WEBVTT 00:00:08.638 --> 00:00:11.205 پیچیده ترین چیزی که ما در جهان کشف کرده ایم 00:00:11.274 --> 00:00:15.276 مغز انسان است 00:00:18.881 --> 00:00:21.882 در طی 20 سال گذشته، من در تلاش بودم بفهمم 00:00:21.951 --> 00:00:27.354 چطور اتفاقاتی که در یک جسم 1.5 کیلوگرمی ژله مانند اتفاق می افتد 00:00:27.423 --> 00:00:30.291 به نوعی تبدیل به ما شده است 00:00:33.129 --> 00:00:34.628 چیزی که احساس می کنیم 00:00:34.697 --> 00:00:36.597 چیزی که برای ما اهمیت دارد 00:00:36.666 --> 00:00:38.766 باور ها و امیدهای ما 00:00:38.834 --> 00:00:42.436 هر چیزی که ما هستیم، در اینجا اتفاق می افتد 00:00:47.843 --> 00:00:50.110 و برای من یک راز وجود دارد 00:00:50.179 --> 00:00:52.846 که کاملا بنیادی است 00:00:52.915 --> 00:00:55.382 واقعیت چیست؟ 00:00:55.451 --> 00:00:59.153 چه اتفاقی می افتد اگر من به شما بگویم که جهان اطراف ما 00:00:59.221 --> 00:01:03.057 این جهان بافته شده ی غنی، تنها یک توهم است 00:01:03.125 --> 00:01:05.225 که در سر شما ساخته شده است؟ 00:01:10.566 --> 00:01:12.566 چه اتفاقی می افتد اگر من بگویم که دنیای واقعی 00:01:12.635 --> 00:01:15.102 هیچ صدا یا مزه 00:01:16.472 --> 00:01:18.172 یا صدایی ندارد؟ 00:01:22.278 --> 00:01:25.913 چه اتفاقی می افتد اگر من به شما بگویم هیچ رنگی وجود ندارد؟ 00:01:28.951 --> 00:01:32.753 اگر شما می توانستید واقعیت را مثل واقعیتی که آن بیرون وجود دارد دریافت کنید 00:01:32.822 --> 00:01:35.055 شما اصلا آن را نمی شناختید 00:01:37.159 --> 00:01:41.962 من می خواهم به شما نشان دهم چطور مغز اطلاعات را دریافت می کند 00:01:42.031 --> 00:01:45.899 آن را وارسی می کند تا الگوها را پیدا کند 00:01:45.968 --> 00:01:48.769 و از آن برای ساختن چند حسی استفاده می کند 00:01:48.838 --> 00:01:51.305 جلوه ی رنگارنگ 00:01:51.374 --> 00:01:54.608 این واقعیت شما است 00:01:54.632 --> 00:02:14.632 ..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::. 00:02:14.930 --> 00:02:17.831 وقتی من در جهان هستم، احساسات من لبریز 00:02:17.900 --> 00:02:20.567 از منظره ها، صدا ها و بو ها است 00:02:20.636 --> 00:02:24.271 و مشخص است که واقعیت آن بیرون است 00:02:24.340 --> 00:02:26.874 یک شخص وجود دارد و یک تاکسی 00:02:26.942 --> 00:02:29.009 تنها کاری که من باید بکنم این است که حاضر شوم 00:02:29.078 --> 00:02:32.746 و احساساتم بگذارند، من کل آن را تجربه کنم 00:02:34.283 --> 00:02:37.384 ولی این داستان یک چرخش دارد 00:02:37.453 --> 00:02:39.586 بگذارید چیزی را به شما نشان بدهم 00:02:41.857 --> 00:02:43.791 خب به این مربع میانی نگاه کنید 00:02:43.859 --> 00:02:46.460 آیا شبیه مربع روشن است یا مربع تیره؟ 00:02:46.529 --> 00:02:48.695 خب، شبیه مربع روشن است نه؟ 00:02:48.764 --> 00:02:50.964 خب اگر من آن را تکان بدهم شگفت زده می شوید 00:02:51.033 --> 00:02:53.467 حالا شبیه یک مربع تیره است 00:02:53.536 --> 00:02:55.536 اوه خدای من. یکیه 00:02:55.604 --> 00:02:57.137 اوه 00:02:57.206 --> 00:02:58.272 شگفت انگیزه نه؟ 00:02:58.340 --> 00:02:59.440 همینطوره 00:02:59.508 --> 00:03:01.008 اوه خدای من 00:03:03.512 --> 00:03:04.445 جدا؟ 00:03:04.513 --> 00:03:06.113 آره 00:03:06.182 --> 00:03:07.648 می تونی حدس بزنی 00:03:07.716 --> 00:03:09.116 جرا اینجا یک توهم اتفاق می افتد؟ 00:03:09.185 --> 00:03:11.418 خب به نظر می آید یک سایه وجود دارد 00:03:11.487 --> 00:03:13.720 بنابراین این را تیره تر می کند 00:03:13.789 --> 00:03:14.988 دقیقا درسته 00:03:15.057 --> 00:03:17.391 مغز شما دارد تلاش می کند 00:03:17.460 --> 00:03:18.859 رنگ چیزها را 00:03:18.928 --> 00:03:21.995 بدون در نظر گرفتن روشنی یا سایه ها درک کند 00:03:22.064 --> 00:03:24.832 بنابراین ربطی ندارد که چه چیزی به چشمان شما برخورد می کند 00:03:24.900 --> 00:03:27.434 این به تفسیر مغز شما ربط دارد 00:03:27.503 --> 00:03:29.369 این واقعا عجیب است 00:03:29.438 --> 00:03:30.504 کاملا روزم را به هم ریختی 00:03:33.109 --> 00:03:34.641 حالا این بیشتر درباره ی 00:03:34.710 --> 00:03:36.743 از یک توهم بینایی است 00:03:38.214 --> 00:03:42.716 این درباره ی حقیقتی است که موضوع اصلی زندگی ما است 00:03:42.785 --> 00:03:44.685 حس ما از واقعیت کمتر کاری 00:03:44.753 --> 00:03:47.421 با چیزی دارد که آن بیرون دارد اتفاق می افتد و بیشتر با 00:03:47.490 --> 00:03:50.257 چیزی که دارد اینجا اتفاق می افتد سر و کار دارد 00:03:54.230 --> 00:03:57.631 برای درک این موضوع، ما اول باید بدانیم 00:03:57.700 --> 00:04:01.935 چطور اطلاعات از جهان اطراف ما به درون مغز ما می رسد 00:04:05.107 --> 00:04:07.207 اینطور احساس می شود که انگار منظره ها و صدا ها 00:04:07.276 --> 00:04:11.278 از طریق گوش ها و چشمان ما جاری می شود 00:04:11.347 --> 00:04:17.084 ولی تصور کنید شما می توانستید به درون جمجمه ی انسان بروید 00:04:17.153 --> 00:04:20.487 وقتی شما به درون جمجمه می روید، می فهمید هیچ راهی 00:04:20.556 --> 00:04:24.925 برای نور یا صدا یا بو وجود ندارد تا مستقیما وارد اینجا شوند 00:04:31.734 --> 00:04:34.234 این یک اتاق مهر و موم شده است 00:04:36.205 --> 00:04:40.641 بنابراین مغز در تاریکی و سکوت قرار می گیرد 00:04:40.709 --> 00:04:45.012 در تنهایی کامل به سر می برد 00:04:45.080 --> 00:04:47.614 مغز شما هیچ وقت دنیای بیرون را ندیده است 00:04:47.683 --> 00:04:50.684 ولی به نوعی آن را تجربه کرده اید 00:04:50.753 --> 00:04:52.786 حالا شاید این به نظر سر راست بیاید 00:04:52.855 --> 00:04:54.788 چون ما دریچه هایی به دنیای بیرون داریم 00:04:54.857 --> 00:04:57.090 مثل چشم ها یا گوش ها 00:04:57.159 --> 00:04:59.960 ولی اینها منظره ها و صداها نیستند که وارد می شوند 00:05:00.029 --> 00:05:03.864 در عوض، فوتون های نور یا بهم فشردگی موج های هوا هستند 00:05:03.933 --> 00:05:07.134 اینها به جریان های شایع مغز یا 00:05:07.203 --> 00:05:10.204 سیگنال های الکتروشیمیایی تبدیل می گردند 00:05:14.043 --> 00:05:17.110 این سیگنال ها در میان شبکه های انبوه 00:05:17.179 --> 00:05:19.413 سلول های مغز به نام نورون ها یا یاخته های عصبی هستند 00:05:24.353 --> 00:05:28.655 صدها میلیارد یاخته ی عصبی در مغز انسان وجود دارد 00:05:28.724 --> 00:05:31.024 و در هر ثانیه از عمر شما 00:05:31.093 --> 00:05:34.361 هر کدام از اینها در حال فرستادن ده ها یا صدها 00:05:34.430 --> 00:05:38.799 پالس الکتریکی به هزاران یاخته ی عصبی دیگر هستند 00:05:38.867 --> 00:05:44.805 و بنوعی تمام این فعالیت ها حس واقعیت شما را تولید می کنند 00:05:44.873 --> 00:05:46.440 بنابراین چه پارس کردن یک سگ باشد 00:05:46.508 --> 00:05:50.510 یا بوی قهوه یا منظره ی زیبایی از یک غروب زیبای خورشید 00:05:50.579 --> 00:05:55.782 از مواد مشابهی در اینجا درست شده اند 00:05:55.851 --> 00:06:00.187 و این مواد واقعیت است 00:06:04.193 --> 00:06:08.528 ولی چطور مغز آن را به چیزی معنی دار تبدیل می کند؟ 00:06:08.597 --> 00:06:12.299 خب، آن را با الک کردن از طریق یک جریان یکسره 00:06:12.368 --> 00:06:14.901 از داده های وارد شونده برای پیدا کردن الگوهایی 00:06:14.970 --> 00:06:18.805 که سپس آن را به واقعیت تبدیل می کند انجام می دهد 00:06:18.874 --> 00:06:20.774 این عملکردی است که محصول 00:06:20.843 --> 00:06:23.910 میلیون ها سال فرگشت است 00:06:23.979 --> 00:06:27.180 بسیار موثر و قوی 00:06:27.249 --> 00:06:31.051 که کار آن به نظر آنی و بدون هیچ تلاشی است 00:06:36.892 --> 00:06:39.993 به عنوان یک مثال بینایی نگاه کنید 00:06:42.364 --> 00:06:45.799 عمل دیدن احساسی آنقدر طبیعی دارد 00:06:45.868 --> 00:06:48.502 که درک تشکیلات وسیع و 00:06:48.570 --> 00:06:51.772 پیچیده ی در جریان سخت است 00:06:54.176 --> 00:06:57.577 برای دیدن ما، سیستم های متفاوت بسیاری 00:06:57.646 --> 00:07:00.013 نیاز دارند تا در یک هماهنگی کار کنند 00:07:00.082 --> 00:07:02.582 این بیشتر از دیدن چشم ها است 00:07:04.420 --> 00:07:07.287 بهترین راه برای درک این موضوع نگاه کردن 00:07:07.356 --> 00:07:12.592 به مورد شگفت انگیز مردی است که بیناییش را از دست داده 00:07:12.661 --> 00:07:15.929 و سپس شانس این را داشته است تا دوباره آن را پس بگیرد 00:07:18.634 --> 00:07:21.835 من وقتی 3.5 سالم بود به خاطر 00:07:21.904 --> 00:07:24.137 یک انفجار شیمیایی بیناییم را از دست دادم 00:07:24.206 --> 00:07:28.275 و به طرز عجیبی، به نظر نمی آمد که موضوع مهمی باشد 