«سریال «آن سوی اطلس فصل اول - قسمت دو
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫- یکی دیگه؟ ‫- نه، ممنون.
‫یه قهوه، لطفاً.
‫من متاهلم.
‫اعتماد به نفست رو تحسین می‌کنم، ‫اما سعی ندارم اغوات کنم.
‫شایعه شده راه خروج پیدا کردی.
‫خیلی از بریتانیایی‌ها بعد از عقب‌نشینی ‫توی بندر دنکرک، توی فرانسه گیر افتادن.
‫خیلی‌هاشون.
‫به کمک نیاز دارن.
‫تو ازم می‌خوای که اسرای جنگی بریتانیایی رو ‫قاچاق کنم و از فرانسه بیرون ببرم؟
‫من آمریکاییم.
‫دقیقاً.
‫بریتانیا توی جنگه و محاصره شده.
‫ما به متفقینی نیاز داریم ‫که توی فرانسه بتونن آزادانه کار کنن.
‫- خانم... ‫- مارگو صدام بزن.
‫مارگو، کشور من رسماً توی این جنگ، بی‌طرفه.
‫آقای فرای، مقاله‌هایی که توی نیویورک تایمز ‫از برلین نوشتین رو خوندم.
‫دقیقاً می‌دونم ‫راجع به بی‌طرفی آمریکا چه حسی دارین.
‫چیزی که دارین پیشنهاد میدین،
‫پیمان شکنیه.
‫آقای بنجامین.
‫ببخشید. ‫امیدوارم ناراحت نشین. من...
‫فقط یه سوال راجع به کارتون دارم.
‫چی شما رو به اینجا آورد؟
‫اوه، کنجکاوی.
‫بفرما. اه...
‫اگه عطر اشیاء منحصر به فرد ‫وقتی به تولید انبوه میرسن از بین بره،
‫کجا میره؟
‫سوال جالب‌تر اینه که،
‫چه بلایی سر عطر اشیاء منحصر به فرد میاد
‫وقتی توسط قدرت‌های شیطانی ریز ریز بشن
‫و وقتی دنیایی که می‌شناسیم داره نابود
‫و تیکه تیکه میشه؟
‫اما یه روزی،
‫دوباره تیکه‌ها رو کنار همدیگه قرار میدیم، ‫درست مثل یه پازل.
‫و در یهودیت به این «تیکون عولم» میگن. ‫(معنا: وظیفه انسان‌ها، ترمیم دنیا می‌باشد)
‫تیکون عولم.
‫دقیقاً.
‫داریم سعی می‌کنیم سلول‌های مقاومتی دیگه ‫مثل خودتون رو پیدا کنیم.
‫کمیته نجات فوری یه سازمان کمک‌دهیه.
‫اومدم اینجا که به مردم برای فرار از خشونت ‫کمک کنم نه اینکه خودم توش دخیل بشم.
‫- پس کمک کنین پسرامون فرار کنن. ‫- نمی‌تونم بهتون کمکی کنم.
‫اون مرده که اون سمته رو می‌بینین؟ ‫اور کت پوشیده، همینطوری رد میشه؟
‫فرمانده پلیس مارسیه. ‫داره آماده میشه که به اسپندید حمله کنه.
‫- کی؟ ‫- اوه...
‫- پنج دقیقه، ده دقیقه دیگه. ‫- چی؟
‫اون مردی که داره روزنامه ایتالیایی می‌خونه، ‫اون هم یکی از آدم‌هاشه.
‫و همینطور اون دو تا که شال گردن انداختن ‫و پیش میز دارن حرف میزنن،
‫و اون مردی که داره کفشش رو برق میندازه ‫و داره سیگار برگ میکشه.
‫هر چهار تاشون فقط منتظر سیگنال فرمانده‌ـن.
‫ممکن نیست این رو بدونی.
‫همین جا صبر کن و ببین چی میشه.
‫لاربی بن‌برک، پیروزی‌های اخیرش رو دیدی؟
‫- کی؟ ‫- لاربی بن‌برک.
‫- مروارید سیاه مارسی. ‫- پال.
‫- طرفدار فوتبال نیستی؟ ‫- نه.
‫معتقدم که قراره به این هتل حمله بشه.
