‫یکی از عجایت هفت گانه‌ی...
‫دنیای باستان رو نظاره کنید.
‫کسی از شما اسم این...
‫منظره باشکوه رو می‌دونه؟
‫بگید دیگه. خانواده‌هاتون برای ‫فرستادن شما به این مؤسسه...
‫کلی هزینه کردن.
‫به گفته «ویرجیل»؛ کس خطر نکند ‫نشود چیزی عایدش.
‫تو انگار با اون...
‫کلاه نامناسبی که سرت کردی،
‫تازه واردی، نه؟
‫اهرام بزرگ جیزه‌ست دیگه داداش.
‫حداقل یه نفر حواسش جمعه.
‫لطفا چراغ‌ها رو روشن کنید.
‫این شگفتی معماری بالغ بر ‫سه هزار سال...
‫بلندترین سازه انسانی بود.
‫ولی تا جایی که ما خبر داریم...
‫این اهرام تا به امروز...
‫به شکل یک معما باقی موندن.
‫چه‌طوری ساخته شدن؟
‫چرا؟
‫صرفا برای دفن کردن شاهان مصری؟
‫یا به دستور یه شخص والاتر...
‫که دلیلش هنوز مشخص نیست؟
‫و اگه جرأت کنیم بتونیم بپرسیم؛
‫اون شخص والاتر کی بود؟
‫داش فضایی بودن دیگه.
‫این که فکر کنیم نیروهای ماورائی...
‫و یا حیات بیگانه وجود ندارند...
‫هم یه نگرش کوته‌بینانه‌ست،
‫و هم عمیقا خودپسندانه.
‫کسی این‌جا هست که به نظرش...
‫همچین چیزهایی ممکن باشه؟
‫یا لابد این کلاس رو برداشتین...
‫که من رو مسخره کنین؟
‫من اعتقاد دارم.
‫بله.
‫کاملا مطمئنم اعتقاد دارین.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یه بحرانی توی مدرسه سالواتور رخ داده.
‫وضعیت خونه‌مون به‌هم ریخته.
‫"به‌هم‌ریخته" یعنی ظرف کثیف و...
‫یا شکستن مقررات، نه اینکه ‫دوست‌هامون رفته باشن.
‫واسه همین باید روی ‫این مسئله فکر کنیم.
‫مایی که این‌جا هستیم؛
‫رهبر جناح‌های مربوطه خودمون هستیم.
‫ما هستیم که باید تصمیم بگیریم با...
‫مهمون جدید مشکل‌سازمون چی کار کنیم.
‫«بن». اسمش «بن»ئه.
‫«بن» فعلا تهدید مستقیمی نیست،
‫ولی صرفا همین حضورش...
‫می‌تونه مدرسه ما رو ‫بیشتر از قبل بی‌ثبات کنه.
‫به یه وضعیتی مبتلا شده...
‫که من هنوز درکش نکردم.
‫با کمال احترام؛
‫فقط کافیه بدونیم قراره ‫هیولاها سمتش کشیده بشن یا نه.
‫هرچند دوست دارم یکی بهمون اضافه بشه،
‫باید قبل این که دوباره...
‫کسی رو از دست بدیم، ‫به فکر خودمون باشیم.
‫«کیلب» باید می‌رفت،
‫و تا وقتی «بن» اینجاست ‫نمی‌تونه برگرده.
‫پس «بن» باید بره. ‫نظر من اینه.
‫- درست می‌گی. ‫- از طرف دیگه...
‫شاید به کمک الهام گرفتن بتونم بفهمم...
‫که چی باعث شد «ایثن» و «کیلب» ‫به «بن» حمله کنن.
‫اونم در صورتی که بتونه ‫همین‌جا بمونه.
‫نظر منم همینه.
‫اینم درسته. ‫ولی محض اطلاع...
‫من دیگه «ایثن» رو دوست خودم نمی‌دونم.
‫که گمونم یعنی به رأی تو بستگی داره.
‫نه بابا. من که صلاحیت ندارم...
‫تو آلفایی. همین صلاحیت ‫کافی رو بهت می‌ده.
‫پس با اون موافقی...
‫...یا با من؟
‫جفتتون.
‫از جانب کسی بخوام بگم که...
‫عادت داشت بچه‌های جدید رو کتک بزنه،
‫کاملا این نگرانی تو نسبت به ‫یه فرد جدید رو درک می‌کنم.
‫ولی فکر می‌کنم این‌جا...
‫برای «کلیو» خیلی جای بهتریه.
‫و اگه بیرونش کنیم ‫نمی‌تونه این‌جا باشه.
‫باید قبل رأی دادن ‫با «بن» صحبت کنم.
‫ببینم خطرات و مزایاش چیه.
‫"اگه دو بار در روز، زیر چهره‌ای ‫دروغین خدا را عبادت کنی..."
‫"به اندازه من صورت آبی خواهی شد. ‫من کی‌ام؟"
‫اعتراف کنید دیگه. ‫به فنا رفتیم.
‫چطوری گذاشتم متقاعدم کنین...
‫که واسه این تابلوی مسخره...
‫کل سکه‌هامون رو به ابوالهول بدیم؟
‫این دومین باره که...
‫اون هنرمند کلاه‌بردار...
‫- بهم خیانت کرد. ‫- اگه درست یادم باشه،
‫اون سری می‌خواستی کاری کنی ‫که دنیا به آخرش برسه.
‫پس گمون نکنم مثال خوبی زده باشی.
‫- جزئیات رو ول کن. ‫- می‌شه تمومش کنین؟
‫معمای اول ابوالهول همه چیزش درست بود.
‫شاید اون‌طوری که انتظار داشتیم نبود، ولی...