00:07:28.344 --> 00:07:33.046 حدس می زنم به عنوان یک کودک 3.5 ساله، دنیای من براساس بینایی 00:07:33.115 --> 00:07:35.315 به خوبی کسی که بیناییش را دیرتر از دست داده است 00:07:35.384 --> 00:07:37.317 به خوبی پایه گذاری نشده بود 00:07:39.154 --> 00:07:42.155 بعد از 40 سال کوری 00:07:42.224 --> 00:07:45.092 مایک در درمان یاخته های بنیادی ای پیشقدم شد 00:07:45.160 --> 00:07:47.427 که آسیب دیدگی فیزیکی ای 00:07:47.496 --> 00:07:49.830 که حاصل از انفجار بود را درمان می کند 00:07:51.834 --> 00:07:54.201 دوربین ها آنجا بودند تا شاهد این لحظه باشند 00:07:54.269 --> 00:07:58.605 وقتی که برای اولین بار پانسمان ها برداشته می شوند 00:07:58.674 --> 00:08:00.907 دکتر گودمن پیوند قرنیه را انجام می دهد 00:08:03.379 --> 00:08:05.245 و او پانسمان را جدا می کند 00:08:05.314 --> 00:08:06.613 البته 00:08:06.682 --> 00:08:10.684 او آنها را برمی دارد و یک صدایی ایجاد می شود 00:08:10.753 --> 00:08:16.189 انگار نورها دارند تصویرهایی را به چشم من بمباران می کنند 00:08:16.258 --> 00:08:18.125 خدای من 00:08:18.193 --> 00:08:20.227 در مولفه های جراحی 00:08:20.295 --> 00:08:22.396 عمل موفقیت آمیز بوده است 00:08:22.464 --> 00:08:24.464 اینور اتاق چه چیزی است؟ 00:08:24.533 --> 00:08:27.634 ولی برای مایک، نبود 00:08:27.703 --> 00:08:30.637 یک چیزی مشکل داشت 00:08:30.706 --> 00:08:32.305 ناگهان، به جریانی از اطلاعات بینایی بر می خورید 00:08:32.374 --> 00:08:34.841 که شما را در خود غرق می کند 00:08:37.112 --> 00:08:40.347 مغز من مثل این بود که اوه خدای من 00:08:43.152 --> 00:08:45.752 پس دنیا اینطور پیش می رود 00:08:45.821 --> 00:08:48.789 در هر لحظه یک تصویر 00:08:48.857 --> 00:08:51.591 دیدن ماشین ها که رد می شوند 00:08:51.660 --> 00:08:54.161 و سپس من نشانه ای را رو به رویمان می بینم 00:08:54.229 --> 00:08:57.631 و به نظر می رسد که ما می خواهیم به آن برخورد کنیم 00:08:57.699 --> 00:09:00.834 و در حقیقت آن یک علامتی است که بالای بزرگراه قرار دارد 00:09:00.903 --> 00:09:02.502 و ما قرار نیست به آن برخورد کنیم، ما از زیر آن رد می شویم 00:09:04.206 --> 00:09:06.540 و این تنها ساعت اول بود 00:09:06.608 --> 00:09:10.610 وقتی مایک به خانه می رسد بدتر هم می شود 00:09:10.679 --> 00:09:13.613 اگر شما 4 پسر مو بور را کنار هم قرار دهید 00:09:13.682 --> 00:09:16.983 که همگی تقریبا قدی یکسان داشته باشند و من به آنها نگاه کنم 00:09:17.052 --> 00:09:18.685 نمی توانم به شما بگویم که کدام آنها مال من است 00:09:18.754 --> 00:09:21.087 نرو. من هنوز می خوام نگات کنم 00:09:23.592 --> 00:09:26.259 چشمان جدید مایک خیلی خوب عمل می کردند 00:09:26.328 --> 00:09:28.462 و سیگنال ها را به مغز می فرستادند 00:09:28.530 --> 00:09:30.964 درست مثل چشمان شما و من که این کار را انجام می دهند 00:09:31.033 --> 00:09:35.869 ولی او نمی توانست پسرانش را به خوبی ببیند 00:09:35.938 --> 00:09:39.172 من هیچ تشخیص صورت یا همچین چیزی نداشتم. هیچی 00:09:40.976 --> 00:09:43.109 وقتی او کاملا کور بود 00:09:43.178 --> 00:09:45.479 مایک یک اسکی باز پاراالمپیکی بود 00:09:45.547 --> 00:09:49.716 ولی اولین تلاش او برای اسکی کردن با داشتن بینایی یک شکست تمام عیار بود 00:09:49.785 --> 00:09:52.486 وقتی برای اولین بار اسکی کردم 00:09:52.554 --> 00:09:55.155 به خاطر مشکل ادراک عمقم 00:09:55.224 --> 00:10:00.126 وقت نداشتم که فرق بین 4 چیز تیره را 00:10:00.195 --> 00:10:03.330 در برف سفید بفهمم. یک نفر 00:10:03.398 --> 00:10:05.398 یک درخت 00:10:05.467 --> 00:10:08.401 سایه 00:10:08.470 --> 00:10:09.769 یا یک چاله 00:10:17.179 --> 00:10:18.645 ده سال گذشته 00:10:18.714 --> 00:10:22.382 و مایک هنوز به سگ راهنماش نیاز داره تا بخواد اینور اونور بره 00:10:22.451 --> 00:10:26.586 او می تواند نور و حرکت و رنگ ها را تشخیص بدهد 00:10:26.655 --> 00:10:30.690 ولی او نمی تواند تشخیص دهد که فاصله ی اجسام چقدر هستند 00:10:30.759 --> 00:10:35.228 او هنوز نمی تواند حالت های صورت پسرانش را تشخیص دهد 00:10:35.297 --> 00:10:38.164 او هنوز نمی تواند کلمات بر روی یک صفحه را بخواند 00:10:42.404 --> 00:10:46.139 چیزی که داستان مایک به ما می گوید، نگاهی گذرا به همه ی عناصری است 00:10:46.208 --> 00:10:48.108 که باید برای مغز در سر جایشان باشند 00:10:48.176 --> 00:10:50.944 تا یک واقعیت بینایی را بسازند 00:10:53.215 --> 00:10:56.716 نواحی بسیاری در مغز درگیر بینایی هستند 00:10:56.785 --> 00:10:59.252 آنها در جنبه های متفاوتی اختصاص پیدا کرده اند 00:10:59.321 --> 00:11:05.191 مثل حرکت ها، لبه ها، رنگ ها و تشخیص صورت ها 00:11:05.260 --> 00:11:08.061 بنوعی کل بافت مغز با هم 00:11:08.130 --> 00:11:12.899 یکی می شود تا چیزی که ما به عنوان یک تصویر تجربه می کنیم را تشکیل دهد 00:11:14.570 --> 00:11:16.836 در مورد مایک، دهه ها کور بودن 00:11:16.905 --> 00:11:19.940 باعث شده این نواحی مغز او برای وظایف دیگر تسخیر شوند 00:11:20.008 --> 00:11:23.143 مثل شنیدن یا لمس کردن 00:11:23.211 --> 00:11:26.012 آنها برای او در دسترس نبودند 00:11:26.081 --> 00:11:29.082 حتی وقتی به او یک جفت چشم جدید دادند 00:11:39.061 --> 00:11:42.462 ما اغلب بهترین دید خود را از اینکه مغز چطور کار می کند 00:11:42.531 --> 00:11:45.098 وقتی آن عملکرد مختل شده است می گیریم 00:11:48.170 --> 00:11:50.003 سلام برایان 00:11:50.072 --> 00:11:51.571 سلام 00:11:51.640 --> 00:11:53.006 به همین دلیل است که دانشمندان اعصاب 00:11:53.075 --> 00:11:56.409 گاهی اوقات عمدا چیزهایی را مختل می کنند 00:11:58.714 --> 00:12:01.214 برایان بخشی از یک آزمایش است که 00:12:01.283 --> 00:12:03.216 توسط آلیسا بریور در دانشگاه کالیفرنیا اداره می شود 00:12:03.285 --> 00:12:04.317 خوشوقتم 00:12:04.386 --> 00:12:05.652 منم همینطور. خوش آمدید 00:12:05.721 --> 00:12:06.653 آماده ای امروز یک سری عینک رو امتحان کنی؟ 00:12:06.722 --> 00:12:08.088 اوه آماده ام 00:12:08.156 --> 00:12:09.856 داوطلبان این عینک ها را 00:12:09.925 --> 00:12:11.558 در هفته چند بار بزنند 00:12:11.627 --> 00:12:15.128 مغز آنها مجبور می شود دید جدیدی به دنیا داشته باشد 00:12:15.197 --> 00:12:16.429 دیدی که بسیار تغییر داده شده است 00:12:16.498 --> 00:12:19.833 چیزهایی که درون این هستند، دو منشور هستند 00:12:19.901 --> 00:12:21.668 که کل دنیای بینایی را می گیرد و برمی گرداند 00:12:21.737 --> 00:12:23.770 بنابراین هر چیزی که شما در حالت عادی در سمت چپ دنیا می بینید 00:12:23.839 --> 00:12:25.171 حالا در سمت راست دنیا خواهد بود 00:12:25.240 --> 00:12:27.207 بنابراین همچنانکه شما در دنیا حرکت می کنید 00:12:27.275 --> 00:12:29.676 این مشکل را دارید که اجسام کجا هستند 00:12:29.745 --> 00:12:31.177 در این حالت که شما آن را در یک سمت می بینید 00:12:31.246 --> 00:12:34.781 ولی برای رسیدن باید به خلاف جهت حرکت کنید 00:12:34.850 --> 00:12:36.750 طوری که دنیا به نظر می رسد این است 00:12:36.818 --> 00:12:41.388 ولی چیزی که من می بینم این است 00:12:41.456 --> 00:12:43.156 این یک تغییر ساده است 00:12:43.225 --> 00:12:45.692 ولی همچنین یک خمیر کردن اساسی ذهن است 00:12:49.231 --> 00:12:52.298 داده های بینایی که وارد چشمان من می شوند 00:12:52.367 --> 00:12:55.268 دیگر به طور ذاتی منطقی به نظر نمی آیند 00:12:55.337 --> 00:12:57.437 و من در تلاش هستم 00:12:59.608 --> 00:13:03.977 خب، آره، چون دنیا چپ به راست، جا به جا شده است 00:13:04.046 --> 00:13:07.080 من از نظر شناختی می دانم باید 00:13:07.149 --> 00:13:08.615 در مسیر مخالف برسم ولی البته 00:13:08.684 --> 00:13:10.550 من یک عمر تمرین داشتم تا به من بگوید 00:13:10.619 --> 00:13:12.786 در یک مسیر خاص برسم 00:13:12.854 --> 00:13:14.854 بنابراین فکر می کنم مقداری طول بکشد 00:13:14.923 --> 00:13:16.656 تا عادت کنم 00:13:16.725 --> 00:13:18.725 می تونی دست من و توی میدان دیدت ببینی؟ 00:13:18.794 --> 00:13:21.161 آره، به نظر می رسه اگه من دستم رو اینوری دراز کنم 00:13:21.229 --> 00:13:24.030 و اینوری 00:13:25.667 --> 00:13:27.067 حتی اگر من عمدا 00:13:27.135 --> 00:13:29.002 سعی کنم سمت راست را بگیرم 00:13:29.071 --> 00:13:31.337 اینور و نگاه کن. باشه 00:13:31.406 --> 00:13:32.939 نمی تونم کاری بکنم ولی 00:13:33.008 --> 00:13:35.608 در یک روش مشخصی واکنش نشون میدم 00:13:35.677 --> 00:13:38.945 و اینور 00:13:40.348 --> 00:13:42.282 بفرما. خیلی خوبه 00:13:42.350 --> 00:13:43.683 به دنیای منشور خوش اومدی 00:13:43.752 --> 00:13:45.051 بله 00:13:45.120 --> 00:13:48.822 البته که اینها برای من جدیده 00:13:48.890 --> 00:13:53.159 ولی برایان عینکش را یک هفته است که می زند 00:13:53.228 --> 00:13:56.362 خب چقدر مغزش وفق پیدا کرده است؟ 