‫- چی؟ ‫- باید مردم رو از اینجا خارج کنیم.
‫آقای بنجامین و چند نفر دیگه ‫امروز با قطار میرن سمت بنیول
‫و شب هم سمت پیرینیس میرن.
‫می‌تونی ببریش پیش لیسا؟
‫من یه ایده دارم ‫که برای یه شب بقیه رو کجا ببریم.
‫به هرحال، مری جین طبقه بالاست؟
‫- اوه! ‫- عالی نیستن؟
‫اگه همه لباس کارگرهای تاکستان رو بپوشن، ‫لیسا همه رو تو روز میبره خونه‌ـشون/
‫و اون‌ها از اون پوتین‌های قدیمی
‫که پای همه هست، راحت‌ترم هست.
‫- از اون‌ها خوشت نمیاد؟ ‫- نه، به اندازه کافی بزرگ نیستن.
‫اوه. انقدر راحتن که ممکنه دیگه درشون نیارم.
‫تا موقعی که این‌ها پاته فرار نکنی
‫نه. من که جایی نمیرم،
‫با اینکه پدرم از دستم عصبانیه.
‫هی هم میگه: «مارسی برای یه زن آمریکایی ‫مثل تو، جای خوبی نیست»
‫یه زن آمریکایی مثل تو یعنی چی؟
‫خودت می‌دونی دیگه.
‫خب، تو گردشگرهای دیگه آمریکایی رو نمی‌بینی.
‫ببخشید، من گردشگر نیستم.
‫- نه. ‫- چرا داری می‌خندی؟
‫خنده‌دار نیست.
‫اینجا مسئولیت‌های واقعی دارم. ‫آدم‌هایی هستن که روم حساب باز میکنن.
‫آره. منم روت حساب باز می‌کنم.
‫داری مسخره‌ـم میکنی؟
‫عمراً مسخره‌ـت کنم.
‫- پلیس داره به هتل حمله میکنه. ‫- چی؟
‫- پلیس! ‫- پلیس!
‫پلیس! بیاین!
‫برگه‌هاتون!
‫چه خبر شده؟
‫- شما مدیر هتلین؟ ‫- نه. واریان فرای.
‫مدیر کمیته نجات فوری آمریکایی.
‫چندین تا از مهمون‌ها تحت محافظت ما هستن.
‫به اندازه کافی بدبختی نکشیدن؟ ‫کسی هیچ قانونی رو نمی‌شکنه.
‫همه‌ـشون مجرمین بیگانه‌ـن، آريالای فرای.
‫- اون‌ها فرارین! ‫- فرقشون چیه؟
‫- آقای بنجامین، لطفاً لباس بپوشین. ‫- چه خبر شده؟
‫عجله کنین. پلیس‌ این جاست.
‫- لطفاً. ‫- باشه.
‫پلیس!
‫پلیس، در رو باز کنین!
‫پلیس! در رو باز کنین!
‫در رو باز کنین! پلیس!
‫در رو باز کنین!
‫برو بیرون! مرتیکه منحرف! ‫گمشو از این جا بیرون!
‫گمشو بیرون!
‫اوه، ببین! ما همزمان فقط سه نفر رو می‌تونیم ‫توی این جا بدیم.
‫می‌تونم ببرمشون پایین توی آسانسور.
‫- مطمئنی این جا می‌تونیم قایم شیم؟ ‫- ما قایم نمیشیم.
‫اه، گندش بزنن!
‫گیوه!
‫درجا بر می‌گردم.
‫باشه. بیاین. این‌‌ها برای اون‌هاست ‫و بقیه‌ـش رو هم مخفی می‌کنه، باشه؟
‫- ازت ممنونم. ‫- من از تو ممنونم.
‫و بعدش؟
‫میام پیدات میکنم. هر جا که باشی.
‫خوبه.
‫- داریم کجا میریم؟ ‫- می‌بینی.
‫نمی‌تونم بقیه‌ـش رو بیام.
‫کارم با کتابم تموم نشده. ‫باید بنویسم.
‫آقای بنجامین، ایده‌هاتون این جاست!
‫زندگیتون از یه دست‌نوشته ‫بیشتر ارزش داره. متوجه‌این؟
‫آره.