‫عشق واقعا بزرگترین نابودکننده‌ی دنیاست. ‫باور کنین.
‫بهتره یه بار هم تو منو باور کنی.
‫دکتر «دولیتل»خان ناامیده،
‫و همین قضاوت نابه‌جاش...
‫همه‌مون رو به کشتن می‌ده.
‫ما که الآنش هم مُردیم «تد».
‫من فقط می‌خوام فکر کنم...
‫ببینم کدوم نقشه‌ای که تو ‫توی عمرت ریختی کارساز بوده...
‫...حتی یه ذره.
‫ببین کی دهن باز کرده.
‫اون نقشه هیولاهای آخرالزمان...
‫چه‌قدر کارساز بود، ها؟
‫داشتم می‌گفتم دلیلی نداره ‫که فکر کنیم...
‫این معما قراره فرق داشته باشه.
‫اگه بتونیم حلش کنیم، ‫برخلاف قبلی!
‫واسه همین باید با هم فکر کنیم.
‫سه تا مغز بهتر از یه مغزه دیگه؟
‫نه تا وقتی مغز اون بینشون باشه.
‫پس تا وقتی که...
‫معما رو حل کنی و خلافش رو بهم ثابت کنی...
‫من می‌رم چرت می‌زنم.
‫خب، خبرهای بد.
‫مثل اینکه موندن یا رفتنت از این مدرسه ‫وابسته به نظر منه.
‫«بن»؟
‫ببین تو اون قدر منو نمی‌شناسی که بدونی...
‫تصمیم‌گیری و قضاوت من چقدر افتضاحه...
‫پس می‌خوای بیدار شی.
‫هنوز این‌جاست.
‫«بن».
‫این دیگه چی بود؟
‫کل عمرم واسم سوال بوده.
‫واقعا حیرت‌آوره.
‫یعنی می‌دونی این چیه؟
‫دقیقا نه.
‫ولی عناصر خاصی...
‫مثلا همین دست نوشته.
‫به چشم انسان مشهود نیست...
‫ولی با خط خونی...
‫به زبان‌های مختلف ‫داره از خدایان می‌گه.
‫ولی خدایان هزاران فرهنگ و دین دیگه.
‫شاید هم بیشتر.
‫ببین، می‌دونم متخصص ماجرا خودتی، ولی...
‫خدایان وجود ندارن.
‫خون‌آشام‌ها هم وجود ندارن.
‫حداقل طبق عقیده اکثر مردم.
‫افسانه‌ها فقط لازمه...
‫که توسط کسی کشف بشن تا ‫تبدیل به واقعیت دنیای ما بشن.
‫اینم «ویرجیل» گفته بود؟
‫نه، خودم گفتم.
‫اول فکر می‌کردم این جعلیه،
‫ولی تحلیل‌های اولیه من ‫نشون می‌ده که شیء باستانیه.
‫باید کلی آزمایش دیگه روش انجام بدم،
‫که اصالت و هدفش رو متوجه بشم.
‫ولی واسم سواله که ‫چرا به جای مدیر خودتون...
‫این رو آوردی واسه من؟
‫من و دکتر «سالتزمن» دعوامون شد،
‫واسه همین این ترم ‫رفتم استراحت.
‫که این‌طور.
‫یه دعوای ماورائی با هم داشتین؟
‫هرچی تو بگی.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫واقعا دلم برای مدرسه ‫«سالواتوره» تنگ شده.
‫به خاطر این توی این ‫کاخ انسانی زحمت می‌کشم...
‫که دانشگاه بودجه ‫تحقیقاتم رو تأمین می‌کنه.
‫حالا که بحثش شد...
‫باید با دستگاه حرارتی هم ‫بررسی‌اش کنم.
‫خارق‌العاده‌ست. ‫یه نفر داخلشه!
‫به طرز معجزه‌آسایی هم زنده‌ست.
‫باور کن اگه «لیزی سالتزمن» مُرده بود،
‫معجزه‌آساتر می‌شد.
‫«هوپ».
‫تو چه‌ات شده؟
‫مگه تو باهوش نبودی؟ ‫خودت بگو.
‫می‌شه عجله کنیم؟
‫کلی جا باید برم. ‫کلی آدم بکشم.
‫من با تمام سرعت ممکن دارم می‌گردم.
‫خب، ولی کافی نیست.
‫هرکاری کردم که نابودش کنم،
‫و هیچ‌چیزی هم کارساز نبود.
‫پس اگه تو هم قراره وقتم رو بگیری...
‫بهتره از «الیزابت» کمک بگیری.
‫اون که یه جادوگر سایفونه.
‫می‌تونه جادوی حفاظتی‌اش رو ‫از کار بندازه.
‫اوهوم، فکر کنم یادم رفت اشاره کنم...
‫که زدم کشتمش و الآن درحال تغییره.
‫که می‌شه یه "بدعت گذار"، ‫یه خون‌آشامی که جادوگر هم هست.
‫که می‌تونه مقدار زیادی ‫از جادو رو سایفون کنه،
‫که لابد خیلی زیاده دیگه.
‫منم طلسم بیهوشی روش زدم و...
‫منتظرم که گشنگی بکشه.
‫حالا که بحث تغییر شد...
‫نمی‌دونستم که اگه...
‫تبدیل به سه‌رگه بشی، ‫بی‌رحم هم می‌شی.
‫چون انسانیتم خاموشه، خب...
‫واسه همین گفتم اگه ‫جای تو بودم عجله می‌کردم.
‫شاید با سنگ مرمر "پنتلیک" بشه.
‫اگه تونسته باشم درست...