00:14:01.336 --> 00:14:02.435 فهمیدن آن خیلی سخت است 00:14:02.504 --> 00:14:04.938 تا به کدوم سمت برود و بنابراین سیستم موتور او 00:14:05.006 --> 00:14:07.640 و احساس لامسه او دارند 00:14:07.709 --> 00:14:09.242 یک مسیر را می فرستند در حالیکه دستگاه بینایی او 00:14:09.311 --> 00:14:10.944 مسیر مخالف او را می فرستد 00:14:21.890 --> 00:14:25.191 برایان کارش را خوب انجام می دهد 00:14:25.260 --> 00:14:26.726 برخلاف من 00:14:28.897 --> 00:14:33.066 من باید آگاهانه واقعیتم را دوباره بسازم 00:14:33.135 --> 00:14:36.870 امروز صبح، مغز من می تونست بر برهم کنش های خودکار تکیه کند 00:14:36.938 --> 00:14:38.671 ولی حالا نمی تواند 00:14:40.408 --> 00:14:42.175 به طرز جالبی، خیلی عرق کردم 00:14:42.244 --> 00:14:46.279 گرممه و خیلی سرگیجه و حالت تهوع دارم 00:14:46.348 --> 00:14:48.081 اوه می دونی، من باید یه ذره استراحت کنم 00:14:48.150 --> 00:14:49.449 خیلی ببخشید 00:14:49.518 --> 00:14:50.950 باید اینارو برای چند ثانیه در بیارم 00:14:51.019 --> 00:14:54.287 مشکلی نداره؟ اوه آخیش 00:14:54.356 --> 00:14:56.689 پسر، خیلی تهوع آوره 00:14:58.593 --> 00:15:00.627 می خواهیم از این هزار راه رد بشیم 00:15:00.695 --> 00:15:02.629 و ببینیم چطور شما راه خودتون رو 00:15:02.697 --> 00:15:05.064 از طریق یک نقشه ی فضایی پیدا می کنید 00:15:05.133 --> 00:15:06.232 دیوید، تو داری 00:15:06.301 --> 00:15:07.400 اینوری میری 00:15:07.469 --> 00:15:08.568 باشه 00:15:08.637 --> 00:15:09.969 و برایان تو داری 00:15:10.038 --> 00:15:11.137 اوف. خدا 00:15:11.206 --> 00:15:13.473 من فقط دارم تلاش می کنم مغزم رو به کار بندازم 00:15:15.210 --> 00:15:17.811 خب من چطور می تونم به خوبی برایان بشم؟ 00:15:19.514 --> 00:15:22.148 خب، این مسئله ذاتی اتفاق می افته 00:15:24.286 --> 00:15:27.120 فقط به دستام نگاه کن 00:15:27.189 --> 00:15:30.723 من چیزی رو که می بینم با چیزی که می تونم لمس کنم رو ارجاع متقابل میدم 00:15:32.561 --> 00:15:35.995 در حقیقت، تمام احساسات من به کار گرفته میشن 00:15:36.064 --> 00:15:39.666 این چیزی است که برایان داره توی 7 روز اخیر انجام میده 00:15:45.140 --> 00:15:48.341 و نتیجه این شده که مغز اون داره کم کم 00:15:48.410 --> 00:15:52.212 ورودی جدید بینایی رو به طور خودکار کشف رمز می کنه 00:15:56.051 --> 00:15:58.551 برایان به سادگی 00:15:58.620 --> 00:16:00.753 در تنظیم ساختن آگاهی بهتر نمیشه 00:16:00.822 --> 00:16:03.189 کل واقعیت اون داره تغییر می کنه 00:16:14.736 --> 00:16:16.135 حالا، اگه شما اون اشخاص آزمایشگاهی رو بگیرید 00:16:16.204 --> 00:16:17.537 و برای دو هفته عینک بهشون بزنید 00:16:17.606 --> 00:16:19.806 می فهمیم که یک هفته طول می کشه 00:16:19.875 --> 00:16:22.308 تا به طور عادی رفتار کنه 00:16:22.377 --> 00:16:24.644 آنها کم کم می فهمند 00:16:24.713 --> 00:16:26.579 چطور با دنیا فعل و انفعال داشته باشند 00:16:26.648 --> 00:16:28.014 اونها دارند برای خود یک واقعیت جدید می سازند 00:16:28.083 --> 00:16:30.650 یک روش جدید برای برخورد با این ادراکات ورودی 00:16:30.719 --> 00:16:32.418 و آنها می گویند که در آغاز می تونند بگویند 00:16:32.487 --> 00:16:33.653 که یک چپ جدید و یک چپ قدیمی 00:16:33.722 --> 00:16:35.221 و یک راست جدید و یک راست قدیمی وجود دارد 00:16:37.259 --> 00:16:39.225 از حدود یک هفته از آغاز این ماجرا، آنها حتی این درک را از دست می دهند 00:16:39.294 --> 00:16:41.027 که کدام راست وچپ قدیمی ها بودند 00:16:41.096 --> 00:16:42.428 و کدام جدید هستند، بنابراین شبیه اینه که 00:16:42.497 --> 00:16:44.430 کل نقشه ی فاصله ای آنها از دنیا در حال تغییر است 00:16:44.499 --> 00:16:46.432 و از دو هفته به بعد، آنها می تونند به خوبی بنویسند 00:16:46.501 --> 00:16:48.635 بدون مشکل بخوانند و تمام وظایف راه رفتنی ما را انجام بدهند 00:16:48.703 --> 00:16:51.104 و به هدف های خود برسند و بعد وقتی آنها 00:16:51.172 --> 00:16:53.139 عینک ها را بر می دارند، در حقیقت 00:16:53.208 --> 00:16:55.008 یک روز وقت می برد تا به حالت عادی برگردند 00:16:55.076 --> 00:16:58.044 چیزی که این مسئله به من نشان می دهد این است که چه مقدار تلاش لازم است 00:16:58.113 --> 00:17:00.780 تا مغز دنیای ما را بسازد 00:17:00.849 --> 00:17:03.816 چون در حالت عادی شما دارید 00:17:03.885 --> 00:17:05.285 توی دنیا راه میرید و مثل این می مونه 00:17:05.353 --> 00:17:06.686 اون بیرون واقعیت وجود داره 00:17:08.456 --> 00:17:09.956 ولی در حقیقت 00:17:10.025 --> 00:17:11.624 اتفاقات زیادی داره 00:17:11.693 --> 00:17:14.027 پشت صحنه انجام میشه تا اجازه بده 00:17:14.095 --> 00:17:16.629 واقعیت اتفاق بیافته 00:17:16.698 --> 00:17:18.431 دیدن نیازمند 00:17:18.500 --> 00:17:20.934 یک برنامه ی تمرینی شدید است 00:17:21.002 --> 00:17:24.037 ولی هر روز اعضای جدید سرکار می آیند 00:17:24.105 --> 00:17:26.839 ما به اونها کودک می گوییم 00:17:29.811 --> 00:17:32.679 وقتی بچه ها دست دراز می کنند تا چیزی که جلوشونه رو لمس کنند 00:17:32.747 --> 00:17:35.248 آنها فقط یاد نمی گیرند که یک جسم چه احساسی داره 00:17:35.317 --> 00:17:38.084 اونها یاد می گیرند چطور ببینند 00:17:38.153 --> 00:17:41.421 اونها معبرهایی رو در مغز می سازند 00:17:41.489 --> 00:17:43.556 که در بقیه ی عمرشون از اون استفاده می کنند 00:17:45.126 --> 00:17:48.895 چون دیدن یک تجربه ی کاملا بدنی است 00:17:51.333 --> 00:17:53.666 داده هایی که از چشمان ما می آیند 00:17:53.735 --> 00:17:58.338 تنها وقتی معنی می دهند که ما بتونیم ارجاع متقابلشون بدیم 00:18:00.542 --> 00:18:03.409 اگر از زمان تولد شما قادر نبودید تا با دنیا تعامل داشته باشید 00:18:03.478 --> 00:18:05.778 اگه شما نمی تونستید از بازخورد ها بفهمید 00:18:05.847 --> 00:18:08.314 اطلاعات حسی چه معنی ای می دهند 00:18:08.383 --> 00:18:11.851 به طور نظری، هیچ وقت قادر نخواهید بود ببینید 00:18:15.824 --> 00:18:19.625 این ارجاع متقابل وقتی کاملا بزرگ شده ایم هم متوقف نمی شود 00:18:22.864 --> 00:18:25.698 در طول زندگی ما ادامه پیدا می کند 00:18:28.403 --> 00:18:31.904 چیزی که لمس می کنیم بر چیزی که می بینیم تاثیر می گذارد 00:18:35.210 --> 00:18:38.878 مزه یا حس چشایی توسط حس بویایی ما تحت تاثیر قرار می گیرد 00:18:38.947 --> 00:18:42.648 بینایی ما اطلاع می دهند چطور بشنویم 00:18:44.652 --> 00:18:47.420 احساسات ما به یکدیگر وابسته هستند 00:18:47.489 --> 00:18:53.559 و واقعیت ما براساس مقایسه ی این جریان داده ها ساخته می شود 00:18:53.628 --> 00:18:56.062 وقتی آنها با هم بافته می شوند 00:18:56.131 --> 00:18:59.065 درک خود از این لحظه را دریافت می کنیم 00:19:01.436 --> 00:19:04.637 این برای انجام، کاری شگفت انگیز است 00:19:04.706 --> 00:19:08.775 ولی یک عامل وجود دارد که واقعا پیچیدگی را به آن اضافه می کند 00:19:08.843 --> 00:19:11.010 زمان بندی 00:19:13.548 --> 00:19:17.050 تمام آن جریان های حسی داده ها 00:19:17.118 --> 00:19:20.119 توسط مغز با سرعت های متفاوتی پردازش می شود 00:19:20.188 --> 00:19:22.555 برای اینکه واقعیت ما ساخته شود 00:19:22.624 --> 00:19:24.724 آنها باید همگام شوند 00:19:26.961 --> 00:19:28.628 منظورم از این چیست؟ 00:19:28.696 --> 00:19:30.596 خب، آسان ترین راه برای اینکه به شما نشان بدهم 00:19:30.665 --> 00:19:33.566 در مسیر مسابقه است 00:19:33.635 --> 00:19:35.568 آماده شید 00:19:37.772 --> 00:19:39.939 وقتی صدای بالایی وجود داره 00:19:40.008 --> 00:19:42.809 به نظر میاد شما سریعا واکنش نشان می دهید 00:19:45.280 --> 00:19:46.979 ولی این کار را نمی کنید 00:19:53.121 --> 00:19:55.755 با دیدن ورزشکاران در حرکت آهسته 00:19:55.824 --> 00:19:57.990 می توانیم ببینیم شکافی 00:19:58.059 --> 00:20:01.227 بین شلیک اسلحه و شروع آنها وجود دارد 00:20:07.435 --> 00:20:11.170 شاید آنها آموزش می بینند تا این شکاف را درست کنند، هر چقدر هم کوچک باشد 00:20:11.239 --> 00:20:14.974 ولی زیست بدن آنها محدودیت هایی را اعمال می کند 00:20:15.043 --> 00:20:17.477 پردازش آن صدا 00:20:17.545 --> 00:20:20.413 سپس فرستادن سیگنال ها به ماهیچه ها تا حرکت کنند 00:20:20.482 --> 00:20:23.249 حدود دو دهم یک ثانیه طول می کشد 00:20:29.424 --> 00:20:32.458 و این مدت زمان نمی تواند بهبود پیدا کند 00:20:36.264 --> 00:20:39.465 در یک ورزش، جایی که هزارم یک ثانیه می تواند بین بردن و باختن 00:20:39.534 --> 00:20:43.703 تفاوت ایجاد کند، به نظر خیلی آهسته می آید 00:20:46.875 --> 00:20:49.675 بنابراین چرا ما از یک اسلحه برای شروع دونده ها استفاده می کنیم؟ 