‫لعنت بهش.
‫بیاین بریم.
‫- با من بیاین. ‫- نمی‌تونم ببینم.
‫ساکت! بی صدا!
‫ما کجاییم؟
‫به مارسی واقعی خوش اومدین.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بیاین بریم!
‫هی.
‫ممنون.
‫والتر بنجامین، هولیوس برگر. ‫این هم لیسا فیتکو.
‫با من بیاین.
‫تو این رو بگیر ‫و تو این رو.
‫آندره، مکس، جکلین، ‫همه‌ـتون اینجا بمونین،
‫اول من میرم.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫داری رویا می‌بینی، مکس.
‫من خواب دیدم که توش چمدون بودم.
‫درواقع، خواب نبود. ‫واقعاً اتفاق افتاد.
‫سلام؟
‫سلام.
‫واریان...
‫نه، اومدم ازت درخواست یه لطفی کنم. ‫این یه وضعیت اضطراریه.
‫تنها نیومدی؟
‫سلام! من مری جین گولدم. ‫با واریان کار می‌کنم.
‫لاوگرُو. توماس لاوگرُو.
‫همین تازه پلیس به هتلمون حمله کرد. ‫نمی‌دونستم فراری‌ها رو کجا ببرم.
‫- این خونه شماست؟ ‫- فعلاً.
‫- و چند نفر اینجا زندگی میکنن؟ ‫- یک.
‫یه نفر؟ چند تا اتاق خواب داره؟
‫چی؟ ده پانزده تا؟
‫- حداقلش. ‫- پس امشب می‌تونیم اینجا بمونیم؟
‫- هر چه قدر دوست دارین، بمونین. ‫- نه. زمانی که لازم داریم یه شبه.
‫- چه قدر ازمون پول می‌گیری؟ ‫- وایسا ببینم.
‫واریان، بهش فکر کن. فکر میکنی ‫که چند نفر رو می‌تونیم اینجا قایم کنیم.
‫برتون‌ها و مکس ارنست ‫که همین الان همراهمونن.
‫می‌تونیم ماهلرها و مان‌ها و حتی لوین‌ها ‫و بچه‌های فرایبرگ هم جا بدیم،
‫و کلاً برامون 20 دقیقه طول کشید ‫که از دروازه تا اینجا بیایم.
‫کمیته نجات فوری به زندگی ما ‫توی یه ویلا خصوصی راضی نمیشه.
‫کمیته توی نیویورکه! ‫لازم نیست بدونن کجا زندگی می‌کنیم.
‫بعضی از افرادمون رو پلیس می‌خواد.
‫تا جایی که می‌دونیم، خودمون هم ممکنه ‫که تبدیل به یه فراری شده باشیم.
‫پس توی ملا عام مخفی میشیم. ‫این ویلا برامون فوق‌العاده‌ـست.
‫انصاف نیست که توماس رو توی خطر بندازیم ‫وقتی حتی درگیر کارمون هم نیست.
‫درواقع، من اصلاً مشکلی با خطر ندارم.
‫- اصرار میکنم بمونین. ‫- پس تصمیم گرفته شد.
‫- می‌خوای ما رو یه تور توی خونه ببری؟ ‫- اول شما.
‫عروسک را در آغوشت بگیر. ‫خارها و تیغ‌هایش رفتن به زیر.
‫گم کرده زره‌اش را در درون ‫کفش‌هایش حلزون،
‫اما صندوق پستی پیدا کرد بعد از اون.
‫از زمین میبارد بر آسمان.
‫مانند روبان در جریان باد میشد جا به جا.
‫ابرها تیره از پوست ساردین‌ها ‫می‌شوند بازتاب.
‫ساردین‌ها هم تحت تاثیر ‫دردهایشان می‌شوند تیرتار.
‫خوبی؟
‫حالت تو خوبه؟
‫- بهت آسیبی زدن؟ ‫- نه. نه. نه.
‫- خالیمون کردن رفت. ‫- کاملاً نه.
‫- همه‌چیز ردیفه؟ ‫- همه رفتن توی تخت خوابشون.
‫ام...
‫- مری جین. ‫- اوهوم؟
‫فکر کنم ما، اه، به پول بیشتری ‫نسبت به چیزی که فکر می‌کردم، لازم داریم.