‫اصالت این شیء که آوردی رو بفهمم،
‫سنگه شاید بتونه ‫قدرتش رو ازش بگیره،
‫همون‌طوری که صدها سال پیش ‫توی مصر باستان بهش اشاره شده بود.
‫ایول. پیداش کردم.
‫یه کاسه‌ست.
‫فقط تا وقتی داخلش رو ببینی.
‫خیلی‌خب. ‫پس کاسه نیست.
‫یه تله‌ست.
‫اینجا یه اتاق فراره.
‫من بچه نیو اورلینزم.
‫نمی‌خواد سخنرانی کنی.
‫به فرانسوی گفتی...
‫"اتاق فرار جادوگرهای احمق"
‫که یعنی باید ازش فرار کنم،
‫وقتی هم فرار کردم، ‫می‌زنم تو رو می‌کشم.
‫پس خداکنه قبل اینکه فرار کنی،
‫من و «الیزابت» رفته باشیم.
‫[لندون]
‫[جوزی]
‫عجله واسه چیه؟
‫کجا دارن می‌رن؟
‫من «فینچ» رو متقاعد کردم که...
‫کل مدرسه رو ببره بازدید مناظر.
‫خودش هم بهتر می‌شه. ‫بعد رفتن «جوزی»...
‫خیلی افسرده شده.
‫می‌دونم چه حسیه، ولی بهشون ‫درمورد هیولاها گفتی؟
‫پس وقتی برسن اینجا...
‫این‌جا هم قراره همون‌قدر خطرناک بشه.
‫«میلتون»، می‌دونم چه‌قدر دلت ‫واسه «لیزی» و «جوزی» تنگ شده.
‫«کیلب» دوست پسر منه.
‫منم دلم واسش تنگ شده.
‫پس نظرت رو عوض کن دیگه.
‫شاید «هوپ» درمورد این که...
‫رهبر بودن چطوریه راست می‌گفت،
‫ما هم هنوز نتونستیم متوجه‌اش بشیم.
‫انسانیت اون خاموشه.
‫انسانیت ما تنها برتری‌مونه.
‫پس به جاش بهتره کمکم کنی...
‫که این هیولا رو گیر بندازم، ‫و اعتماد کن که بعدش...
‫یه راهی واسه برگشتن ‫دوست‌هامون پیدا می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫این طلسم مانع که «کلیو» گذاشته ‫هیولاها رو بیرون نگه می‌داره.
‫که یعنی کلی وقت هست ‫که داستانت رو تعریف کنی.
‫چرا زندگی‌ام رو بگم؟ ‫خودت داری می‌بینی دیگه.
‫نمی‌دونم. شاید چون دیشب...
‫یه حرفی زدی مثل...
‫"هیولاها مشکل بزرگی نیستن"؟
‫چون در مقایسه با خداها ‫هیچ مشکل بزرگی نیستن.
‫چه خفنه.
‫بیشتر بگو.
‫هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫اونش رو من قراره بگم، یادته؟
‫خیلی از شب‌هایی که بچه بودم،
‫مادرم یه داستانی واسم می‌گفت.
‫[پنج هزار سال پیش] ‫[کوه‌های قفقاز]
‫طبق گفته‌های اون،
‫مردم ما عاشق خدایان بودن.
‫خودش هم که عاشق یه ‫خدای بخصوصی هم بود.
‫که من ثمره‌ی اون عشق بودم.
‫واسه همین توی ‫جنگیدن شکست ناپذیرم.
‫من برای امنیت ‫روستامون می‌جنگیدم،
‫ولی در حد خدایان نبودم.
‫هیچ‌وقت خودشون رو ‫نشون من نداده بودن،
‫منم هیچ‌وقت ازشون چیزی نخواستم.
‫«آشور».
‫بیدار شو.
‫دیگه اومدم خونه.
‫تا روزی که «آشور»...
‫دوست صمیمی و معشوقه‌ام مریض شد.
‫بعد متوجه شدم...
‫اگه «اش» زنده بمونه، ‫جفت این‌ها باید رخ بده.
‫چرا یه حسی بهم می‌گه این داستان...
‫قراره گند بزنه به حالم؟
‫واقعا مهربونی.
‫ولی هنوز به قسمت‌های ‫اذیت کننده‌اش هم نرسیدیم.
‫ای بابا.
‫نترس، «جد». ‫وقتی رسیدیم به اون بخشش...
‫دقیقا می‌فهمی که باید ‫باهام چی کار کنی.
‫آخ!
‫سلام پروفسور.
‫حالتون خوبه؟
‫انگار جن دیدین.
‫متأسفانه یه چیز خیلی بدتر دیدم.
‫کی هستی و چی می‌خوای؟
‫اسمم «جن»ئه.
‫خیلی از نطق امروزتون خوشم اومد.
‫می‌خواستم بیشتر صحبت کنیم.
‫آها. که این‌طور.
‫خب...
‫اگه به دنبال دانش درمورد ‫دنیای ماورا هستی...
‫باید کمکم کنی این رو باز کنم.
‫ولی بهت هشدار می‌دم «جنیفر»...
‫- همون «جن»... ‫- هیس!
‫با این کارت یه قدم...
‫به یک جهان وسیع‌تر ‫و خیلی ترسناک تر نزدیک می‌شی.
‫چه بدونم بابا.
‫راستش الآن نمی‌خوام زیاد ‫درگیر این ماجراها بشم.
‫آها.
‫اِم، این قفله؟
‫یا خدا.
‫لعنت به زردپی ظریف من.
‫شاید به موقع نرسیدم.
‫«الیزابت»؟
‫«الیزابت».
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫داش.
‫وای. حالم بهم خورد.
‫ولی هنوز گرسنمه.
‫چه زشت شد.
‫هنوز قدرت‌هام کامل دستم نیومده. ‫پس تحمل کن.