00:20:49.744 --> 00:20:52.845 همه می دانند که نور سریع تر از صوت حرکت می کند 00:20:52.914 --> 00:20:55.014 پس چرا از نور استفاده نمی کنیم؟ 00:20:57.218 --> 00:20:59.652 آماده 00:20:59.721 --> 00:21:03.322 ما یک آزمایش ترتیب داده ایم تا به شما نشان بدهیم 00:21:03.391 --> 00:21:05.958 در نمایشگر بالایی، با یک نور حرکت می کنیم 00:21:06.027 --> 00:21:07.593 در نمایشگر پایینی 00:21:07.662 --> 00:21:09.562 با یک اسلحه حرکت می کنیم 00:21:11.966 --> 00:21:14.834 می تونید ببینید وقتی شروع ما 00:21:14.903 --> 00:21:18.404 با برقی از نور شروع می شود، بسیار آهسته تر واکنش نشان می دهیم 00:21:21.075 --> 00:21:26.646 حدود 40 میلی ثانیه طول می کشد تا پردازش شود 00:21:26.714 --> 00:21:28.548 چرا؟ 00:21:28.616 --> 00:21:31.784 چون دستگاه بینایی بسیار پیچیده تر است 00:21:33.388 --> 00:21:34.587 بزرگتر است 00:21:34.656 --> 00:21:38.057 حدود یک سوم مغز را در بر می گیرد 00:21:38.126 --> 00:21:41.294 بنابراین در حالیکه تمام سیگنال های الکتریکی درون مغز 00:21:41.362 --> 00:21:45.331 با یک سرعت حرکت می کنند، اونی که به بینایی مربوط است 00:21:45.400 --> 00:21:48.167 درگیر پردازش پیچیده تری می شود 00:21:48.236 --> 00:21:50.169 و این امر زمان می برد 00:21:55.210 --> 00:21:58.678 و این فقط مربوط به دیدن و شنیدن نمی شود 00:21:58.746 --> 00:22:01.314 هر نوع اطلاعات حسی 00:22:01.382 --> 00:22:04.383 مقدار زمان متفاوتی طول می کشد تا پردازش شود 00:22:07.388 --> 00:22:10.923 شما آهسته تر به لمس کردن پا 00:22:10.992 --> 00:22:12.625 نسبت به لمس کردن دست واکنش نشان می دهید 00:22:14.996 --> 00:22:19.565 مسئله ی شگفت انگیز این است که مغز ما تمام اینها را پنهان می کند 00:22:23.104 --> 00:22:28.140 وقتی من دستانم را به هم می زنم، همه چیز به نظر همگام سازی شده می آید 00:22:28.209 --> 00:22:29.642 چرا؟ 00:22:29.711 --> 00:22:33.179 خب، مغز شما فوت و فن های ویرایش زیبا را حذف می کند 00:22:33.248 --> 00:22:37.516 چیزی که به نظر واقعیت می آید، در حقیقت یک نسخه ی با تاخیر است 00:22:37.585 --> 00:22:40.486 تمام اطلاعات را از احساسات جمع می کند 00:22:40.555 --> 00:22:43.956 قبل از اینکه بر روی یک داستان تصمیم بگیرد که چه اتفاقی افتاده است 00:22:44.025 --> 00:22:47.593 و این یعنی شما در گذشته زندگی می کنید 00:22:47.662 --> 00:22:50.129 زمانی که شما فکر می کنید الان رخ داده است 00:22:50.198 --> 00:22:52.965 خیلی وقت است که تمام شده است 00:22:53.034 --> 00:22:56.969 برای گرفتن یک واقعیت از آن همه اطلاعات حسی 00:22:57.038 --> 00:23:00.206 مغز شما به حدود نیم ثانیه نیاز دارد 00:23:01.709 --> 00:23:03.743 این شکافی غیر قابل پر کردن است 00:23:03.811 --> 00:23:06.178 که بین یک اتفاق در حال وقوع 00:23:06.247 --> 00:23:09.215 و آگاهی شما برای تجربه ی آن وجود دارد 00:23:10.518 --> 00:23:13.319 در آن نیم ثانیه 00:23:13.388 --> 00:23:15.721 خیلی چیزها نیاز است تا اتفاق بیافتد 00:23:20.194 --> 00:23:23.763 بعضی وقت ها تصور این مسئله آسان است که یک نقطه 00:23:23.831 --> 00:23:26.832 در مغز وجود دارد که از این یا آن وظیفه محافظت می کند 00:23:26.901 --> 00:23:31.370 مثل یک ناحیه برای حافظه یا سخاوتمندی یا حس دلسوزی 00:23:31.439 --> 00:23:33.439 ولی در حقیقت شبکه های گسترده ی مغز 00:23:33.508 --> 00:23:35.775 پیچیده تر از این حرفها هستند 00:23:35.843 --> 00:23:38.744 به مغز به چشم یک شهر نگاه کنید 00:23:45.553 --> 00:23:48.454 اگر قرار بود به شهری نگاه کنید و بپرسید 00:23:48.523 --> 00:23:51.357 محل اقتصاد کجا است؟ 00:23:51.426 --> 00:23:53.759 می بینید که جوابی برای این سوال وجود ندارد 00:23:53.828 --> 00:23:56.896 درعوض، اقتصاد 00:23:56.964 --> 00:24:00.433 به عنوان تعاملی از تمامی عناصر پدیدار می شود 00:24:02.203 --> 00:24:05.471 و همین قضیه برای واقعیت صادق است 00:24:05.540 --> 00:24:07.506 مواد خام در ادراک 00:24:07.575 --> 00:24:10.376 توسط گیرنده های حسی ما جمع می شوند 00:24:13.114 --> 00:24:15.414 آنها به سیگنال های الکتریکی تبدیل 00:24:15.483 --> 00:24:18.150 و به اطراف مغز ما 00:24:18.219 --> 00:24:21.187 در میان ابر بزرگراه های یاخته های عصبی حمل می شوند 00:24:21.255 --> 00:24:25.224 پردازش می شوند و تبدیل به واقعیت ما می گردند 00:24:27.061 --> 00:24:31.230 بعضی قسمت های شهر مغز مخصوص دیدن هستند 00:24:31.299 --> 00:24:33.766 یک سری از نواحی دیگر به شنیدن اهمیت می دهند 00:24:33.835 --> 00:24:36.168 بعضی به حس لامسه و الی آخر 00:24:38.373 --> 00:24:41.440 و حتی درون یک حس مثل بینایی 00:24:41.509 --> 00:24:46.479 خیابان هایی دارید که مخصوص رنگ ها یا لبه ها یا حرکت هستند 00:24:51.719 --> 00:24:54.353 ولی درست مثل یک شهر 00:24:54.422 --> 00:24:57.857 هیچ همسایه ای در تنهایی کار نمی کند 00:24:57.925 --> 00:25:01.293 درعوض، حیات یک شهر به تعامل 00:25:01.362 --> 00:25:04.296 بین ساکنین در تمامی مقیاس های متفاوت بستگی دارد 00:25:04.365 --> 00:25:08.267 و بنوعی، از این همه تعامل 00:25:08.336 --> 00:25:11.237 واقعیت شخصی شما پدیدار می شود 00:25:16.377 --> 00:25:20.279 واقعیت ساخت نهایی مغز است 00:25:20.348 --> 00:25:23.849 براساس کل جریان های داده ای از احساسات ما است 00:25:23.918 --> 00:25:26.452 ولی به آنها بستگی ندارد 00:25:26.521 --> 00:25:28.287 چطور ما می دانیم؟ 00:25:28.356 --> 00:25:31.357 چون وقتی شما همه ی آنها را بگیرید 00:25:31.426 --> 00:25:33.392 واقعیت متوقف نمی شود 00:25:35.029 --> 00:25:37.096 تنها عجیب تر می شود 00:25:41.002 --> 00:25:42.835 این آلکاتراز است 00:25:44.939 --> 00:25:50.309 زندانی که براساس اصل تنهایی ساخته شده است 00:25:51.746 --> 00:25:53.979 بین زندانیانش و بقیه ی اجتماع 00:25:54.048 --> 00:25:56.949 تنها دیوارهای سنگی نیست 00:25:57.018 --> 00:26:01.387 بلکه آب های سرد و خطرناک خلیج سان فرانسیسکو قرار دارد 00:26:04.759 --> 00:26:09.028 زندانی ها کاملا و عمدا از دیگران جدا شدند 00:26:13.034 --> 00:26:15.634 و یک مکان در زندان وجود داشت 00:26:15.703 --> 00:26:19.138 جایی که تنهایی حتی فراتر هم می رفت 00:26:24.479 --> 00:26:27.179 این چاله(انفرادی) است و زندانی هایی که به اینجا فرستاده می شدند 00:26:27.248 --> 00:26:30.249 کاملا از دنیای بیرون جدا می شدند 00:26:30.318 --> 00:26:32.952 آنها هیچ تعاملی با مردم نداشتند 00:26:33.020 --> 00:26:35.087 هیچ صدا و نوری وجود نداشت 00:26:38.092 --> 00:26:44.296 رابرت لوک در سال 1954 به دلیل دزدی مسلحانه به آلکاتراز فرستاده شد 00:26:44.365 --> 00:26:47.900 او را با لقبش که لوک آبی سرد بود می شناختند 00:26:49.403 --> 00:26:51.871 همه درباره ی چاله ی تاریک می دونستند 00:26:51.939 --> 00:26:54.440 چاله ی تاریک جای بدی بود 00:26:57.311 --> 00:26:58.911 بعضی ها نمی تونستند اون رو تحمل کنند 00:26:58.980 --> 00:27:01.013 منظورم اینه که اونها چند روز اون تو بودند 00:27:01.082 --> 00:27:04.283 و در طی همین چند روز سرشون و به دیوار می کوبیدند 00:27:04.352 --> 00:27:07.620 به عنوان تنبیه برای به هم ریختن سلولش 00:27:07.688 --> 00:27:11.657 برای 29 روز به چاله فرستاده شد 00:27:13.828 --> 00:27:16.762 شما نمی دونید وقتی رسیدید اونجا باید چطور رفتار کنید 00:27:16.831 --> 00:27:19.565 نمی خواستم بفهمم 00:27:19.634 --> 00:27:21.967 وقتی اونها در رو می بندند 00:27:23.971 --> 00:27:26.038 اونجا هیچ چیزی وجود نداره 00:27:26.107 --> 00:27:28.440 کاملا سیاه 00:27:28.509 --> 00:27:30.809 ولی همیشه اینطور باقی نمی مونه 00:27:33.014 --> 00:27:36.415 بدون هیچ ورودی ای، مغز لوک 00:27:36.484 --> 00:27:39.451 شروع کرد تا واقعیت خودش را بسازد 00:27:41.422 --> 00:27:44.523 به یاد دارم به این سفرها می رفتم 00:27:44.592 --> 00:27:47.092 یکیش و که به یاد دارم یک بلند کردن یک بادبادک بود 00:27:48.996 --> 00:27:51.897 ولی خیلی واقعی بود 00:27:51.966 --> 00:27:53.999 ولی همش توی سر من بود 00:27:55.703 --> 00:27:57.436 چیزی که لوک احساس کرد چیزی بود که 