‫یه دفتر جدید نیاز داریم، ‫حمل و نقل به داخل و بیرون شهر...
‫مشکلی نیست.
‫- مطمئنی؟ ‫- نگران نباش.
‫- من حلش می‌کنم، واریان. ‫- ممنون.
‫اوهوم.
‫اینکه امشب همه رو روی تخت خوابوندیم، ‫واقعاً حس خیل یخوبی داره،
‫پس ممنونم، توماس.
‫بهم یادآوری کن که از کجا می‌دونیم ‫که تو مخبر گشتاپو نیستی؟
‫من؟ من توی یه کیبیوتز بزرگ شدم. ‫(کلمه‌ای عبری که به مزرعه‌های اشتراکی میگن)
‫خب، مادر بزغاله‌ها موقع بحران ‫با یه ویلا خالی بیاد،
‫ممکنه در واقع همون گرگه باشه.
‫نه، توماس هم مثل بقیه وقتی جنگ شروع شد، ‫توی اروپا گیر افتاد.
‫- این مرد مخبر گشتاپو نیستم. ‫- پس شاید پری چیزی هستی.
‫نه، جدی میگم.
‫- می‌شناسمش. ‫- چطوری؟
‫شما دو تا چطوری همدیگه رو می‌شناسین؟
‫پنج سال پیش، توی برلین،
‫یه مرد یهودی توی یه بار خیلی وحشیانه ‫توسط نازی‌ها مورد حمله قرار گرفت.
‫ما تنها دو نفری بودیم ‫که سعی کردیم کمک کنیم.
‫اون فقط داشت آبجو می‌خورد. ‫یه چاقو توی دستش فرو کردن. خون...
‫این رو برای نیویورک تایمز نوشتم ‫و اون‌ها دفنش کردن.
‫اون... اون موقع بود که فهمیدم
‫که این حنگ با هر جنگ دیگه‌ای،
‫قراره فرق داشته باشه.
‫- می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- نه، مشکلی نیست. بشین.
‫بزرگ نیست اما راحته.
‫تنها چیزی که کم داره، ‫دست‌پخت مادرمه.
‫ممنونم، پال.
‫بهترین بخشش رو بهش نشون ندادی.
‫روزی طولانی داشتی.
‫این طوری بهتر شد.
‫ما... ما نمی‌تونیم هی این کار رو کنیم.
‫این مسئله راجع به زنته؟
‫نه. آیلین می‌دونه من دقیقاً کی‌ـم.
‫مسئله مری جین و بقیه کسای که توی اتاق بغل،
‫پایین و بالای این راهرو خوابیدنه.
‫نیاز دارم این دو سمت زندگیم رو ‫جدا نگه دارم.
‫دو سمتت رو؟
‫منظورم...
‫سمت خصوصی
‫و سمت حرفه‌ایه.
‫به‌خاطر این که ممکنه چی فکر کنن؟
‫اتاق‌های اینجا خیلی کلفتن.
‫نه، جدی میگم.
‫باشه.
‫خانم گولد، متاسفم ‫اما ترازتون مقداری
‫که خواستین برداشت کنین رو کفاف نمیده.
‫اما هر هفته از دومین بانک ملی شیکاگو ‫برای من پول واریز میشه.
‫این هفته چیزی واریز نشد.
‫اوه، خب... مطمئنم که یه سوءتفاهمه.
‫و تا وقتی که این مشکل رو حل کنم، ‫می‌تونی یه مقداری نقد بهم بدین؟
‫متاسفانه امکان نداره؟
‫- ببخشید؟ ‫- پولی توی حسابتون ندارین.
‫ماه‌هاست که من مشتری با ارزش این بانکم.
‫فعلاً، این باقی مونده سرمایه توی حسابتونه.
‫لطفاً.
‫مرسی!
‫خدایا.
‫- به نظرت چیزی که می‌خواستن رو پیدا کردن؟ ‫- امیدوارم نکرده باشن.
‫آره.
‫- یه دست می‌رسونی؟ ‫- آره.
‫فقط...
‫مکس ارنست.
‫گذرنامه‌ها.
‫فهرسته؟
‫آره.