‫حالا که بحثش شد...
‫نمی‌خواد بری بیرون.
‫تو رو واسه دسر نگه‌داشتم.
‫داش هرچی تو بگی.
‫وای خدا. دندون نیش.
‫وقتی برگشتم می‌ذارم ‫از نزدیک ببینی‌شون.
‫همین که «هوپ مایکلسون» رو کشتم.
‫پس با مورد واضح شروع می‌کنیم.
‫"مسئله با پدر". ‫(ناهمخوانی رابطه پدر و دختر)
‫خیلی‌خب.
‫انگار خوب بازی نمی‌کنی.
‫فعلا که نه، ‫ولی کلی کلید دارم.
‫منظورم این نبود.
‫همون‌طور که مشخصه، ‫تونستم از داخل مصنوع فرار کنم.
‫تغییرم کامل شد.
‫دندون نیشم رو می‌بینی؟
‫خب، خوش به حالم. ‫خون‌آشام شدنت...
‫حماقتت هم افزایش داده،
‫چون الآن تو هم این‌جا گیر افتادی.
‫من فقط میلم نسبت به کاری که...
‫باید همون اول می‌کردم ‫بیشتر شده؛ کشتن تو.
‫من که دیگه عملا توی ‫زندان‌های روانی خبره شدم،
‫پس یه راهنمایی بهت می‌کنم:
‫خارج شدن ازش مستلزم...
‫پیدا کردن ریشه مشکلاتته.
‫و راستش رو بگم...
‫...تو همیشه مشکل من بودی.
‫که یعنی هرموقع بخوام می‌تونم برم.
‫پس چرا اومدی این داخل؟
‫آخه می‌خواستم خداحافظی کنم.
‫نمی‌تونی منو بکشی.
‫این داخل شاید نتونم.
‫ولی اون بیرون، ‫توی دنیای واقعی،
‫که کاملا بی‌دفاعی چی؟
‫اون‌جا داستانش فرق داره.
‫درخته خیلی بزرگ بود، «هوپ».
‫فقط یه تیکه چوب باهاش درست نکردم.
‫این خوشگله هم از همون درخته.
‫دروغ می‌گی.
‫نه. خودت رو مُرده فرض کن.
‫قرار هم نیست این بار کم بیارم.
‫قدرت‌های خون‌آشامی خیلی خفنه.
‫امکان نداره.
‫- من که کم آوردم. ‫- کم نمیاری.
‫نقشه خودت بود، یادت رفته؟
‫خب "اگه دو بار در روز ‫زیر چهره‌ای دروغین..."
‫"خدا رو عبادت کنی..."
‫"به اندازه من صورت آبی خواهی شد."
‫"من کی‌ام؟"
‫وایستا.
‫جوابش رو فهمیدم.
‫تو یه احمق پلشتی...
‫که محکومه تا ابد توی ‫این بزرخ لعنتی گیر کنه.
‫«تد» تمومش کن دیگه. ‫بدون مزخرف گفتن تو...
‫همین‌جوریش شرایط سخت هست.
‫راست می‌گه.
‫واقعا آدم بدبختی‌ام.
‫مُردم.
‫نمی‌تونم به دخترهام کمک کنم، ‫«هوپ» دیوونه شده،
‫دانش‌آموزهام دارن تنهایی ‫شرایط رو کنترل می‌کنن.
‫شاید اشتباهاتی که ‫توی گذشته کردم،
‫و تکرارشون کردم،
‫به این معنیه که این سرنوشت...
‫سرنوشتیه که لایقش هستم. ‫ولی تو نیستی.
‫اون زمان که فرزندخونده بودم ‫همچین حسی داشتم.
‫دائم از این خونه می‌رفتم یه خونه دیگه.
‫یعنی اگه هیچ‌کس ‫نمی‌خواد پیشش بمونی،
‫پس لابد خودت یه مشکلی داری دیگه، نه؟
‫بعد با «رافائل» آشنا شدم...
‫که اونم همچین حسی داشت.
‫مشکلاتش رو می‌نداخت ‫گردن مشکل کنترل خشمش،
‫حس می‌کرد به خاطر مشکلش ‫محکوم شده که این طوری زندگی کنه.
‫انقدر همچین حسی داشت که حتی...
‫اون چهار قلم وسیله‌ای که توی ‫چمدون می‌ذاشت رو در نمی‌آورد.
‫بعدش متوجه شدم چقدر اشتباه می‌کرد.
‫آخه اشتباه بود دیگه.
‫چون از بهترین آدم‌هایی بود ‫که توی زندگی‌ام دیدم.
‫که یعنی...
‫منم درمورد خودم اشتباه می‌کردم.
‫بعدش که اون و خودم رو متقاعد کردم،
‫با همدیگه وسایلمون رو خالی کردیم.
‫شدیم برادر همدیگه.
‫مهم نیست چی کار کردیم، ‫ولی فقط خودمون می‌تونیم اجازه بدیم...
‫که اشتباهاتمون شخصیت ما رو شکل بدن.
‫باور کن یه اتفاق خوب باعث می‌شه ‫که این مسئله رو متوجه بشی.
‫پس چرا اون لحظه خوب...
‫همین لحظه نباشه؟
‫دست‌ها روی هم.
‫دو بار در روز.
‫مثل عقربه‌های ساعت.
‫پس منظورش برج ساعته.
‫اینو می‌شه یه کاریش کرد.
‫خوش برگشتی «تد».
‫من که می‌دونم باید چی کار می‌کردم.
‫اگه کسی که دوستش داشتم ‫داشت اذیت می‌شد...
‫می‌رفتم دم قصر خدایان ‫می‌گفتم "آقا..."