00:27:57.505 --> 00:28:00.739 توسط زندانی های دیگر هم که در شرایط مشابهی نگه داری می شدند گزارش شده است 00:28:05.880 --> 00:28:09.281 با محروم شدن از اطلاعات حسی جدید 00:28:09.350 --> 00:28:12.785 آنها می گویند به ماورای رویا دیدن یا خیالات رفته اند 00:28:12.853 --> 00:28:16.589 آنها تنها تصویرها را تصور نمی کردند 00:28:16.657 --> 00:28:18.591 آنها می دیدند 00:28:21.996 --> 00:28:25.230 این مدرک به مرکز رابطه ی 00:28:25.299 --> 00:28:28.901 بین دنیای بیرون و مغز 00:28:28.970 --> 00:28:31.136 و چیزی که ما واقعیت می نامیم می رود 00:28:32.273 --> 00:28:34.306 برای فهمیدن آن 00:28:34.375 --> 00:28:37.376 نیاز داریم تا عمیق تر به دستگاه بینایی نگاه کنیم 00:28:42.483 --> 00:28:44.483 این تالاموس است 00:28:44.552 --> 00:28:46.952 یکی از برخوردگاه های اصلی مغز 00:28:47.021 --> 00:28:49.722 اکثر اطلاعات حسی از اینجا ارتباط برقرار می کند 00:28:49.790 --> 00:28:54.326 و به مسیر خود تا سطح بیرونی مغز، قشر می رسد 00:28:54.395 --> 00:28:57.529 تا داده های جمع شده از چشم ها به اینجا برسند 00:28:57.598 --> 00:29:01.066 قبل از اینکه به قشر بینایی بروند 00:29:01.135 --> 00:29:05.170 حالا شما توقع یک جریان سنگین از اطلاعات از تالاموس را 00:29:05.239 --> 00:29:09.108 به قشر بینایی دارید و همینطور است 00:29:09.176 --> 00:29:11.977 ولی 6 برابر این 00:29:12.046 --> 00:29:14.546 در جهت مخالف ترافیک وجود دارد 00:29:14.615 --> 00:29:18.617 و این مقدار ورودی از چشم ها را کاهش می دهد 00:29:23.791 --> 00:29:26.859 و این امر اظهار می کند که در هر لحظه 00:29:26.927 --> 00:29:30.529 چیزی که ما به عنوان دیدن تجربه می کنیم، کمتر 00:29:30.598 --> 00:29:32.798 به نوری که وارد چشمان ما می شود 00:29:32.867 --> 00:29:38.070 و بیشتر به چیزی که درون سر ما است بستگی دارد 00:29:38.139 --> 00:29:41.440 حتی وقتی مغز های ما از داده های بیرونی بی ثبات است 00:29:41.509 --> 00:29:44.743 آنها به تولید تصورات خود ادامه می دهند 00:29:44.812 --> 00:29:46.712 به عبارت دیگر 00:29:46.781 --> 00:29:49.548 جهان را حذف کن و با اینحال برنامه ادامه دارد 00:29:51.986 --> 00:29:56.789 ما همگی این واقعیت درونی تولید شده را داریم 00:29:56.857 --> 00:29:59.692 هر چقدر شگفت انگیز به نظر برسد 00:29:59.760 --> 00:30:03.262 این جهان درون سر شما زندگی می کند 00:30:06.133 --> 00:30:10.235 دائما توسط اطلاعات به دست آمده از احساسات ما به روز می شود 00:30:10.304 --> 00:30:12.604 ولی لحظه به لحظه، چیزی که ما تجربه می کنیم 00:30:12.673 --> 00:30:16.041 واقعیتی نیست که آن بیرون وجود دارد 00:30:16.110 --> 00:30:19.778 درعوض، یک شبیه سازی زیبا است 00:30:21.482 --> 00:30:24.083 این روشی شگفت انگیز برای درک 00:30:24.151 --> 00:30:26.652 این است که چطور شما دنیا را می بینید 00:30:26.721 --> 00:30:30.255 به آن مدل داخلی می گویند 00:30:30.324 --> 00:30:33.425 و برای قابلیت ما برای کار کردن حیاتی است 00:30:35.296 --> 00:30:38.664 همچنانکه از این خیابان را پایین می روم، به نظر می آید به طور خودکار می دانم 00:30:38.733 --> 00:30:42.167 که اجسام چه هستند، بدون اینکه بخواهم از جزئیات آنها سر در بیاورم 00:30:42.236 --> 00:30:44.737 برای مثال، من نیازی ندارم جزئیات 00:30:44.805 --> 00:30:47.072 از این جسم مستطیلی و فلزی 00:30:47.141 --> 00:30:50.309 یا این جسم باد کرده ی سبز بزرگ پشت سر من 00:30:50.377 --> 00:30:53.946 یا این جسم بزرگ با تکه های بازتابی رویش 00:30:54.014 --> 00:30:57.549 یا این جسم با 4 مکملش سر در بیاورم 00:30:57.618 --> 00:31:00.552 مغز من براساس مدل داخلی من راجع به 00:31:00.621 --> 00:31:03.722 چیزهایی که می بینم حدس هایی می زند و این از سال ها 00:31:03.791 --> 00:31:05.224 تجربه ی در خیابان ها قدم زدن 00:31:05.292 --> 00:31:06.658 مثل این یکی 00:31:06.727 --> 00:31:08.894 نشات گرفته است 00:31:08.963 --> 00:31:12.631 درعوض استفاده از احساسات من برای دوباره ساختن واقعیت من 00:31:12.700 --> 00:31:14.833 از هر لحظه 00:31:14.902 --> 00:31:17.903 من در حال مقایسه ی اطلاعات حسی 00:31:17.972 --> 00:31:20.172 با مدلی که قبلا ساخته ام 00:31:22.510 --> 00:31:24.743 و به روزش می کنم 00:31:24.812 --> 00:31:28.380 دوباره تعریف و اصلاحش می کنم هستم 00:31:28.449 --> 00:31:30.682 مغز های ما آنقدر در انجام این کار خوب هستند 00:31:30.751 --> 00:31:33.285 که ما معمولا از آن بی خبریم 00:31:33.354 --> 00:31:36.955 ولی گاهی اوقات، تحت شرایطی مشخص 00:31:37.024 --> 00:31:39.658 می توانیم پردازش را در حین کار ببینیم 00:31:41.462 --> 00:31:46.565 به این ماسک تهی از صورت انیشتین نگاه کنید 00:31:46.634 --> 00:31:51.637 مغز شما به شما می گوید که دارد به سمت شما می آید 00:31:51.705 --> 00:31:54.606 و حتی وقتی شما می دانید که یک توهم است 00:31:54.675 --> 00:31:56.875 نمی توانید کمکی بکنید و درگیر آن می شوید 00:32:01.549 --> 00:32:05.150 چیزی که شما می بینید مدل داخلی است 00:32:05.219 --> 00:32:08.020 نه اطلاعات خامی که از چشمان شما می آید 00:32:11.091 --> 00:32:15.027 مدل داخلی شما بر روی طول عمری از تجربه 00:32:15.095 --> 00:32:18.197 با صورت هایی که برآمدگی دارند بنا شده است 00:32:18.265 --> 00:32:21.200 وقتی شما با یکی که تو خالی است رو به رو می شوید 00:32:21.268 --> 00:32:24.203 مدل شما به سادگی چیزی را که توقع دارد ببیند را می بیند 00:32:29.643 --> 00:32:33.045 قشر بینایی توقعات داخلیش را 00:32:33.113 --> 00:32:36.281 به تالاموس می فرستد و تالاموس آنها را 00:32:36.350 --> 00:32:40.018 با چیزهایی که دارد وارد چشم ها می شود مقایسه می کند 00:32:40.087 --> 00:32:44.590 تفاوت بین این دو چیزی است که تالاموس باز می گرداند 00:32:44.658 --> 00:32:47.626 تا قشر بتواند مدل خود را به روز کند 00:32:53.901 --> 00:32:56.702 به خاطر مدل داخلی 00:32:56.770 --> 00:33:00.138 دنیای بیرون با ثبات باقی می ماند 00:33:00.207 --> 00:33:02.241 حتی وقتی من دارم حرکت می کنم 00:33:04.845 --> 00:33:07.646 بگذارید نشان بدهم منظورم چیست 00:33:07.715 --> 00:33:10.549 خب تصور کنید که من واقعا عاشق این صحنه ی پشتم هستم 00:33:10.618 --> 00:33:12.317 و می خواهم بروم و ازش فیلم بگیرم 00:33:12.386 --> 00:33:13.852 تا بعدا بتونم نگاهش کنم 00:33:13.921 --> 00:33:17.155 بنابراین من جلو می روم و از صحنه فیلم می گیرم 00:33:17.224 --> 00:33:20.058 و من دارم کل ساختمان ها را نگاه می کنم 00:33:20.127 --> 00:33:23.629 خب و حالا می خوام این رو پخش کنم 00:33:23.697 --> 00:33:27.966 طبق معمول ویدئوی به دست آمده تهوع آور است 00:33:30.504 --> 00:33:33.305 پس چرا این فیلم خیلی بد به نظر می رسد 00:33:33.374 --> 00:33:35.874 چون وقتی من به ساختمان ها نگاه کردم 00:33:35.943 --> 00:33:39.177 چشمان من هم دارد همان حرکات نامنظم را انجام می دهد نه؟ 00:33:40.848 --> 00:33:42.948 اگرچه شما کاملا از آن بی اطلاع نیستید 00:33:43.017 --> 00:33:46.952 چشمان شما در هر ثانیه حدود 4 بار تکان می خورد 00:33:47.021 --> 00:33:50.155 ولی مدل داخلی شما تحت فرضیه هایی کار می کند 00:33:50.224 --> 00:33:52.925 که دنیای بیرون با ثبات است 00:33:52.993 --> 00:33:55.494 بنابراین چشمان من فیلم نمی گیرند 00:33:55.562 --> 00:33:57.829 آنها به سادگی دارند ذره هایی از داده ها را جمع می کنند 00:33:57.898 --> 00:34:03.402 تا شهری را به روز کند که قبلا درون سر من وجود داشته است 00:34:03.470 --> 00:34:07.873 داشتن یک مدل داخلی به من کمک می کند محیط اطرافم را درک کنم 00:34:07.942 --> 00:34:09.775 و این وظیفه ی اولیه ی آن است 00:34:09.843 --> 00:34:11.710 تا دنیا را هدایت کند 00:34:15.616 --> 00:34:18.617 مغز با برداشتن تمامی جزئیات خود را اذیت نمی کند 00:34:18.686 --> 00:34:21.486 تنها مقداری که کار ما را راه بیاندازد 00:34:21.555 --> 00:34:24.523 .