‫چند سال پیش، ما با قطار ‫به ریوی‌یرا سفر کردیم.
‫درجه یک بود. موسسه وکالت من داشت ‫به بهترین نحو کارش رو انجام میداد.
‫حس می‌کردم روی قله دنیا ایستادم. ‫کی می‌دونست همه‌چیز ممکنه انقدر سقوط کنه؟
‫من که نمی‌دونستم.
‫توی سال 1933 یه شغل توی فلسطین ‫بهم پیشنهاد شد،
‫اما ردش کردم. ‫دلم نمی‌خواستم توی کویر زندگی کنم.
‫شاید تصمیم اشتباهی گرفتم.
‫تصمیمات اشتباه مارو به این نقطه رسوند.
‫از تصمیمات نادرست به اشتباه ...
به عنوان بخشی از پیشرفت تلقی می‌شدن‫.
‫من سعی میکنم به عقب نگاه نکنم.
‫ولی من فقط به عقب نگاه میکنم.
‫همین‌که به جلو حرکت کنید، کافیه.
‫همین‌جور که جلو میریم، همه‌مون ‫یه سری خرابه از خود‌مون به جا می‌ذاریم.
‫نه چیز بیشتری.
‫تاریخ
‫مثل بادیه که مارو به جلو می‌بره، و تمامی ‫چیزهای که تو مسیر هستن رو خراب میکنه.
‫زود باش بیا.
‫بذار کمکت کنم.
‫ممنون!
‫اهل کجایی؟
‫اصالتا، «برلین».
‫- اوه، برلین. ‫- سال 1933 از اونجا رفتم.
‫کجا رفتی؟
‫اولش، من و خواهر‌ بزرگترم «اورسلا» ‫به پاریس رفتیم،
‫بعدش «تریسته» ی ایتالیا، لندن، ‫«سویل» اسپانیا...
‫هم.
‫...و دوباره به پاریس برگشتیم.
‫بقیه ی اعضای خانواده‌تون چطور؟
‫خب، پدرم قبل از به قدرت رسیدن ‫«هیتلر»، فوت شد.
‫و بعدش، امم... خب، آخرین بار شنیدم،
‫مادرم و خواهر کوچکترم «اوا» داشتن به ‫لندن می‌رفتن.
‫ولی...
‫خب، حقیقتا نمی‌دونم
‫که تونستن به لندن برسن یا نه.
‫و اینکه نمی‌دونم... نمی‌دونم چه جوری بفهمم.
‫شاید اصلا نمی‌خوام که بفهمم.
‫اگه اینجوری بخواین راه بیاین، تا قبل ‫از سپیده دم نمی‌رسیم.
‫ببخشید. نمی‌تونم سریع تر راه بیام.
‫پس بهتره برگردیم.
‫این همه راه رو تا «بانیولز» برگردیم؟
‫یه خونه سنگی هست که می‌تونیم توش بخوابیم.
‫یکم قبل تر ردش کردیم. ‫زیاد دور نیست.
‫من نمی‌تونم به خونه برگردم. ‫ترجیح میدم شب رو همین‌جا بمونم.
‫این‌جا؟
‫همین‌جا.
‫سپیده دم میایم دنبالت.
‫شب بخیر.
‫- تا حالا دقت کردی؟ ‫- به چی؟
‫نه متر اون طرف تر از اینجا مردمی گرسنه کنار ‫ساحل خوابیدن.
‫این کشور داره تو گه غرق میشه، ‫عذرخواهی میکنم بابت لحن صحبتم.
‫همینه که پدرت می‌خواد برگردی خونه.
‫همچین شامپاین های توی «شیکاگو» پیدا نمیشه.
‫به خاطر همینه که هنوز اینجا موندی؟
‫باهاش صحبت کردی؟
‫هنوز نه.
‫موقعی که پیدات نشد چی گفت؟
‫پول تو جبییم رو قطع کرد.
‫میشه لطفا باهاش حرف بزنی؟ ‫بگی چیزی برای نگرانی وجود نداره.
‫مسئله اینه که، منم باهاش موافقم.
‫واقعا دلت می‌خواد من برم، «گراهم»؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫اگه برم دلت برام تنگ نمیشه؟
‫آقای «بنجامین».
