقتيکه
تا وقتيکه سطوح اشياء کاملا جذبـشون کنن،
و چيزي باقي نمونه.
اما روياي آشوکا فرق داره.
انعکاسِ صداش با گذر زمان بلندتر و بلندتر ميشه.
ما که هستيم؟
شما به من بگيد.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام سايت .:: @bollbolljan ::.