ولی حقه ای را اجرا می کند تا ما احساس کنیم 00:34:24.591 --> 00:34:26.558 همانطور که همیشه دیده ایم 00:34:29.129 --> 00:34:31.763 یک برنامه ی تجربی مشهور دیگر است 00:34:36.370 --> 00:34:39.972 در دهه ی 1960 میلادی، روانشناس روسیه ای، آلفرد یارباس 00:34:40.040 --> 00:34:44.076 از این نقاشی به نام مهمان ناخوانده در یک آزمایش 00:34:44.144 --> 00:34:46.845 استفاده کرد 00:34:46.914 --> 00:34:50.248 او روشی را اختراع کرد تا رد حرکت چشمان داوطلبان را پیگیری کند 00:34:50.317 --> 00:34:52.451 که داشتند نقاشی را برای اولین بار می دیدند 00:34:53.954 --> 00:34:55.420 سلام جنیفر. سلام 00:34:55.489 --> 00:34:58.056 ازت می خوام که این عینک ها رو بزنی 00:34:58.125 --> 00:35:02.260 ما می خواهیم کاری که او کرد را دوباره اجرا کنیم 00:35:02.329 --> 00:35:06.999 داوطلبان من چند ثانیه وقت داشتند تصویر را درک کنند 00:35:09.169 --> 00:35:11.003 دینا به این نقاشی نگاه کن 00:35:11.071 --> 00:35:14.139 و ازت میخوام اتفاقاتی که در صحنه می افته رو جمع کنی 00:35:14.208 --> 00:35:16.641 ما می توانیم سریعا ببینیم 00:35:16.710 --> 00:35:19.811 که چشمان هر نفر دقیقا کجا می رود 00:35:22.549 --> 00:35:24.483 به من بگو فکر می کنی چه اتفاقی داره تو این نقاشی می افته 00:35:24.551 --> 00:35:26.151 فکر می کنم مردی که قهوه ای پوشیده 00:35:26.220 --> 00:35:27.853 مهمان ناخوانده است 00:35:27.921 --> 00:35:29.955 در یک نگاه مختصر کافی است 00:35:30.024 --> 00:35:31.623 برای مغز تا از تصویر نمونه برداری کند 00:35:31.692 --> 00:35:34.393 ولی این نمونه چقدر با جزئیات است؟ 00:35:36.430 --> 00:35:37.396 چند تا بچه اونجا وجود دارند؟ 00:35:37.464 --> 00:35:38.864 دوتا. باشه 00:35:38.932 --> 00:35:40.298 خب دوباره به نقاشی نگاه کن 00:35:40.367 --> 00:35:41.666 و دوباره سوال ها رو بپرس 00:35:41.735 --> 00:35:42.701 اوه خیلی فرق می کنه 00:35:42.770 --> 00:35:44.536 چند تا بچه اونجا هستند؟ 00:35:44.605 --> 00:35:46.571 فکر می کنم 3 تا 00:35:46.640 --> 00:35:48.340 هر کسی که نقاشی را دیده است 00:35:48.409 --> 00:35:50.475 فکر می کند می داند چه چیزی درون آن است 00:35:50.544 --> 00:35:53.478 ولی سوال مشخص من نانوشته باقی مانده 00:35:53.547 --> 00:35:55.680 و مغز نتوانسته آن را پر کند 00:35:55.749 --> 00:35:58.150 چون به جزئیات نیازی نبوده است 00:36:00.287 --> 00:36:02.687 چه تعداد نقاشی بر روی دیوار خانه ی آنها قرار دارد؟ 00:36:02.756 --> 00:36:04.256 شاید دو تا یا سه تا. باشه 00:36:04.324 --> 00:36:05.724 دوباره به نقاشی نگاه کن 00:36:05.793 --> 00:36:07.092 و به این سوال جواب بده 00:36:07.161 --> 00:36:08.493 اوه خدایا، یک میلیون تا، آره یک نقشه 00:36:08.562 --> 00:36:10.295 و سپس بعدی، و بعدی 00:36:10.364 --> 00:36:13.432 هفت تا روی دیوار دیگری و بعد یک کوچیک و نقشه 00:36:13.500 --> 00:36:15.033 باشه. خیلی زیادن 00:36:15.102 --> 00:36:18.437 این عیب مغز نیست 00:36:18.505 --> 00:36:20.138 مغز تلاش نمی کند 00:36:20.207 --> 00:36:23.008 شبیه سازیه بی نقصی از دنیا تولید کند 00:36:23.077 --> 00:36:27.079 مدل داخلی تخمین کشیده شده ی عجله ای است 00:36:27.147 --> 00:36:31.650 و جزئیات بیشتری بر روی یک پایه ی نیاز به دانستن اضافه می شود 00:36:31.718 --> 00:36:33.819 وقتی شما برای اولین بار به نقاشی نگاه می کنید 00:36:33.887 --> 00:36:36.021 یک پیش نویس خام 00:36:36.090 --> 00:36:38.423 از چیزی که اتفاق می افتاد می بینید و وقتی من از شما 00:36:38.492 --> 00:36:40.559 سوال های مشخص را پرسیدم، باید می رفتید 00:36:40.627 --> 00:36:42.494 و جواب آن سوال ها را با نگاه کردن 00:36:42.563 --> 00:36:43.829 با جلب کردن توجهتان 00:36:43.897 --> 00:36:45.764 به قسمت های مشخصی از نقاشی می دادید 00:36:45.833 --> 00:36:48.967 و تنها بعد از آن بود که شما جواب را می بینید 00:36:49.036 --> 00:36:51.703 بنابراین قرار دادن چشمانتان بر روی یک جسم 00:36:51.772 --> 00:36:54.139 هیچ ضمانتی برای دیدن آن نیست 00:36:56.110 --> 00:36:58.343 ولی چیز دیگری وجود دارد که ما 00:36:58.412 --> 00:37:01.413 از اتفاق افتادن آن، هر باری که به یک تصویر یا یک شخص 00:37:01.482 --> 00:37:03.148 یا یک جسم نگاه می کنیم بی خبریم 00:37:05.018 --> 00:37:07.686 هر باری که ما کلا نگاه می کنیم 00:37:10.457 --> 00:37:14.626 شاید ما به رنگ ها به عنوان یک کیفیت تعریف شده ی بنیادی 00:37:14.695 --> 00:37:17.462 در دنیای اطراف ما نگاه کنیم 00:37:17.531 --> 00:37:20.432 بالاخره، همه جا هست 00:37:20.501 --> 00:37:22.701 ولی اینجا یک مسئله ی تکان دهنده وجود دارد 00:37:22.769 --> 00:37:26.204 در دنیای بیرون 00:37:26.273 --> 00:37:30.108 در حقیقت رنگ اصلا وجود ندارد 00:37:31.845 --> 00:37:34.679 وقتی تشعشعات الکترومغناطیسی به یک جسم می خورد 00:37:34.748 --> 00:37:39.417 بعضی از آنها کمانه می کند و توسط چشمان ما گرفته می شود 00:37:39.486 --> 00:37:42.020 ما می توانیم تفاوت بین میلیون ها 00:37:42.089 --> 00:37:44.956 ترکیبات طول موج ها را تشخیص دهیم 00:37:45.025 --> 00:37:50.162 ولی فقط درون سر ما است که هر کدام از اینها تبدیل به رنگ می شود 00:37:52.566 --> 00:37:54.766 به این مسئله این حقیقت را هم اضافه کنید که طول موج هایی که 00:37:54.835 --> 00:37:59.538 که ما می توانیم تشخیص دهیم تنها قسمت کوچکی از چیزی است که آن بیرون وجود دارد 00:38:03.310 --> 00:38:06.778 شما واقعیت را همانطور که توسط احساسات شما ارائه می شود تجربه می کنید 00:38:06.847 --> 00:38:08.713 و معمولا به ذهن شما نمی رسد 00:38:08.782 --> 00:38:11.449 که چیزها می توانست خیلی متفاوت باشد 00:38:11.518 --> 00:38:14.619 چیزی که ما تا به حال داشتیم ازش صحبت می کردیم 00:38:14.688 --> 00:38:17.222 چیزی است که ما به آن طیف مرئی نور می گوییم 00:38:17.291 --> 00:38:20.091 که طیفی از طول موج ها است 00:38:20.160 --> 00:38:23.962 که از چیزی که به آن قرمز تا بنفش می گوییم دایر می باشد 00:38:26.500 --> 00:38:29.668 ولی معلوم شد که این تنها شامل 00:38:29.736 --> 00:38:34.306 کسر کوچکی از طیف الکترومغناطیس است 00:38:34.374 --> 00:38:38.710 در حقیقت کمتر از 1/10000000000 از آن است 00:38:38.779 --> 00:38:40.512 بنابراین بقیه ی طیف 00:38:40.581 --> 00:38:42.480 که شامل موج های رادیویی و ریز موج ها 00:38:42.549 --> 00:38:46.718 اشعه های ایکس و اشعه های گاما می شود، تمام این چیزها 00:38:46.787 --> 00:38:48.720 همین الان دارند از بدن ما رد می شوند 00:38:48.789 --> 00:38:50.922 و ما کاملا از آنها بی خبر هستیم 00:38:50.991 --> 00:38:54.259 چون ما هیچ گیرنده ی زیستی اختصاص یافته ای 00:38:54.328 --> 00:38:55.727 برای گرفتن آنها نداریم 00:38:55.796 --> 00:38:57.329 بنابراین این یعنی 00:38:57.397 --> 00:38:59.464 قسمتی از واقعیت که ما می توانیم ببینیم 00:38:59.533 --> 00:39:03.401 کاملا توسط زیست بدن ما محدود شده است 00:39:03.470 --> 00:39:06.104 و این فقط به دیدن محدود نمی شود 00:39:06.173 --> 00:39:08.506 احساسات(حواس پنجگانه) ما تنها دارند 00:39:08.575 --> 00:39:12.077 قسمت کوچکی از اطلاعاتی که آن بیرون است را دریافت می کنند 00:39:18.085 --> 00:39:20.719 بنابراین برای یک سگ، او به یک دنیای کاملا متفاوت از مولکول های بویایی 00:39:20.787 --> 00:39:23.188 وفق پیدا کرده است که این قضیه برای من صدق نمی کند 00:39:25.192 --> 00:39:29.894 تجربه ی بویایی او به اندازه ی تجربه ی بینایی من غنی است 00:39:32.766 --> 00:39:34.432 در دنیای کوری و کری 00:39:34.501 --> 00:39:36.635 مهم ترین علامت ها 00:39:36.703 --> 00:39:39.404 دما و بوی بدن هستند 00:39:39.473 --> 00:39:42.374 برای خفاش های غارنشین همه چیز به 00:39:42.442 --> 00:39:46.311 موج های بهم فشرده ی هوا ربط دارد که به آنها اجازه می دهد با انعکاس صدا موقعیت را مشخص کنند 00:39:49.916 --> 00:39:51.349 ولی هیچ کس 00:39:51.418 --> 00:39:53.451 تجربه ای از واقعیت عینی 00:39:53.520 --> 00:39:56.421 از دنیایی که واقعا وجود دارد، ندارد 00:39:56.490 --> 00:39:59.024 درعوض، هر جانداری 00:39:59.092 --> 00:40:02.661 تنها چیزی که با آن رشد کرده است را دریافت می کند 00:40:04.931 --> 00:40:08.400 و این فقط مربوط به تنوع بین گونه ها نیست 00:40:08.468 --> 00:40:11.102 اگر هر کدام از ما یک واقعیت شخصی را تجربه می کنیم 00:40:11.171 --> 00:40:14.506 که درون مغز ما ساخته شده است 00:40:14.574 --> 00:40:18.310 چطور من بدانم که واقعیت من مثل واقعیت شماست؟ 