‫آقای «بنجامین»؟
‫آقای «بنجامین»!
‫چی شده؟
‫چند تا قرص «مورفین» خوردم
‫بهتر خوابم ببره.
‫نباید سرخود از این قرص ها بخورین.
‫نگران نباش. ‫خودم می‌دونم دارم چیکار میکنم.
‫صبح بخیر.
‫خب...
‫بریم.
‫آقای «بنجامین»...
‫- کجا بودی؟ ‫- کار میکردم.
‫- چه جوری اومدی اینجا؟ ‫- با «واریان».
‫ما، امم...
‫دیروز یه دفتر پیدا کردیم.
‫صندلی و میز و همه‌ چی رو چیدیم. ‫دفتره آماده ست.
‫از قبل ترتیب مصاحبه هارو دادیم.
‫خبرش داره پخش میشه.
‫خیلی خوبه.
‫- آره. ‫- میای داخل؟
‫تو اینجا زندگی میکنی، ولی ‫شب رو اینجا نگذروندی.
‫من اینجا دارم زندگی میکنم، «آلبرت». ‫تو هم اگه بخوای بمونی قدمت سر چشمه.
‫آره. آره. حتما.
‫توی عمارتی که نیم ساعت با همه اون آدم‌های ‫که می‌خوایم کمک‌شون کنیم، فاصله داره.
‫هم. شاید برای من راحت‌تر از تو باشه که ‫یه همچین جایی بمونم.
‫اینجا فقط 26 تا اتاق داره، در حالی که ‫خونه‌ی پدر و مادرم 30 تا اتاق داره، پس...
‫«ام جی»، وایسا.
‫لطفا. میشه که...
‫من...
‫اومدم اینجا تو‌رو ببینم.
‫- من الان واقعا نیاز دارم یه دوش بگیرم. ‫- باشه. حتما. آره.
‫ویزاهاتون، لطفا.
‫یه مشکلی هست.
‫آروم باش.
‫دیروز مرز بسته شده. شما چه جوری به اینجا ‫اومدین؟
‫فرانسه اجازه عبور بهمون داد.
‫یه هتل این بغل هست. تا حل شدن ‫این موضوع اون‌‌جا بمونید.
‫وای خدا، سیگار می‌خوام. ‫میشه یکی بهم بدی؟
‫همم. ممنون. ممنون.
‫شبت چطور بود؟
‫اوه، الکی ادای خجالتی‌هارو درنیار. ‫مشخصه از اون زن‌های روشن فکر هستی.
‫یه زن روشن فکر با وجدانی مسیحی.
‫پدرم حسابم رو مسدود کرده. ‫دیگه پولی ندارم.
‫- چرا؟ ‫- می‌خواد مجبورم کنه به خونه برگردم.
‫انقدر دلش برات تنگ شده؟
‫عمرا. نه. نه. فقط نگران آبروشه.
‫خدای نکرده دخترش توی «مارسی» ‫با یه مشت بدبخت بیچاره نچرخه.
‫می‌دونی چه اتفاقی میفته اگه برم خونه؟
‫مادرم میره از زیر سنگ هم که شده باشه
‫یه جنازه یا یه مرد طلاق گرفته که حاضر باشه ‫با دختر ترشیده‌اش ازدواج کنه، پیدا میکنه.
‫و بعدش بقیه‌ی عمرم رو قراره توی
‫کلاب ورق بازی کنم.
‫ولی اگه برگردم، حسابم رو ‫از مسدودیت درمیاره،
‫و می‌تونم از شیکاگو برای «واریان» ‫پول بفرستم.
‫می‌تونم پول اجاره دفترهای جدید رو بدم. ‫پول غذای همه رو اینجا بدم.
‫می‌تونم بلیط قطار بگیرم و...
‫نمی‌دونم. شاید کمیته‌ی نجات بیشتر از من ‫به پول من احتیاج داشته باشن.
‫من که این حرفت رو قبول ندارم.
‫لطفا به «واریان» نگو.
‫من... قول میدم قبل از اینکه ناامیدش کنم ‫یه راهی پیدا کنم.
‫شاید اصلا مجبور به این‌کار نشی.
‫به کدوم کار؟
‫اینکه برگردی خونه یا کسی رو ناامید کنی.