‫"مگه تو بابای من نیستی؟"
‫منم همین کار رو کردم.
‫امیدوار بودم درخواستم ‫انقدر مسخره نباشه.
‫ولی کدوم پدریه که نخواد ‫به پسرش کمک کنه؟
‫مثل اینکه بابای من همچین آدمی بود.
‫خدایان روستای ما بالای ‫یه تپه‌ی بلند زندگی می‌کردن.
‫«اش» رو به اون طرف...
‫آستانه‌ای بردم که موجودات ‫فانی نمی‌تونستن بهش برسن.
‫اونجا بود که برای اولین بار...
‫از پدرم کمک خواستم!
‫عشقش رو نمی‌خواستم. ‫کمکش رو می‌خواستم.
‫ولی هیچ جوابی نداد.
‫واسه همین خودم مسائل رو...
‫عین زندگی خودم گرفتم دستم.
‫ولی برخلاف تصوراتم «اش» ‫از جنس خدایان نبود.
‫همین‌طوری شد که فهمیدم ‫داستان مادرم واقعی بود.
‫یا خدا.
‫پس چی کار کردی؟
‫حق ذاتی‌ام رو پس گرفتم.
‫درواقع دزدیدمش.
‫باورم نمی‌شه موفق شدی.
‫چون نشدم.
‫می‌دونی فرق انسان با خدا چیه؟
‫توگا؟ ‫(لباس‌های خدایان اساطیری)
‫جادو.
‫جادویی که امیدوار بودم ‫زندگی «اش» رو نجات بده.
‫ولی خیلی دیر شده بود.
‫«اش»...
‫اون موقعی که با شعله‌ای...
‫که مردم دنیا بهش می‌گفتن جادو برگشتم...
‫...«اش» مُرده بود.
‫واقعا شرمنده‌ام.
‫فکر کنم بدونم بعدش چی شد.
‫خدایان تو رو نفرین کردن. ‫هیولاهایی ساختن که...
‫هیولاها رو خدایان نساختن.
‫خودم ساختم.
‫از روی ناراحتی جادویی که ‫دزدیده بودم رو به اهالی روستا دادم.
‫با خودم گفتم این‌طوری ‫مردم به خودشون کمک می‌کنن...
‫به جای این که دست به دامن ‫این خداهای زورگوی بی‌اعتنا بشن.
‫خیلی احمق بودم همچین فکری کردم.
‫چرا؟ مگه باهاش چی کار کردن؟
‫کاری که انسان‌ها همیشه می‌کنن.
‫رفتن دنبال همون قدرت و امتیازاتی که ‫خدایان ازشون سوء استفاده می‌کردن.
‫نمی‌خواستن دیگه خداها رو نپرستن.
‫می‌خواستن خودشون خدا بشن.
‫و از عطشی که برای این قدرت داشتن...
‫هیولاها به وجود اومدن.
‫درکنار کلی دیگه از ‫بیماری‌های این دنیا.
‫چون بهشون اعتماد کردم ‫تا این لحظه نفرین شدم.
‫شاید حقمه.
‫معلومه که هست.
‫ببین من که نمی‌تونم ‫این نفرین رو ازت بگیرم،
‫ولی می‌تونم تا وقتی ‫درستش کنیم،
‫یه جایی واسه موندن بهت بدم.
‫یه خونه جدید.
‫یعنی دارم می‌گم ‫رأی من همراه توئه.
‫خیلی لطف داری.
‫ولی...
‫نمی‌تونم قبولش کنم.
‫ولی نمی‌تونی هم بری.
‫طلسم مانع رو یادت رفته؟
‫خون یه خدا توی رگ‌های من در جریانه.
‫جادو نمی‌تونه جلوم رو بگیره.
‫بدرود «جد».
‫وای خدا.
‫دیگه افتاد مُرد.
‫نه بابا؟ خودت زدی کشتیش.
‫خود خون‌آشام‌ها که انجامش می‌دن ‫انگار درد نداره.
‫می‌شه یه کم بری اون‌طرف تر؟
‫نمی‌خوام باهات تماس برقرار کنم.
‫داش.
‫منم اندازه تو غافل‌گیر شدم «جنیفر».
‫ممنون.
‫ولی دلیلی داشتی که ‫زندگی‌ام رو نجات دادی؟
‫باید کمکم کنی.
‫چون با اینکه خیلی دلم می‌خواد ‫«هوپ مایکلسون» رو بکشم...
‫ولی نمی‌تونم.
‫فهمیدی چی می‌گم؟
‫واقعا نمی‌تونم بکشمش.
‫با این بزن.
‫اگه نمی‌شه کشتش...
‫پس زخمی‌اش کن.
‫حروم‌زاده. ‫چه مرگم شده؟
‫یه فرضیه‌ای دارم. ‫ولی مثل بقیه فرضیه‌ها...
‫باید امتحان بشه.
‫خیلی‌خب، چرا همچین کاری کردم؟
‫همین که نمی‌تونم بکشمش کم بود.
‫حالا ازش محافظت هم می‌کنم؟
‫فکر کنم وقتشه بهم بگی...
‫که دقیقا چطوری خون‌آشام شدی؟
‫دیگه مهم نیست.
‫چون دیگه قرار نیست ‫زیاد زنده بمونه.
‫جوابش رو پیدا کردم.
‫«بن» کجاست؟
‫«بن» رو می‌گی؟ ‫مشخص شد...
‫طرف یه خدازاده لعنتیه...
‫که پاشد از وسط ‫طلسم مانع رد شد.
‫پس فقط این نیست که ‫باعث می‌شه بخصوص باشه.
‫خونش روی یکی از ‫خارهای اون موجود ریخته بود.