00:40:18.378 --> 00:40:23.848 اکثر اوقات، به نظر می آید که انگار ما در میان خطوط مشابهی عمل می کنیم 00:40:23.917 --> 00:40:28.053 همانطور که من و شما موافقیم که یک آسمان آبی چه شکلی است 00:40:28.121 --> 00:40:29.854 همانطور که پارس یک سگ 00:40:29.923 --> 00:40:33.425 یک نوع واکنش یکسان را در هر دوی ما تحریک می کند 00:40:41.268 --> 00:40:43.601 ولی گروه کوچکی از مردم وجود دارند 00:40:43.670 --> 00:40:47.105 که ادراک آنها بطور تخمینی با ما فرق می کند 00:40:50.544 --> 00:40:54.346 برای من، هر وقتی که یک حرف یا عدد می بینم 00:40:54.414 --> 00:40:56.581 یا به یک کلمه یا مثلا اسم کسی فکر می کنم 00:40:56.650 --> 00:40:58.983 رنگ های زیادی با آن ارتباط دارند 00:40:59.052 --> 00:41:03.021 هنا یکی از 6 هزار نفری است که من بر روی آنها مطالعه کرده ام 00:41:03.090 --> 00:41:06.658 و حس آمیزی دارند 00:41:06.727 --> 00:41:10.495 من حس آمیزی را به این خاطر مطالعه کردم که یکی از چند شرایطی است 00:41:10.564 --> 00:41:13.865 که مشخص است که واقعیت کس دیگری 00:41:13.934 --> 00:41:15.333 با مال من فرق دارد 00:41:15.402 --> 00:41:17.001 و این واضح می کند 00:41:17.070 --> 00:41:21.940 که طوری که ما دنیا را حس می کنیم، برای همه نیست 00:41:22.008 --> 00:41:25.243 در ذهنم، من هر حرف 00:41:25.312 --> 00:41:27.045 را با رنگ مخصوص خودش می بینم 00:41:27.114 --> 00:41:28.747 خب برای مثال 00:41:28.815 --> 00:41:31.149 حرف اِی همیشه قرمز است 00:41:31.218 --> 00:41:33.485 بی همیشه آبی است 00:41:33.553 --> 00:41:35.320 سی همیشه نارنجی است 00:41:35.389 --> 00:41:37.122 بنابراین آنها هیچ وقت تغییر نمی کنند 00:41:37.190 --> 00:41:40.725 ولی چیزی که جالب توجه است این است که وقتی آنها با ترتیب متفاوتی به کلمه تبدیل می شوند 00:41:40.794 --> 00:41:43.728 پیکربندی رنگ ها 00:41:43.797 --> 00:41:46.731 تغییر می کند و این می تواند به نوعی جالب توجه باشد 00:41:46.800 --> 00:41:50.635 بنابراین در کلمه ی هنا، اسم من 00:41:50.704 --> 00:41:53.938 مثل یک غروب آفتاب به نظر می رسد 00:41:54.007 --> 00:41:58.877 زردش به سمت قرمز کمرنگ می شود و به سمت نوعی رنگ شفاف 00:41:58.945 --> 00:42:03.081 مثل ابرها تغییر پیدا می کند و سپس به سمت قرمز و زرد بر می گردد 00:42:10.090 --> 00:42:11.990 این تجربه ها به این خاطر 00:42:12.058 --> 00:42:16.227 این حقیقت ساده اتفاق می افتد که درون مغز 00:42:16.296 --> 00:42:20.331 تمام اطلاعات حسی از یک چیز درست شده است 00:42:20.400 --> 00:42:22.367 سیگنال های الکتروشیمیایی 00:42:25.572 --> 00:42:28.139 حس آمیزی نتیجه ی تداخل 00:42:28.208 --> 00:42:31.142 بین نواحی حسی مغز است 00:42:33.180 --> 00:42:36.648 به مرزهای نامشخص بین بخش های شهری فکر کنید 00:42:38.518 --> 00:42:42.086 حس آمیزی به ما نشان می دهد که حتی دقیقه در سیم کشی مغز تغییر می کند 00:42:42.155 --> 00:42:44.989 و می تواند منجر به واقعیت های متفاوتی شود 00:42:48.562 --> 00:42:51.463 حس آمیزی های متفاوتی وجود دارد 00:42:53.400 --> 00:42:57.936 بعضی از مردم روزهای کاری را دریافت می کنند تا موقعیت خود در فضا را پیدا کنند 00:42:58.004 --> 00:42:59.904 برای بعضی کلمات را مزه می کنند 00:42:59.973 --> 00:43:02.440 بعضی هم موسیقی را می بینند 00:43:02.509 --> 00:43:06.144 و هر باری که من یک نفر را می بینم که این نوع تجربه را دارد 00:43:06.213 --> 00:43:09.481 یادآور این است که از شخصی به شخص دیگر 00:43:09.549 --> 00:43:11.316 مغزی به مغز دیگر 00:43:11.384 --> 00:43:14.953 تجربه ی ما از واقعیت می تواند کاملا متفاوت باشد 00:43:16.690 --> 00:43:19.591 برای بخش کوچکی از آن جمعیت 00:43:19.659 --> 00:43:23.328 آن تفاوت می تواند شدید و ترسناک باشد 00:43:25.799 --> 00:43:28.933 همه ی ما می دانیم داشتن رویا در شب چه شکلی است 00:43:29.002 --> 00:43:31.469 تا افکار عجیب و ناحوانده داشته باشیم 00:43:31.538 --> 00:43:33.438 و ما را به سفرهایی می برد 00:43:33.507 --> 00:43:35.340 گاهی اوقات سفرهایی که در آنها زجر می کشیم 00:43:35.408 --> 00:43:37.108 ولی وقتی بیدار می شویم، آنقدر خوش شانس هستیم 00:43:37.177 --> 00:43:39.110 تا قادر باشیم آن را دسته بندی کنیم 00:43:39.179 --> 00:43:42.814 تا بگوییم خب، این یک رویا بود و این دنیای در حال بیدار بودن من است 00:43:45.185 --> 00:43:47.619 ولی فقط تصور کنید چه شکلی می شد 00:43:47.687 --> 00:43:49.754 اگر اینها بیشتر و بیشتر در هم تنیده می شدند 00:43:49.823 --> 00:43:51.422 و تشخیص دادن آنها از هم 00:43:51.491 --> 00:43:54.025 سخت تر و سخت تر می شد 00:43:56.863 --> 00:43:58.863 من احساس می کردم که خانه ها 00:43:58.932 --> 00:44:01.266 داشتند با من ارتباط برقرار می کردند 00:44:01.334 --> 00:44:04.802 تو خاصی، تو خیلی خاصی 00:44:04.871 --> 00:44:08.072 توبه کن، بسه، برو، می دونید یک نوع 00:44:08.141 --> 00:44:10.475 من اینها را مثل کلمات نمی شنیدم بلکه به عنوان افکار می شنیدم 00:44:10.544 --> 00:44:12.310 که در سرم قرار می گرفتند ولی می دانستم که آنها 00:44:12.379 --> 00:44:15.480 افکار خانه ها هستند و نه افکار من 00:44:15.549 --> 00:44:19.083 من فکر می کنم آن انفجار ها در سر من شروع می شدند 00:44:19.152 --> 00:44:21.185 و می ترسیدم که به دیگران آسیبی برسد 00:44:21.254 --> 00:44:22.787 نه فقط من 00:44:22.856 --> 00:44:25.256 یکبار یک رویا می دیدم که مغز من 00:44:25.325 --> 00:44:27.992 از گوشم بیرون می زد و مردم را در خود غرق می کرد 00:44:28.061 --> 00:44:30.929 این چی هست. می دونی ولی 00:44:30.997 --> 00:44:33.932 الین ساکس استاد حقوق 00:44:34.000 --> 00:44:36.401 در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است 00:44:36.469 --> 00:44:39.604 او از وقتی 16 ساله بوده است در حال تجربه ی 00:44:39.673 --> 00:44:42.974 دوره های اسکیزوفرنی (شیزوفرنی) بوده است 00:44:43.043 --> 00:44:45.810 ترسناکه. غیر قابل پیش بینیه 00:44:48.014 --> 00:44:50.582 یه جورایی جالبه چون نظریه های متفاوتی 00:44:50.650 --> 00:44:52.283 درباره ی علائم روانی وجود دارد 00:44:52.352 --> 00:44:54.953 برای بعضی از آدمها، آنها تنها شلیک های تصادفی یاخته های عصبی هستند 00:44:55.021 --> 00:44:57.922 من فکر می کنم آنها حقیقت را درباره ی واقعیت روانی شما می گویند 00:44:57.991 --> 00:44:59.958 بنابراین وقتی من می گویم صدها هزار نفر را 00:45:00.026 --> 00:45:02.860 با افکارم کشتم، این یک روش قدیمی و افراطی 00:45:02.929 --> 00:45:04.762 از گفتن اینکه من احساس می کنم آدم بدی هستم می باشد 00:45:09.336 --> 00:45:12.670 اسکیزوفرنی هنوز کاملا درک نشده است 00:45:12.739 --> 00:45:15.206 ولی شامل ناهماهنگی هایی شیمیایی در مغز می شود 00:45:15.275 --> 00:45:17.375 که باعث ایجاد مشکلاتی در فرستادن 00:45:17.444 --> 00:45:19.711 و دریافت سیگنال ها می شود 00:45:26.186 --> 00:45:28.953 به لطف داروها و درمان ها 00:45:29.022 --> 00:45:33.191 الین قادر شده است تا برای بیش از 25 سال سخنرانی کند و درس بدهد 00:45:37.130 --> 00:45:39.030 بنابراین وقتی شما تحت یکی از 00:45:39.099 --> 00:45:42.133 بدترین دوره های روانی خود هستید 00:45:42.202 --> 00:45:43.968 آن را به عنوان واقعیت پذیرفتید؟ 00:45:44.037 --> 00:45:45.336 من واقعا باور دارم چیزی که دارد....من فکر می کنم واقعا دارد اتفاق می افتد 00:45:45.405 --> 00:45:47.138 دارد اتفاق می افتد و خیلی ترسناک است 00:45:47.207 --> 00:45:49.040 مثل یک کابوس در حالت بیداری می ماند 00:45:49.109 --> 00:45:52.443 گیجی، تصویرهای عجیب، خشونت، وحشت 00:45:52.512 --> 00:45:54.679 برای کسی آرزو نمی کنم 00:45:54.748 --> 00:45:57.882 شما گفتید که واقعیت همه 00:45:57.951 --> 00:45:59.851 ساخته می شود، درسته؟ 00:45:59.919 --> 00:46:02.754 شما از طریق باورها و ارزش ها و مشکلات تان 00:46:02.822 --> 00:46:07.258 آن را از صافی خود عبور می دهید و این مسئله 00:46:07.327 --> 00:46:08.960 برای کسانی که بیماری های روانی دارند 00:46:09.029 --> 00:46:10.561 و هم برای کسانی که بیماری های روانی ندارند صدق می کند 00:46:10.630 --> 00:46:11.896 کلا یک طیف است 00:46:15.301 --> 00:46:18.369 واقعییت برای هر شخصی متفاوت است 00:46:20.240 --> 00:46:24.842 و بیش از آن، لحظه به لحظه فرق می کند 00:46:24.911 --> 00:46:27.045 موقعیت هایی در زندگی همه ی ما وجود دارد 00:46:27.113 --> 00:46:30.348 که به نظر می رسد بهتر شده 00:46:34.454 --> 00:46:37.955 حتی یک پایدار بزرگ که ما همه فکر می کنیم به اشتراک می گذاریم 00:46:38.024 --> 00:46:39.957 و هیچ وقت نباید تغییر کند 00:46:40.026 --> 00:46:42.960 بنوعی کش می آید و تحریف می شود 00:46:44.698 --> 00:46:47.031 دارم درباره ی زمان صحبت می کنم 00:46:54.607 --> 00:46:58.609 زمان چیزی است که ما به ندرت نادیده می گیریم 00:46:58.678 --> 00:47:03.114 ولی تجربه ی مغز ما از زمان اغلب کاملا عجیب است 00:47:03.183 --> 00:47:05.717 همیشه در یک وضعیت مشخص به نظر نمی آید 00:47:05.785 --> 00:47:08.019 که زمان با یک سرعت ثابت جریان دارد 00:47:08.088 --> 00:47:11.322 گاهی اوقات آهسته تر و گاهی اوقات سریع تر جریان دارد 00:47:15.028 --> 00:47:16.928 وقتی 8 سالم بود، از پشت بام یک خانه 00:47:16.996 --> 00:47:19.697 با ارتفاعی در این حدافتادم 00:47:19.766 --> 00:47:22.734 و به نظر من می رسید که سقوط من خیلی طول کشید 00:47:27.841 --> 00:47:30.875 ولی وقتی به دبیرستان رسیدم، فیزیک یاد گرفتم 00:47:30.944 --> 00:47:34.479 و محاسبه کردم که سقوط من چقدر طول کشید 00:47:34.547 --> 00:47:37.915 و معلوم شد که فقط هشت دهم یک ثانیه طول کشیده است 00:47:37.984 --> 00:47:40.752 بنابراین این امر باعث شد برای درک 00:47:40.820 --> 00:47:43.054 اینکه چرا انقدر سقوط به نظر طولانی شد تلاش کنم 00:47:43.123 --> 00:47:47.225 و این امر به من چه چیزی راجع به ادراک ما از واقعیت می گوید 00:47:49.229 --> 00:47:51.395 خیلی از آدم ها احساسات 00:47:51.464 --> 00:47:53.664 در حین لحظه های وحشت انگیز را گزارش داده اند 00:47:55.502 --> 00:47:58.436 وینگ سوئیتر حرفه ای، جب کورلیس 00:47:58.505 --> 00:48:00.905 آن را به طور شدیدی تجربه کرده است 00:48:00.974 --> 00:48:04.175 چطوری جب؟ خوب 00:48:04.244 --> 00:48:07.011 و چون او این کار را به عنوان کار حرفه ای خود انجام می داد 00:48:07.080 --> 00:48:11.149 اتفاقی که او توصیف می کند توسط چند دوربین ضبط شده است 00:48:16.156 --> 00:48:19.524 در این روز من تصمیم گرفتم تا یک هدف را نشانه بگیرم 00:48:19.592 --> 00:48:22.093 مثل یک سری بادکنک و وارد شوم و به بادکنک ها بخورم 00:48:28.067 --> 00:48:29.300 و من داشتم به سمت بادکنک ها پرواز می کردم 00:48:32.639 --> 00:48:35.106 و همچنانکه داشتم وارد می شدم تا به بادکنک سیاه بخورم 00:48:35.175 --> 00:48:36.974 اشتباه حساب کردم 00:48:44.450 --> 00:48:48.119 من با سرعت 193 کیلومتر بر ساعت 00:48:48.188 --> 00:48:50.555 به سنگ تخت و سختی خوردم 00:48:54.694 --> 00:48:56.327 شش ثانیه گذشت 00:48:56.396 --> 00:48:58.830 بین لحظه ای که جب به صخره خورد 00:48:58.898 --> 00:49:00.431 و لحظه ای که او طناب چتر نجاتش را کشید 00:49:02.235 --> 00:49:05.670 او در طی این سقوط پا و هر دو قوزک پایش را شکست 00:49:11.177 --> 00:49:13.244 از دیدگاه وب 00:49:13.313 --> 00:49:17.615 آن 6 ثانیه به نظر زمان خیلی درازی می آمد 00:49:21.087 --> 00:49:23.588 شما دو گزینه دارید 00:49:23.656 --> 00:49:27.091 یکیش این است که طناب را نکشید 00:49:27.160 --> 00:49:28.993 و، می دونید، الان مرده باشید 00:49:29.062 --> 00:49:31.596 خیلی سریع، تقریبا بدون درد 00:49:31.664 --> 00:49:33.397 می دونی، خیلی خیلی سریع 00:49:33.466 --> 00:49:36.701 و یا می تونید طناب رو بکشید 00:49:36.769 --> 00:49:40.004 یک چتر نجات بالای سر خودتان باز کنید، برای بار دوم برخورد کنید 00:49:40.073 --> 00:49:42.206 و تا سر حد مرگ خونریزی کنید و منتظر گروه نجات بمانید 00:49:43.610 --> 00:49:46.644 این دو تفکر جداگانه 00:49:46.713 --> 00:49:49.013 انگار هر کدام چند دقیقه طول می کشید 00:49:50.483 --> 00:49:52.984 این احساس به شما دست می دهد که آنقدر سریع دارید عمل می کنید 00:49:53.052 --> 00:49:54.619 که ادراک شما از هر چیز دیگه ای 00:49:54.687 --> 00:49:56.220 به نظر آهسته می آید 00:49:56.289 --> 00:49:59.690 همه چیز کش می آید 00:50:01.561 --> 00:50:03.961 ولی واقعا در مغز جب 00:50:04.030 --> 00:50:06.097 داشت چه اتفاقی می افتاد؟ 00:50:06.165 --> 00:50:10.434 من یک آزمایش طراحی کردم تا این قضیه را بفهمم 00:50:10.503 --> 00:50:14.105 با تحریک کردن ترس شدید در مردم 00:50:14.173 --> 00:50:17.875 با انداختن آنها از ارتفاع 45 متری در هوا بستگی دارد 00:50:19.913 --> 00:50:23.347 آنها این امر را با یک نمایشگر دیجیتال که به مچ دستشان بسته شده است حس می کنند 00:50:23.416 --> 00:50:26.384 عددهای آن با نرخی سریع تر 00:50:26.452 --> 00:50:29.887 از بینایی انسان که می تواند در حالت عادی تحمل کند تغییر می کرد 00:50:29.956 --> 00:50:33.257 اگر ادراک زمان آهسته شود 00:50:33.326 --> 00:50:35.559 آنوقت آنها قادر خواهند بود عددها را بخوانند 00:50:35.628 --> 00:50:38.996 ولی هیچ کس نتوانست این کار را بکند 00:50:39.065 --> 00:50:41.866 پس چرا جب آن حادثه را اینطور به یاد می آورد 00:50:41.935 --> 00:50:44.168 که در حالت آهسته اتفاق افتاده است؟ 00:50:50.410 --> 00:50:52.310 از یک نظر یک انحراف زمانی بوده است 00:50:52.378 --> 00:50:54.979 که من قبلا هیچ وقت تجربه نکرده بودم 00:50:55.048 --> 00:50:58.482 من بعدا فهمیدم که عملیات نجات حدود 2 ساعت و نیم طول کشیده است 00:50:58.551 --> 00:51:01.786 ولی در آن لحظات، انگار که هفته ها طول کشید 00:51:01.854 --> 00:51:05.389 آدم احساس دقیقه و ساعت و یا روز را نداشت 00:51:05.458 --> 00:51:07.458 مثل، مثل یک ابدیت کوچک بود 00:51:07.527 --> 00:51:09.560 انگار تا ابد طول کشید 00:51:12.031 --> 00:51:14.165 به نظر می آید جواب 00:51:14.233 --> 00:51:17.134 به اینکه چطور حافظه های ما درست شده اند ربط داسته باسد 00:51:17.203 --> 00:51:19.870 در یک موقعیت بحرانی، یک ناحیه از مغز 00:51:19.939 --> 00:51:23.708 به نام آمیگدال یا بادامه شدت عمل می گیرد 00:51:23.776 --> 00:51:26.978 منابع بقیه ی مغز را مصادره می کند 00:51:27.046 --> 00:51:32.083 و همه چیز را مجبور می کند تا به موقعیت رو به رو توجه کنند 00:51:32.151 --> 00:51:35.353 وقتی بادامه در حال انجام وظیفه است، خاطرات 00:51:35.421 --> 00:51:39.156 با جزئیات خیلی بیشتری نسبت به حالت معمولی به یاد آورده می شوند 00:51:44.130 --> 00:51:47.264 این خاطرات غنی تر و واضح تر هستند 00:51:47.333 --> 00:51:50.368 اگر شما تا به حال در یک موقعیت مشابه قرار گرفته باشید 00:51:50.436 --> 00:51:53.337 اطلاعات بیشتری در اختیار دارید 00:51:53.406 --> 00:51:57.008 تا بفهمید چطور زنده بمانید 00:51:57.076 --> 00:51:58.943 ولی یک نتیجه ی شگفت انگیز وجود دارد 00:51:59.012 --> 00:52:02.713 وقتی حوادث در حافظه ی شما تکرار می شوند 00:52:02.782 --> 00:52:06.150 زمان طولانی تری ظاهر می شوند 00:52:14.961 --> 00:52:16.961 انحراف زمانی جب 00:52:17.030 --> 00:52:19.430 چیزی است که در به یاد آوری خاطرات اتفاق می افتد 00:52:21.567 --> 00:52:25.636 حقه ای از حافظه که داستان واقعیت او را می نویسد 00:52:34.047 --> 00:52:39.116 مغز قصه گوی نهایی جهان است 00:52:39.185 --> 00:52:43.521 ما هر چیزی که مغز ما به ما بگوید را باور می کنیم 00:52:43.589 --> 00:52:46.057 واقعیتی که ما احساس می کنیم 00:52:46.125 --> 00:52:50.061 نیازمند تمرین شدید برای تفسیر دنیا است 00:52:51.731 --> 00:52:55.466 پردازش اطلاعات حسی زمان می برد 00:52:55.535 --> 00:52:57.635 بنابراین ما در گذشته زندگی می کنیم 00:53:00.540 --> 00:53:02.773 و به خاطر اینکه تمام آن اطلاعات 00:53:02.842 --> 00:53:05.976 نهایتا سیگنال های الکترو شیمایی هستند 00:53:06.045 --> 00:53:10.781 تا دسته بندی شوند، مطابقت پیدا کنند، منتقل و بسته بندی شوند 00:53:10.850 --> 00:53:14.985 واقعیت چیزی است که درون سر ما درست می شود 00:53:20.393 --> 00:53:24.829 مغز ما واقعیت ما را با استفاده از چکه هایی محدود از داده درست می کند 00:53:24.897 --> 00:53:27.998 که می توانند از طریق حواس پنجگانه ی ما به دست بیایند 00:53:28.067 --> 00:53:32.036 و از آن چکه ها، داستانی درباره ی جهان ما می گوید 00:53:32.105 --> 00:53:36.006 احتمال دارد هر مغزی یک داستان متفاوت را بگوید 00:53:38.644 --> 00:53:41.846 و با 7 میلیارد مغز انسانی که روی زمین هستند 00:53:44.851 --> 00:53:47.718 و تریلیون ها مغز حیوانات 00:53:47.787 --> 00:53:50.621 هیچ کس به تصویر کامل نرسیده است 00:53:54.193 --> 00:53:57.461 هر مغز مدل منحصر به فرد خودش را 00:53:57.530 --> 00:54:01.065 از دنیای اطراف ما حمل می کند 00:54:01.134 --> 00:54:02.766 این چیزی است که ما تجربه می نامیم 00:54:04.537 --> 00:54:06.537 ما هیچ انتخابی نداریم 00:54:10.109 --> 00:54:12.276 پس واقعیت چیست؟ 00:54:12.345 --> 00:54:17.648 چیزی است که مغز شما، به شما می گوید 00:54:17.717 --> 00:54:20.050 در قسمت بعدی مغز 00:54:20.119 --> 00:54:23.087 من می خواهم یک سوال بنیادی درباره ی زندگی های مان را بررسی کنم 00:54:23.156 --> 00:54:25.256 چه چیزی شما را ، شما می سازد؟ 00:54:25.324 --> 00:54:27.191 من سالهای زیادی از زندگیم را 00:54:27.260 --> 00:54:29.994 برای کشف رمز کردن اسرار مغز سپری کرده ام 00:54:30.062 --> 00:54:33.764 و من هنور هر بار که یک مغز را در دستانم می گیرم ترسی با احترام نسبت به آن دارم 00:54:33.833 --> 00:54:38.836 من نشان می دهم چطور شخصیت، احساسات و خاطرات ما 00:54:38.905 --> 00:54:41.672 از فعالیت های عصبی ما پدیدار می شوند 00:54:41.741 --> 00:54:45.350 و بررسی می کنم چطور مغز ما، زندگی ما را شکل داده است