‫آقای «بنجامین».
‫باید دست نوشته‌ام...
‫به آمریکا برسه.
‫کیف سامسونت‌ام رو یادت باشه، خب؟
‫شما خودتون اون کیف سامسونت رو ‫به آمریکا می‌برین، آقای «بنجامین».
‫چه با من چه بدون من، ببرش.
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫ من توی بلغارستان به دنیا اومدم. ‫بعد از دبیرستان به «هامبورگ» رفتم.
‫توی اتوبوس با همسرم «یانا» ‫آشنا شدم.
‫با همسایه‌هام مجبور شدیم به ‫فرانسه بریم،
‫ولی الان نمی‌دونم اون‌ها کجان.
‫من فقیر به دنیا اومدم.
‫هر شغلی که داشتم،
‫توش بهترین بودم،
‫بعدش کارخونه خودم رو ساختم، بعد ‫یه کارخونه دیگه.
‫با کارگرهام با احترام رفتار می‌کردم.
‫مالیات‌هام رو می‌دادم.
‫من با خواهرم زندگی می‌کردم. ‫توی خونه کار می‌کردم.
‫یه روز، بهم گفتن دارن به سراغ‌مون میان.
‫شوهر و پسرم توی حمله‌ی نازی‌ها ‫کشته شدن.
‫نمی‌دونم چرا، گذاشتن من زنده بمونم.
‫و همه شون مردن. برادرم.
‫خواهرم.
‫مادرم.
‫و نمی‌دونم چه اتفاقی برای ‫برادرم افتاده.
‫شما یه هنرمند حرفه‌ای، سیاست‌مدار، ‫و یا تحصیل کرده، هستین؟
‫- نه. ‫- من اهل اروپام. همه اروپایی هستیم.
‫من خیاطم.
‫من یه مادرم.
‫و پدر و مادرم مردن. هیچ خانواده‌ای ندارم.
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫من باید برم آمریکا.
‫من هرکاری برای نجات خانواده‌ام میکنم.
‫- می‌تونی کمکم کنی؟ ‫- می‌تونی کمکم کنی؟
‫- لطفا کمکم کن.
‫فقط می‌خوام تا تموم شدن این اوضاع به ‫یه جای امن برم.
‫می‌تونی کمک‌مون کنی؟
‫شما یه هنرمند حرفه‌ای، سیاست‌مدار، ‫و یا تحصیل کرده، هستین؟
‫میشه یه مداد قرض بگیرم؟
‫بفرمایین.
‫چطوره؟
‫خوشم اومد.
‫فقط کاریکاتور نمیکشم. ‫همه ‌‌‌چی می‌تونم بکشم.
‫- فکر نکنم بتونیم کمک‌تون کنیم. ‫- لطفا.
‫شاید من بتونم کمک‌تون کنم.
‫من هنر خوندم. نفر اول کلاس‌مون بودم.
‫ببخشید. من چند دقیقه دیگه برمی‌گردم.
‫واریان؟
‫- بله؟ ‫- یه نفر از کنسولگری زنگ زد.
‫پترسون؟
‫یکی از معاون‌هاش.
‫گفتش اضطراریه.
‫- مطمئنی تله نیست؟ ‫- اسپانیایی‌ها دارن ول‌مون میکنن.
‫باید تا نظرشون عوض نشده ‫سوار قطار بشیم.
‫آقای بنجامین کجاست؟
‫آقای بنجامین!
‫بیدار شو. دارن اجازه میدن بریم.
‫آقای بنجامین، بیدار شو!
‫والتر...
‫در شرایطی که هیچ راهی برای خروج ‫وجود ندارد،
‫چاره‌ای به جز پایان دادن ندارم.
‫لعنتی!
‫زندگی من در روستای کوچکی در «پیرنه» که
‫در آن هیچکس من را نمیشناسد، به ‫پایان رسید.
‫«لیسا»، قطار‌مون.
‫حق با توـه.
‫- آقای فرای. ‫- می‌شناسمت.
‫نایب کنسول؟
‫- بینگهام. هایرام بینگهام. ‫- همم.
‫ام، ممنون که اینجا به ملاقتم اومدین.