‫چه عجیب.
‫من گوش‌های گرگ دارم ‫ولی نمی‌تونم چیزی بشنوم.
‫هیولاها می‌تونن.
‫همین‌طوری ردش رو می‌زدن.
‫اگه بتونم با یه طلسمی ‫جلوی این فرکانس رو بگیرم،
‫شاید بتونم از نفرین آزادش کنم.
‫می‌دونستی اینا چوبی‌ان؟
‫«بن» شانس آورد خون‌آشام نیست.
‫ولی «ام‌جی» هست.
‫منم فرستادمش بره دنبال هیولا.
‫کجایی؟
‫باشه.
‫لازم نیست جواب بدی.
‫چون قلبت داره می‌زنه.
‫چه مرگته «بن»؟
‫ممکن بود خودت رو به کشتن بدی.
‫راستش من نمی‌میرم.
‫«جد» گفت رأی تو برعلیه من بود،
‫پس چرا واست مهمه؟
‫گمونم عادت کردم اهمیت بدم.
‫فرار کن!
‫عجیبه تونستی فرار کنی.
‫معمولا خوب بازی نمی‌کنی، ‫چون بازی‌ها جالبن.
‫معلوم شد با اومدنت ‫بهترین کمک رو بهم کردی.
‫خودت شدی مشکل من «لیزی».
‫فقط لازم بود کلیدت رو پیدا کنم.
‫دیگه قرار نیست مشکل درست کنه.
‫خودم می‌دونم. ‫"موتوس".
‫چون حالا که خون‌آشامه...
‫دقیقا می‌دونم چه طوری بکشمش.
‫درواقع من "بدعت گذار"ام
‫یه چیزی مثل سه‌رگه که تو هستی. ‫"اینسندیا".
‫یه مداد داری بهم قرض بدی؟
‫«هوپ»، «الیزابت» نمی‌تونه ‫بهت صدمه بزنه.
‫تازه شرط می‌بندم...
‫هر کاری بگی می‌کنه.
‫باشه بابا.
‫- شرطت قبوله. ‫- صحبت نکن.
‫وقتی مُردی خون کی ‫وارد سیستم بدنت شد؟
‫جوابش رو بده.
‫چه بدونم.
‫همون خون‌آشامی که خونش رو...
‫به جعبه کمک‌های اولیه مدرسه اهدا کرد.
‫الآن یعنی چی؟
‫خون خودم بود.
‫که گمونم یعنی بهم وابسته‌ای.
‫تازه داشتم می‌گفتم ‫بدتر از این نمی‌شه.
‫مصنوع کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫مخصوصا وقتی وزنش ‫بالای 200 کیلو باشه.
‫فقط همین نیست که رفته.
‫دختر چت‌بازه هم رفته. حتی ‫وقتی مجبورش کردم بمونم.
‫پس انگار ریدی با این ‫اجبار کردنت.
‫اولین بارم بود، خب؟
‫حالا می‌شه لطفا ‫یه کاری کنی دیگه...
‫مثل یه خرگوش مست ‫با یه لنگ پا نپرم؟
‫ذهن تحت کنترل باعث نقض ‫خیلی از توانایی‌های من می‌شه.
‫باشه.
‫هرچند می‌خواستی ‫یکی رو اجبار کنی،
‫حرف هم حرف منه، یادت رفته؟
‫آره.
‫لطفا.
‫منم با عجیب‌تر شدن...
‫ارتباط شما خیلی تعجب کردم.
‫ولی نمی‌تونیم بذاریم...
‫یه مصنوع شدیدا قوی که ممکنه ‫با خدایان ارتباط داشته باشه...
‫توی این دنیا گم بشه.
‫خیلی‌خب، پیداش می‌کنم.
‫ولی فقط این کار رو می‌کنم چون...
‫نمی‌خوام من رو بذاره توش.
‫می‌فهمم چه حسیه. ‫خیلی بده.
‫عالیه. حالا می‌تونم تا برمی‌گرده...
‫برم واسه خودم یخ‌بستنی بخورم.
‫طبق شنیده‌های من خون‌آشام بودن ‫احساسات رو افزایش می‌ده.
‫گمونم برای بدعت‌گذاران هم صدق کنه.
‫چه بدونم.
‫احساسات من همیشه یه مقدار...
‫پررنگ بودن.
‫چون تو آدم خوبی هستی «الیزابت».
‫پس لطفا قبل اینکه بری ‫این رو در نظر بگیر؛
‫«هوپ» توی شرایط خیلی سختیه...
‫و قراره بره دنبال یه دانش‌آموز بی‌گناه.
‫می‌خوای یه دستی برسونیم بهت؟
‫خودم یه دست پیدا کردم.
‫بعدش اون هیولا «بن» رو برد. ‫حداقل بیشتر بدنش رو برد.
‫عادت داره.
‫فکر کنم فهمیدم ماجراش چیه.
‫ما اومدیم دنبال تو «ام‌جی».
‫باید فورا برگردی توی مدرسه.
‫خارهای هیولا از جنس...
‫نمی‌تونه من رو بکشه، ‫ولی خیلی راحت می‌تونه تو رو بکشه.
‫برو!
‫این بود رهبر بودنمون؟
‫بیشتر بحث سبک زندگیه.
‫خیلی خفنه‌ها، ولی چی کار می‌کنه؟
‫تا وقتی دستش باشه، ‫ازش محافظت می‌کنه.
‫اگه درست انجامش داده باشم.
‫قشنگ مشخصه داره ‫رفتار مطیعانه نشون می‌ده.
‫ترکوندی «کلیو».
‫انگار داره ازت...
‫تشکر می‌کنه.
‫انگار نفرین من ‫نفرین اونم بوده.