‫می‌خواستم مطمئن بشم کسی ‫صدامون رو نشنوه.
‫- آقای بینگهام. چیکار داشتین؟ من باید برگردم سرکارم. ‫- البته. اه...
‫می‌خواستم شخصا سیاست جدیدمون رو ‫بهتون توضیح بدم.
سیاست جدید؟ خدای من، همین‌جوری ‫به زور با سیاست قبلی داریم پیش میریم.
‫- فقط خوب گوش کنین. ‫- سرمون خیلی شلوغه.
‫تنها خبر خوبی که دارم اینه که ‫تونستیم «والتر بنجامین» رو فراری بدیم.
‫خب، واقعا خبر خوبیه.
‫اه...
‫آقای «پترسون» نمی‌دونه من اینجام.
‫از الان به بعد، سیاست جدیدمون اینه که ‫مستقیم سراغ خودم بیاین.
‫چطور؟
‫«پترسون» با طرز فکر تو موافق نیست. امروز ‫صبح، بهم گفت، و عین حرفش رو نقل قول میکنم،
‫"حامیان کمونیسم، اسیرهای جنگی انگلیسی ‫و یهودی‌ها دیگه جایی ندارن" لازمه بیشتر توضیح بدم؟
‫نمی‌دونم از اخبار نیویورک چی شنیدی.
‫خب، می‌دونم که «انتقال بچه ها» به انگلستان ‫لغو شده.
‫و ایالت‌ها هم تمایلی برای گرفتن کودکان ‫پناهنده ندارن.
‫همسرم اخیرا به یه مهمونی توی «واشینگتون» ‫رفته بود که چند تا «سوسیالیست» جوک ساخته بودن.
‫هزارتا بچه‌ی یهودی؟
‫"قراره بزرگ بشن و هزار تا یهویی آدم بزرگ زشت ‫باشن"، این جوک رو تعریف کرد.
‫می‌دونی، دولت آمریکا از قصد داره وقت‌کشی میکنه
‫چون هیچکس اهمیت نمیده که ‫اوضاع اینجوری خشونت آمیز شده.
‫باید هرچه زودتر، هرچند نفری رو که ‫می‌تونی از اینجا ببری.
‫آره، تو نیاز نیست بهم بگی.
‫خوبه که هنوز چندتا دوست داخل ‫کنسولگری داریم.
‫چندتا دوست در کار نیست، آقای «فرای».
‫فقط منم.
‫مضطرب نباش.
‫رئیسم جواب همه‌ی سوالاتت رو میده.
‫کجاست؟
‫همین‌جا.
‫مری جین،
‫با «مارگو» آشنا شو.
‫سلام.
‫- سیگار میکشی؟ ‫- اوه، نه، ممنون.
‫همم. حیف شد.
‫بیشتر هم ازش دارم.
‫با ما کار کن.
‫اه...
‫با شما کار کنم؟
‫به عنوان یه جاسوس؟
‫من آموزش جاسوسی ندیدم.
‫ندیدی؟
‫بدون آموزش هم مطمئنم بلدی چه جوری
‫جلوی یه مرد خم بشی و اغواش کنی.
‫اه... عذرمی‌خوام، چی؟
‫تا حواست خوب جمع باشه که فضای زیادی ‫رو توی اتاق اشغال نکنی؟
‫من...
‫یا بلدی چه جوری توی شرایط ناخوشایند ‫احساساتت رو بروز ندی،
‫و موقع عصبانیت جلوی زبونت رو بگیری؟
‫حدس میزنم از اون آدم‌های باشی که بدون ‫اینکه ازشون بخوای خوب می‌تونن،
‫تولد بقیه، آهنگ مورد علاقه‌شون، ‫همه‌ی مسائل خصوصی‌شون رو
‫به خاطر بسپارن.
‫اشتباه میگم؟
‫- ممنون. ‫- بفرمایید.
‫اگه بهم بگی توی شرایطی که احتمال
‫خطر هست نقش زن‌های کودن رو بازی ‫نمیکنی،
‫خب...
‫حرفت رو باور نمیکنم.
‫به نظر من تو کل زندگیت رو مشغول ‫آموزش بودی، خانم «گلد».
‫مگه همه‌مون نبودیم؟
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.