‫پس گمونم منم باید ‫از شما تشکر کنم.
‫فکر نکنم وقتش باشه پسر. ‫هنوز یه دست نداری.
‫ترمیمش می‌کنم.
‫کلا آدم عجیبی هستی، نه؟
‫نمی‌خوای بگی چرا داری می‌دزدیش؟
‫یا اون به کنار...
‫چرا طلسم رهیابم ‫روی تو کارساز نبود؟
‫مجبور بودم بوت رو بگیرم.
‫داستانش مفصله داداش.
‫منم نامیرام.
‫نامیرا بودن خیلی رومخه، نه؟
‫راستش نه. ‫ولی خودم که موجود رومخی‌ام.
‫پس جواب سوال‌هام رو بده...
‫وگرنه دستت رو قطع می‌کنم...
‫و تا حد مرگ باهاش ‫کتکت می‌زنم.
‫خب، من که صلح طلبم.
‫پس نمی‌خوام اذیتت کنم.
‫نترس، زورت نمی‌رسه.
‫شرمندتم کوچولوی عصبی، ولی...
‫بعضی چیزها هست که ‫دلت نمی‌خواد بدونی.
‫اولا که؛ آخ
‫دوما الآن دیگه باید بدونم.
‫اگه الآن حرفم ارزشی داره، ‫واقعا می‌گم کاش نمی‌خواستی.
‫سلام رومخ خانم.
‫خیلی‌خب، حالا شما هرچی که هستین. ‫من اصلا نمی‌خوام قاطی‌اش بشم.
‫مثل اینکه چاره دیگه‌ای هم نداری.
‫خب...
‫پس وقتشه برم فضا.
‫خب، این دیگه از اون ‫اتفاق‌های روزمره نبود.
‫این دیگه چی بود؟
‫نظر منو می‌خوای؟
‫یه خدا بود.
‫احتمالا یه کم درد داره.
‫همیشه درد داره.
‫هدف هم همینه که داشته باشه.
‫آره، چون تو «پرومتئوس»ای. ‫(شخصیتی در اساطیر یونان)
‫مردم فکر می‌کنن من باهوش نیستم،
‫ولی چون درس نمی‌خونم ‫نمره‌های خوبی نمی‌گیرم.
‫مطالعه که می‌کنم،
‫مخصوصا درمورد مسائل ‫خفنی مثل خدایان.
‫طبق تجربیات من بیشتر ‫افتضاحه تا خفن.
‫تو پسر حروم‌زاده خدایی.
‫- یعنی تو آتیش رو... ‫- جادو.
‫حالا هر چی. دزدیدیش ‫و دادیش به مردم.
‫خیلی بد شد که کارساز نبود، ولی...
‫خیلی حرکت شجاعانه‌ای بود.
‫بعد خدایان مجازاتت کردن...
‫تو رو بستن به صخره که ‫عقاب‌ها بتونن جیگرت رو بخورن.
‫و نفرین این بود که ‫فرداش شفا پیدا کنی،
‫تا روز بعدش هم بتونی ‫دردش رو تجربه کنی.
‫تا ابد حسش کنی.
‫حالا صخره و زنجیر که بود. ‫ولی عقاب نبود.
‫فقط هیولا بود.
‫داستان و نفرین من همینه.
‫مثل این‌که نفرین اونا هم بوده.
‫افسانه‌های امروزی زیادی ‫ساده‌سازی شدن.
‫مثلا اسم‌ها همه‌شون اشتباهن.
‫چون هیچ‌کس نمی‌تونه ‫اسم واقعی من رو تلفظ کنه.
‫ولی «بن» رو ترجیح می‌دادم.
‫یه اسم ساده. ‫مثل «جد».
‫از سادگی هم خوشم میاد.
‫پس داداش، خوب جایی اومدی.
‫نمی‌شه چون نمی‌تونم بمونم.
‫معلومه که نمی‌تونی.
‫ببین، هر ماه یه بار منم ‫بیدار می‌شم می‌بینم زنجیرم کردن.
‫پر از خیسی بزاقی که... ‫امیدوارم مال خودم بوده باشن.
‫این که یه موجود نفرین شده باشی...
‫یکی از ملزومات حضور ‫توی مدرسه سالواتوره‌ست.
‫می‌خوای امتحانش کن.
‫گمونم این‌جا موندن بهتر از اینه...
‫که از روده کوچیکه "گورگون" عبور کنم.
‫چرا لب و لوچه‌ات آویزنه؟
‫مگه نگفتی می‌خواستی ‫نابودش کنی؟
‫مأموریتت تکمیل شد.
‫خداها واقعی‌ان.
‫و اگه «آرورا» خبردار بشه...
‫اینش دیگه مشکل خودته.
‫راستش فقط مشکل من نیست.
‫واسه همین خیلی ناراحتم.
‫با اینکه دلم نمی‌خواد ‫ولی باید کمکم کنی.
‫گمونم بهتر از این باشه که منو بکشی.
‫می‌خوای توضیح بدی؟
‫راستش، هرچقدر که سه‌رگه بودن ‫بهم قدرت می‌ده...
‫باعث می‌شه توی تله بیفتم.
‫از وقتی انسانیتم رو خاموش کردم ‫یه سری مسائل رو نمی‌بینم.
‫همه چیزهایی که توشون کله‌شق بودم...
‫الآن واسم اهمیت کمتری دارن ‫واسه همین...
‫با اینکه خیلی نگرانم می‌کنه، ‫ولی برای نابود کردن «آرورا»...
‫به یه هم‌دست لازم دارم.
‫بیشتر شبیه قناری توی معدن ذغال‌سنگی.
‫بیفتی دنبال خدایان و خون‌آشام‌های آشغال؟
‫عمرا اگه باشم.
‫تو به من وابسته‌ای.
‫نمی‌تونی رد کنی.
‫«هوپ»؟
‫فقط تصور کن ‫این نسخه "بدعت‌گذار" من...
‫همین‌جوری چقدر رو مخه.
‫می‌بینی همین الآنش ‫چقدر ناامیدیم افزایش پیدا کرده؟
‫خیلی زود قدیمی می‌شه.
‫تازه بماند همین که دوست‌هام ‫بفهمن قضیه چیه...
‫میان دنبالم که پیدام کنن.
‫اگه کاری که من می‌گم رو بکنی که نمیان.
‫که مجبورم هستی بکنی.
‫پاکوژی.
‫ببخشید؟
‫چه پاکوژی کوچولو و نازیه.
‫جن جنگلی از افسانه‌های بومی آمریکاست.
‫وقتی تحت تأثیر نفرین نباشن،
‫خیلی موجودات آروم و بازیگوشی‌ان.
‫دیدی چطوری تلپورت می‌کرد؟
‫گمونم بالأخره فهمیدیم...
‫بخش هیولای «ایثن» چیه.
‫حالا که بحثش شد...
‫الآن یعنی اون و «کیلب»...
‫می‌تونن برگردن مدرسه؟
‫آره.
‫ولی مگه تو و «ایثن» ‫دوستی‌تون تموم نشده بود؟
‫امروز خیلی پیش‌داوری کردم.
‫خوب شد تو و «جد» این‌طوری نبودین.
‫تو رهبر خوبی هستی «کلیو».
‫از اون رهبرهایی که خودم ‫همیشه می‌خواستم باشم.
‫منطقیه، چون خودم همیشه ‫واسم سوال بود که؛
‫"اگه ام‌جی بود چی کار می‌کرد؟"
‫جدی می‌گی؟
‫تو هم رهبر خوبی هستی «میلتون».
‫حرف «هوپ» رو بی‌خیال.
‫مرسی.
‫بعد رفتن «لیزی» یه کم...
‫از خودم بی‌خود شدم.
‫حالا که مشکل هیولا حل شده.
‫دیگه می‌تونم برم دنبالش.
‫کلا پنج دقیقه هم نیست رفتم.
‫اونم زشت‌ترین حیوون هدیه‌ایه...
‫که تو عمرم دیدم.
‫«لیزی» کجا بودی؟
‫اول بغلش کن. ‫بعدا حرف می‌زنین.
‫احتمالا بهتره بشینی.
‫کلی ماجرا هست که باید بگم.
‫یعنی باورش شد؟
‫اگه یه کاری خیلی خوب از پسم بر بیاد...
‫اینه که «میلتون گریسلی» رو ‫متقاعد کنم یه چیزی رو باور کنه...
‫حتی توی حالتی که پیشش حضور نداشته باشم.
‫تا جایی که بهش گفتم، ‫اینه کهیه مدت...
‫می‌خوام با مامانم به ‫خون‌آشام بودن عادت کنم.
‫تو هم زیادی خطرناکی ‫که بخوای نزدیکم بشی.
‫حداقل بخش آخرش راسته.
‫ولی بدم اومد که ‫مجبورم کردی بهش دروغ بگم.
‫بی‌خیالش دیگه. ‫این می‌تونه شروع...
‫یه رابطه دوجانبه سودمند قشنگ باشه.
‫«هوپ» بار آخره که می‌گم؛
‫من نمی‌خوام قاطی این ماجرا بشم.
‫حتی هنوز نامیرا بودنم رو هضم نکردم،
‫چه برسه نامیرا بودن و ‫به کشتن دادن خودم.
‫پس دوجانبه سودمند بره تو باسنم. ‫این ماجرا هیچ سودی واسه من نداره.
‫معلومه که سود داره.
‫چون همین که «آرورا» بمیره...
‫مجبورت می‌کنم قول بدی ‫که من رو نکشی،
‫و منم می‌فرستمت بری.
‫آزاد می‌شی. تقریبا.
‫واقعا انتظار داری باور کنم؟
‫می‌تونم مجبورت کنم باور کنی. ‫این طوری که آسون تره.
‫زحمت نکش.
‫منم که همیشه پشت ‫وابستگی‌هام قایم می‌شم.
‫و اگه قرار بود کمکت کنم یه نفر رو بکشی،
‫انتخاب خودم هم «آرورا» می‌بود.
‫عالی شد.
‫تو رانندگی کن من چرت می‌زنم.
‫«تد» راست می‌گفت.
‫معما ما رو به این‌جا رسوند که...
‫انتظار همچین جایی رو نداشتم.
‫خیلی‌خب، ‫یه معمای جدید.
‫این‌جا دیگه کجاست؟
‫خب، خودت گفتی ابوالهول ‫بهمون دروغ نگفته. که یعنی...
‫اینجا یه نفر بلده چطوری ‫از برزخ خارج بشه.
‫- آره. ‫- اگه هم نه...
‫حداقل می‌تونیم یه نوشیدنی بزنیم.
‫آره.
‫سه تا بوربون.
‫رو چشمم.
‫شما اینجا تازه واردین،
‫پس همون سه تا سکه بدین.
‫لابد با خودت می‌گی...
‫کاش بیشتر سکه داشتی ‫مگه نه داداش؟
‫چیزی شده آقایون؟
‫انگار تا حالا جن آبی ندیده بودین.
‫صورت آبی.
‫بینگو.
‫حالا می‌خوای نوشیدنی رو بی‌خیال،
‫چون به جاش می‌خواییم ‫سه تا آرزو بکنیم.
‫پس اومدین جای درستش.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.